Bu sure, Peygamber Muhammed ﷺ ve ashabının 622 M.S. yılında Mekke'den Medine'ye hicretlerinden kısa bir süre sonra nazil olan en erken surelerden biridir. Kur'an'ın en uzun suresidir.

This sūrah is one of the earliest to be revealed soon after the migration of the Prophet Muĥammad and his companions from Makkah to Madinah in 622 CE. It is the longest sūrah in the Qur’ān.

Geniş ve çeşitli bağlamından ötürü, ayetlerin tamamının sırasıyla indirilmediğini varsaymak yerindedir. Uzun Medine sûrelerinin ortak bir özelliği, ayetlerinin art arda inmemiş olmasıdır. Bazen bir sûrenin bölümleri, daha önce başlamış başka bir sûre tamamlanmadan indirilmiştir. Bu nedenle sûrelerin kronolojik sıralamasında esas alınan ölçüt, sûrenin tamamının değil, açılış bölümlerinin iniş tarihleri olmuştur. Bu örnekte, faizi yasaklayan 275-280. ayetlerin Kur'ân'ın son inen vahiyler arasında olduğunu, sûrenin başlangıç kısımlarının ise Medine döneminin erken bir zamanında indirildiğini görüyoruz.

From the varied and wide-ranging context of its verses, it is safe to assume that they were not all revealed in sequence. A common feature of the long Madinan sūrahs is that their verses were not revealed in consecutive order. Sometimes, passages of one sūrah were revealed before the completion of an earlier one. Hence, the convention in deciding the chronological order of the sūrahs has been based on the dates of the revelation of the opening passages, and not of the complete sūrah. In this instance, we find that Verses 275-280, prohibiting usury, were among the last Qur’ānic revelations, while the opening parts of the sūrah were revealed early in the Madinah period.

Kur'an'ın her bir sûresi içindeki âyetlerin düzeni ve sıralanışı Allah tarafından belirlenmiştir ve bu, Hz. Muhammed'e ﷺ doğrudan bildirilmiştir. Et-Tirmizî, Peygamber'in ﷺ yakın ve ilim sahibi sahabilerinden olan Abdullah İbn Abbas'ın, bugün Kur'an metninin elimizdeki şekline kavuşmasında derlenmesini yetkilendirdiği evrensel olarak kabul edilen üçüncü halife Osman İbn Affan'a şu soruyu sorduğunu rivayet eder: Kırk küsur âyetten oluşan 8. sûre Enfâl, yüzden fazla âyeti bulunan 9. sûre Tevbe'den neden önce yerleştirilmiştir? Ayrıca, diğer sûrelerin aksine başında olan "Esirgeyen, bağışlayan Allah'ın adıyla" ifadesini içermeyen Tevbe sûresi, neden yedi uzun sûrenin [Kur'an'ın başında yer alan] yanına konulmuştur?

The composition and arrangement of the verses within each sūrah of the Qur’ān is fixed by God and was directly intimated to Prophet Muĥammad. Al-Tirmidhī reports that `Abdullāh ibn `Abbās, a close and learned Companion of the Prophet, said that he had asked `Uthmān ibn `Affān, the third Caliph who is universally recognized as having authorized the compilation of the Qur’ānic text as we have it today, why Sūrah 8, al-Anfāl, consisting of less than 100 verses, was placed before Sūrah 9, al-Tawbah, which comprises over 100 verses, and which, unlike other sūrahs, does not contain the usual opening phrase of “In the name of God, the Compassionate, the Merciful”? He further enquired from him why Sūrah 8 was grouped with the seven long sūrahs [that appear at the beginning of the Qur’ān].

