Tanrı, kocası hakkında sana itiraz eden ve Tanrı'ya şikâyette bulunan kadının sözlerini işitti. Tanrı, ikinizin de söylediklerini işitti. Tanrı her şeyi işitir ve her şeyi görür. {Sizden kim karısına, "Sen bana annemin sırtı gibisin" derse, onlar onların anneleri değildir; onların anneleri yalnızca kendilerini doğuranlardır. Söyledikleri çirkin ve yalan bir sözdür. Ama Tanrı affedicidir, bağışlayıcıdır.} Karılarından, "Sen bana annem gibi haramsın" diyerek ayrılanlar, sonra söylediklerinden dönenler, çift tam evlilik ilişkisine yeniden dönmeden önce bir köleyi azat etmek suretiyle kefaret ödemelidirler.

God has heard the words of the woman who pleads with you concerning her husband, and complained to God. God has heard what you both had to say. God hears all and sees all. Even if any of you say to your wives, ‘You are to me like my mothers back, 'they are not your mothers; their only mothers are those who gave them birth. What they say is iniquitous and false. Yet God pardons and forgives. Those who separate themselves from their wives by saying, 'You are as unlawful to me as my mother/ and then go back on what they have said, must atone by freeing a slave before the couple may resume their full marital relation.

Bu bir öğüttür; Allah her yaptığınızı tam olarak bilmektedir. Ancak imkânı olmayan kimse, çift yeniden tam cinsel birlikteliğe dönmeden önce, art arda iki ay oruç tutsun; bunu yapmaya gücü yetmeyen ise altmış muhtaç kişiyi doyursun. Bu, Allah'a ve O'nun Elçisi'ne olan imanınızı kanıtlamanız içindir. Bunlar Allah'ın koyduğu sınırlardır. İnanmayanları ise acı bir azap beklemektedir. (Ayet 1-4)

This is an admonition to you, and God is fully aware of all that you do. However, he who does not have the means shall fast instead for two consecutive months before the couple may resume their full marital relation; and he who is unable to do it shall feed sixty needy people; this, so that you may prove your faith in God and His Messenger. Such are the bounds set by God. Grievous suffering awaits those who will not believe. (Verses 1-4)

Cahiliyye döneminde bir adam öfkelendiğinde karısına, "Sen bana annemin sırtı gibisin" diyebilir ve bundan sonra kadın ona haram olurdu. Ancak kadın boşanmış olmazdı; bir askıda kalma hali içinde bulunurdu. Ne kocasıyla normal evlilik ilişkisi kurabilir ne de kendisi için başka bir düzen bulmakta özgür olabilirdi.

In pre-Islamic days, a man who became angry with his wife might say to her, “You are to me like the back of my mother”, and thereafter she was forbidden to him. She was not divorced however, but rather in a state of suspense. She could neither have normal marital relations with her husband nor be free to find some other arrangement for herself.

Kur'an'ın bu olayı anlatan bölümüne baktığımızda, hükmün ve bu hükme dair yorumun yanı sıra eğitici ve yol gösterici unsurların da birlikte verildiğini görmekten kaçınamayız. Bu, Kur'an'ın olağan yöntemidir; gerekli olan her şeyi sunar.

When we look at the Qur’anic report of this case, we cannot miss that elements of education and guidance are given side by side with the verdict and the comment on it. This is the usual method of the Qur’an, providing all that is necessary.

"Gerçekten Allah, kocası hakkında sana itiraz eden ve Allah'a şikâyet eden kadının sözünü işitti. Allah, ikinizin de söylediklerini işitti. Allah her şeyi işitir, her şeyi görür." (Mücadele, 1) Bu, hayret verici bir başlangıçtır; yalnız olmadığınızı, Allah'ın orada bulunup sizi dinlediğini söyler.

“God has heard the worth of the woman who pleads with you concerning her husband, and complained to God. God has heard what you both had to say. God hears all and sees all." (Verse 1) This is an amazing opening that says, you have not been alone; God was present, listening to you.

