İşte surenin işaret ettiği, gerçek inancın etkisi budur. Tamamen Allah'a güvenmek bu tür bir inancın gerektirdiği bir niteliktir; ancak Kur'an bu niteliğe özel bir önem verir: "[Bu nimet] Rablerine iman edip O'na tevekkül edenlere [verilecektir]." (Ayet 36) Arapça metinde, cümlenin "Rablerine tevekkül ederler" anlamını taşıması için terkib-i ters (devrik cümle) kullanılmıştır. Bu da onların Allah'tan başka hiç kimseye güvenmediklerini ima eder. Bu, Allah'ın birliğine iman etmenin ilk pratik tezahürüdür. Mümin, Allah'ın sıfatlarını bilir, hepsine inanır ve O'nun dilemediği hiçbir şeyin olmadığını, O'nun izni olmadan hiçbir şeyin gerçekleşmediğini kesin olarak bilir.
Such is the effect of true belief in God to which the surah refers. To place ones complete trust in God is something such a belief entails, but the Qur’an gives prominence to this quality: “[It shall be given] to those who believe and place their trust in their Lord.” (Verse 36) In the Arabic text, the inversion mode is used so as to make the sentence read, ‘in their Lord they place their trust.’ This implies that they do not place their trust in anyone other than God. This is indeed the first practical manifestation of believing in God’s oneness. A believer knows God’s attributes, believes in them all and is certain that no one does anything unless He wills and nothing occurs without His sanction.
Dolayısıyla onun Allah'a olan güveni tamamdır. Yaptığı ya da yapmaktan kaçındığı her şey, O'nun rızasını kazanmaya yöneliktir. Böyle bir duygu herkes için gereklidir. İnsanın başını dik tutarak ayakta durmasını, içsel bir kesinlikle, güven içinde, hiç kimseden korkmadan, zorluklara göğüs gerebilmesini ve kolaylık zamanlarında tam bir hoşnutlukla yaşamasını sağlar. Ancak bu duygu, sorumluluklarını yerine getirmeye istekli bir lider için çok daha gereklidir.
Hence, his trust in God is complete. Everything he does or refrains from doing is aimed at winning His pleasure. Such a feeling is necessary for everyone. It enables man to stand with his head raised high, feeling inner certainty, reassured, fearing no one, able to withstand adversity, full of contentment in times of ease. Yet this feeling is far more necessary to a leader who is eager to fulfil his responsibilities.
"Büyük günahlardan ve çirkin edepsizliklerden kaçınanlar." (37. ayet) Davranışlarının büyük günah ve edepsizlikten uzak olmasını sağlayan kalp temizliği, sağlam imanın bir ürünüdür. Aynı zamanda bilge bir liderliğin de zorunlu bir şartıdır. Hiç kimse kalbinin temizliğini koruyup ardından büyük günahlara ve çirkin edepsizliklere dalamaz. Temizlikten yoksun bir kalp liderlik için tamamen uygunsuzdur: yol gösterici nuru günahla silinir. İman, ilk nesil Müslümanların duyarlılığını artırdı ve onları Nedevi'nin tarif ettiği standartlara ulaşabilir kıldı. Onları, eşi benzeri görülmemiş nitelikte bir liderlik sunmaya hak kazandırdı. Onlar, sonraki nesiller için örnek alınması gereken model olmaya devam etmektedir.
“ Who shun grave sins and gross indecencies." (Verse 37) Purity of heart which ensures that behaviour is free of grave sin and indecency is a product of sound faith. It is also a necessary requirement for wise leadership. No one can maintain purity of heart and then indulge in grave sins and gross indecencies. A heart that lacks purity is totally unsuitable for leadership: its guiding light is obliterated by sin. Faith heightened the sensitivity of the first generation of Muslims enabling them to attain the standards described by Nadwi. It qualified them to provide a leadership of unprecedented and unequalled qualities. They remain the model to be emulated by later generations.
Allah'ın değil, Tanrı'nın kullarının zayıflıklarını tamamen bilmesi gerekir; ancak sizin istediğiniz çeviri şöyle olmalı:
Tanrı, insanın zayıflıklarından tamamen haberdardır. Bu yüzden liderlik makamına layık görülen kişiler için ölçüyü, sıradan günahlar değil, büyük günahlardan ve çirkin edepsizliklerden kaçınmak olarak koymuştur. Onun lütfu, küçük günahların bağışlanacağını güvence altına alır. Bu, bize bahşettiği bir lütuftur ve O'nun önünde bizde tevazu duygusunu uyandırmalıdır.
