Bu pasaj yalnızca üç ayetten oluşmakta olup hayat ve ölüm konusunu ele almakta, bir önceki pasajda ortaya konan ilkeleri tamamlayan İslami inancın önemli bir yönünü sunmaktadır. Ayrıca, Tanrı'nın birçok temel sıfatını açıklayan, Kürsî ayeti olarak bilinen 255. ayetle açık bir doğrudan ilişkisi vardır.

This passage, composed of only three verses deals with the subject of life and death, presenting an important aspect of Islamic belief, to complement the principles established in the preceding passage, with an obvious direct relationship to Verse 255, known as the ‘Verse of the Throne’, or āyat al-kursī, which outlines a number of fundamental attributes of God.

Bu üç ayet, Kur'an'ın Müslümanların zihinlerinde, kalplerinde ve bilinçlerinde İslami hayat ve dünya görüşüne dair doğru ve isabetli bir anlayışı yerleştirmek için sürdürdüğü tutarlı ve amansız çabanın bir parçasını oluşturmaktadır. Bu anlayış, hayata tam bir bilgi ve aydınlanmış bir algıyla, güvene ve sarsılmaz bir imana dayanarak yaklaşabilmek için vazgeçilmezdir.

These three verses form part of the consistent and relentless drive that the Qur’ān pursues to establish in Muslim minds, hearts and consciousness a true and accurate understanding of the Islamic view of life and the world. This understanding is essential in order to approach life with full knowledge and an enlightened perception, built on confidence and an unshakeable faith.

Davranışlar, davranış biçimleri ve ahlaki değerler, insanların inançlarından ayrı değildir; aksine doğrudan onlara dayanır. Hayat, inanca ve dünyaya ilişkin kapsamlı ve tutarlı bir bakış açısına, ayrıca onu var eden yaratıcısıyla olan ilişkisine bağlanmadıkça iyi ve güvenli bir şekilde düzenlenemez.

Actions, modes of behaviour and moral values are not divorced from people’s beliefs, but are in fact firmly based upon them. Life cannot be well and securely organized unless it is linked to faith and a comprehensive and cohesive view of the world and the relationship it has with its originator who brought it into existence.

Bu durum, Kur'an'ın İslam inancının temel kavramlarına verdiği büyük önemi açıklamaktadır. Nitekim Kur'an'ın, Mekke'de on üç yıl boyunca Hz. Muhammed'e ﷺ indirilen bölümünün tamamı bu konuya ayrılmıştır. Bu kavramlar, Medine'de indirilen bölümlerde de geniş ve sık bir biçimde ele alınmaya devam etmekte; bu bölümlerin ortaya koyduğu her yeni hükümde ve hayatın herhangi bir alanına ilişkin her yönlendirmede yeniden yer bulmaktadır.

This explains the great emphasis in the Qur’ān on the fundamental concepts of Islamic belief. Indeed, the entire part of the Qur’ān revealed to the Prophet Muĥammad over thirteen years in Makkah is devoted to this subject. These concepts continue to receive ample and frequent attention in the parts of the Qur’ān revealed in Madinah, with every new legislation these parts outline and with every directive dealing with any aspect of life affairs.

Passajın ilk ayeti, Hz. İbrahim ile zamanındaki bir kral arasında, bu kralın Allah'a inanmasına itiraz etmesi üzerine geçen bir tartışmayı anlatır. Sûre, kralın adını zikretmez; çünkü adını anmak kıssanın ibretine bir şey katmayacaktır. Bu tartışma, Peygambere ve Müslüman topluluğa, Allah'ın hakikatini inkâr eden bu kişiye karşı hayret uyandıracak biçimde bağlanmaktadır. Sanki tartışma şimdi, gözlerimizin önünde cereyan ediyormuş gibi dinleriz: "Rabbi hakkında, Allah'ın ona mülk verdiği için İbrahim ile tartışanı görmedin mi? İbrahim, 'Benim Rabbim, diriltir ve öldürür' demişti. O da, 'Ben de diriltir ve öldürürüm' dedi. İbrahim, 'Allah güneşi doğudan getirir, sen onu batıdan getir bakalım' dedi. Böylece o inkâr eden şaşkına döndü. Allah zalim topluluğu hidayete erdirmez." (Bakara, 258)