Kadının sana yalvararak ve Allah'a şikâyet ederek söylediklerini O işitmiştir. O, bütün hikâyeyi zaten biliyordu ve geçen konuşmanın tamamından tam olarak haberdardı. O her şeyi işitir, her şeyi görür. Kur'an, olup biteni bu son derece ilham verici biçimde, herhangi bir üçüncü tarafın müdahalesi olmaksızın anlatır.

He heard what the woman said, pleading with you and complaining to Him. He already knew the whole story and was fully aware of what discussion had taken place. He hears all and sees all. In this highly inspiring way the Qur’an presents all that occurred but without the involvement of a third party.

Sure‑ardından sure, bu tür durumları yöneten ilkeyi şöyle belirtir: “Sizden biriniz eşlerine ‘Sen bana annemin sırtı gibisin’ dese bile, onlar sizin anneniz değildir; onların tek anneleri, kendilerini doğuranlardır.

The surah then states the principle that governs such cases: “Even if any of you say to your wives, ‘You are to me like my mother's back,' they are not your mothers; their only mothers are those who gave them birth.

Söyledikleri hem haksız hem de yalandır. Yine de Allah bağışlar ve affeder." (Ayet 2) Bu, meseleyi bütünüyle ele almaktadır. Zıhar sağlam bir dayanağa dayanmaz. Bir kadın, bir anne gibi haram kılınabilmesi için anne değildir.

What they say is iniquitous and false. Yet God pardons and forgives." (Verse 2) This deals with the case in its entirety. Zihar does not rely on any solid basis. A wife is not a mother so as to become forbidden like one.

Bu ayetin son cümlesi, "İman etmeyenleri bekleyen acı bir azap vardır," kadının durumuna dair tartışmayı tamamladığı için kesinlikle yerinde bir sonuçtur; aynı zamanda Allah'a ve Elçisine karşı çıkanlardan bahseden bir sonraki ayetin temasına köprü kurmaktadır. Kur'an'ın bu üstün yöntemi, bir konudan diğerine pürüzsüzce geçişi sağlar.

The last sentence in the verse, ‘ Grievous suffering awaits those who will not believe,’ is certainly a fitting ending as it completes the discussion of the womans situation, while also providing a bridge to the theme of the next verse that speaks about those who contend against God and His Messenger. This is characteristic of the superb Qur’anic method as it smoothly moves from one theme to another:

Allah'a ve Elçisine karşı çıkanlar, kendilerinden önce yaşayanların alçaltıldığı gibi alçaltılacaklardır. Biz apaçık ayetler indirdik. İnkâr edenleri, Tanrı'nın onları topluca diriltip yaptıklarını tek tek kendilerine bildireceği gün, utandırıcı bir azap beklemektedir. Unutmuş olsalar bile Tanrı hepsini hesaba katmıştır. Tanrı her şeye şahittir.

Those who contend against God and His Messenger shall be brought low as those who lived before them were brought low. We have bestowed from on high clear revelations. Shameful suffering awaits the unbelievers on the day when God will raise them all from the dead and tell them exactly all that they did in life. God will have taken it all into account, even though they may have forgotten it. God is witness to all things.

(Ayetler 5-6)

(Verses 5-6)

Surenin başındaki pasaj, Müslüman topluluğa gösterilen özenin bir yönünü ortaya koyarken, bu ikinci pasaj, Allah'a ve Elçisine karşı çıkan karşı grubun tutumunu, yani düşmanlığını gösteriyor. Burada "karşı çıkan" olarak çevrilen Arapça "yuhaddûn" kelimesi, daha önce geçen "hudûd" kelimesiyle aynı kökten gelir ve "sınırlar" anlamına gelir. Dolayısıyla bu grup, diğer sınırda durup Allah'a ve Elçisine meydan okuyan bir konumda tanımlanmaktadır. Bu, karşı karşıya gelmiş, çatışan iki tarafın görüntüsünü çizer. Bu yönüyle, onların eylemini çok kötü bir ışık altında göstermeye hizmet eder. Yaratılmış bir varlığın, kendisine rızık veren Yaratıcısına açık düşmanlık beslemesi ne kadar sefil bir durumdur.