God is fully aware of mans weaknesses. Therefore, He has set the mark that qualifies people for the position of leadership at shunning grave sins and gross indecencies, not ordinary ones. His grace ensures that minor sins will be overlooked. This is an act of grace that He bestows on us which should arouse our feeling of humility before Him.
"Ve öfkelendiklerinde bağışlayanlar." (37. ayet) Hemen ardından gelen ve Allah'ın insanların hata ve günahlarını bağışlamasına dolaylı bir gönderme yapan bu özellik, insanlar arasında karşılıklı hoşgörü ve bağışlamayı teşvik eder. Müminlerin, kendilerini öfkelendiren bir şey olduğunda bağışlayan kimseler olduklarını vurgular. Yine burada İslam'ın insanın zaafına yaklaşımını görüyoruz. İnsandan gücünün yettiğinden fazlasını istemez. Allah, öfkenin doğal bir insani tepki olduğunu ve her zaman kötü olmadığını bilir. Allah'a, imana, hakka veya adalete karşı işlenen bir şeye öfkelenmek övgüye değerdir ve iyi sonuçlar doğurabilir. Bu nedenle İslam öfkeyi yasaklamaz ve bir günah saymaz. Onu doğal bir duygu olarak kabul eder ve böylece insanın dini ile fıtratı arasında bir çatışma olmasını önler. Bununla birlikte, insanın öfkesini yenmesine yardım eder, onu affetmeye ve hoşgörülü davranmaya teşvik eder. Ayrıca bu tür bir bağışlamayı müminlerin önemli özelliklerinden biri kılar. Peygamber ﷺ'in kendi şahsıyla ilgili hiçbir şeye öfkelenmediği iyi bilinmektedir. Öfkelendiği zamanlar ise yalnızca Allah'ın rızası için ve güçlü bir şekilde olmuştur. Yine de Muhammed (sallallahu aleyhi ve sellem), yüksek bir büyüklük derecesine ulaşmış ve böylesine yüksek bir ölçü koymuştur. Dolayısıyla Allah, bunu müminlerin ulaşması gereken bir standart olarak değil, çabalanacak bir ideal olarak belirlemiştir.
“And who, when angered, will forgive." (Verse 37) This quality, mentioned immediately after the implicit reference to Gods forgiveness of mans errors and sins, encourages an attitude of mutual forbearance and forgiveness between people. It highlights a characteristic of believers which makes them forgive when something angers them. Again we see the Islamic approach to human weakness. It does not require man to do anything beyond what he is capable of. God knows that anger is a natural human reaction and that it is not always bad. Feeling angry at something committed against God, faith, truth or justice is commendable and can bring about good results. Therefore, Islam does not forbid anger or consider it a sin. It recognizes it as a natural feeling, thus preventing conflict between mans religion and nature. However, it takes man by the hand to help him overcome his anger, encouraging him to pardon and forbear. It further makes such forgiveness one of the important qualities of believers. It is well established that the Prophet was never angry at anything related to his own person. His anger, when it occurred, was only for God’s sake and was overpowering. Yet such a high standard was set by Muhammad (peace be upon him) who attained a high standard of greatness. Hence, God does not make this a standard that believers should attain to, but rather sets it as an ideal to strive for.
Öfkelendiklerinde yapmakla yükümlü oldukları şey, kişisel alanla sınırlı kaldığı sürece, sabretmek ve affetmek, karşılık verme arzusunun üstüne çıkmaktır.
What they are required to do is to forbear and forgive when angry, rising above the desire to retaliate, as long as this remains within the personal sphere.
"Rablerine icabet edenler." (38. ayet) Bunlar, böyle bir icabeti engelleyen tüm engelleri ortadan kaldırırlar. Bu engeller insan ruhunun içindedir ve kişinin arzularından, özlemlerinden ve hırslarından doğar. Bütün bu engeller kaldırıldığında insan, Allah'a giden yolu düz ve geniş bir şekilde açık bulur. Onun icabeti o zaman hiçbir kısıtlama veya engelden arınmış olur.