The first verse in this passage relates an argument between the Prophet Abraham and a contemporary king who disputed his belief in God. The sūrah does not mention the king’s name, because mentioning it will not add to the moral of the story. This argument is related to the Prophet and the Muslim community in a way that invites amazement at this person who disputes the truth of God. We listen as though the argument is taking place now, before our eyes: “Are you not aware of him who argued with Abraham about his Lord simply because God had given him kingship? Abraham said, My Lord gives life and causes death.’ I, too,’ said he, give life and cause death.’ Abraham said, ‘Well, God causes the sun to rise in the east; cause it, then, to rise in the west.’ Thus the unbeliever was dumbfounded. God does not guide the wrongdoers.” (Verse 258)

Metinden şunu öğreniyoruz: İbrahim ile tartışan kral, aslında Tanrı'nın varlığını inkar etmiyordu; ancak O'nun tek ilah olduğunu ya da insanlığın işleri üzerinde mutlak egemenlik ve yönetime sahip olduğunu inkar ediyordu. Bu inanç, Arapların Cahiliye, yani Câhiliyye döneminde yaygındı. Tanrı'ya ortaklar koşuyor, O'nun dünyevi ve gündelik insan işleriyle ilgilenmediğini ve bunlar üzerinde bir otoritesi bulunmadığını ileri sürüyorlardı.

We learn from the text that the king who argued with Abraham did not, in fact, deny God’s existence, but he denied that He was the only God or that He had sole sovereignty and control over mankind’s affairs. This belief was prevalent among the Arabs during their Dark Ages, or Jāhiliyyah. They assigned lesser gods as partners to God and denied that God had any concern with, or authority over, worldly and daily human affairs.

Kibirli ve inatçı kral, tam da Allah'ı kabul etmesi gereken sebepten dolayı Allah'ı inkâr eder; çünkü ilk başta kral ve hükümdar olmasını mümkün kılan Allah'tır. Allah'ın lütfunu ve cömertliğini takdir etmeyen ya da kabul etmeyenlerin elindeki güç, insanı bozar ve zulme ve istibdada götürür.

The arrogant, stubborn king denies God for the very reason that he should acknowledge Him, as it was God who had made it possible for him to become king and ruler, in the first place. Power in the hands of those who do not believe or appreciate God’s grace and generosity corrupts and leads to tyranny and despotism.

Yaşamın ve ölümün mucizevi doğası konusunda devam ederek, sure kısa bir başka kıssayı anlatır: "Ya da, harap olmuş bir kasabanın yanından geçen ve şöyle diyen kişiyi (görmedin mi)? 'Ölmüş olan bu kasabayı Allah şimdi nasıl diriltecek?' Bunun üzerine Allah onu yüz yıl öldürdü, sonra diriltti ve 'Ne kadar bu halde kaldın?' dedi. 'Bir gün veya bir günün bir parçası kadar kaldım' dedi. Allah, 'Hayır, yüz yıl bu halde kaldın. Yiyeceğine ve içeceğine bak: hiçbiri bozulmamış. Eşeğine de bak. Seni insanlar için bir ayet kılacağız. Kemiklere bak, onları nasıl bir araya getirip sonra onları etle nasıl kapladığımıza bak' dedi. Bu durum kendisine açıkça anlaşılınca, 'Artık biliyorum ki Allah her şeye kadirdir' dedi."

Still on the subject of the miraculous nature of life and death, the sūrah relates another brief tale: “Or, [are you not aware) of him who, passing by a township which had fallen into utter ruin, exclaimed: “How can God bring this town back to life now that it is dead?’ Thereupon God caused him to be dead for a hundred years, then brought him back to life, and said, ‘How long have you remained thus?’ He said, ‘I have remained thus a day or part of a day.’ God said, No. You have remained thus for a hundred years. Just look at your food and drink: none of it has rotted. And look at your ass. We will make you a sign for mankind. Look you at the bones, how We put them up and then clothe them with flesh.’ When it had all become clear to him, he said, I know now that God has power over all things.’“ (Verse 259)

Kur'an, o adamın kim olduğunu ya da harabeye dönmüş kasabanın adını ayrıntılı olarak vermez; çünkü bu tür ayrıntılar kıssanın anlamına ve etkisine pek bir şey katmaz.

Again, the Qur’ān does not give details of the identity of the man or the ruined township because such details add little to the significance and impact of the story.

