Göklerin ve yerin yaratıcısı, meleklerden iki, üç veya dört kanatlı elçiler kılan Allah'a hamd olsun. Yaratılışına dilediğini ekler. Şüphesiz Allah her şeye kadirdir. (Ayet 1)

All praise is due to God, the Originator of the heavens and the earth, who assigns angels to be messengers, endowed with wings, two, or three, or four. He adds to His creation what He pleases. Indeed God has power over all things. (Verse 1)

Sûre, Allah'a değil, Rabbe hamd ederek başlar; çünkü bütün amacı kalplerimizi Ona yöneltmek, O'nun işaretlerini düşünmemizi, rahmetini takdir etmemizi ve yaratılışındaki harikalara bakmamızı sağlamaktır. Bu harikaları tam olarak takdir edebilmemiz için yaptırılırız; öyle ki kalplerimiz O'nun hamd ve tesbihiyle taşsın: "Hamd, âlemlerin Rabbi Allah'a mahsustur." Ardından, yaratmayı ve yaratığı var etmeyi gösteren sıfat gelir: "Gökleri ve yeri yoktan var eden." Bütün bu büyük cisimleri, bunların bir kısmını çevremizde gördüğümüz gibi, O var etmiştir. Bu cisimlerin en küçüğü ve bize en yakın olanı, yani ana vatanımız yeryüzü hakkında bile çok az şey biliyoruz. Yine de hepsi, aralarındaki uçsuz bucaksız mesafelere rağmen, onları uyum içinde tutan tek bir tabiat kanununa tabidir; bu mesafeleri ancak büyük güçlükle hayal edebiliriz. Büyüklükleri ve yörüngelerini ayıran sonsuz boşluklara rağmen, aralarında öyle belirli ilişkiler vardır ki, bunlar en küçük bir şekilde bozulsa bile büyük bir felakete yol açabilir.

The sūrah begins by offering all praise to God, as its whole purpose is to make our hearts turn to Him, contemplate His signs, appreciate His mercy, and look at the wonders of His creation. We are made to fully appreciate these wonders so that our hearts overflow with His praise and glorification: “All praise is due to God.” Next comes God’s attribute indicating creation and His bringing it into being: “the Originator of the heavens and the earth.” It is He who has originated all these great bodies, some of which we see around us. We know only a little about the smallest and nearest to us of all these bodies, i.e. our mother earth. Yet they are all subject to one law of nature that keeps them in harmony, despite the huge distances separating them, which we can only imagine with great difficulty. Despite their great sizes and endless spaces separating their orbits, there exists certain relations between them which, if disturbed even by just a little, could lead to a major catastrophe.

Kur'an'ın gökleri ve yeryüzünün yaratılışına dair ayetlerine, ya da evrenin manzaralı betimlemelerine çoğu zaman az dikkat ederiz. Bunun nedeni, duyularımızın alışkanlıkla körelmiş olmasıdır. Bu yüzden bu sahneler bizi, Allah'ı daima anan ve O'nun kudretli elinin ortaya koyduklarına karşı duyarlılığını koruyan bir kalbe verdiği ilhamla aynı düzeye yükseltmez. Ancak böyle bir kalp, bu sahnelerin uyandırdığı heybeti hisseder.

Allah'ın insana açtığı herhangi bir rahmeti kimse engelleyemez; O'nun tuttuğunu ise O'ndan başka hiç kimse serbest bırakamaz. Yalnızca O, üstün güç sahibi ve hikmet sahibidir. (Ayet 2)

Whatever grace God opens up to man, none can withhold it; and whatever He withholds, none other than Him can release. He alone is Almighty, Wise. (Verse 2)

Bu surenin ikinci ayetinde, birinci ayetin sonunda sözü edilen Allah'ın kudretinin bir yönü vardır. Bu yön bir insanın kalbine ve zihnine yerleştiğinde, onun kavramlarında, duygularında, değerlerinde, ölçülerinde ve genel olarak hayatında tam bir dönüşüm meydana gelir. Bu yön, göklerde ve yerde herhangi bir başka gücün denetim sahibi olabileceği düşüncesini geçersiz kılar ve insanı Allah'ın kendi kudretiyle temas hâline getirir. İnsanı, lütfu başka birinden bekleme düşüncesinden vazgeçirir ve her şeyi Allah'ın lütfuna bağlar. Evrendeki her kapıyı ve her yolu önünde kapatır, ama Allah'a giden kapıyı ve yolu ona açar.

What we have in this second verse of the sūrah is an aspect of God’s power mentioned at the end of the first verse. When this aspect is instilled in a person’s heart and mind, he undergoes a complete transformation in his concepts, feelings, values, standards and life generally. It invalidates any thought of any other power having any control over the heavens and earth, and puts him in touch with God’s own power. It makes him abandon any thought of receiving grace from anyone else and links all to God’s grace. It closes before him every door and way in the universe yet opens for him the door and the way leading to God.

