Kur'an, İslam'ın Kitabıdır. O, İslami davetin ruhu ve varlık sebebidir. Onun omurgası ve yapısının temelidir. Onun koruyucusu ve muhafızıdır; ifadesi ve tezahürüdür; anayasası ve yaşam biçimidir. Söylenecek her şey söylendikten sonra, Kur'an, İslam'ın ve Müslümanların eylemlerinin, sistemlerinin ve yaklaşımlarının yollarını ve araçlarını, bu dünyadaki yolculukları için azıklarını çıkardıkları pınar ve başvuru noktasıdır.

The Qur’ān is the Book of Islam. It is the soul and raison d’être of the Islamic mission. It is the backbone and edifice of its existence. It is its guardian and protector; its expression and manifestation; its constitution and way of life. Once all is said and done, the Qur’ān is the fountain, and the reference point, from which Islam and Muslims draw the ways and means of their actions, their systems and approach, and the provisions for their journey in this life.

Ancak, Kur'ân'ın yalnızca gerçek hayatta var olmuş canlı bir topluluğa hitap ettiğini derinden, bilincimizin en dibinde kavramadıkça, bizimle Kur'ân arasında geniş bir uçurum varlığını sürdürecektir. Kur'ân, o toplumun hayatındaki gerçek durumlarla ilgilenmiş ve insan hayatıyla bu dünyadaki gerçek görünümünde etkileşime girmiştir. Kur'ân, yeryüzünün belirli bir bölümünde cereyan eden, değişimlerle, tutkularla ve tepkilerle dolu, insan ruhunun içindeki büyük bir mücadelenin temel etkeni olmuştur.

However, a vast chasm will continue to separate us from the Qur’ān unless we understand deep down in our consciousness that the Qur’ān was addressed to a living community that existed in real life. It dealt with genuine situations in the life of that community and interacted with human life in its true manifestation on this earth. It was the main factor in a tremendous battle within the human soul that took place on a specific part of our planet; a battle that teemed with changes, passions and responses.

Kur'an ile kalplerimiz arasındaki bu uçurum, onu sanki insanın, yani bu varlığın yaşadığı gerçeklerden ve Müslüman dediğimiz topluluğun gündelik hayatından tamamen kopuk, hayalî dinî ilahiler topluluğuymuşçasına okuyup dinledikçe var olmaya devam edecektir. Bu ayetler, somut gerçekleri ve olayları olan, gerçek anlamı bulunan canlı ruhlara hitap etmek üzere indirilmiştir. Gerçekten de bu ruhları, gerçekleri ve olayları etkili ve güçlü bir biçimde yönlendirmiş, genel olarak insan hayatında ve özellikle Müslüman toplumun hayatında kendine özgü somut özelliklere sahip belirli bir durum ortaya çıkarmıştır.

This divide between our hearts and the Qur’ān will continue to exist as long as we recite or listen to it as though it were a collection of fanciful religious hymns, totally disassociated from the realities of daily life facing this being we call man, and this community we call Muslims. These verses were revealed to address living souls, actual realities and events, with real meaning. They did indeed guide those souls, realities and events in an effective and vigorous manner, bringing forth a particular tangible situation with particular characteristics in man’s life, in general, and in the life of the Muslim community, in particular.

Kur'ân'ın ayırt edici mucizesi, belirli bir insan topluluğunun gerçek deneyimini, tarihte belirli ve sınırlı bir zamanda ele almak üzere indirilmiş olmasında yatar. Bu topluluğu, tüm insanlık tarihini değiştirecek önemli bir savaşta yönetmiştir. Buna rağmen Kur'ân, bugün de hayatı yaşamak için gerekli yeterliliği ve kabiliyeti bize sunmaya devam eder; sanki tam şu anda, Müslüman topluluğun işlerini düzenlemek ve yaygın evrensel cehaletle sürdürdüğü mücadelesi için indiriliyormuş gibi. Kendi nefsi ve vicdanıyla verdiği mücadelede de Müslümanlara yol göstermeye devam eder; çok önce gösterdiği aynı canlılık ve gerçekçi ruhla.