`Üsmān cevap verdi: "Peygamber ﷺ, aynı anda birkaç sûreye ait ayet veya bölümler alırdı. Yazıcıları çağırıp belirli ayetlerin ilgili sûrelerinde belirli yerlere konmasını emrederdi. El-Enfâl, Medine'de indirilen en erken sûrelerden biriydi; et-Tevbe ise en son indirilenlerden biriydi. Ancak konuları o kadar benzerdi ki bunların tek bir sûre olabileceğini düşündüm. Peygamber ﷺ bu noktayı açıklamadan vefat etti. Bu yüzden ikisini aralarında bir ayırıcı olmadan art arda yerleştirdim." Bu rivayet, her sûre içindeki ayetlerin düzeninin Peygamber ﷺ'in talimatıyla belirlendiğini açıkça göstermektedir.

`Uthmān answered, “The Prophet (peace be upon him) used to receive verses or passages from several sūrahs at the same time. He would call the scribes and instruct them to put specific verses at specified places in their respective sūrahs. Al-Anfāl was one of the earliest sūrahs revealed in Madinah while al-Tawbah was one of the latest, but their subject matter was very similar that I suspected they might be one sūrah. The Prophet passed away without clarifying this particular point. Therefore, I placed them one after the other without separation.” This account makes it clear that the arrangement of the verses within every sūrah was decided on the Prophet’s instructions.

Ayrıca, el-Buhârî ve Müslim'in rivayet ettiği sahih hadislerde, Peygamber ﷺ'in Ramazan ayında her gece Cebrail'e Kur'an okuduğu ve Peygamber ﷺ ile Cebrail'in birbirlerine Kur'an'ın tamamını okuduğu bildirilmektedir. Söylemeye gerek yok ki, Peygamber ﷺ Kur'an'ı ayetlerinin ve surelerinin doğru düzeninde okumuştur.

Furthermore, authentic aĥādīth related by al-Bukhārī and Muslim mention that the Prophet used to recite the Qur’ān for the Archangel Gabriel every night during the month of Ramađān, and that both the Prophet and Gabriel recited the whole Qur’ān for each other. Needless to say, he recited the Qur’ān in the right arrangement of its verses and sūrahs.

Kur'an'ı derinlemesine inceleyen ve onun atmosferinde yaşamanın eşsiz ve zengin deneyimini tadan herkes, her bir sûrenin kendine özgü karakterini hemen fark edecektir. Her sûrenin kendine has bir havası ve kişiliği, kendine özgü ve iyi belirlenmiş özellikleri ve onu diğerlerinden ayıran bir hissi vardır. Üstelik her sûre merkezi bir tema etrafında döner ya da birbiriyle ortak bir iplik veya fikirle bağlantılı birkaç ana tema etrafında döner. Her sûre kendi anlam ve öz atmosferini yayar; bu atmosfer içinde teması ya da temaları, aynı iyi bütünleşmiş ve iyi koordine edilmiş üslup ve yaklaşımla ele alınır. Ayrıca her sûrenin, konularının ve içeriğinin anlamı ve bağlamıyla uyum içinde olan kendine özgü bir ritmi ve müzikal nabzı vardır.

Anyone who studies the Qur’ān closely, and tastes the unique and rich experience of living within its ambience, will immediately identify the distinct character of every one of its sūrahs. Every sūrah has an aura and a personality of its own, with unique and well-defined features, and a feel that makes it stand apart from all the rest. Moreover, every sūrah revolves around a central theme, or a number of major themes related to one another by a common thread or idea. Every sūrah radiates its own atmosphere of meaning and essence, within which its theme, or themes, are discussed using the same well integrated and well coordinated style and approach. It also has its own special rhythm and musical pulse which accord with the meaning and context of its topics and content.

Bu genel öne çıkan özellikler, bu sure dahil olmak üzere daha uzun surelerin de aralarında bulunduğu tüm surelerde ortaktır.

These general outstanding features are common to all sūrahs, including the longer ones, such as the present one.