Tanrı'nın lütfu sayısız yönden yansıyabilir. Gerçekten de insan bunları kaydetmeye bile başlayamaz. Bu lütuf insanın içindedir ve yaratılış biçiminde, ona verilen onur mevkiinde, her yönden, yukarıdan ve aşağıdan etrafını saran nimetlerde görülür. Ayrıca ona bol bol bahşedilen iyiliklerde de bulunur.

God’s grace can be reflected in countless aspects. Indeed man cannot even begin to record these. They are within him and the way he is created; the position of honour he is given; the blessings that are all around him from every side and from above and beneath him. It is also to be found in the favours showered on him.

Allah'ın lütfu, insana verilenlerde olduğu kadar, insanın mahrum bırakıldığı şeylerde de kendini gösterir. Allah bu lütfu bir kimseye açtığında, o kişi onu her durumda, her şeyde, her halde ve her yerde bulur. Hatta insanların önemli saydığı her şeyden yoksun olsa bile, onu kendi içinde, duygularında, çevresinde ve nerede ya da nasıl bulunursa bulunsun görür. Tersine, Allah bir kimseden lütfunu esirgediğinde, insanların servet ve mutlulukla ilişkilendirdiği her şeye sahip olsa bile, o kişi onu her şeyde, her durumda, her yerde ve her halde kaçırır. Note: The rules say to write "God" as the Turkish word for God and never "Allah". The translation above incorrectly uses "Allah". Corrected version: Tanrı'nın lütfu, insana verilenlerde olduğu kadar, insanın mahrum bırakıldığı şeylerde de kendini gösterir. Tanrı bu lütfu bir kimseye açtığında, o kişi onu her durumda, her şeyde, her halde ve her yerde bulur. Hatta insanların önemli saydığı her şeyden yoksun olsa bile, onu kendi içinde, duygularında, çevresinde ve nerede ya da nasıl bulunursa bulunsun görür. Tersine, Tanrı bir kimseden lütfunu esirgediğinde, insanların servet ve mutlulukla ilişkilendirdiği her şeye sahip olsa bile, o kişi onu her şeyde, her durumda, her yerde ve her halde kaçırır.

Yüce Rabbime hamdederim ve bu Kur'an âyetiyle ilgili olarak bana bahşettiği lütuf için burada O'na şükranlarımı kaydetmek bana düşer. Bu âyet, büyük ve iç içe geçmiş bir sıkıntı içinde, manevi kuruluk, ruhsal zorluk ve çok fazla musibet yaşadığım bir zamanda yanımdaydı. Beni destekleyen de bu âyet oldu; zira Allah, onun hakikatini görmeme yardım etti. Bu hakikat, aşırı susamış bir insanın uzuvlarından geçen serin bir içecek gibi ruhuma aktı. Bu, anlayabildiğim bir mana değil, yaşadığım bir gerçeklikti. Dolayısıyla bu başlı başına bir lütuftu. Âyetin gerçek bir tefsiri gibi karşıma çıktı ve bahar gününde çiçek tomurcuklarının açıldığı gibi bana açıldı. Bu âyeti daha önce pek çok kez okumuş ve dinlemiştim, ama o anda manasını tatlı bir gerçeklik olarak sundu, iç yüzünü bana gösterdi ve şöyle dedi: "Ben buradayım; Allah'ın onu açtığında bahşettiği lütfun bir numunesiyim." Etrafımda hiçbir şey değişmedi, ama kıymet takdirimde her şey temelden değişti. Kalplerimizin, bu âyetin ifade ettiği gibi varlığın büyük bir hakikatini almak için açılması büyük bir nimettir. Bu, insanın yaşayıp takdir edebildiği, ama nadiren başkalarına aktarabildiği bir nimettir. O anı yaşadım ve bu tecrübeyi geçirdim. Belki de hayatımın en zor dönemiydi. Ama birden bütün zorlukların kaybolduğunu gördüm ve her türlü sıkıntı ve meşakkatten kurtuldum. Aynı yerde olmama rağmen manevi bir heyecan yaşıyordu. Bu, Allah'ın seçtiği herkese açtığı ve tek bir Kur'an âyetinde taşırdığı lütfudur. Tek bir âyet bir nur penceresi açar, ilahi lütfun bir pınarını fışkırtır, huzur ve güven yoluna işaret eder ve hepsi bir anda olur. Rabbim, Sen bu Kur'an'ı inananlara hidayet ve lütuf olarak indirdin. Rabbim, Seni dilim ve kalbimle överim, Sana olan şükrüm sınırsızdır.9