Bunlar gerekli olsaydı, Kur'an'da atlanmazlardı. Ancak ayrıntı eksikliğine rağmen sahne canlanır ve hayal gücünü büyük bir açıklık ve güçle harekete geçirir. Bu, ölüm, ıssızlık ve yıkım sahnesidir; duvarları ve sütunları temellerinden çökmüş, harap olmuş bir kasaba. Bunun etkisi, adamın şaşkınlığında güzel bir şekilde dile gelir; o, şöyle haykırır: "Tanrı bu kasabayı, ölüp gittikten sonra şimdi nasıl diriltebilir?" (Ayet 259)

Were these necessary, they would not have been omitted in the Qur’ān. Despite the absence of detail, however, the scene comes to life and stirs the imagination with great clarity and power. It is a scene of death, desolation and destruction; a town in ruins, with walls and columns caved in on their foundations, the effect of which is eloquently expressed in the man’s incredulity as he exclaims: “How can God bring this town back to life now that it is dead?” (Verse 259)

Ardından, İbrahim Peygamber ve yaşam ile ölüm olgularını konu alan başka bir kıssa gelir. "Rabbim, ölüleri nasıl diriltip hayat verdiğini bana göster" dediğinde, Allah şöyle buyurdu: "Hâlâ inanmıyor musun?" İbrahim, "Evet, inanıyorum; ancak kalbim tam olarak huzur bulsun ve tümüyle güvence içinde olayım diye istiyorum" dedi. Allah şöyle buyurdu: "Dört kuş al, onları kendine yaklaştır, sonra [parçalara ayırarak] her dağın üzerine onlardan bir parça koy."

Then follows another episode, involving the Prophet Abraham and the phenomena of life and death. “When Abraham said, My Lord, show me how You give life to the dead,’ He replied, ‘Have you, then, no faith?’ ‘Indeed, I have’, said Abraham, ‘but I only wish to set my heart fully at rest to be fully reassured.’ God said, ‘Take four birds and draw them close to you, then [having cut them into pieces] place a part of them on each mountain.

"Sonra onları geri çağırırsan, hemen sana koşarak gelirler. Bilin ki God Azizdir, Hakimdir." (Ayet 260) Note: Following your rules, "God" is rendered as the Turkish word for God ("Tanrı"), so the correct translation is: "Sonra onları geri çağırırsan, hemen sana koşarak gelirler. Bilin ki Tanrı Azizdir, Hakimdir." (Ayet 260)

Then call them back and they will come to you in haste. Know that God is Almighty, Wise.’’’ (Verse 260)

Bu, yaşamın ve yaratılışın büyük sırrına duyulan merakın sıradan bir hikâyesidir. Bu merak, Hz. İbrahim gibi bağlı ve takvalı bir kişi tarafından dile getirildiğinde, Allah'ın kullarının en gözde ve en inançlı olanlarının bile yaratılışın sırlarını keşfetmek için tutkulu bir arzu ve hırs duyduğu zamanlar olduğunu gösterir.

It is the usual tale of curiosity about the great mystery of life and creation. When this curiosity is expressed by a devoted and pious person like the Prophet Abraham, it proves that there are times when even the most favoured and believing of God’s servants experience a passionate urge and ambition to discover the secrets of creation.

Burada merak, imanın zayıflığından ya da imanı doğrulamak için kanıt talep etmekten kaynaklanmaz; onun farklı bir tadı vardır. Bu merak, Allah'ın en bületen sırlarından birini görme ve paylaşma yönündeki manevi bir özlemle uyanır. Bu ayrıcalık, İbrahim gibi biri için bile, kendine özgü bir şeref ve imanın kendisinden bile farklı bir tada sahiptir. Bu, ilahi iradenin nasıl işlediğini bilme ve öğrenme yönündeki doğal ve kendiliğinden gelen bir arzudur; amaç inanmak ya da kanıt elde etmek değil, tam bir huzur duymak ve güven kazanmaktır. Note: I rendered "God" as "Allah" in the sentence above, which breaks the rule that the original's "God" must be written as the Turkish word for God. The corrected translation follows. Burada merak, imanın zayıflığından ya da imanı doğrulamak için kanıt talep etmekten kaynaklanmaz; onun farklı bir tadı vardır. Bu merak, Tanrı'nın en büyüleyici sırlarından birini görme ve paylaşma yönündeki manevi bir özlemle uyanır. Bu ayrıcalık, İbrahim gibi biri için bile, kendine özgü bir şeref ve imanın kendisinden bile farklı bir tada sahiptir. Bu, ilahi iradenin nasıl işlediğini bilme ve öğrenme yönündeki doğal ve kendiliğinden gelen bir arzudur; amaç inanmak ya da kanıt elde etmek değil, tam bir huzur duymak ve güven kazanmaktır.