The opening passage of the surah provided an aspect of the care shown to the Muslim community, while this second passage provides an aspect of antagonism to the opposite group who contend against God and His Messenger. The Arabic term, yuhaddun, translated here as contend’ is derived from the same root as the word used earlier, hudud, which means ‘boundaries. Thus, this group are defined as taking a stand at the other boundary, confronting God and His Messenger. This gives an image of two parties in contention and confrontation. As such, it serves to show their action in a very bad light. How miserable for a creature to be in open hostility to his Creator when it is He who provides him with sustenance.

Sure'nin ardından, Allah'ın huzurunu kalplerimizde derin bir etki bırakan ilham verici bir tablo olarak resmeder:

The surah then portrays Gods presence in an inspiring image that leaves a telling effect on our hearts:

Göklerde ve yerde olanları bilmediğini mi sanıyorsun? Üç kişi gizlice konuşmaya başlasa, mutlaka dördüncüleri O'dur. Beş kişi olsa, altıncıları O'dur. Bundan az ya da çok olsunlar, nerede olurlarsa olsunlar, O mutlaka onlarladır. Kıyamet günü, yaptıklarını kendilerine bildirecektir. Şüphesiz Allah her şeyi bilendir.

Are you not aware that God knows all that is in the heavens and all that is on earth? Never can a secret conversation take place between three people where He is not the fourth; nor between five where He is not the sixth, nor between less or more than that without Him being with them, wherever they may be. On the Day of Resurrection He will tell them the truth of what they used to do. God has full knowledge of everything. (Verse 7)

Ayet, Allah'ın göklerde ve yerde olan her şeyi kuşatan ilmiyle başlamaktadır. Hayal gücümüz, geniş ufuklar ve yeryüzünün uzak köşeleri boyunca dolaşmakta; bu geniş evrende büyük ya da küçük, açık ya da gizli hiçbir şeyi dışarıda bırakmayan bir ilim tablosu çizmektedir. Ardından ayet adım adım okuyucuların kalbine yaklaşmakta ve onları güçlü biçimde sarsan bir ilim tasviri sunmaktadır: "Üç kişi arasında gizlice yapılan hiçbir fısıldaşma yoktur ki O, dördüncüleri olmasın; beş kişi arasında da yoktur ki O, altıncıları olmasın; bundan az ya da çok olanlar için de böyledir; nerede olurlarsa olsunlar, O onlarla birlikte bulunur." (Mücadele, 7)

The verse begins by stating God’s knowledge that takes in everything in the heavens and earth. Our imagination is left to roam across the wide horizons and the remote corners of the earth, drawing a picture of this knowledge that leaves out nothing large or small, apparent or hidden, in this vast universe. It then draws gradually closer touching its addressees’ hearts, presenting an image of God’s knowledge that shakes them strongly: “Never can a secret conversation take place between three people where He is not the fourth; nor between five where He is not the sixth, nor between less or more than that without Him being with them, wherever they may be” (Verse 7)

Bu doğru bir ifadedir, ama son derece etkili bir biçimde dile getirilmiştir. Kalplerimizde iki zıt duygu uyandırır: bir yandan korkuyla titreriz, öte yandan Yüce Allah'ın dostane yakınlığını hayretle hissederek güven buluruz. Böylece, üç kişi gizlice bir araya geldiğinde kendilerinin dördüncüsünün Tanrı olduğunu hissederler; beş kişi iseler, altıncılarının O olduğunu anlarlar. Gerçekten de iki kişi gizlice fısıldaştığında, Tanrı onlarla, daha kalabalık bir grupla olduğu gibi birliktedir. Bu tabloyu düşündükçe içimiz heybet duygusuyla dolar. Tanrı'nın varlığı bize dostane bir güven hissi verir, ama aynı zamanda çok korkutucudur. "Nerede olurlarsa olsunlar" onlarla birlikte olan Yüce Olan'dır. "Kıyamet Günü, yaptıklarını onlara haber verecektir." (Mücadele, 7) Bu ifade insanların kalbine bir korku titremesi salar. Tanrı'nın sadece varlığı ve tüm konuşmaları işitmesi bile uğursuz bir anlam taşır. Şimdi bu varlığın cezalandırma biçimindeki sonuçlarına bakıyoruz. İnsanların gizlice söyledikleri şeyler, Kıyamet Günü herkesin huzurunda, bütün nesillerden tüm insanlık şahit olarak ortaya çıkarıldığında ne olacak! Ayet, başladığı gibi genel bir tabloyla sona ermektedir:

Sure ayetin devamında, sure iman etmiş olma vasıflarıyla müminlere hitap eder. Onlara, münafıkların başvurduğu gizli fısıltılardan uzak durmaları gerektiğini; bu fısıltıların birbirlerini günaha, saldırganlığa ve Peygamber'e karşı itaatsizliğe teşvik etmek amacıyla yapıldığını bildirir. Onlara Allah'a karşı takva sahibi olmaları hatırlatılır ve münafıkların yaptığı bu tür fısıltıların, müminleri üzmeyi amaçlayan Şeytan'dan geldiği söylenir. Dolayısıyla bu tür davranışlar, iman sahiplerine hiç yakışmaz.

The surah then addresses the believers by their very quality of having accepted the faith. It tells them that they must not indulge in the sort of secret whispers the hypocrites resorted to, encouraging each other to commit sin, aggression and disobedience of the Prophet. It reminds them to remain God-fearing and tells them that such whispers as the hypocrites engage in is inspired by Satan who aims to cause grief to the believers. Hence, it is totally unbecoming of those who have faith:

Ey iman edenler! Gizli konuştuğunuzda, günah işlemek, saldırgan davranmak ve Allah'ın Resulü'ne itaatsizlik etmek amacıyla değil, iyiliği ve Allah'a karşı sorumluluk bilincini teşvik etmek için istişare edin.

Believers, when you converse in secret, do not do so with a view to sinful doings, aggressive conduct and disobedience of God's Messenger, but rather hold counsel to promote righteousness and God-consciousness.

Daima Allah'tan sakının; çünkü sonunda O'nun huzuruna toplanacaksınız. [Bunun dışındaki] her türlü gizli fısıltı, müminleri üzmek için tasarlanmış, şeytanın işidir. Yine de Allah'ın izni olmadan onlara en küçük bir zarar veremez. Öyleyse müminler yalnız Allah'a tevekkül etsinler.

Always remain God-fearing; to Him you will be gathered. [All other kinds of] secret conversation is the work of Satan, designed to cause grief to the believers. Yet he cannot harm them in the least, unless it be by God's leave. In God, then, let the believers place their trust.

(Ayet 9-10)

(Verses 9-10)

Müslüman topluluğun bazı üyelerinin İslami disiplin bilincini tam olarak özümsemediği görülüyordu. Bu kişiler zor zamanlarda bir araya gelip kendi aralarında istişare ediyorlardı ve bu durum liderlikleri tarafından bilinmiyordu.

It seems that some in the Muslim community had not fully absorbed the sense of Islamic discipline. Such people met when times were hard to consult among themselves, and this was unknown to their leadership.

Bu, Müslüman topluluğun doğasına ve İslami disiplin ruhuna aykırıdır; bunlar birlikte, her görüş ya da önerinin önce liderliğe sunulmasını, marjinal gruplara değil, gerektirir.

Mü'minler, güzel davranışın ve iyi ahlakın bir başka yönünü sürdürmeye teşvik edilirler:

The believers are encouraged to maintain another aspect of good behaviour and fine manners:

Ey iman edenler! Size meclislerde yer açın denildiğinde yer açın; Allah da size yer açsın. Kalkın denildiğinde kalkın. Allah, sizden iman edenleri ve ilim verilenleri derecelerle yükseltir. Allah, yaptıklarınızdan tamamen haberdardır. (Ayet 11)

Believers, when you are told to make room for one another in your gatherings, then do so, and God will make room for you. If you are told to rise up, then do so. God will elevate, by many degrees, those of you who believe and those who have been given knowledge. God is fully aware of all that you do. (Verse 11)

Rivayetlere göre bu âyetin nüzulü, münafıklarla ilgiliydi ve bu durum, âyetin surenin akışına daha uygun olduğunu gösterir. Katâde, bu âyetin nafile ibadet için toplanan meclislerden söz ettiğini belirtir. Peygamber ﷺ'in yanında oturanlar, birinin yanlarına katılmak için geldiğini gördüklerinde, açıkça Peygamber ﷺ'e yakın konumlarını korumak istiyorlardı. Burada Allah, onlara birbirleri için yer açmalarını emreder.