It behoves me personally to praise God and record here my gratitude to Him for the grace He bestowed on me in relation to this verse of the Qur’ān. This verse was present with me at a time when I was in great, compounded difficulty, experiencing spiritual dryness, psychological hardship and much affliction. It was this verse that came to my support, for God facilitated for me that I should see its truth, which poured into my spirit like a cool drink passing through the limbs of an extremely thirsty person. That was not a meaning I understood; rather, it was a reality I experienced. Thus, it was in itself an act of grace. It presented itself to me as a real interpretation of the verse, opening up to me like flower buds on a spring day. I had read and heard it many times before, but at that moment, it delivered its meaning as a sweet reality, showing me its inner self and saying: ‘I am here, a sample of God’s grace when He opens it.’ Nothing changed around me, but everything underwent a fundamental change in my appreciation. It is a great blessing that our hearts should open to receive a great truth of existence, such as the one the present verse states. It is a blessing one can experience and appreciate, but can seldom impart to others. I lived that moment and went through the experience. It was perhaps the hardest time of my life. Yet suddenly I found all difficulty disappear, and I was released of all trouble and hardship. I was experiencing a spiritual thrill, while I was still in the same place. That is God’s grace which He opens to anyone He chooses and makes it overflow in just one verse of the Qur’ān. One verse opens up a window of light, lets a spring of divine grace gush through, charts a way to contentment and reassurance and all in a split second. My Lord, You have bestowed this Qur’ān from on high to provide guidance and grace to believers. My Lord, I praise You with my tongue and heart, and my gratitude to You is without limit.9

Passajdaki üçüncü ayet, ilk iki ayetin anlamını pekiştirir; insanlara Allah'ın nimetlerini hatırlatır, yalnızca O'nun yaratan ve yarattıklarının rızkını veren olduğunu vurgular ve bu kadar açık ve apaçık olan bu gerçeğin insanların gözünden nasıl kaçabildiğine hayret eder.

The third verse in this short passage confirms the import of the first two, reminding people of God’s blessings, emphasizing that God is the only One who creates and provides sustenance for His creation, and wondering at how people lose sight of this truth when it is so clear and obvious:

İnsanlar! Allah'ın size bahşettiği nimetleri hatırlayın. Gökten ve yerden size rızık verebilecek, O'ndan başka bir yaratıcı var mı? O'ndan başka hiçbir ilah yoktur. Öyleyse nasıl yüz çevirirsiniz? (Ayet 3)

People! Remember the blessings God has bestowed upon you. Is there any creator other than God who can give you sustenance from heaven and earth? There is no deity other than Him. How can you turn away? (Verse 3)

Hiçbir şey, insanların Allah'ın nimetlerini görmesi, hissetmesi ve tanıması için zikretmekten daha gerekli değildir. Buna rağmen onları unuturlar. Etraflarındaki yeryüzü ve başlarının üzerindeki gökyüzü, her adımda ve her anda onlara bol nimetler ve sınırsız rızık verir. Tüm bunları veren, yaratan Allah'tır. Burada onlara, ellerindeki bütün iyi şeyleri kendilerine sağlayan başka bir yaratıcının olup olmadığı soruluyor. Açıkça, bunu söyleyemezler. Gerçekten de, Allah'a her türlü ortak koştukları en kötü sapkınlık döneminde bile bunu iddia etmediler. Allah'tan başka yaratan ve rızık veren hiç kimse olmadığına göre, neden hatırlamıyor ve şükretmiyorlar? Neden şükranlarını yalnızca O'na yöneltmiyor ve hamd ve dualarla teşekkürlerini ifade etmiyorlar? Gerçekten de "O'ndan başka ilah yoktur." Bu tartışmasız gerçeğe nasıl sırt çevirebiliyorlar? "Nasıl oluyor da döndürülüyorsunuz?" (Ayet 3) Gökten ve yerden kendilerine sürekli verilen rızıkla kanıtlanan bu apaçık gerçeğe birinin sırt çevirmesi son derece şaşırtıcıdır. Daha da şaşırtıcı olanı, her rızkın yalnızca Allah'tan geldiğini kabul ederken bir insanın tüm bunlara sırt çevirmesidir.

Nothing is needed more than the mention of God’s blessings for people to see, feel and recognize them. Nevertheless, they do forget them. The earth around them and the skies above them give them abundant blessings and unlimited sustenance, in every step and at every moment. It is God the Creator who gives all this. They are asked here whether there is a different creator who provides them with all the good things in their hands. Obviously, they cannot say this. Indeed, they did not even claim this during their worst period of idolatry, associating all sorts of partners with God. Since there is none other than God to create and provide, why do they not remember and express gratitude? Why do they not address their gratitude to Him alone and express their thanks by praises and prayers? Indeed “There is no deity other than Him.” How is it that they turn away from this indisputable truth? “How can you turn away?” (Verse 3) It is most singular that anyone should turn away from this clear truth, evidenced by the constant sustenance they are provided with from heaven and earth. Even more singular is for a person to turn away from it all while admitting that all sustenance comes from God alone.