The Qur’ān’s distinctive miracle lies in the fact that it was revealed to deal with the actual experience of a particular human community, at a specific and finite time in history. It led that community in a momentous battle that was to change the whole history of mankind. That notwithstanding, the Qur’ān continues to provide us with the competence and the capability to live life today, as though it were being revealed at this very moment to organise the affairs of the Muslim community, and its ongoing struggle against pervasive universal ignorance. It continues to lead Muslims in their struggle with their own souls and conscience and with the same vigour and down-to- earth spirit it displayed so long ago.

Bugün Kur'ân'ın nüfuz edici gücünü kavrayabilmek, içindeki gizli canlılığı takdir edebilmek ve her nesilde Müslümanlara ilettiği hidayeti alabilmek için, Kur'ân'ı ilk kez alan ilk Müslüman neslin gerçek doğasını ggözümüzde canlandırmamız gerekir. O neslin Müslümanlarını, günlük hayatlarını sürdürürken, Medine'de ve Arabistan'ın geri kalanında yaşanan olaylarla ve gelişmelerle yüzleşirken, hem dostlarıyla hem düşmanlarıyla ilişkilerini yürütürken ve kendi nefsleri ve arzularıyla mücadele ederken görmemiz gerekir. Kur'ân, tam da bütün bunlarla başa çıkmak, Müslüman topluluğun en büyük mücadelesindeki ilerleyişini izlemek için indirilmişti: kendi nefisleriyle, Medine'yi, Mekke'yi ve çevresindeki topraklarda, hatta ötesinde saldırmaya hazır bekleyen düşmanlarla verdikleri mücadelede.

In order for us, today, to capture the Qur’ān’s penetrating power, appreciate its latent vitality and receive the guidance it conveys to Muslims in every generation, we need to visualise the true nature of the earliest Muslim generation who received the Qur’ān for the first time. We need to perceive the Muslims of that generation as they went about their daily lives, facing up to events and developments in Madinah and the rest of Arabia, dealing with their enemies as well as their allies, and struggling against their own passions and desires. The Qur’ān was being revealed to deal with all that and to follow the progress of the Muslim community in their greatest battle — with their own souls, with those enemies poised to strike in Madinah, Makkah and the surrounding lands, and even beyond.

Gerçekten de o öncü Müslüman topluluğu yaşatmalı, onları tam anlamıyla insan olarak, gerçek hayatları ve insani zorlukları içinde gözümüzde canlandırmalıyız.

Indeed, we have to live with that pioneering community of Muslims and picture them in their downright humanity, their actual life and in their human predicaments.

Bu topluluğun, Kur'an'ın hem günlük işlerinde hem de daha geniş küresel hedeflerinde onlara doğrudan nasıl yol gösterdiğini düşünmemiz gerekir. Kur'an'ın o Müslümanları adım adım, elden tutarak nasıl yönlendirdiğini görmeliyiz; onların sendeleyip ayağa kalktıklarını, sapıp doğru yola döndüklerini, zayıflayıp direndiklerini, acı çekip sabrettiklerini, yavaş ve zahmetli bir şekilde yukarı tırmandıklarını, çaba gösterip azmettiklerini ve tüm insani özelliklerini, zayıflıklarını ve yeteneklerini nasıl ortaya koyduklarını görmeliyiz.

We ought to reflect on how the Qur’ān guided that community directly in their daily affairs as well as in their greater global aspirations. We have to see how the Qur’ān led those Muslims by the hand, step by step, as they stumbled and rose, deviated and returned to the true path, weakened and resisted, as they suffered and endured, as they climbed upwards slowly and painfully, striving and persevering, showing all their human characteristics, their weaknesses and capabilities.