“ Who respond to their Lord.” (Verse 38) They remove all impediments that prevent such response. These impediments are within the human soul, created by ones desires, aspirations and ambitions. When all these impediments are removed, man finds the way to God smooth and wide open. His response is then free of any restraint or impediment.
Yanıt bu türde ayrıntılı olarak gösterilmektedir. İlk husus, mü'minlerin "namazlarına devamlı özen gösterdikleri"dir (38. ayet). İslam'da namaza büyük önem verilir. Namaz, imanın ilk kuralı olan, kişinin Allah'ın birliğine ve Muhammed ﷺ'in O'nun elçisi olduğuna dair inancını ilan etmesinden sonra ikinci sırada gelir. Namaz, insanla Rabbi arasındaki bağı kurar ve insanlar arasındaki eşitliğin pratik bir örneğini sunar; ibadet edenler, aralarında hiçbir ayrım olmaksızın omuz omuza, saf saf dururlar.
The type of response is then shown in detail. The first aspect is that believers “attend regularly to their prayer” (Verse 38) Prayer is given great importance in Islam. It comes second only to the first rule of faith, which is the declaration of one’s belief in God’s oneness and in Muhammad as God’s messenger. Prayer provides the bond between man and his Lord, and gives a practical example of human equality, with worshippers standing shoulder to shoulder in rows, with no distinction whatsoever between them.
Belki de bu yüzden namaz, bu bağlamda, Müslüman topluluk içindeki istişare niteliğiyle hemen takip edilmekte ve bu, normalde namazla birlikte anılan zekâtın ödenmesinden önce gelmektedir. Böylece müminler, "işlerini aralarında danışarak yürütürler." (Âyet 38) İfadenin biçimi, bu sözü, istişarenin hayatlarının her yönüne nüfuz eden bir özellik haline getirmektedir. Daha önce de söylediğimiz gibi, bu, İslam devletinin kurulmasından çok önce yapılmış bir Mekke açıklamasıdır. Bu da bu niteliğin, henüz hiçbir devlet ya da yönetim kurulmamış olsa bile, Müslüman topluluğun her durumunda karakteristik olduğu anlamına gelir. Aslında devlet, Müslüman topluluğun ve onun özünde bulunan niteliklerin doğal bir yan ürünüdür. Müslüman topluluk devleti bünyesinde barındırır ve birlikte, İslami yaşam kuralının hem bireysel hem de toplumsal düzeyde uygulanmasını sağlarlar.
Perhaps this is the reason why prayer is immediately followed, in this instance, by the quality of consultation within the Muslim community, giving it precedence over the payment of zakat which is normally mentioned together with prayer. Thus, believers “conduct their affairs by mutual consultation.” (Verse 38) As it is phrased, the statement makes consultation a characteristic that pervades every aspect of their lives. As we have already said, this is a Makkan statement made long before the establishment of the Islamic state. This means that this quality is characteristic of the Muslim community in all situations, even though no state or government had as then been established. In fact, the state is only a natural by-product of the Muslim community and its intrinsic qualities. The Muslim community incorporates the state and together they ensure the implementation of the Islamic code of life both at individual and society levels.
Bu nedenle istişare, Müslüman toplumun erken dönemden beri sahip olduğu bir niteliktir ve siyasi alanla sınırlı kalmayıp çok daha geniş bir alana uygulanmıştır. İslami hayatın temel bir yönü ve insanlığa önderlik görevi verilmiş olan topluluğun ayırt edici bir özelliğidir. Söylemeye gerek yok ki, istişare sağlam liderliğin de temel bir niteliğidir.
For this reason, consultation was an early quality of the Muslim community and applied to a far greater area than the political arena. It is an essential aspect of Islamic life and a distinctive quality of the community entrusted with the role of leading mankind. Needless to say, it is a fundamental quality of sound leadership.
İstişarenin nasıl yürütüleceği her nesle ve her ortama bırakılmıştır. Bu, her zaman izlenmesi gereken katı bir biçime dökülmüş değildir. Hiçbir İslami sistem, harfiyen uygulanması gereken bir metinde ana hatlarıyla belirtilmiş değildir ve değiştirilemeyecek belirli bir modele oturtulmuş de değildir.
The way to conduct consultation is left for every generation and environment to decide. It is not cast in a rigid form that must always be followed. No Islamic system is outlined in a text that must be literally followed or set in a particular model that cannot be modified.