Bu sûre, birbiriyle yakından ilişkili iki ana eksen etrafında uyum içinde ele alınan birkaç konuyu işler. Bir yandan sûre, İsrailoğullarının İslâm'a ve Medine'de büyüyen Müslüman topluluğa karşı tutumunu ele alır. Yeni dine karşı gösterdikleri düşmanca tepkinin ve Hz. Muhammed ﷺ ile büyüyen müntesip topluluğuna karşı tavırlarının bazı yönlerini anlatır. Medine'deki Yahudiler ile İslâm'a inandığını söyleyen münafıklar arasında, öte yandan Yahudiler ile Arabistan'ın geri kalanındaki Arap putperestleri arasında gelişmiş olan yakın ve kutsal olmayan ittifakı inceler.

This sūrah deals with several issues which revolve in total harmony around closely interrelated twin central lines. On the one hand, the sūrah discusses the attitude of the Israelites towards Islam and the burgeoning Muslim community in Madinah. It describes aspects of the hostile reception they gave the new religion and their reaction to the Prophet Muĥammad and the growing community of his followers. It explores the close and unholy alliance that had developed between the Jews and the hypocrites of Madinah, professing belief in Islam, on the one hand, and between the Jews and the Arab idolaters of the rest of Arabia, on the other.

Öte yandan sure, İsrailoğulları'nın Allah'ın emanetine sahip çıkamadığını ve O'nunla yaptıkları ahde bağlı kalmadıklarını ortaya koyduktan sonra, Müslüman topluluğun oluşum yıllarında karşılaştığı zorlukları ve bu topluluğun gelişmekte olduğu şartları ve ortamı ele alır; Allah'ın yeryüzündeki hâkimiyetini kurma emanetini devralma büyük görevine nasıl hazırlandığını ve kendini nasıl seferber ettiğini anlatır. Sure, İsrailoğulları'nı tek Tanrılı inancın büyük savunucusu İbrahim ile olan bağlarından ve bunun beraberinde getirdiği bütün onur ve ayrıcalıklardan kararlı ve hızlı bir şekilde yoksun bırakır.

On the other hand, the sūrah, having established the Israelites’ failure to uphold God’s trust and honour their covenant with Him, discusses the vicissitudes faced by the Muslim community during its formative years, and the manner and environment in which it developed, and prepared and mobilized itself for the great task of inheriting the trust of the establishment of God’s sovereignty on earth. The sūrah decisively and swiftly strips the Israelites of their association with Abraham, the great proponent of monotheistic belief, and the source of all the honours and privileges that go with it.

Bu iki yönlü ana tema, surenin konusunun bütününün omurgasını oluşturur ve 622-632 M. yılları arasında Medine'de İslam'ın ve Müslüman toplumun büyüme ve ilerleme sürecini gölgeler gibi takip eder.

This two-fold central theme forms the backbone of the sūrah’s subject matter as a whole and shadows the growth and progress of Islam and the Muslim community in Madinah during the period from 622 to 632 CE.

Bu sûrenin içeriğini uygun bağlamına oturtmak için, ayetlerin indiği tarihî ortamı ile dinî ve toplumsal çevreyi daha iyi aydınlatmak yerinde olacaktır. Ancak bunu yapmadan önce şunu belirtmek önemlidir: Genel anlamda, Müslümanların o ilk günlerde karşılaştıkları durum, kapsam ve ayrıntılarda bazı farklılıklar olsa da, İslâm tarihinin sonraki dönemlerinde yaşananların küçük bir örneği ve bir provası niteliğindeydi. Yaşanan gerilemeler ve başarılar, dostlar ve düşmanlar her zaman aynı olmuştur.

To set the contents of this sūrah in their appropriate context, it would be pertinent to throw more light on the historic environment and the religious and social setting in which the verses were revealed. Before we do that, however, it is important to point out that, in general terms, what the Muslims had to face in those early days was a miniature of, and a rehearsal for, what has occurred throughout the later history of Islam, albeit with some variations of scope and detail. The setbacks and the achievements, the allies and the opponents have invariably been the same.

Bu gerçek, Kur'ân'ın İslam'ın dini, ahlaki ve hukuki ilke ve sistemleri için tartışmasız, değişmez ve kesin bir yetkili başvuru kaynağı olan konumunu ve statüsünü ortaya koymaktadır. Ayrıca Kur'ânî metnin, insan hayatının sürüp gitmesi ve ilerlemesiyle kaçınılmaz olarak gelen değişimlere karşı daima taze kalma ve onlara cevap verebilme özelliğine sahip olduğunu teyit etmektedir.

This fact highlights the role and status of the Qur’ān as the unchallenged, immutable and incontrovertible authoritative reference for the religious, ethical and legislative principles and systems of Islam. It further affirms the unique property of the Qur’ānic text as being ever fresh and responsive to the inevitable changes that come with the perpetuation and progress of human life.

Bu nitelikleriyle Kur'an, Müslümanlar için; yaşadıkları zorluklar ve çekmek zorunda oldukları sıkıntılara ya da karşılaştıkları düşmanlık ve husumete rağmen, daima kılavuz olan ebedî bir nur olmayı sürdürmektedir. Bu da başlı başına, Kur'an'ın her bir ayetinin benzersizliğinin, eşsiz doğruluğunun ve güzelliğinin bir yönüdür.

With these qualities, the Qur’ān remains the eternal guiding light for Muslims, despite the difficulties and hardships they have to suffer or the animosity and hostility they have to face. This, in itself, is an aspect of the inimitability and unsurpassed veracity and beauty of every verse in the Qur’ān.

Araplar ise Kureyş içindeki salt iç bir iktidar çekişmesi saydıkları bu olaya uzaktan bakmayı tercih ettiler. Kendi kabilesi tarafından reddedilmiş bir adamın dinini desteklemeye bulaşmaları doğru olmazdı; özellikle de bu kabile, kutsal Kabe'nin bekçiliğini üstlenmiş ve bütün Arabistan için en yüksek dini otoriteyi elinde tutuyordu.

Arabs, however, elected to watch from a distance what they viewed as a purely internal dispute over power within the Quraysh. It would not do for them to become embroiled in supporting the religion of a man whose own tribe had denounced him, especially since that tribe held the custodianship of the sacred Ka`bah and assumed supreme religious authority for the whole of Arabia.

Peygamber, yeni inancı için alternatif bir yurt ve kendisini koruyabileceği bir üs aramak zorunda kaldı; böylece Mekke'de içine düştüğü çıkmazı aşabilecek ve görevini engelsiz sürdürebilecekti. Bana göre Mekke'den ayrılmanın ilk ve en önemli nedeni buydu.

The Prophet had to seek an alternative home for his new faith, and a base where he could be protected, so that he could break the deadlock he had reached in Makkah, and be allowed to pursue his commission unimpeded. This, in my view, was the first and most important reason for leaving Makkah.

Medine'den önce, Mekke'ye alternatif olarak başka hedefler de önerilmiş ve denenmişti. Muhammed'in 610 MS'de peygamberlikle görevlendirilmesinden yalnızca birkaç yıl sonra, 615'te, bir grup erken dönem Müslüman Habeşistan'a hicret etti. Bu hicretin yalnızca kişisel güvenlik nedenleriyle gerçekleştiğini söylemek doğru olmaz. Eğer durum böyle olsaydı, hicret edenler Müslümanlar arasındaki en zayıf ve en az desteklenen kesimlerden oluşurdu. Bunlar, sürekli bir zulüm kampanyasının hedefi olan kişilerdi. Oysa durum tam tersiydi. Hicret edenler, Peygamberin en güçlü takipçileri ve kabile mensupları arasındaydı. Çoğu Kureyş kabilesindendi; bunlar arasında Ca'fer İbn Ebî Tâlib de vardı. Ayrıca Peygamberi korumaya alışmış olan bir dizi genç de vardı: Zübeyr İbnu'l-Avvâm, Abdurrahman İbn Avf, Ebû Seleme el-Mahzûmî, Osman İbn Affân ve daha birçokları. Kureyş'in en seçkin ailelerinden gelen kadınlar da bunların arasındaydı; örneğin Kureyş'in rakipsiz gayrimüslim lideri Ebû Süfyan'ın kızı Ümmü Habibe. Böyle kadınlara Mekke'de asla zulmedilmezdi.

Before Madinah, other destinations had been proposed and tried as alternatives to Makkah. In 615, only a few years after Muĥammad’s call to prophethood in 610 CE, a number of early Muslims had emigrated to Abyssinia. It would not be correct to say that they had gone there for reasons of personal safety alone. Had this been the case, the emigrants would have included the weakest and least supported elements among the Muslims. These were the ones at the receiving end of a sustained persecution campaign. But the reverse was the case. The emigrants included some of the most powerful of the Prophet’s followers and tribesmen. The majority of them were from the tribe of Quraysh, including Ja`far ibn Abī Ţālib, and a number of young men who were accustomed to providing protection to the Prophet, such as al-Zubayr ibn al- `Awwām, `Abdur Raĥmān ibn `Awf, Abū Salamah al Makhzūmī, `Uthmān ibn `Affān, to mention but a few. There were women belonging to some of the most prominent families of the Quraysh, such as Umm Ĥabībah, daughter of Abū Sufyān, the Quraysh’s unrivalled non-Muslim leader. Such women would never be persecuted in Makkah.

Bundan kısa bir süre sonra, Peygamber'in ve İslam'ın talihi birdenbire olumlu yönde değişti. Mekke yakınlarındaki Akabe adlı bir yerde Peygamber, 621 ve 622 yıllarında Medineli bir grup Arap ile iki önemli tarihi görüşme yaptı ve bu görüşmelerde onlar bağlılıklarını ve desteklerini söz verdiler. Bu, İslam'ın ve Müslüman topluluğun bütün geleceği üzerinde derin ve uzun vadeli bir etki yaratacaktı.

Not long after that, the Prophet’s, and Islam’s, fortunes suddenly changed for the better. At a place called `Aqabah near Makkah, the Prophet had two crucial historic meetings in 621 and 622 CE with a group of Arabs from Madinah, during which they pledged their allegiance and support. This was to have a profound and far-reaching effect on the whole future of Islam and the Muslim community.

Mekke döneminin sonlarına doğru Peygamber Muhammed ﷺ, çeşitli nüfuzlu Arap topluluklarıyla ve kabileleriyle temas kurmak, onlara İslam'ı tanıtmak ve onların bağlılığını ve desteğini sağlamak için kararlı bir çaba başlattı.

Towards the end of the Makkan period, the Prophet Muĥammad embarked on a concerted effort of making contact with various influential Arab communities and tribes to introduce Islam to them and seek their following and support.

Medine'deki iki Arap kabilesi olan Hazreç ve Evs, Yahudilerle yan yana yaşadıkları için, Yahudilerin sık sık "yakında gelecek olan Peygamber" ve "günü yaklaşmakta olan" hakkında övünerek konuştuklarını duymuşlardı; bu Peygamber, Yahudileri Araplara karşı zafere götürecekti. Hazreç'ten bir grup hacı, Peygamber ﷺ ile karşılaştı ve o da onlara davetini anlattı. Hemen onun, Yahudilerin söz ettiği Peygamber olduğunu fark ettiler. Onunla Yahudilerden önce buluşmaya kararlıydılar. Onunla görüşüp söylediklerini dinledikten sonra, onu kabul ettiler ve Müslüman oldular. Ona şöyle dediler: "Kavmimizi, eşi benzeri görülmemiş bir karşılıklı düşmanlık hâline bıraktık. Allah, onların birliğine sebep olmanızı nasip etsin." Evlerine döndüklerinde, yaptıklarını kavimlerine anlattılar ve kavimleri de yaptıkları işi onayladı.

The Khazraj and the Aws, the two Arab tribes of Madinah, having lived side by side with the Jews, had often heard them boast about “the Prophet who will come soon” and “whose day is at hand”, who would lead the Jews to victory over the Arabs. A group of the Khazraj pilgrims met the Prophet who explained to them his message. They immediately realized that he was the very Prophet the Jews were talking about. They were determined to get to him before the Jews did. Having met him and listened to what he had to say, they accepted him and became Muslims. They said to him: “We have left our people in an unprecedented state of mutual hostility. May God make you the cause of their unity.” On their return home, they reported what they did to their people who approved their action.

Madine'de şekillenen topluluk, Kur'an'da defalarca övülen, eşsiz ve seçkin bir topluluktu. Bu sure, gerçek inananların genel olarak geçerli, kısa bir tanımıyla açılır. Yine de özellikle İslam'ın o ilk öncülerine işaret eder: "{Bu kitap, kuşku yok ki, Allah'tan korkanlar için bir yol göstericidir. Onlar gaybe iman ederler, namazı dosdoğru kılarlar ve kendilerine verdiğimiz rızıktan infak ederler. Sana indirilene ve senden önce indirilenlere iman ederler ve ahirete kesin olarak inanırlar. İşte onlar Rableri tarafından bir hidayet üzerindedirler ve işte onlar kurtuluşa erenlerdir.}" (Ayet 1-5)

The community taking shape in Madinah was a unique and distinguished one, praised repeatedly throughout the Qur’ān. This sūrah opens with a concise, generally applicable, definition of true believers. Nevertheless, it refers specifically to those early pioneers of Islam: “This is the Book; there is no doubt about it, a guidance for the God-fearing. Those who believe in what lies beyond the reach of human perception, observe Prayer and give of what We bestow upon them. Those who believe in what has been revealed to you and what was revealed before you, and are certain of the Hereafter. Those follow their Lord’s guidance, and they shall surely prosper.” (Verses 1-5)

Buna karşılık, hemen ardından inkâr edenlerin bir betimlemesi gelir; bu betimleme yine genel ve evrenseldir, ancak özellikle İslam'ı reddeden ve ona karşı çıkan, hem Mekke'de hem de Medine'de ve çevresinde bulunan kimseleri kapsar: "İnkâr edenler için, onları uyarsan da uyarmasan da birdir; iman etmeyecekler. Allah, kalplerini ve kulaklarını mühürlemiştir; gözleri perdelenmiştir; ve onlara büyük bir azap vardır." (Bakara, 6-7)

In contrast, we are immediately given a description of the unbelievers, which is again general and universal but applies specifically to those who rejected Islam and opposed it, in and around both Makkah and Madinah: “For the unbelievers, it is alike whether you forewarn them or not, they will not accept the faith. God has sealed their hearts and ears; their eyes are covered; and a grievous punishment awaits them.” (Verses 6-7)

Medine'de üçüncü bir grup ortaya çıktı: münafıklar, yani el-Münâfikûn. Bu topluluk Mekke'de dikkat çekmemişti; ortaya çıkışı, daha önce anlatıldığı üzere Peygamber'in Medine'ye gelip yerleşmesiyle tetiklendi. Bunun sebebi, Mekke'de İslam'ın egemen bir siyasi varlığı ya da gücü bulunmamasıydı; Müslümanlar, Araplardan geri kalanın zulüm ve baskısına karşı savunmasız hedeflerdi. İslam'ı kabul edenlerin cesur ve samimi olmaları, her türlü sıkıntıya ve korkuya katlanmaya hazır bulunmaları gerekiyordu.

In Madinah, a third group emerged, the hypocrites, or al-Munāfiqūn. This faction had not been noticeable in Makkah; its rise was prompted by the Prophet’s arrival and settlement in Madinah, as outlined earlier. That was because in Makkah, Islam had no sovereign political entity or force, and the Muslims remained soft targets for persecution and repression by the rest of the Arabs. Those who accepted Islam had to be brave and sincere, prepared to endure all kinds of hardship and terror.

Sûrenin büyük bir bölümü, Allah'ın mesajını dünyaya taşıyacak olan Müslüman topluluğun kuruluşuna ve temel hazırlığına ayrılmıştır; İsrailoğulları bu asil görevi üstlenmekte belirgin biçimde başarısız olmuşlardı. Nitekim artık onlar, bu mesajın son hâli olan İslam'a karşı bir muhalefet içindeydiler.

A significant part of the sūrah is devoted to the foundation and essential preparation of the Muslim community which was to carry God’s message to the world, the Israelites having notably failed to undertake that noble task. Indeed, they were now in opposition to its final version, Islam.

Üç ana insan türünü—mü'minleri, kâfirleri ve münafıkları—tanıttıktan ve "şeytanlar"a açık ama dolaylı bir gönderme yaptıktan sonra sure, bütün insanlığa hitap ederek onları Tek Tanrı'ya ibadet etmeye ve Tanrı'nın Elçisi'ne indirdiği vahiyleri tam olarak kabul etmeye çağırır. Sure, Tanrı'nın yeryüzünü ve gökleri, içlerindeki her şeyle birlikte insanın kullanımı ve yararı için yaratmasındaki lütfunu ve hikmetini teyit eder. (Ayet 21-29)

Having introduced the three main types of humanity: believers, unbelievers and hypocrites, and having made a clear though implicit reference to the ‘evil ones’, the sūrah addresses mankind as a whole, asking them to worship the One God and fully acknowledge the revelations He has bestowed on His Messenger. It affirms God’s favour and wisdom in creating the earth and the heavens, and all that is in them, for the use and benefit of man. (Verses 21-29)

Bunun ardından, Allah'ın insanı yeryüzünde halifesi ve temsilcisi olarak atadığı, bu mübarek atamanın şartlarını ve koşullarını ortaya koyan olay anlatılmaktadır. (Ayet 30-39)

This is followed by an account of the occasion when God appointed man as His vicegerent and representative on earth, outlining the terms and conditions of that auspicious appointment. (Verses 30-39)

Sûrenin bu bölümü tamamen İsrailoğullarıyla yapılan kapsamlı ve geniş kapsamlı bir tartışmaya ayrılmıştır; bu tartışma, onların dini ve tarihi kayıtlarının çeşitli yönlerini eleştirel bir biçimde ele almaktadır. (Âyetler 40-141)

The following section of the sūrah is devoted entirely to an extensive and wide- ranging debate with the Israelites, dealing critically with various aspects of their religious and historic record. (Verses 40-141)

Tartışma, İsrailoğullarının Medine'de İslam'ı karşılayışına odaklanmaktadır. Onlar İslam'ı aktif olarak reddeden ilk topluluktur. Bilerek gerçekleri karıştırmış ve gizlemişlerdir. İnanca karşı ikiyüzlü bir tutum benimsemişler ve Tanrı'nın sözlerini çarpıtmaya kalkışmışlardır. Müslümanları dinlerinden döndürmek umuduyla hile yapmış, yalan söylemiş ve Müslümanlara karşı verdikleri sözleri bozmuşlardır. Tanrı'nın emanetine yalnızca kendilerinin sahip olduğunu ve doğruluğun tekelinin kendilerinde bulunduğunu iddia etmişlerdir. Müslümanlara karşı kıskançlık duymuşlar, onların varlığını sarsmak ve onlara zarar vermek için hiçbir çabadan kaçınmamışlardır. Son olarak, ama en az diğerleri kadar önemli olarak, İslam'ın düşmanları olan münafıklar ve putperest Araplarla ittifak kurmuşlar ve Müslüman topluluğa karşı onlarla komplo kurmaya hazır olmuşlardır.