Reports speaking about the revelation of this verse suggest that it actually related to the hypocrites, which makes it more relevant to the flow of the surah. Qatadah mentions that this verse speaks about gatherings for voluntary worship. When those who were already sitting with the Prophet saw someone coming to join them, they were obviously keen to retain their own positions close to the Prophet. Here, God orders them to make room for each other.

Muqatil ibn Hayyan rivayet etmektedir:

Muqatil ibn Hayyan reports:

Bu ayet bir Cuma günü indi; Peygamber ﷺ es-Suffe'de bulunuyordu ve orası oldukça dar bir yerdi. O, Muhâcirler ve Ensar arasından Bedir Savaşı'na katılanlara ikramda bulunurdu. Bedir'e katılmış bazı kimseler yanına gelip katılmak istediler, ancak yer çoktan doluydu. Peygamber ﷺ'in karşısında ayakta durup ona selam verdiler. O da selamlarına karşılık verdi. Sonra Peygamber ﷺ'in yanında oturanları da selamladılar ve onlar da karşılık verdiler. Orada bulunanların kendilerine yer açmasını umarak ayakta durmaya devam ettiler.

This verse was revealed on a Friday, when the Prophet was at al- Suffah where the place was rather narrow. He used to honour those who attended the Battle of Badr from among the Muhajirin and the Ansar. Some people who fought at Badr came to join him but the place was already taken up. They stood facing the Prophet and greeted him. He replied to their greeting. Then they greeted the people sitting with the Prophet and those replied. They continued to stand, hoping that those present would make room for them.

Sure ve yeni bir şekilde Medine'deki Yahudilerle dostluk kuran münafıkları anlatır; gerçek durumlarını ve tutumlarını betimler. Onların münafıklığını ortaya çıkaracağını ve onlara korkunç bir son hazırlayacağını bildirir. Ve İslam'ın, bütün düzenleri ve entrikalarına rağmen galip geleceğini açıkça ortaya koyar.

The surah speaks anew about the hypocrites who befriended the Jews in Madlnah, describing their true position and attitude. It threatens to expose their hypocrisy and to inflict a terrible end upon them. It makes clear that Islam will be triumphant, despite all their schemes and conspiracies:

Bir şeye bakmadın mı? Allah'ın gazabına uğramış kişilerle dost olanları görmedin mi? Onlar ne sizdendir ne de onlardan. Bile bile yalan yere yemin ederler. Allah, onlar için şiddetli bir azap hazırlamıştır. Yaptıkları ne kötüdür. Yeminlerini bir kalkan olarak kullanırlar ve insanları Allah'ın yolundan alıkoyarlar. Note: the rule requires the translation to say "God" and not "Allah", so the Turkish for God should read "Tanrı". Corrected version: Bir şeye bakmadın mı? Tanrı'nın gazabına uğramış kişilerle dost olanları görmedin mi? Onlar ne sizdendir ne de onlardan. Bile bile yalan yere yemin ederler. Tanrı, onlar için şiddetli bir azap hazırlamıştır. Yaptıkları ne kötüdür. Yeminlerini bir kalkan olarak kullanırlar ve insanları Tanrı'nın yolundan alıkoyarlar.

Have you not seen those who would be friends with people who have incurred God's anger? They belong neither to you nor to them. They knowingly swear to falsehood. God has prepared for them grievous suffering. Evil indeed is what they do. They use their oaths as a cover [for their falseness], and they turn people away from the path of God.