Onlar her şeyden önce, insanın düşüncesini ve davranışını şekillendirmek üzere kalbinde imanın gerçeğinin kök salmasıyla başlayan bir sürecin ürünüdürler. İslami bir sistemin ayrıntıları hakkında, bunları doğuran iman gerçeğine çok az önem vererek tartışmak boş bir uğraştır. Burada söylediklerimiz, İslam imanının gerçeğinden habersiz olan birine sağlam bir temele dayanmayan kuramsal bir söylem gibi görünebilir. Böyle düşünmek kesinlikle yanlıştır. Saf inanç kavramlarını dikkatle incelediğimizde, İslam'ın insan üzerinde derin etkisi olan ve insan toplumunda belirli sistemlerin ve durumların ortaya çıkmasına zemin hazırlayan psikolojik ve entelektüel gerçekler içerdiği görülecektir.
They are first and foremost a product of a process that begins with the truth of faith taking root in mans heart so as to mould his thought and behaviour. Discussion about the details of an Islamic system while giving little attention to the truth of faith that gives rise to them is a futile exercise. What we are saying here may appear to anyone who is unaware of the truth of Islamic faith a theoretical discourse without firm basis. To suppose so is certainly wrong. A careful examination of its pure concepts of belief will show that Islam contains psychological and intellectual facts that have a profound effect on man, preparing the way to the rise of certain systems and situations in human society.
Kur'an ve Hadis metinleri, bu tür sistemlerin ve durumların alması gereken biçimi belirtir. Dolayısıyla metinler sistemleri başlatmaz, yalnızca onları düzenler. Herhangi bir İslami sistemin kurulup işleyebilmesi için, imanın etkin biçimde işlediği bir Müslüman topluluğun var olması zorunludur. Aksi halde, İslami olarak nitelendirilebilecek bir sistem üretmeye hiçbir biçim yeterli olmaz.
The Qur’anic and Hadith texts then indicate the form that such systems and situations should take. Thus, the texts do not initiate the systems, but merely organize them. For any Islamic system to be established and functioning, it is necessary that a Muslim community should be in existence in which faith is actively working. Otherwise, no form is good enough to produce a system that can be described as Islamic.
Gerçek bir Müslüman topluluk var olduğunda, yani insanlar imanın hakikatini kalplerinde derinden hissettiğinde, İslami sistem doğal olarak gelişir; bu topluluğa, içinde bulunduğu çevreye ve koşullarına uygun bir biçim ve şekil alır, temel İslami ilkeler çerçevesinde işler ve bu ilkeleri etkili bir şekilde uygular.
When a Muslim community is truly in existence, where people feel the truth of faith deep in their hearts, the Islamic system will naturally develop, taking a shape and form that suits that particular community, its environment and circumstances, working within the framework of the basic Islamic principles and effectively implementing them.
"Ve Kendilerine rızık olarak verdiğimiz şeylerden de infak ederler." (Ayet 38) Bu da zekâtın, elde tutulan malın türüne göre farklı oranlarının belirlenmesinden önce gelen bir emirdir. Bu oranlar, Peygamber ﷺ'in Medine'ye hicret ettikten sonraki ikinci yılda belirlenmiştir; Peygamber ﷺ de orada ilk İslam devletini kurmuştur. Ancak, Allah'ın bize verdiği nimetlerden bir kısmını İslam davasına hizmet edecek alanlarda harcamak fikri, Müslüman topluluğun hayatının ilk dönemlerinde ortaya çıkmıştır. Bu fikir, topluluğun başlangıcının ilk günlerine kadar uzanır.
“And give generously out of what We have provided for them.” (Verse 38) This is again a requirement that preceded the determination of the different rates of zakat, according to the type of property held. These rates were set in the second year after the Prophet migrated to Madinah where he established the first Islamic state. However, the idea of allocating a portion of what God has given us to be spent in what serves the Islamic cause came in the early stages of the life of the Muslim community. It goes back to the early days of its inception.
İslam'ın gerektiği gibi savunulabilmesi için Müslümanların bu davanın uğruna para ayırmaya hazır olmaları gerekir. Bu, kalplerini tamahkârlıktan arındırır ve onları sahip olma yönündeki içgüdüsel arzunun üstüne çıkarır. Ayrıca Allah'a ve O'nun kendileri için takdir ettiklerine olan güvenlerini gösterir. Bütün bunlar, imanın tam olması ve sağlam bir şekilde kök salması için gereklidir. Dahası, bu durum Müslüman toplumu için de zorunludur. İslam'ı savunmak, onun davası için çaba göstermeyi taahhüt etmektir. Topluluğun, sonuç ne olursa olsun, bu çabada tam bir dayanışma sergilemesi şarttır. Bazen bu dayanışmanın tam olması gerekir; öyle ki kimseye kendi malı sayılabilecek hiçbir mülk bırakılmaz. Bunun bir örneği, İslam'ın ilk günlerinde yaşanmıştır: Mekkeli Müslümanlar Medine'ye hicret ettiklerinde orada sıcak bir misafirperverlikle karşılanmışlardır. Durumları daha az sıkıntılı hale geldiğinde ise kalıcı bir zekât sistemi kurulmuştur.
For Islam to be properly advocated it is necessary that Muslims should be ready to allocate money for its cause. This purges their hearts of greed and helps them rise above the instinctive desire to own. It demonstrates their reliance on God and what He has for them. All these are necessary for faith to be complete and firmly rooted. Moreover, it is necessary for the Muslim society. To advocate Islam is to be committed to strive for its cause. It is imperative that the community should demonstrate complete solidarity in such striving, whatever the outcome. At times, such solidarity needs to be complete, leaving no one any property that is considered his own. An example of this took place in the early days of Islam, when the Makkan Muslims migrated to MadTnah where they were given warm hospitality. When their situation became less acute, a permanent zakat system was put in place.
Bununla birlikte, Allah yolunda harcama yapma kavramının kendisi, Müslüman topluluğun vazgeçilmez bir niteliğidir.
Be that as it may, the very concept of spending for the cause is an essential quality of the Muslim community.
"Ve onlar, zulme uğradıklarında kendilerini savunurlar." (Ayet 39) Daha önce de belirttiğimiz gibi, bu niteliğin Mekke'de inen bir surede zikredilmiş olması önemlidir. Bu, zulme ve haksızlığa karşı ayağa kalkmanın, insan topluluklarının en hayırlısı olacak şekilde biçimlendirilmiş bir topluluğun doğasında bulunduğu anlamına gelir. Topluluk doğru ve adil olanı emreder, yanlış olanı yasaklar ve hakkın ve adaletin insan hayatında uygulanmasını sağlar. Onur kaynağını Allah'tan alan, şerefli bir topluluktur:
“And who, when oppressed, defend themselves.” (Verse 39) As we stated earlier, that this quality is mentioned in a Makkan surah is significant. It means that rising against oppression and injustice is in the very nature of a community that is moulded to be the best among human communities. It enjoins what is right and fair, forbids what is wrong, and ensures that right and justice are implemented in human life. It is an honourable community that derives its honour from God:
"Üstünlük ve izzet yalnızca Allah'ındır, O'nun Elçisinin ve müminlerindir." — Hmm, that contains "Allah", which the rules forbid. Correcting that:
"İzzet ve şeref yalnızca Tanrı'nındır; O'nun elçisinin ve iman edenlerindir? (63: 8)
“All honour belongs to God, and to His messenger and those who believe [in God]? (63: 8)
İslam'ın erken tarihinde, Müslüman topluluğun hâlâ Mekke'de bulunduğu bir dönem vardı. Bu dönemde Müslümanlara savaşmamaları, bunun yerine namaza ve zekât vermeye yönelmeleri emredilmişti. Ancak bu, belirli yerel sebeplerden ve özellikle ilk Müslüman Arap topluluğu açısından önemli olan belirli bir disiplin hedefinin gerçekleştirilmesinden kaynaklanıyordu. Bunun, Müslüman topluluğun temel niteliklerine aykırı düşmeyen geçici bir tedbir olduğu özellikle vurgulanmalıdır.
In the early history of Islam, there was a period, when the Muslim community was still in Makkah, during which the Muslims were ordered not to fight, but to concentrate on attending to prayer and paying zakat. This, however, was due to certain local reasons and to achieve a particular disciplinary objective that was especially relevant to the first Muslim Arab community. It should be emphasized that this was a temporary measure that does not contradict the essential qualities of the Muslim community.
Mekke döneminde bu barışçıl ve sabırlı yaklaşımın seçilmesinin gerçekten de belirli sebepleri vardı. Bunlardan biri, o dönemde Müslümanların maruz kaldığı zulmün Arap toplumunda egemen olan tanınabilir bir otoriteden kaynaklanmamasıydı. Bunun yerine, o zamanki kabile yapısı siyasi ve toplumsal açıdan oldukça gevşekti. Dolayısıyla, seçkin bir aileye mensup bir Müslüman ancak kendi ailesinin diğer üyelerinin elinde zarar görebiliyordu. Başka hiç kimse ona karşı herhangi bir tedbir almaya cesaret edemezdi. Bir Müslüman bireye ya da genel olarak Müslümanlara yönelik toplu bir saldırı nadir görülen bir olaydı. Buna ek olarak, efendiler İslam'ı kabul eden köleleri ve kabilenin daha zayıf üyelerini işkenceye tutabilir veya başka şekillerde acı çektirebilirlerdi. Zamanla bunların çoğu Müslümanlar tarafından satın alınıp özgürlüklerine kavuşturuldu ve böylece büyük ölçüde zulmden korunmuş oldular. Ayrıca Peygamber ﷺ, her evde, bir Müslüman ile henüz İslam'ı kabul etmemiş ailesi arasında bir savaşın alevlenmesini görmek istemiyordu. Bu nedenle mesele, kalpleri katılaştırmak yerine yumuşatmaya çalışmaydı.
There were, indeed, particular reasons behind this choice of a peaceful and patient approach during the Makkan period. One was that the persecution the Muslims suffered at the time was not because of any recognisable authority holding sway in Arabian society. Instead, the tribal structure then pertaining made it rather loose politically and socially. Hence, a Muslim who belonged to a family of distinction could come to harm only at the hands of other members of his own family. No one else dared take any measure against him. A collective assault on a Muslim individual or on Muslims generally was a rare event. In addition, masters could torture or otherwise pain their slaves and weaker tribal elements if they chose to adopt Islam. Over time many of these were bought and set free by Muslims, and thus largely became immune to persecution. Furthermore, the Prophet did not wish to see a battle flaring up in every home between a Muslim and his family who had not as yet accepted Islam. It was, thus, a question of trying to soften hearts rather than harden them.
Bu barışçıl yaklaşımın bir diğer nedeni de toplumsal ortamın haksızlığa uğrayan veya fiziksel zarar gören herkese destek verilmesini teşvik etmesiydi. Zorluklarda sabredip zulme rağmen imanlarını koruyarak Müslümanlar bu tür desteklerden faydalanabiliyorlardı.
Another reason behind this peaceful approach was that the social environment encouraged support to anyone who was unjustly wronged or physically harmed. By being patient in adversity and holding to their faith despite persecution, Muslims could benefit by such support.
Bu, Peygamber'in mensup olduğu Haşimoğulları kabilesinin sosyal ve ekonomik bir boykota maruz bırakıldığında gerçekte yaşanan olaydır.
This is what actually happened when the Hashimite clan, to which the Prophet belonged, were subjected to a social and economic boycott.
Doğal Arap adalet duygusu, bu haksız boykota isyan etti ve onun kaldırılmasını sağladı; oysa boykot başlangıçta Kabe'nin içine asılan yazılı bir anlaşmayla resmiyet kazanmıştı.
The natural Arabian sense of justice rebelled against this wrongful boycott, enforcing its abrogation, despite the fact that it was originally solemnized by a written agreement which was then hung inside the Ka'bah.
Bir başka neden de, güç kullanımı ve silaha başvurmanın Arap toplumsal çevresinin bir özelliği olmasıydı. İnsanlar sürekli tetikte yaşıyor, disiplini sağlayacak pek bir şey yoktu. Müslüman kişiliğinde doğru dengenin sağlanması için bu eğilimin frenlenmesi gerekiyordu. İnsanların duygularını belirli hedefler koyarak dizginlemesi gerekiyordu. Ayrıca sıkıntılara rağmen sabretmeye alışmaları, kendilerini ve eylemlerini kontrol edebilmeleri de gerekliydi. Her arzularının, isteklerinin ve kazançlarının imanlarının ikinci planında kaldığını hissettirmek de gerekliydi. Dolayısıyla böyle bir sıkıntı karşısında sabırlı kalma zorunluluğu, onları eğitmeyi ve İslami karakterlerinde doğru dengeyi sağlamayı amaçlayan sistemle uyum içindeydi.
Yet another reason was that resort to force and the use of arms was a characteristic of the Arabian social environment. People were always on edge, with little to enforce discipline. To ensure proper balance in the Muslim personality, this tendency needed to be restrained. People needed to rein in their feelings by setting themselves definite goals. It was also necessary that they should get used to being patient, despite adversity, and that they could control themselves and their actions. It was also necessary to make them feel that their every whim, desire and gain were secondary to their faith. Therefore, the requirement that they should remain patient in such adversity was consistent with the system that sought to educate them and bring about proper balance in their Islamic character.
Bu ve benzeri sebeplerden dolayı Mekke döneminde barışçıl bir arada yaşama ve sabır politikası izlenmiş, aynı zamanda zulme uğradığında kendini savunmaya dayanan Müslüman topluluğun kalıcı yapısı da açıkça belirtilmiştir: “Zulme uğradıklarında kendilerini savunanlar.” (Ayet 39) Bu kural, insan hayatının kalıcı bir yönü olarak ayrıca doğrulanmaktadır: “Bir kötülüğün karşılığı, ona benzer bir kötülüktür.” (Ayet 40) Böylece adalet, bir kötü fiilin benzer nitelikte bir fiille karşılık bulmasını gerektirir. Aksi halde kötülük galip gelip yayılırdı; onu engelleyecek bir güç de olmazdı.
It was for these and similar reasons that a policy of peaceful coexistence and perseverance was followed during the Makkan period, while the permanent nature of the Muslim community based on self defence when oppressed was also clearly stated: “And who, when oppressed, defend themselves” (Verse 39) This rule is further confirmed as a permanent aspect of human life: “An evil deed is requited by an evil like it.” (Verse 40) Thus, justice requires that an evil act should be answered with an act of similar nature. Otherwise, evil would be left to triumph and expand; there would be no force to check it.
Af, İnananların Allah'tan karşılık alması ve aynı zamanda intikam arzusundan arınması için teşvik edilir; bu aynı zamanda toplumda kin beslenmemesini de sağlar: "Ama kim affeder ve düzeltirse, mükâfatı Allah'a aittir." (Ayet 40) Bu, gerçekten kuralın bir istisnasıdır. Affın yalnızca kötülüğü aynısıyla karşılayabilecek durumda olan kişi tarafından uygulanabileceği akılda tutulmalıdır. Ancak böyle bir durumda af, hem failde hem de haksızlığa uğrayan kişide arzu edilen sonuçları doğurur. Fail, kendisinin affedildiğini, karşı tarafın iyiliği sayesinde fark ettiğinde ve bunun herhangi bir zayıflık ya da karşılık verme güçsüzlüğünden kaynaklanmadığını anladığında utanç duyar ve rakibinin ahlaki bir zafer kazandığını takdir eder. Benzer şekilde, güçlü olan ve affeden kişi de daha yüksek ahlaki zemine sahip olduğunu hisseder. Böylece af, her iki taraf için de daha iyidir. Ancak bu, zayıflık ve karşılık verememe durumu için geçerli değildir.
Forgiveness is encouraged so that believers seek reward from God and at the same time purge themselves of the desire to retaliate; this also ensures that society does not harbour grudges: “But the one who forgives and puts things right will have his reward with God.” (Verse 40) This is indeed an exception from the rule. It should be borne in mind that forgiveness can only be exercised by one who is able to requite evil with its like. It is only in such a case that forgiveness brings its desired results in both the perpetrator and the person who is wronged. When the perpetrator realizes that he has been pardoned out of the goodness of the other person, and not because of any weakness or inability to retaliate, he feels ashamed and appreciates that his opponent has scored a moral victory. Similarly, a strong person who forgives feels that he has the higher moral ground. Thus, forgiveness is better for both parties. This, however, does not apply in the case of weakness and inability to retaliate.
Gerçekten, böyle bir durumda affetmek yoktur; bu yalnızca saldırganı cesaretlendirir ve haksızlığa uğrayanlara daha fazla aşağılanma getirir.
Indeed, forgiveness does not exist in such a situation; it only encourages the aggressor and brings further humiliation to those wronged.
“Zalimleri sevmez” (40. ayet). Bu ifade, kötü bir fiilin benzeriyle karşılık göreceği kuralını yeniden teyit etmektedir. Ayrıca, kötülüğü savarken yapılan haksızlığı aşmamak gerektiğini de ima etmektedir.
“He does not love wrongdoers” (Verse 40) This statement reconfirms the rule that an evil act is requited by a similar one. It also implies that one should not exceed the wrong done when repelling evil.
Bunun bir başka, daha ayrıntılı teyidi de vardır:
We then have another confirmation, which is more detailed:
"Ancak haksızlığa uğradıktan sonra kendini savunanlara hiçbir suç yoktur. Suç ancak insanlara zulmedenler ve yeryüzünde haksız yere saldırıda bulunanlar içindir. İşte onlar için acı bir azap vardır." (Ayet 41—42)
Haksızlığa uğrayan ve bu haksızlığa karşılık veren, kötü bir davranışa onun benzeriyle karşılık veren ve sınırlarını aşmamaya özen gösteren kişi, sadece meşru hakkını kullanmaktadır. Bu nedenle ona hiçbir suç yüklenemez. Kimse onun adaleti sağlamasına engel olmamalıdır. Engellenmesi gerekenler, zulmeden ve başkalarının hakkına tecavüz edenlerdir. Haksızlık denetlenmeden devam ettiği ve faileri hiçbir sonuçtan korkmadan özgürce dolaştığı sürece, insan hayatı sağlam bir hak temeline oturtulamaz. Allah, haksızlık yapan herkese ağır bir ceza verileceği konusunda uyarır; ancak insanlar da sorumlu olanlara karşı ayaklanmalı ve onların daha fazla haksızlık yapmasını önlemelidir.
“However, no blame attaches to those who defend themselves after having been wronged. Blame attaches only to those who oppress other people and transgress in the land against all right. For such, there is painful suffering in store.” (Verses 41—42) A wronged person who retaliates against injustice, repays an evil act with its like, and who makes sure not to transgress his limits, is simply exercising his legitimate right. Hence, no blame attaches to him. No one should prevent him from exacting justice. The ones to be stopped are those who oppress and encroach on others. Human life cannot be set on a right basis while injustice continues unchecked and its perpetrators go about freely, fearing no consequence. God warns all perpetrators of injustice that they will be severely punished, but people must also rise against those responsible and prevent them from committing further injustice.
Sure'de yine, nefs-i kontrol etme, sıkıntılar karşısında sabır ve kişisel meselelerde affetme ihtiyacına değinilmektedir; ancak bu affetme, misilleme gücüne ve imkânına sahip olunan bir konumdan, bir büyüklük göstergesi olarak yapıldığında söz konusudur: "Sabreden ve bağışlayana gelince; bu, gerçekten güçlü bir azim kararlılığını gerektirir." (Ayet 43)
The surah again refers to the need for self restraint, patience in adversity and forgiveness in personal cases, when such forgiveness is exercised as an act of magnanimity taken from a position of strength and ability to retaliate: “As for the one who is patient in adversity and forgives; this requires the exercise of a truly strong resolve” (Verse 43)
Bu ayetleri ve benzeri metinleri bir arada ele aldığımızda, bunların iki yön arasında nasıl bir denge sağladığını açıkça görürüz. Bunlar, bir Müslüman'ın kin, öfke, zaaf ve kulluk duygusundan uzak olmasını, aynı zamanda zulüm ve haksızlıktan da arınmış olmasını ister. Müslüman, hayat yolculuğuna devam ederken sabrın kendisine dayanak olduğunun bilincinde olarak, her zaman Allah'ın rızasını aramalıdır.
When we take these verses and similar texts together, we clearly see how they ensure balance between the two directions. They want a Muslim to be free of grudge, anger, weakness, servility, as also of injustice and oppression. A Muslim should always seek Gods pleasure, aware that patience is his mainstay as he continues his life journey.
Bu niteliklerin birlikte, mü'minlerin sahip olması gereken bu özellikler, Müslüman topluluğuna kendine özgü bir karakter kazandırır; insanlığa önderlik etmekle görevlendirilmiş olan topluluğa.
Together, these qualities which believers should have impart a distinctive character to the Muslim community, the community that is assigned the task of leading mankind.