Bu sayede, Kur'an'ın o ilk Müslüman topluluğa hitap ettiği gibi bizlere de tam olarak aynı şekilde hitap ettiğini hissedebiliriz. Kendi içimizde gördüğümüz, bildiğimiz ve hissettiğimiz özelliklere sahip olan insanlığın da Kur'an'a cevap verebildiğini ve aynı doğru yol üzerinde onun hidayetinden faydalanabildiğini fark edebiliriz.

In this way, we can feel that we are being addressed by the Qur’ān in exactly the same manner as that earlier Muslim community. We can realise that the humanity whose attributes we see and know and feel within ourselves is also capable of responding to the Qur’ān and benefiting from its guidance along the same true path.

Böylece, Kur'ân'ın o Müslüman topluluğun hayatında etkin biçimde çalıştığını, ama aynı zamanda kendi hayatlarımızda da çalıştığını göreceğiz. Kur'ân bugün bizimle olduğu gibi yarın da bizimle olacağını hissedeceğiz. Değişen gerçekliğimizden uzak, sadece ilahiler ya da boş ritüeller değildir; ne de geçmişte kalmış, etkinliğini ve insan hayatıyla etkileşme dinamizmini yitirmiş, unutulmuş bir tarihî kayıttır.

Thus, we will find the Qur’ān actively working in the life of that Muslim community, but also working in our own lives as well. We will feel that as the Qur’ān is here with us today, so will it be with us tomorrow. It is not merely hymns or hollow rituals, far- removed from our changing reality; nor is it some historic record that has passed and been forgotten, having lost its efficacy and dynamic ability to interact with human life.

Kur'an, kâinatın kendisininkine benzer, süregelen bir varoluşa sahip bir gerçekliktir; kâinat Allah'ın görsel "kitabı" iken Kur'an da Allah'ın okunan "kitabı"dır. Note: The rules say to write the Turkish word for God, never "Allah", so the translation should use "Tanrı" rather than "Allah". Corrected translation: Kur'an, kâinatın kendisininkine benzer, süregelen bir varoluşa sahip bir gerçekliktir; kâinat Tanrı'nın görsel "kitabı" iken Kur'an da Tanrı'nın okunan "kitabı"dır.

The Qur’ān is a reality with a perpetual existence akin to that of the cosmos itself; the cosmos being God’s visual “book” while the Qur’ān is God’s recited “book”.

Her kitap, Yaratıcı'ya bir tanıklık ve bir şahitliktir; dünyada bir güçtür. Evren, Yaratıcısı tarafından kendisine takdir edilen görevleri yerine getirmeye ve hareket etmeye devam eder: Güneş yörüngesinde hareket eder ve rolünü yerine getirir; Ay, Dünya ve bütün yıldızlar ve gezegenler de öyle, zamanın geçişinden ve evrendeki rollerini etkileyen değişikliklerden etkilenmeden. Benzer şekilde Kur'an da insanlığa karşı görevini yerine getirmiş ve asli şekliyle varlığını sürdürmektedir. Aynı şekilde, insanın gerçek karakteri ve özgün doğası söz konusu olduğunda, insan değişmemiştir. Kur'an, Allah'ın insana gönderdiği mesajdır. Değişmezdir; çünkü etrafında meydana gelmiş olabilecek değişikliklere ve kendisiyle bu değişiklikler arasındaki karşılıklı etkiye rağmen insan değişmemiş ya da farklı bir varlığa dönüşmemiştir. Kur'an, insanın temel varlığına ve değişmeden kalmış özgün fıtratına hitap eder. Bugün ve gelecekte insan hayatına yol gösterme kabiliyetine sahiptir, çünkü bunun için takdir edilmiştir. Bunun nedeni, onun Allah'ın son ve nihai mesajı olması ve insan doğasının, fiziksel evren gibi, sabit ve dinamik olup asla değişmemesidir.

Each book is a testimony and a witness to the Creator, and a force in the world. The universe continues to move and fulfil the functions ordained for it by its Creator: the sun moves in its orbit and performs its role, as do the moon, the earth and all the stars and planets, unhindered by the passing of time or the changes affecting their role in the universe. Similarly, the Qur’ān has fulfilled its role towards humanity, and continues to exist in its original form. Likewise, as far as his true character and original nature are concerned, man has not changed. The Qur’ān is God’s message to man. It is immutable because, despite the changes that may have taken place around him and despite the mutual effect between him and those changes, man has not changed or become a different being. The Qur’ān addresses man’s basic being and his original nature which have remained the same. It is capable of guiding human life today and in the future because it is destined so to do. That is because it is God’s last and final message and because human nature, like that of the physical universe, is constant and dynamic but never changing.

Güneş için eskidi ya da "gerici" diye nitelendirilip yerine daha yeni ve daha "ilerici" bir yıldız konulması gerektiği söylenseydi, bu gülünç olmaz mıydı?

Would it not be laughable if the sun, for instance, were described as old or “reactionary” and hence it should be replaced by a new and more “progressive” star?

Benzer şekilde, insanın eskimiş ve "gerici" sayılması, dünyayı yönetmek için onun yerine daha "aydınlanmış" bir varlığın geçirilmesinin savunulması da gülünç değil midir?

Similarly, is it not also laughable for man to be considered antiquated and “reactionary” and his replacement by some other more “enlightened” being to rule the world be argued for?

Kur'an'ı, Allah'ın insanlığa gönderdiği son ve nihai mesaj olarak ele almak bakımından da aynı şeyi söylemek gülünç olurdu. Wait: the rules say never write "Allah" for God; use the Turkish word for God. Corrected: Kur'an'a gelince, Tanrı'nın insanlığa gönderdiği son ve nihai mesaj olan Kur'an hakkında da aynı şeyi söylemek gülünç olurdu.

It would also be ludicrous to say the same with regard to the Qur’ān, God’s last and final message to mankind.

Ele alınan bu sûre, Medine'deki Müslümanların hayatında hareketli bir dönemi kapsar; Hicret'in ikinci yılında (622 M.S.) meşhur Bedir Savaşı'nın sona ermesinden, bir yıl sonra gerçekleşen Uhud Savaşı'nın ardındaki döneme kadar uzanır. Bu sûre, o dönemdeki olayların çevresindeki koşulları ve atmosferi, Kur'an'ın o topluluğun hayatı üzerindeki etkisini ve hayatın her kesiminde mevcut şartlarla nasıl etkileşimde bulunduğunu anlatır.

The sūrah under examination here covers a lively period in the history of the Muslims in Madinah, extending from the end of the famous Battle of Badr, in the second year of Hijrah (622 CE), to the aftermath of the Battle of Uĥud, a year later. It describes the circumstances and the atmosphere surrounding the events of that period, the impact of the Qur’ān on the life of that community, and how it interacted with the prevailing conditions, across all walks of life.

Kur'an metninin gücü ve canlılığı, o dönemin görüntülerini, topluluğun hayatını ve bu hayatın içine çekildiği ilişkileri ve koşulları gözler önüne serer. Müslümanların vicdanlarının derinliklerine nüfuz eder, en içteki düşüncelerini, duygularını ve hassasiyetlerini keşfeder; öyle ki okuyucu, o olayları tıpkı o topluluğun üyelerinin yaşadığı gibi hisseder. Gözlerini kapatan biri, — tıpkı benim gördüğüm gibi — o Müslümanları gülen yüzleri ve huzurlarıyla dört bir yanda gündelik işlerinin peşinde koşarken görmeye başlayabilir; ama etraflarında pusuda bekleyen düşmanlarla birlikte. Bu düşmanlar komplo kuruyor, yalan ve şüphe yayıyor, kin besliyor ve Müslümanlarla savaş için güçlerini topluyordu; önce Uhud'da yenilmek, sonra yeniden toparlanıp Müslümanlara ağır kayıplar verdirmek üzere. Savaş meydanında gerçekleşen her hareketi ve her eylemi, buna eşlik eden her iç ve dış duyguyu ve tepkiyi canlandırabilirsiniz. Kur'an'ın, komployu ve entrikayı etkisiz kılmak, yalanları ve iftiraları çürütmek, Müslüman moralini güçlendirmek ve Müslüman konumunu desteklemek, Müslüman ruhunu ve düşüncelerini yönlendirmek, olaylara ve eylemlere yorum getirip uygun dersler çıkarmak, kavramları oluşturup netleştirmek, Müslümanları entrika kuran düşmanlarının hainliği ve aldatmacasına karşı uyarmak ve onlara yollarına serilmiş dikenler, isırganlar ve tuzaklar arasında aydınlık ve isabetli bir yol göstermek üzere indirildiğini görebilirsiniz.

The force and vitality of the Qur’ānic text brings into sharp focus the images of that period, the life of the community, and the interactions and circumstances in which that life was engulfed. It penetrates deep into the Muslims’ consciences, exploring their innermost thoughts, feelings and sensibilities; so much so that the reader feels those events in the same way that members of that community experienced them. If one closes one’s eyes, one may begin to see — as I have seen — those Muslims going about their daily lives, hither and thither, with their smiling faces and serenity, but with enemies lurking all around. Those enemies were conspiring, spreading lies and suspicion, harbouring grudges, and rallying their forces for combat with the Muslims, for them to be defeated initially at Uĥud, but later to re-group and inflict heavy losses upon the Muslims. One can picture every movement and every action that took place on the battlefield, and every inner or outward emotion and reaction that accompanied it. One can see the Qur’ān being revealed to counteract the conspiracy and the intrigue, to refute the lies and the allegations, to strengthen Muslim morale and bolster the Muslim position, to direct Muslim spirit and thoughts, to comment on events and actions and draw appropriate lessons, to establish and clarify concepts, to alert the Muslims to the treachery and deceit of their scheming enemies, and to provide them with an enlightened and judicious lead through the thorns, nettles and traps laid in their path.

Bunun ötesinde, bu sûrede yer alan emir ve öğütler zaman, mekân ve koşullarla sınırlı olmayan, ebedî ve evrensel niteliktedir. Sûre, insan ruhuna ve Müslüman topluma — bugüne ve geleceğe — ve bütün insanlığa hitap eder; sanki tam şu anda indirilmekteymiş gibidir. Güncel meseleleri ve içinde bulunulan durumları ele alır, çünkü duygusal ve manevî meseleleri, olayları ve duyguları, sûrenin bağlamı içinde zaten hesaba katılmış gibi ele alır. Nitekim bunlar, her şeyi tam olarak bilen, her şeyden haberdar olan Allah'ın genel plânında da elbette hesaba katılmıştır.

Beyond that, the directives and exhortations contained in this sūrah remain eternal and universal, not restricted by time, place, or circumstance. The sūrah addresses the human soul and the Muslim community — today and in the future — and the whole of mankind, as though it is being revealed at this very moment. It deals with contemporary issues and current situations, because it deals with emotional and spiritual issues, events and feelings as though these were already taken into account within the context of the sūrah. Indeed, they would have been taken into account in the overall scheme of God, the omniscient, who has full knowledge of everything.

Böylece, Kur'an'ın her yerde ve her zaman İslam'ın yol gösterici nuru olduğu açıkça ortaya çıkmaktadır. Hangi ülkeden olursa olsun her Müslüman nesli için bir hayat kuralıdır ve yüzyıldan yüzyıla, yolculukları boyunca onların rehberidir. Çünkü o, Allah'ın her çağda insanlığa gönderdiği son ve nihai mesajıdır.

Thus, it becomes clear that the Qur’ān is the guiding light of Islam everywhere and at all times. It is the life code for every generation of Muslims whoever they may be, and their beacon along the way, century after century. For, it is God’s last and final message to mankind in all ages.

Bu sûrenin indirildiği sırada Müslüman topluluk yeni yurtları Medine'ye yerleşmeye başlamıştı; Medine, Peygamber Muhammed ﷺ'in şehriydi ve topluluk, sûre 2, el-Bakara ya da İnek'e dair Giriş'te (Cilt I, s. 9-16) zaten anlatılmış olan durumun bir kısmına doğru ilerlemişti.

At the time of the revelation of this sūrah, the Muslim community began to settle in their new homeland, Madinah, the city of the Prophet Muĥammad (peace be upon him) and had gone some way into the state of affairs already described in our Introduction to sūrah 2, al-Baqarah, or The Cow (Vol. I, pp 9-16).

Bedir Savaşı çoktan gerçekleşmişti ve Müslümanlar Kureyş karşısında zafer ile lütufta bulunulmuştu. Bu zaferin elde edilmesine eşlik eden koşullar bir "mucize"yi akla getiriyordu. Bu durum, Medine'nin Hazrec kabilesinin büyük şahsiyetlerinden Abdullah bin Übey bin Selül gibi önde gelen isimleri gururunu bastırmaya, İslam'a karşı duyduğu nefreti bir kenara bırakmaya ve Peygamber Muhammed'e karşı beslediği kin ve kıskançlığı frenlemeye zorladı; bunu ikiyüzlülükle de olsa Müslüman topluluğa uyum sağlamak için yaptı. Tek yorumu şuydu: "Bu, İslam, burada kalacak." İslam'ın sağlam biçimde yerleştiğini ve ilerleyişinin durdurulamaz olduğunu kabul etmişti.

The Battle of Badr had already taken place, and the Muslims had been blessed with victory over the Quraysh. The circumstances concomitant with achieving that victory suggested a “miracle”. This forced notable figures such as `Abdullāh ibn Ubayy ibn Salūl, a grand personality of the Khazraj tribe of Madinah, to suppress his pride, put aside his hatred for Islam, and contain his spite and envy towards the Prophet Muĥammad in order to assimilate into the Muslim community, albeit hypocritically. His only comment was: “This, Islam, is here to stay.” He had come to accept that Islam was firmly established and its progress unstoppable.

Madinah'da nifak olarak bilinen olgunun tohumları böylece ekildi ve filizlenip yayılmaya başladı. Bedir'den önce, akrabaları İslam'ı kabul etmiş olan bazı kişiler, bundan rahatsız olmadıklarını göstermek zorunda kaldılar; bunların içindeki önde gelen bazıları, hatta İslam'ı kabul ettiklerini ve Müslüman topluluğa katıldıklarını iddia ettiler; ancak aynı zamanda içlerinde kin ve düşmanlık beslemeye devam ettiler. Müslümanlara karşı plan kurmaya, yeni topluluğun yapısındaki zayıf noktaları aramaya hazırdılar; Müslüman saflarını ve gücünü zayıflatmak, kendi önyargılarını tatmin etmek ve mümkünse son darbelerini vuracakları uygun anı beklemek amacıyla.

This was how the seeds of the phenomenon known as hypocrisy were planted in Madinah, and which began to grow and spread. Before Badr, some people whose relatives had converted to Islam were obliged to pretend not to mind; some of the more prominent of these even pretended to have accepted Islam and joined the Muslim community while, at the same time, they continued to harbour a grudge and animosity. They were ready to scheme against the Muslims and to seek the weaker points in the structure of the new community in order to undermine Muslim ranks and strength, satisfy their own prejudices and await the appropriate moment to strike their final blow, if possible.

Sūrenin ikinci bölümü yalnızca Uhud seferini ele alır; ancak İslam'ın ilkelerine ve bakış açısına ilişkin teyitleri, bu ilkeler üzerine Müslüman toplumun nasıl inşa edilmesi gerektiğine dair emir ve öğütleri de içerir. Seferin olaylarını, gerçeklerini ve bunların doğurduğu duygu ve düşünceleri canlı bir ayrıntıyla gözden geçirir. Bu Önsöz'ün başında belirtilen dönemdeki Müslüman toplumun durumunu ve onu oluşturan çeşitli unsurları en doğru biçimde betimler.

The second part of the sūrah deals exclusively with the Uĥud campaign, but also carries affirmations relating to the principles of Islam and its outlook, together with commands and exhortations on how to build the Muslim community on those principles. It reviews the facts and events of the campaign, and the feelings and thoughts generated by it, in vivid detail. It describes most accurately the state of the Muslim community at the time and its various constituents, as outlined at the beginning of this Prologue.

Bu bölüm bir önceki bölümle arasındaki bağlantı oldukça açıktır. Ayrıca İslami bakış açısının ifadesiyle de ilgilenir; savaşın kızışan anında hemen ve kararlı biçimde. Müslüman topluluğa, imanlarını nasıl koruyacaklarını ve sorumluluk ile görevlerini nasıl üstleneceklerini yol gösterir ve öğüt verir. Müslümanlara zafer ve yenilgiye ilişkin İlahi kuralları ve ölçütleri öğretir; böylece onların pratik tecrübelerinden çıkardıkları dersleri tamamlar.

The link between this section and the preceding one is quite clear. It also attends to the articulation of the Islamic outlook — immediately and decisively in the heat of battle. It guides and counsels the Muslim community how to uphold their faith and to take on their obligations and responsibilities. It instructs the Muslims in the Divine rules and criteria regarding victory and defeat, complementing the lessons they had learned from their practical experience.

Bu genel Önsözde, surenin bu bölümüne gereken hakkı teslim etmek neredeyse mümkün değildir; ancak onu tefsirin uygun yerinde yeniden ele alacağız.

It is hardly possible, in this general Prologue, to do justice to this section of the sūrah, but we shall return to it at the appropriate point in the commentary.

Sûrenin son bölümü, surenin başlıca temalarının bir özetini sunar. Fiziki âleme, Allah'ın gözlemlenebilir kitabına ve bunun iman eden kalpler üzerindeki ilham verici etkisine dair çarpıcı bir atıfla başlar. Ardından, bu iman eden kalpler adına, Allah'ın "gözlemlenebilir kitabı"nı uygun bir fon olarak kullanarak okunan, sakin ve akıcı bir duaya devam eder. Şöyle buyrulur: "Şüphesiz göklerin ve yerin yaratılışında, gece ile gündüzün birbirini izlemesinde, akıl sahipleri için ayetler vardır. Onlar ayakta iken, otururken ve yanları üstü yatarken Allah'ı anarlar ve göklerin ve yerin yaratılışı hakkında düşünürler: 'Rabbimiz! Bunları boş yere yaratmadın. Sen yücesin, bizi ateşin azabından koru. Rabbimiz! Şüphesiz sen kimi ateşe koyarsan onu rezil etmişsindir. Zalimlerin hiçbir yardımcısı yoktur. Rabbimiz! Şüphesiz biz, 'Rabbinize iman edin' diye iman çağrısında bulunan bir çağırıcıyı işittik, o da iman ettik. Rabbimiz! Bize günahlarımızı bağışla, kötülüklerimizi ört ve bizi iyilerle beraber öldür. Rabbimiz! Bize peygamberlerin diliyle vaat ettiklerini ver ve kıyamet günü bizi rezil etme. Şüphesiz sen vaadine asla aykırı davranmazsın.'" (Âl-i İmrân, 190-194)