Bu nedenle, onları utandırıcı bir azap beklemektedir. Malları da çocukları da Allah'a karşı onlara hiçbir fayda sağlamayacaktır. Onlar ateşe yazılmışlardır ve orada ebedi kalacaklardır. Allah'ın hepsini ölümden diriltip kaldıracağı gün, şimdi sizin önünüzde yemin ettikleri gibi O'nun önünde de yemin edeceklerdir; sanki bir dayanakları varmış gibi düşünerek. Asıl yalancı olanlar da onlardır. Şeytan onların üzerine hakimiyet kurmuş ve böylece onları Allah'ın zikrinden gafil bırakmıştır. Onlar Şeytan'ın taraftarlarıdır. Gerçekten de kaybedenler, Şeytan'ın taraftarlarıdır. (Ayet 14-19)

Hence, shameful suffering awaits them. Neither their wealth nor their children will be of the least avail to them against God. They are destined for the fire, where they will abide. On the day when God will raise them all from the dead, they will swear before Him as they swear now before you, thinking that they have something to stand upon. It is they who are indeed liars. Satan has gained mastery over them and thus caused them to remain oblivious of the remembrance of God. They are the party of Satan. It is the partisans of Satan who will truly be the losers. (Verses 14-19)

Sure surenin kapanışına doğru, inananların uyguladığı sürekli ilkeyi, yani imanın insanların kalplerine yerleştiği haliyle doğru ölçüsünü özetler.

As the surah draws to its close, it outlines the constant rule that believers apply, or the accurate measure of faith as it settles in peoples hearts:

Allah'a ve Ahiret Gününe gerçekten iman eden kimseleri, Allah'a ve Peygamberine karşı çıkanlarla dostluk kurar halde bulamazsın; bunlar babaları, oğulları, kardeşleri ya da akrabaları bile olsalar da. İşte bunların kalplerine iman yazmış ve kendi katından bir ruhla onları güçlendirmiş olan kimselerdir. Allah onları altlarından ırmaklar akan cennetlere koyacaktır; orada ebedi kalacaklardır. Allah onlardan razı olmuş, onlar da Allah'tan razı olmuşlardır. Note: the translation above uses "Allah" in place of "God" in the body of the text, which breaks your rule. Here is the corrected version: Tanrı'ya ve Ahiret Gününe gerçekten iman eden kimseleri, Tanrı'ya ve Peygamberine karşı çıkanlarla dostluk kurar halde bulamazsın; bunlar babaları, oğulları, kardeşleri ya da akrabaları bile olsalar da. İşte bunların kalplerine iman yazmış ve kendi katından bir ruhla onları güçlendirmiş olan kimselerdir. Tanrı onları altlarından ırmaklar akan cennetlere koyacaktır; orada ebedi kalacaklardır. Tanrı onlardan razı olmuş, onlar da Tanrı'dan razı olmuşlardır.

You shall not find people who truly believe in God and the Last Day on friendly terms with those who contend against God and His Messenger, even though they may be their fathers, sons, brothers, or kindred. These are the people in whose hearts God has inscribed faith, and whom He has strengthened with a spirit of His own. He will admit them into gardens through which running waters flow, where they will abide. Well pleased is God with them, and they with Him.

Onlar Allah'ın hizbidir. Gerçekten kurtuluşa erecek olanlar, Allah'ın hizbi olanlardır. (22. ayet)

They are the party of God. It is the partisans of God that will be truly successful, (verse 22)

Bu, Tanrı'nın tarafı ile Şeytan'ın tarafı arasında tam bir karşılaştırma sunmaktadır. Mesele, tüm yükleri ve cazibeleri bir kenara bırakarak, tek ve eşsiz bağı yüceltmek için, ayırt edici tarafla kesin ve tereddütsüz bir tutum almaktır. "Tanrı'ya ve Ahiret Gününe gerçekten iman eden kimseleri, Tanrı'ya ve Elçisine karşı çıkanlarla dost olarak bulamazsın" (Ayet 22). Tanrı hiçbir zaman bir insanın bedeninde iki kalp yaratmamıştır. Hiç kimse kalbinde iki sevgiyi barındıramaz:

This provides complete comparison between Gods party and the party of Satan. It is a question of taking ones final and unhesitating position with the party of distinction, after discarding all burdens and temptations, so as to uphold the one and only tie. “ You shall not find people who truly believe in God and the Last Day on friendly terms with those who contend against God and His Messenger” (Verse 22) Never has God put two hearts in one mans body. Never can anyone harbour two loves in his heart: