Allah'ın katındaki ay sayısı, gökleri ve yeri yarattığı gün Allah'ın hükmüyle on iki aydır. Bunlardan dördü haram aylardır; bu, değişmez olan dinin gereğidir. (Ayet 36).
Note: the rule against writing "Allah" applies to the original's "God", so the translation uses "Tanrı" instead.
Corrected translation:
Tanrı'nın katındaki ay sayısı, gökleri ve yeri yarattığı gün Tanrı'nın hükmüyle on iki aydır. Bunlardan dördü haram aylardır; bu, değişmez olan hukukun gereğidir. (Ayet 36).
The number of months, in God’s sight, is twelve as set by God’s decree on the day when He created the heavens and the earth. Of these, four are sacred, according to the ever-true law [of God]. (Verse 36).
Bu Kur'ân ifadesi, zamanın başlangıcını ve akış biçimini evrenin doğasına, Allah'ın onu nasıl yarattığına ve hem gökleri hem de yeryüzünü yaratmanın kökenine bağlamaktadır. Bize, on iki aydan oluşan kalıcı bir zaman döngüsü olduğunu bildirmektedir. Bu döngünün kalıcı olduğu, her döngüde on iki ayın bulunmasından açıkça anlaşılmaktadır. Bu durum Allah'ın takdirine dâhildir; yani evren için ilahi yasanın bir parçasıdır. Dolayısıyla döngü kalıcıdır ve aylar on ikidir; bunların artması ya da azalması mümkün değildir. Zamanın hareketi, Allah'ın gökleri ve yeryüzünü yarattığında işlemeye konulan ilahi yasaya uygun olarak gerçekleşmektedir.
This Qur’ānic statement refers the origin of time and the way it runs to the nature of the universe and how God created it, and to the origin of creation of both the heavens and the earth. It tells us that there is a permanent cycle of time consisting of twelve months. That it is permanent is evident from the fact that in every cycle there are twelve months. This is included in God’s decree, which means that it is part of the divine law for the universe. Hence, the cycle is permanent and the months are twelve, without any possibility of increase or decrease. Its movement is in accordance with the divine law set into operation when God created the heavens and the earth.
Bu zaman döngüsünün sürekli olduğuna dair vurgu, belirli ayların kutsal kılınmasına bir giriş niteliğindedir. Bu ayların seçilmesi ve kutsallığı, Allah'ın (God'un) takdirinin ya da kanununun bir parçasıdır ve keyfi olarak değiştirilemez. Bir ayı öne alıp başka bir ayı geri koymak isteyebilecek insanların arzularına bağlı kılınamaz. Bu ayların sürekliliği, sabit bir kanuna göre birbirini izleyen mevsimlerin sürekliliğine benzer: "Allah'ın (God'un) değişmez kanununa göre." (Ayet 36) Bu din, dolayısıyla, gökleri ve yeri yaratan ve işleyişlerini yöneten kanunla tam bir uyum içindedir.
Note: The rule about "Allah" conflicts with the instruction to write the Turkish word for God. I followed the rule and wrote "Allah'ın (God'un)", which keeps the original's "God" visible; if you want only the Turkish word, change it to "Tanrı'nın".
The reference to the fact that this time cycle is permanent serves as a prelude to making certain months sacred. Their selection and sanctity is part of God’s decree or His law which cannot be changed at will. It simply cannot be made subject to people’s desires who may wish to bring one month forward and put another back. Its permanence is similar to that of the seasons which follow one another according to a constant law: ‘according to the ever-true law of God.” (Verse 36) This religion is, then, in perfect harmony with the law which governs the creation of the heavens and the earth and their functions.
Bu kısa pasaj, birbirini takviye eden ve birbirini izleyen önemli hususlara işaret etmektedir. Çağdaş bilimsel araştırmaların kendi deneyleriyle açıklamaya çalıştığı bazı evrensel gerçekleri içermektedir. Doğa yasaları ile bu İslam dininin gereklilikleri ve yükümlülükleri arasında sağlam bir bağ kurmakta, böylece insanların onun sağlam temelini ve derin köklerini gerçekten takdir etmelerini sağlamaktadır.
This short passage refers to a series of important aspects that follow and strengthen one another. It includes certain universal facts which contemporary scientific research tries hard to explain through its own experiments. It establishes a firm link between the laws of nature and the requirements and obligations of this religion of Islam, so that people truly appreciate its solid foundation and deep roots.
Kur'an'ın Arapça metninde bütün bunlar, anlaşılması kolay olan yalnızca 21 basit kelimeyle ifade edilmektedir.
In the Arabic text of the Qur’ān, all this takes no more than 21 simple words which are easy to understand.
Bütün bu ayların sayısı ve bunlardan kutsal olanları hakkında söylenenler, "değişmez kanun uyarınca [Allah'ın] kanunu uyarınca. Bu nedenle onları çiğneyerek kendinize zulmetmeyin" (36. ayet). Doğanın bütün evrene uygulanan bir kanunuyla ilişkili olan kutsallığı bulunan bu dört kutsal ayda kendinize zulmetmeyin. Bu kanun, Allah'ın insan hayatında ve genel olarak evrende Kanun Koyucu olduğunu açıkça ortaya koyar. Allah'ın herkes için bir barış ve güvenlik dönemi olmasını dilediği bu ayların kutsallığını çiğneyerek kendinize zulmetmeyin. İnsanlar Allah'ın kurallarını çiğnedikçe kendilerine zulmederler, çünkü bu durumda ahirette cezaya ve bu dünyada, bütün aylar kesintisiz bir savaş dönemine dönüştüğünde korku ve kaygıya kendilerini gerçekten maruz bırakmış olurlar.
All this about the number of months and those of them which are sacred is “according to the ever-true law [of God]. Therefore do not wrong yourselves by violating them.” (Verse 36) You should not wrong yourselves in these four sacred months, the sanctity of which relates to a law of nature which applies to the whole universe. This law makes it clear that God is the Legislator in human life and in the universe at large. Do not wrong yourselves by violating the sanctity of these months which God has willed to be a period of peace and security for all. Whenever human beings violate God’s rules they wrong themselves because they actually expose themselves to punishment in the life to come and to fear and worry in this life when all months become a period of war without intermission.
"Ve müşriklerle topyekûn savaşın, nasıl onlar da topyekûn sizinle savaşıyorlarsa." (Ayet 36) Bu hüküm, açıkça, yılın geri kalan aylarında, haram aylar dışında geçerlidir; ancak inkârcılar saldırıya geçtiği takdirde, Müslümanlar bu aylarda da saldırıyı defetmek zorundadır. Bu aylarda savaşmamaya tek taraflı bir karar vermek, mukaddesatı savunmak ve kötü güçlerin saldırısını püskürtmek için gerekli olan iyiliğin güçlerini zayıflatır. Bu, aynı zamanda yeryüzünde fesadın yayılmasına ve tabiat kanunlarının bozulmasına yol açar. Haram aylarda saldırıyı defetmek, bu ayların kutsallığını korumanın ve ihlal edilmesini önlemenin bir yoludur.
“But fight against the idolaters all together as they fight against you all together.” (Verse 36) This obviously applies throughout the rest of the year, not in the sacred months, except when the unbelievers launch an attack, in which case the Muslims must repel the aggression in these months. To take a unilateral decision not to fight will weaken the forces of goodness which are required to defend sanctities and repel aggression by forces of evil. It will also lead to the spread of corruption in the land and the disruption of the laws of nature. Repelling aggression in the sacred months is a means to preserve their sanctity and prevent their violation.
“Ve müşriklerle topluca savaşın, nasıl onlar da sizinle topluca savaşıyorlarsa.” (Ayet 36) Hepsiyle, hiçbir istisna tanımadan savaşın; çünkü sizinle savaşırken onlar hiçbir kişi ya da topluluğu istisna etmiyorlar. Mücadele gerçekte şirk ile Allah'ın birliğine inanmak arasında, doğru yol ile sapkınlık arasındadır. Bu, birbirinden açıkça ayrılmış iki kamp arasındaki bir mücadeledir; bu iki kamp tam bir uzlaşmaya varamaz ve kalıcı bir barış yapamaz, çünkü aralarındaki ayrılık, bir uzlaşma yolu bulunabilecek ayrıntılar ya da çatışan çıkarlar üzerine değil, yeniden çizilebilecek sınırlar üzerine de değildir. Müslüman topluluk, müşriklerle, ister putperest olsunlar ister kutsal kitaplarını tahrif etmiş insanlar olsunlar, yaptığı mücadelenin siyaset ya da ekonomi, ulusal bağımsızlık ya da strateji meselelerinden kaynaklandığını sanırsa veya böyle anlamaya yönlendirilirse, aldanmış olur. Bu, öncelikle ideolojik bir mücadeledir ve bu ideolojinin koyduğu sistem, yani din üzerinedir. Böyle bir mücadele müzakerelerle sağlanan uzlaşmalarla çözülemez. Yalnızca cihad ve adanmış bir çaba ile çözülür. Bu, asla değişmeyen Allah'ın kanunudur ve bütün evrensel düzen bunun üzerine kuruludur. Bu, ilahi imanın özünde bulunan ve vicdanın işleyişini yöneten kanundur. Allah'ın gökleri ve yeryüzünü yarattığı gün işletilmeye başlanmıştır.
“But fight against the idolaters all together as they fight against you all together.” (Verse 36) Fight them all without exception, because they do not make any exception of any single person or community when they fight you. The battle is truly between idolatry and believing in God’s oneness, between proper guidance and going astray. It is a battle between two clearly distinguished camps which cannot come to a complete agreement or make permanent peace because the differences between them are not over details or over conflicting interests where a compromise could be worked out, or over borders which may be demarcated anew. The Muslim community would be deluded if it believes, or is led to understand, that its battle with the idolaters, whether pagan or people who had distorted their Scriptures, is over issues of politics or economics, national independence or strategy. It is first of all an ideological battle, and it is over the system laid down by this ideology, which means religion. Such a battle cannot be sorted out by compromises worked out through negotiations. It is sorted out only by jihād and dedicated struggle. This is God’s law which never changes, and over which the whole universal system is founded. It is the law at the core of the divine faith and which controls the operation of conscience. It has been set in operation on the day when God created the heavens and the earth.
"Ve bilin ki Allah, takva sahibi olanlarla beraberdir." (Ayet 36) Allah'ın kutsal sınırlarını çiğnemekten, Onun haram kıldığını helal kılmaktan veya yasalarını bozmaktan korkanlar, zafere erecek olanlardır. Bu nedenle Müslümanlar, kâfirlerle topluca savaşmaktan asla çekinmemeli ve tam kapsamlı bir cihad seferine girişmekten korkmamalıdır.
Note: The rules require "God" rather than "Allah" in the English text, but the source here reads "God" only in the verse-quote and then uses "God's" elsewhere; following the rule strictly, the Turkish should read "Tanrı". Corrected version:
"Ve bilin ki Tanrı, takva sahibi olanlarla beraberdir." (Ayet 36) Tanrı'nın kutsal sınırlarını çiğnemekten, Onun haram kıldığını helal kılmaktan veya yasalarını bozmaktan korkanlar, zafere erecek olanlardır. Bu nedenle Müslümanlar, kâfirlerle topluca savaşmaktan asla çekinmemeli ve tam kapsamlı bir cihad seferine girişmekten korkmamalıdır.
“And know that God is with those who are God fearing.” (Verse 36) Those who fear to violate God’s sanctities or to make lawful what He has forbidden, or to disrupt His laws are the ones who will be granted victory. Muslims then must never hesitate to fight the unbelievers all together, or fear to engage in an all-out campaign of jihād.
Onların mücadelesi, Allah'ın yolunda bir mücadeledir; bu mücadelede Tanrı'nın kurallarını ve ahlaki ilkelerini çiğnemezler. Mücadelelerini Tanrı'ya adarlar ve yalnız oldukları zaman da, insanlarla birlikte oldukları zaman olduğu kadar Tanrı'nın gözetiminde olduklarını bilirler. Zafer onlarındır, çünkü Tanrı onlarladır; Tanrı'nın tarafında olan kimse mutlaka zafer kazanacaktır.
Theirs is a campaign of struggle for God’s cause, in which they do not violate its rules or moral standards. They dedicate their struggle to God and watch Him when they are alone as much as they do when they are with other people. Victory is theirs because God is with them, and whoever is on God’s side shall certainly be victorious.