Bu sure, Medine dönemine aittir; el-Hudeybiye barış antlaşmasının imzalanmasından kısa bir süre sonra, İslam takviminin altıncı yılında indirilmiştir. Bu antlaşmanın, tarihi önemi büyük olan imzalanışına yol açan olayları ele almakta ve bu sırada Müslüman toplumun içinde bulunduğu durumu anlatmaktadır. Bu surenin indirilişi ile Kur'an sıralamasında ondan önce gelen 47. sure Muhammed arasında üç yıllık bir zaman aralığı vardır; bu süre içinde Medine'deki Müslüman toplumun hayatını derinden etkileyen gelişmeler yaşanmıştır.

This surah belongs to the Madman period, revealed as it was shortly after the signing of the peace treaty at al-Hudaybiyah in year 6 of the Islamic calendar. It comments on the events leading to the momentous signing of this treaty as also describes the situation in which the Muslim community found itself at that time. Between the revelation of this surah and Surah 47, Muhammad, which precedes it in the Qur’anic order, there was a lapse of three years which witnessed developments that had far-reaching effects on the life of the Muslim community in Madlnah.

Bu durum, hem Müslüman toplumun hem de karşıtlarının tutumlarında değişiklikler, Müslüman toplumun psikolojik ve zihinsel çerçevesinde ise daha da büyük değişiklikler meydana getirdi. Bu açıdan toplum, imanı anlama ve uygulama konusunda çok daha olgunlaştı.

These involved changes in the attitudes of both the Muslim community and its opponents, and even greater changes in the Muslim community’s psychological and mental framework. In this respect, it became far more mature in its understanding and implementing of faith.

Sure ve Kur'an'ın mesajına geçmeden önce, bu yeni vahiy indirilirken Müslüman topluluğun içinde bulunduğu koşulları anlayabilmek için barış antlaşmasının imzalanmasıyla ilgili önemli olayı gözden geçirmemiz gerekiyor.

Before we discuss the surah and its message, however, we need to review the major event that was the signing of the peace treaty so as to understand the circumstances then prevailing as the Muslim community received this new revelation.

Peygamber ﷺ rüyasında, Ashabından kimilerinin başını tıraş ettirmiş, kimilerinin saçını kısa kestirmiş olduğu hâlde, Ashabıyla birlikte Mekke'deki Mescid-i Haram'a girdiğini gördü. Mekke'deki müşrikler, Medine'ye hicretlerinden beri onların Mekke'ye girmelerine engel olmuşlardı. Cahiliye döneminde bütün Arapların saygı gösterdiği dört haram ayda bile onlara girişe izin vermemişler, bu aylarda silahlarını bırakıp savaşmayı büyük bir günah saymışlardı.

The Prophet saw himself in a dream entering the Sacred Mosque in Makkah together with his Companions, some of them having shaven their heads and some with their hair cut short. The unbelievers in Makkah had prevented them entry into Makkah since their migration to Madlnah. They did not even allow them entry during the four sacred months that all Arabs honoured in the pre-Islamic period, laying down their arms and regarding fighting during these times as a great enormity.

Makkah'ya bu dört ay boyunca giriş herkes için serbestti ve tam bir güvenlik içinde yapılıyordu. Hatta kan davası güden kişiler bile bu dönemde barış içinde bir araya gelirdi. Bir adam babasının ya da kardeşinin katilini karşılaşsa, ona el kaldırmadan, onun Mescid-i Haram'a girmesini engellemeye çalışmadan geçerdi. Buna rağmen Makkah'taki müşrikler, köklü geleneklerini çiğnediler ve Peygamber ﷺ ile Müslümanların Medine'ye hicretlerinden sonraki altı yıl boyunca Makkah'a girmelerini engellediler. Altıncı yılda Peygamber ﷺ bu rüyayı gördü ve Ashabına anlattı. Onlar da bir peygamberin rüyasının mutlaka gerçekleşeceğini bilerek bundan çok sevindiler.

Entry into Makkah during these four months was free for all, in perfect safety. Even people involved in vengeance killings would meet in peace at this time. A man would come across the killer of his father or brother without raising a finger against him, or trying to prevent his entry into the Sacred Mosque. Nevertheless, the idolaters in Makkah violated their well-established traditions, preventing the Prophet and the Muslims from entering Makkah throughout the six years that followed their migration to Madlnah. In year 6, the Prophet had this dream and reported it to his Companions who were delighted with it, realizing that a dream by a prophet would certainly come true.

Bu olaylara dair daha fazla bilgi için esas olarak İbn Hişâm'ın rivayetine dayanacağız; çünkü bu rivayet çoğu diğerinden daha ayrıntılıdır ve daha bütünlüklü bir tablo sunmaktadır. Ayrıca İmam el-Buhârî ve İmam Ahmed'in iki hadis derlemesindeki rivayetlerle, İbn Hazm'ın Cevâmi'u's-Sîre adlı kitabındaki özetle ve diğer âlimlerin rivayetleriyle de genel olarak uyum içindedir.1

For further information about these events we will mainly rely on the report given by Ibn Hisham as this is more detailed than most and also provides a fuller picture. It is also generally in agreement with reports in the two Hadlth anthologies of Imam al-Bukharl and Imam Ahmad, as well as the summary given by Ibn Hazm in his book Jawdmi( al-Sirah, and with reports by other scholars.1

Peygamber, Medine çevresindeki Arap kabilelerine ve Ashabına, Kâbe'yi tazim etmek ve orada ibadet etmek amacıyla Mekke'yi ziyaret etmeyi niyet ettiğini bildirdi. Hepsini kendisine katılmaya davet etti.ﷺ

The Prophet announced to his Companions and to the Arabian tribes around Madlnah that he intended to visit Makkah to honour the Ka'bah and to worship there. He invited them all to join him.

Hâlâ İslâm'ı kabul etmemiş olan Arap kabilelerinin çoğu, bu barışçıl seferine katılmaya son derece isteksizdi; çünkü Kureyş'in Müslümanlara direneceğinden ve onların Mekke'ye girmesini engelleyeceğinden korkuyorlardı. Eğer Kureyş Müslümanları durdurmaya kararlıysa, silahlı bir çatışma patlak verebilirdi. Bu nedenle o Arap kabileleri bu işin dışında kalmak istiyordu. Müslümanlar ise, yaklaşık 1.400 takipçisinin başında yürüyen Peygamber ﷺ'e katılmaktan çok memnun oldular.2

Most of the Arabian tribes which had not yet accepted Islam were highly reluctant to join this peaceful expedition because they feared that the Quraysh were bound to resist the Muslims and prevent them from entering Makkah. If the Quraysh were determined to stop the Muslims, an armed conflict might erupt. Hence, those Arabian tribes wanted to stay out of it. The Muslims, however, were very glad to join the Prophet, who marched at the head of some 1,400 of his followers.2

Ancak Peygamber ﷺ yoluna devam etti ve Gadîru'l-Eşât adı verilen bir yere vardığında, Kureyş'in seferber olduğunu ve kendisiyle savaşıp onun Mekke'ye girmesini engellemek için başkalarının yardımını istediğini bildiren haberi Bişr b. Süfyân'dan aldı.3

The Prophet, however, marched on until he arrived at a place called Ghadir al-Ashtat where Bishr ibn Sufyan gave him his report that the Quraysh were mobilizing and seeking the help of others to fight him and prevent him from entering Makkah.3

Peygamber bu haber karşısında üzüldü. Şöyle dedi: "Kureyş ne kadar da akılsız! Bana, mesajımı Arap yarımadasının geri kalanına ulaştırmama izin verseler ne kaybederler ki? Eğer o Araplar beni öldürürse, Kureyş istediğine kavuşmuş olur. Eğer üstün gelirsem, ya hiçbir kayıp yaşamadan İslam'ı kabul etmek ya da güçleri tam olarak yerinde dururken benimle savaşmak zorunda kalacaklar. Ne düşünüyorlar? Allah'a yemin ederim ki, Allah'ın bana verdiği mesaj zafer kazanana ya da ben ölene kadar onun için çabalamaya devam edeceğim." Kureyş'in silahlı bir çatışmaya hazırlandığını öğrendikten sonra yeni durumu düşünen Peygamber ﷺ, böyle bir ihtimali önlemeye karar verdi. Bu yüzden ordugâhındaki herhangi birinin, onları Kureyş'ten uzaklaştıran bir yol üzerinden götürüp götüremeyeceğini sordu; böylece öncü birlikleriyle silahlı bir çatışmaya girmekten kaçınabileceklerdi. Eslem kabilesinden bir adam öne çıkarak onları, Müslümanlar için çok zor olan oldukça engebeli bir güzergâhtan götürdü. Sonunda kolayca geçilebilecek açık bir alana vardılar. Peygamber ﷺ, Mekke'nin güneyinde, Kutsal Şehir'e yalnızca bir günlük yürüyüş mesafesinde bulunan Hudeybiye ovasına ulaşana kadar sağ taraftaki yolu izlemelerini emretti.

The Prophet was distressed at this report. He said: “How ill-advised is the Quraysh! What would they lose if they were to leave me alone addressing my message to the rest of Arabia? If those Arabs were to kill me, the Quraysh would have what they wish. If I am to be the victorious, they must either accept Islam without having suffered any losses, or fight me with their forces intact. What do they think? By God, I will continue to strive for the message God has given me until it is triumphant or I die.” Reflecting on the new situation after he had learnt that the Quraysh were preparing for armed conflict, the Prophet decided to try to avoid such an eventuality. Hence, he asked whether anyone in his camp was able to lead them through a route which took them away from the Quraysh, so that they could avoid an armed conflict with their advance force. A man from the tribe of Aslam came forward and led them through a very rough route which was very hard for the Muslims. Eventually, they found themselves in an open area which was easy to cross. The Prophet commanded them to take the right-hand route until they finally arrived at the plain of al-Hudaybiyah, to the south of Makkah, which was only a days walk from the Holy City.

Birdenbire Peygamberin dişi devesi çöktü. İnsanlar onu yeniden kaldırmak için bağırdılar, ama deve kıpırdamayı reddetti. Bazı kişiler, onun ilerlemeyi reddettiğini söyledi. Peygamber ﷺ, böyle bir direnmenin onun doğasında olmadığını söyledi. Şöyle buyurdu: “Onu, fili durduran sebep alıkoydu.” Bu, yaklaşık 60 yıl önce yaşanan bir olaya bir göndermeydi. Yemen valisi Ebrehe, büyük bir ordunun başında fil üzerinde giderken, amacı Kâbe'yi yıkmaktı.

Suddenly, the Prophets she-camel sat down. People shouted at her to make her rise again, but she would not move. Some people suggested that she refused to go forward. The Prophet told them that such a refusal was not in her nature. He said: “She is held back for the same reason which held back the elephant.” This was a reference to an incident which took place nearly 60 years earlier when Abrahah, the ruler of the Yemen, was riding an elephant at the head of a large force, whose aim was to destroy the Ka'bah.

Makkah'ya varmadan kısa bir süre önce fil yerinden kıpırdamadı ve ileri gitmeyi reddetti; geri dönmeye hazır görünüyordu. Kısa bir süre sonra Ebrehe'nin ordusu, askerlerin üzerine taş atan ve onları yok eden kuşlar tarafından saldırıya uğradı. Bu olay, Kur'an'ın "Fil" adını taşıyan kısa bir suresinde anlatılır ve şöyle çevrilebilir: "Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla. Rabbinin fil sahiplerine ne yaptığını görmedin mi? Onların hile ile kurdukları planı boşa çıkarmadı mı? Ve üzerlerine sürü sürü kuşlar gönderdi, onlar da kendilerine pişmiş çamurdan taşlar atıyorlardı. Böylece onları yenilmiş ekin sapları gibi yaptı." ({105: 1-5})

Shortly before arriving in Makkah, the elephant sat still and would not move forward; it was ready to go back. Shortly afterwards, Abrahah’s army was attacked by birds which threw stones at the army and destroyed it. The story is mentioned in a short surah of the Qur’an entitled, The Elephant, and which may be translated as follows: “In the name of God, the Beneficent, the Merciful. Are you not aware how your Lord dealt with people of the Elephant? Did He not utterly confound their treacherous plan, and send against them flocks of birds, which pelted them with stones of sand and clay? Thus He made them like stalks of devoured leaves.” (105: 1-5)

Peygamber şöyle buyurdu: "Ruhumu elinde tutan Allah'a andolsun ki, Kureyş'in bugün bana, iyi ilişkileri sağlamaya yardımcı olan ve Allah'ın haram kılınmış yerlerine saygıyı güvence altına alan herhangi bir teklifte bulunmasına olumlu karşılık vereceğim." Sonra Ashabına konaklamalarını emretti.

The Prophet then declared: “By Him Who holds my soul in His hand, I shall respond favourably to any proposal the Quraysh puts to me today which helps establish good relations and guarantees respect to God’s sanctuaries.” He then ordered his Companions to encamp.

Quraysh'in Peygamber'in öncü birliklerinden sıyrılıp el-Hudeybiye'de konakladığını anlamasının ardından, ona bir elçi göndermeye karar verdiler. Ayrıca şunun da farkındaydılar: Muhammed ﷺ, Kâbe'yi ziyaret etmekten başka bir amaçla gelmemişken, onu Mekke'ye girmekten alıkoyarlarsa, bu davranışları diğer Araplar tarafından sorgusuz kabul edilmeyecekti. Kendilerine duyulan saygının kaynağı, Kutsal Ev'in bekçileri olmaları ve orada ibadet etmek isteyen hikimseyi engellememeleriydi. Gönderdikleri ilk elçi, Hüzaa kabilesinden Büdeyl İbnü Verkâ' oldu; yanında kabilesinden bir grup adam vardı. Hüzaa kabilesi, Peygamber ﷺ'e her zaman sempatiyle bakmıştı. Kabilenin bazı mensupları Müslüman olmuştu, Müslüman olmayanlar da İslam'ın mesajına karşı düşmanca bir tutum içinde değildi.

When the Quraysh realized that the Prophet had managed to evade their advance forces and that he was encamped at al-Hudaybiyah, they decided to send a messenger to him. They were also aware that should they succeed in stopping Muhammad from entering Makkah, when he had come with no purpose other than to visit the Sacred Mosque, their action would not go unquestioned by the other Arabs. Their prestige was derived from the fact that they were custodians of the Sacred House and that they prevented no one from worshipping there. The first emissary they sent was Budayl ibn Waraqa' of the tribe of Khuza'ah, who went with a group of his fellow tribesmen. The tribe of Khuza(ah was always sympathetic towards the Prophet. Some of its men had embraced Islam, but even those who had not were far from hostile to the message of Islam.

Budayl, Peygamber ile konuştu ve ona Kureyş'in kendisinin Mekke'ye girmesini engellemeye kararlı olduğunu bildirdi. Peygamber ﷺ, kimseyle savaşmak gibi bir niyeti olmadığını ona güvence verdi. Yalnızca Kâbe'yi ziyaret etmek ve Müslümanların onun kutsallığını tanıdıklarını göstermek istiyordu. Peygamber ﷺ'in Kureyş'in tutumuna ilişkin yorumu şu sözlerle aktarılmıştır: "Kureyş şu anda yalnızca savaşı düşünebilecek bir durumda. Eğer isterlerse, onlarla bir ateşkes yapmaya hazırım. Yalnızca insanlara tebliğ yapmam için beni rahat bırakmalarını istiyorum. Eğer başarılı olursam ve diğer insanlar bana uyarsa, onların da aynısını yapması kendi tercihleri olacaktır. Eğer reddederlerse, güçlerini korumuş olacaklar. Eğer beni durdurmaya kararlılarsa, Allah'a yemin ederim ki, ölene kadar bu davam uğruna onlarla savaşacağım ve yine de Allah'ın dilediğini engelleyemezler." Budayl Kureyş'e geri döndü ve onlara şunları söyledi: "Bu adamı görüp söylediklerini dinledikten sonra yanınıza geldik. Size bize söylediklerini anlatmamı ister misiniz?" Bazıları bağırarak, "Onun söylediği hiçbir şeyi dinlemek istemiyoruz." dedi. Daha akıllı olan bazı kişiler ise duyduklarını anlatmasını istedi. Raporunu bitirdiğinde, Muhammed'in onlarla savaşmak niyetinde olmadığını, yalnızca Kâbe'yi ziyaret etmek istediğini söyleyerek, tutumlarında aceleci davrandıklarını belirterek onlara yalvardı.

Üç elçinin de Muhammed'in Mekke'ye girip Kabe'de ibadet etmesine izin verilmesi yönündeki tavsiyesini reddeden Kureyş, dördüncü bir elçi göndermeye karar verdi. Mevcut rivayetlerin hiçbiri, Kureyş'e başka bir elçinin Peygamber ﷺ ile konuşmasının durumda herhangi bir değişikliğe yol açacağını düşündüren nedenlere ışık tutmuyor. Kureyş'in, tavsiyelerini dinlemeye hazır olmadığı bu elçileri göndermekle neyi amaçladığı bilinmiyor. Belki de bu, Kureyş'in kafa karışıklığının bir işaretiydi. Öte yandan, kendini haklı çıkarmaya yönelik bir çaba da olmuş olabilir.

Having rejected the advice of all three envoys to allow Muhammad to enter Makkah and worship at the Ka 'bah, the Quraysh decided to send a fourth emissary. None of the existing reports throws any light on the reasons which made the Quraysh feel that sending another envoy to speak to the Prophet would bring about any change in the situation. It is not known what the Quraysh hoped to achieve by sending these envoys when it was not prepared to listen to their advice. Perhaps it was all a mark of the Qurayshs confusion. On the other hand, it may have been an exercise in self-justification.

Kureyşliler, belki de Muhammed ile bir uzlaşmaya varmak için ellerinden gelen her şeyi denediklerini söyleyebilmek istiyorlardı. Ne olursa olsun, bu sefer Kureyş'in seçtiği kişi, Ta'if şehrinde yaşayan Sakif kabilesinin bir lideri olan Urve İbnu Mesud'du. Ancak Urve, geri döndüğünde Kureyş'in hoşuna gitmeyebilecek bir tavsiyeyle dönerse, Kureyş'in gönderdiği diğer elçilere yapılan sert muameleyle karşılaşmamak için öncelikle bundan emin olmak istedi. Bu nedenle Kureyş halkına şöyle hitap etti:

The Quraysh might have wanted to be able to say that they tried all they could to reach accommodation with Muhammad. Be that as it may, the man the Quraysh chose this time was 'Urwah ibn Mas'ud, a leader of the tribe ofThaqif, which lived in the town of Ta’if. 'Urwah, however, wanted first to make sure that on his return he would not receive the same harsh treatment as the other envoys the Quraysh sent, should he come back with advice the Quraysh might not like. He, therefore, addressed the people of the Quraysh:

„Bu elçilerinize, Muhammed'e karşı ne tür hakaretler yağdırdığınızı not ettim. Biliyorsunuz ki benim için siz ana babamsınız, ben de sizin oğlunuzum. Başınıza gelen sıkıntıyı duyduğumda, emirlerime uyan halkımdan bir grup topladım ve size destek olmak için geldim.” Kureyş şöyle cevap verdi: “Bu kesinlikle doğru, sana karşı hiçbir şüphemiz yok.” Peygamber ﷺ ile konuşmak için oturduğunda şunu söyledi:

“I have noted what sort of abuse you have poured on the heads of those you have sent to Muhammad. You know that to me you are parents and that I am your son. When I heard of your trouble, I gathered those of my people who obeyed my orders and have come to give you support.” The Quraysh answered: “This is certainly true, and we have no doubts about you.” When he sat down to speak to the Prophet, he said:

Durumu ve Kureyş'in Müslümanların Mekke'ye girişine karşı tutumunu yumuşatmadığına dair hiçbir işaret olmadan kendisine dört elçi geldiğini göz önünde bulunduran Peygamber ﷺ, Kureyş'e baskı uygulamanın faydalı olabileceğini düşündü. Bu nedenle onlara, amacının yalnızca Kabe'de ibadet etmek olduğunu ve kimseyle kavga çıkarmak istemediğini bildirmek üzere bir elçi göndermeye karar verdi. Elçi, Huzâa kabilesinden Hırâş İbnü Ümeyye idi. Ancak Hırâş Mekke'ye varır varmaz, devesi Kureyş halkı tarafından yaralandı ve onu öldürmek istediler. Onu, reisi el-Huleys'in Peygamber ﷺ'e gönderilen Kureyş elçilerinden biri olan Habeş kabilesi kurtardı.

Considering the situation and the fact that he had received four emissaries from the Quraysh without any sign that the Quraysh were mellowing their opposition to the Muslims’ entry to Makkah, the Prophet thought it might be useful to bring some pressure to bear on the Quraysh. He therefore decided to send them an envoy to assure them that his objective was only to worship at the Ka ‘bah, not to pick a fight with anyone. The envoy was Kharrash ibn Umayyah of the tribe of Khuza‘ah. As soon as Kharrash arrived in Makkah, however, his camel was wounded by the Quraysh people, who also wanted to kill him. He was saved by the Habshl tribe, whose chief al-Hulays was one of the Quraysh’s envoys to the Prophet.

Kharrash'a yapılan muamele, elçilere ve temsilcilere dokunulmazlık tanıyan, yüzyıllardır süregelen diplomasi geleneklerine aykırıydı. Ancak Peygamber ﷺ, bu olayın soruna barışçıl bir çözüm bulma girişiminin önünde engel olmasına izin vermek istemedi. Bu nedenle konuyu görmezden geldi ve Kureyş ile temasını sürdürmeye yoğunlaştı. Ashabı arasından daha önemli bir kişiliği göndermenin daha yararlı olabileceğini düşündü.

The treatment Kharrash received was against the age-honoured traditions of diplomacy, which gave immunity to messengers and envoys. The Prophet, however, did not wish to allow this incident to be an obstacle in his attempt to reach a peaceful solution to the problem. He therefore overlooked the matter and concentrated on maintaining contact with the Quraysh. He thought that sending a more prominent figure from among his Companions might be more useful.

Peygamber önce Hz. Ömer İbnü'l-Hattab'ı uygun bir elçi olarak düşündü. Ancak Ömer, kendi kabilesi olan Adiyy oğulları'nın (Bani Adiyy) Mekke'de artık hiçbir etkisinin kalmadığına dikkat çekti. Başına bir şey gelirse kimsenin ona koruma sağlamayacağını söyledi. Bunun yerine, Kureyş'in Emevi koluna mensup Hz. Osman İbn Affan'ın Peygamber'in elçisi olarak hareket etmek için daha uygun bir konumda olduğunu önerdi.

The Prophet first thought of ‘Umar ibn al-Khattab as a suitable messenger. ‘Umar, however, pointed out that his own clan, Bani (Adly, no longer had any influence in Makkah. No one would protect him should he come to any harm. He suggested that 'Uthman ibn ‘Affan of the Umayyad branch of the Quraysh was better placed to act as the Prophet’s ambassador.

Peygamber, sahabisi ve elçisi Osman'ın öldürülmesiyle Kureyş'in barışçıl bir çözüme ulaşmayı amaçlayan tüm çabalara kapıyı kapattığını düşünerek derin bir üzüntü ve acı duydu ﷺ.

Deeply hurt and very sad, the Prophet felt that by killing (Uthman, his Companion and envoy, the Quraysh had closed the door on all efforts which aimed at reaching a peaceful settlement.

Diğer seçenek ise onu hep kaçınmaya çalıştığı seçenekti:

The other alternative was the one which he had tried hard to avoid:

yani savaş. Ashabını Kureyş'le sonuna kadar savaşmak üzere kendisine bir biat vermeye çağırdı. Bu biati istediğinde bir ağacın altında duruyordu ve ashabı istediği şeyi ona vermek için acele ettiler. Her biri savaşacağına ve ölümü pahasına bile olsa savaştan asla kaçmayacağına dair biat etti. Peygamber ﷺ, ashabının bu cevabından memnun oldu.

namely, war. He called on his Companions to give him a pledge to fight the Quraysh to the bitter end. He was standing underneath a tree when he requested that pledge, and his Companions rushed to give him what he asked of them. Every one of them pledged that he would fight and never flee from battle even if that meant his own death. The Prophet was pleased with his Companions’ responses.

Ayrıca Osman adına bir biat yaptı: “Osman, Allah'ın ve Elçisinin kendisine verdiği bir görev için oradadır. Bu nedenle, onun adına biat ediyorum.” Ellerini birbirine kenetledi ve şöyle dedi:

He also made a pledge on behalf of ‘Uthman: ‘“Uthman is on a mission given him by God and His Messenger. I, therefore, make a pledge on his behalf.” He clasped his hands together and said:

"Bu Osman içindir." Bu biat hakkında Kur'an şöyle buyurur: "Andolsun Allah, sen ağacın altında sana biat ettiklerinde mü'minlerden razı olmuştur. Kalplerindekini bilmiş, üzerlerine huzur indirmiş ve onlara yakın bir fetih ile alacakları birçok ganimeti mükâfat olarak vermiştir. Allah, güçlüdür, hikmet sahibidir." (48: 18-19)

“This is for ‘Uthman.” In comment on this pledge, the Qur’an says: “ God was indeed well pleased with the believers when they pledged their allegiance to you under the tree. He knew what was in their hearts and so He sent down tranquillity upon them, and rewarded them with a speedy victory and with many war gains for them to take. God is Almighty, Wise.” (48: 18-19)

Bu biat, İslam tarih kitaplarında Biat-ur Ridvan, yani "Allah'ın hoşnutluğunu kazanan biat" olarak bilinir; çünkü Allah'ın bu biata katılanlardan razı olduğu açıkça bildirilmiştir. Gerçekten de bu biat Peygamber'in ﷺ kalbini sevindirmiştir, zira Ashabının İslam davası uğrunda kendilerinden istenen her fedakârlığı yapmaya her zaman hazır olduklarının bir başka göstergesiydi. Peygamberin ﷺ Ashabı, Kureyş'in sayıca kendilerinden çok üstün olduğunu fark etmişti.

Kureyş'in içindeki daha akıllı kişilerin, savaşın sonunda üstünlük sağlasalar bile, barışçıl bir anlaşmaya varmanın Kureyş'in itibarını savaştan daha iyi koruyabileceğini öne sürmüş olmaları gerekir. Önceki elçilerinin görüşleri, özellikle Habeşî kabilesinden el-Hulays ile Sakif kabilesinden Urve b. Mesud'un görüşleri, oldukça isabetli görünmeye başladı. Ayrıca Kureyş işleri çatışma noktasına kadar götürürse, bu eylemi Kâbe'nin yakınında ve haram ayda bir savaş anlamına gelebilirdi. Bu da fiilen Kureyş'e iyiliğinden çok zararı dokunacak bir örnek teşkil edecekti. Bu nedenle ılımlılık yönündeki argümanlar birdenbire çok daha ağır basmaya başladı. Bunun üzerine, Peygamber ile bir barış anlaşmasının şartlarını görüşmek üzere Suheyl b. Amr başkanlığında bir heyet gönderildi.

Some wiser men among the Quraysh must have suggested that achieving a peaceful settlement might preserve the Quraysh’s dignity better than war, even if the war ended in its favour. The views of its earlier envoys - particularly those of al-Hulays of the Habshi tribe and ‘Urwah ibn Mas'ud of the Thaqlf - began to appear highly valid. Moreover, should the Quraysh push matters to the point of flare-up, their action might mean a fight near the Sacred House and in the sacred month. This would, in effect, be setting a precedent which was certain to do more harm than good to the Quraysh. Hence the arguments for moderation suddenly began to appear much weightier. A delegation headed by Suhayl ibn (Amr was, therefore, dispatched to negotiate the terms of a peace settlement with the Prophet.

Peygamber ﷺ, Suhayl ibn ‘Amr ve heyetini güzel bir şekilde karşıladı.

The Prophet received Suhayl ibn ‘Amr and his delegation well.

Peygamber, Sahabilerine kurban hayvanlarını göstermelerini ve Yüce Allah'ın Kutsal Ev'ü onurlandırma çağrısına yalnızca icabet ettiklerini ifade eden sözlerle seslerini yükseltmelerini emretti.

He instructed his Companions to show their sacrificial animals and to raise their voices with phrases expressing the fact that they had come only in response to Gods call to honour the Sacred House.

İki taraf arasındaki görüşmeler kolay geçmedi. Peygamber ﷺ bir barış anlaşmasına ulaşmaya hevesli olmasına rağmen, müzakereler birkaç esaslı meseleyle uğraşmak zorunda kaldı. Konular şunları kapsıyordu: Peygamber ﷺ'in Kutsal Ev'i ziyareti; Kureyş'in zorbalığa boyun eğmiş gibi görünmeme kararlılığı; iki taraf arasında sık sık yaşanan askeri çatışmalara son verecek, uzun vadeli bir ateşkes anlaşması yapılma olasılığı; iki taraf arasında olması gereken ilişkinin türü; ve her iki tarafın, tüm Arabistan'ın daha geniş ufkunda siyasi adımlar atma özgürlüğü.

The talks between the two sides were not easy. Despite the fact that the Prophet was keen to achieve a peace settlement, the negotiations had to deal with several issues of substance. The topics included: the Prophets visit to the Sacred House; the Qurayshs determination not to seem to have given in to force; the possibility of agreeing a long term truce between the two sides, putting an end to their frequent military clashes; the sort of relations which should exist between the two sides; and the freedom of each side to make political moves on the wider horizon of the whole of Arabia.

Peygamberin tutumu Müslüman kesimde bir çalkantıya yol açtı. Müslümanlar, Peygamberin bu kadar yumuşak bir tavır takındığını görmeye alışık değildi.

The Prophets attitude caused a stir in the Muslim camp. They were not used to seeing the Prophet taking such a very soft attitude.

Bu durum Kureyş müzakerecilerinin kendileri için de şaşırtıcıydı. Peygamber yalnızca Kureyş'in öne sürdüğü bütün şartları kabul etmekle kalmadı, olağan uygulamasının aksine bu konuda Ashabıyla istişare de etmedi. Üstelik barış anlaşmasının şartları Müslümanlar için son derece şaşırtıcıydı, çünkü bu şartlar Müslüman tarafı Kureyş'ten çok daha zayıf gösteriyordu. Müslümanlara göre bu şartları kabul etmek ne faydalı ne de gerekliydi. Bazıları memnuniyetsizliklerini gizleyemedi. Bunun en belirgin örneği Ömer ibn el-Hattab'ın tutumudur. Barış anlaşmasının şartları kesinleşip yazılmak üzereyken Ömer, Ebu Bekir'in yanına gelerek şöyle dedi: "Ebu Bekir, o Allah'ın Resulü değil mi?" Ebu Bekir olumlu cevap verdi. Ömer tekrar sordu: "Biz Müslüman değil miyiz?" Ebu Bekir yine aynı cevabı verince Ömer devam etti: "Onlar müşrik değil mi?" Ebu Bekir yine "Evet" dedi. Bunun üzerine Ömer sordu: "Öyleyse din konusunda neden bu aşağılanmayı kabul edelim?" Ebu Bekir, soruyu soranı tavsiyeyle karşıladı: "Ey Ömer, ne yaparsa onu takip et. Ben onun Allah'ın Resulü olduğuna inanıyorum." Ancak Ömer hâlâ rahatsızdı ve şöyle dedi: "Ben de onun Allah'ın Resulü olduğuna inanıyorum." Ömer'in görüşü şuydu: İki tarafı ayıran asıl mesele tek bir konuydu - hak ile batıl, iman ile imansızlık. Bu yüzden hak ve doğruluk tarafında olanlar, batıl ve yanlışın savunucularına boyun eğmemeliydi. Müminler, inanç konularında asla herhangi bir aşağılanmayı kabul etmemeli, aksine dinleriyle her zaman gurur duymalıydı. Bu nedenle Ömer geri adım atmadı. Peygambere gidip aynı soruları sordu: "Sen Allah'ın Resulü değil misin? Biz Müslüman değil miyiz? Onlar müşrik değil mi?" Peygamber bütün bu sorulara olumlu cevap verdi. "Ömer'in sorduğu son soru yine aynıydı: "O halde dinimiz konusunda neden aşağılanmayı kabul edelim?" Peygamber'in cevabı, onun tutumunun ipucunu veriyordu: "Ben Allah'ın kulu ve elçisiyim. Ona isyan etmem ve beni asla bırakmaz." Peygamber, o sırada almış olması gereken İlahi emirlere gerçekten uyuyordu.

It was also surprising for the Quraysh negotiators themselves. Not only did the Prophet accept all the terms the Quraysh stipulated, he did not consult his Companions in the matter, contrary to his normal practice. Moreover, the terms of the peace agreement were extremely surprising to the Muslims, because they tended to cast the Muslim side as much weaker than the Quraysh. To the Muslims, accepting such terms was neither useful nor necessary. Some of them could not hide their dissatisfaction. This is epitomized by the attitude of 'Umar ibn al-Khattab. When the terms of the peace agreement were finalized and were about to be written down, 'Umar came to Abu Bakr and said: “Abu Bakr, is he not God’s Messenger?” Abu Bakr answered in the affirmative. 'Umar again asked: “Are we not the Muslims?” When Abu Bakr gave the same answer, 'Umar went on: “Are they not the idolaters?” Abu Bakr again answered: “Yes.” 'Umar then asked him: “Why then should we accept humiliation in matters of our faith?” Abu Bakr answered with a piece of advice, saying to his questioner: “Follow him whatever he does, ‘Umar. I believe that he is Gods Messenger.” But ‘Umar was still perturbed and said: “And I too believe that he is Gods Messenger.” ‘Umars argument was that since what separated the two sides was really a single issue - right against wrong, faith against lack of faith - those who were on the side of right and truth must not give in to those who championed the cause of wrong and falsehood. The believers must never accept any sort of humiliation when it came to matters relating to faith. Indeed, they should always show pride in their religion. Hence, ‘Umar was not to be deterred. He went to the Prophet and put to him the same questions: “Are you not Gods Messenger? Are we not the Muslims? Are they not the idolaters?” To all these questions, the Prophet answered in the affirmative. The final question ‘Umar put was again the same: “Why, then, should we accept humiliation in matters of our faith?” The Prophets answer provided the clue to his attitude: “I am Gods servant and Messenger. I shall not disobey Him and He will never abandon me.” The Prophet was indeed following Divine orders which he must have received at that time.

Bu, barış anlaşmasının şartlarıydı. Yazıldığında, belgeyi imzalamaları için her iki taraftan tanıklar istendi. Tam o sırada, müminlerin sabrını sınayacak ve imanlarının gücünü kanıtlamaları için yeni bir fırsat verecek bir olay yaşandı. Mekkeli bir adam, elleri kelepçeli ve bacakları zincirli olarak geldi. Müslüman olduğu için orada tutsak tutuluyordu. Bu adam, Suheyl'in kendi oğlu Ebu Cendel'den başkası değildi. Onu hapseden ve prangalarını vuran babasıydı. Buna rağmen kaçmayı başarmış, Mekke'yi çevreleyen dağlar arasında bilinmeyen bir yol izleyerek el-Hudeybiye'ye ulaşmıştı. Müslümanlar onu görünce, kaçmış olmasına çok sevindiler ve ona güzel bir karşılama yaptılar.

These were the terms of the peace agreement. When they were written down, witnesses from both sides were asked to sign the document. At that moment, something happened to test the patience of the believers and to give them another opportunity to prove the strength of their faith. A man from Makkah arrived in handcuffs and with his legs in chains. He was being kept prisoner there because he was a Muslim. This man was none other than Suhayl’s own son, Abu Jandal. It was his father who imprisoned him and fastened his shackles. Nevertheless, he had been able to escape and to take an unfamiliar route through the mountains surrounding Makkah until he arrived at al-Hudaybiyah. When the Muslims saw him, they were very glad that he had escaped and gave him a fine reception.

Barış anlaşması yazılırken Suhayl başka şeylerle o kadar meşguldü ki hiçbir şeyin farkına varmadı. Yazım bittiğinde Suhayl başını kaldırdı ve Müslümanların arasında oğlunu gördü. Ona doğru yürüdü, yüzüne bir yumruk attı ve yakasından tuttu. Ebu Cendel yüksek sesle feryat etti:

While the peace agreement was being written down, Suhayl was too busy to notice anything. When it was finished, Suhayl looked up and saw his son among the Muslims. He went up to him, hit him in the face and took him by the collar. Abu Jandal cried aloud:

"Ey Müslüman kardeşlerim, beni imanımdan döndürmeye çalışmaları için kâfirlere geri mi göndereceksiniz?" Bu sözler Müslümanları çok üzdü, bazıları ağlamaya başladı.

“My fellow Muslims, am I to be returned to the unbelievers to try to turn me away from my faith?” Those words were very painful to the Muslims, some of whom started to cry.

Ancak Suheyl b. Amr buna yanaşmadı. Allah'ın Resulü'ne şöyle dedi: "Bu, davasını üstlendiğim ilk kişidir. Onu bana geri vermelisiniz." Peygamber ﷺ, Ebu Cendel'in anlaşma tamamlanmadan önce geldiğine işaret ederek şöyle dedi: "Henüz belgeyi yazmayı bitirmedik." Suheyl şöyle dedi: "O halde sizinle hiçbir şart üzerinde anlaşmadım." Peygamber ﷺ yalvararak dedi ki:

Suhayl ibn ‘Amr, however, was unmoved. He said to Gods Messenger: “This is the first person whose case I take up. You must return him to me.” The Prophet referred to the fact that Abu Jandal arrived before the agreement was completed: “We have not finished drawing up the document yet.” Suhayl said: “Then I have not agreed any terms with you whatsoever.” The Prophet pleaded:

Ümer bin el-Hattab, durumdan yine öfkelenmişti.

Umar ibn al-Khattab was again outraged by the situation.

O, Müslümanların bu aşağılayıcı şartları kabul etmesinin ya da Allah'a ve Resulü'ne iman ettiği için hiçbir sebep olmaksızın sert muameleye maruz kalan bir kardeşlerinin karşısında hareketsiz durmasının neden gerekli olduğunu anlayamıyordu. Ebu Cendel götürülürken Ömer yanına yaklaşıp onun yanında yürüdü. Ona şöyle seslendi: "Sabret, Ebu Cendel. Bu insanlar kafirdir. Değersizdirler. Onlardan birinin kanı bir köpeğin kanından daha değerli değildir." Ebu Cendel'in yanında yürüyüp onunla konuşurken, kılıcının kabzasını Ebu Cendel'e doğru hareket ettirmeye devam etti; Ebu Cendel'in Ömer'in kılıcını alıp babasını öldürmesini umuyordu. Ebu Cendel ya babasını öldürmek istemedi ya da Ömer'in bu işaretini anlamadı ya da fark etmedi. Allah ona kurtuluş verinceye kadar kaderine boyun eğdi. Zincirlerinin ve prangalarının içinde götürüldü. Müslümanlar ona bakarken, yardım edemedikleri için yürekleri acıyla doluydu.

He could not understand why the Muslims should accept such humiliating terms or stand idle when a brother of theirs was subjected to harsh treatment for no reason other than the fact that he believed in God and His Messenger. As Abu Jandal was being led away, ‘Umar went up to him and walked by his side. He spoke to him: “Be patient, Abu Jandal. These people are unbelievers. They are worthless. The blood of anyone of them is no more precious than the blood of a dog.” As he was walking by Abu Jandals side and talking to him, he continued to move the handle of his sword towards Abu Jandal, hoping that Abu Jandal would take ‘Umars sword and kill his father. Abu Jandal either did not wish to kill his father or did not understand or notice ‘Umars gesture. He submitted to his fortune until God would help him get his release. He was led away in his shackles and chains. As the Muslims looked at him, their hearts were full of agony because they were unable to help him.

Barış şartlarını içeren belge yazıya geçirildiğinde, Peygamber ﷺ, Kureyş tarafındaki şahitlerin yanı sıra, anlaşmaya şahitlik etmeleri için bir dizi Sahabesinden de istemiştir.

When the document detailing the peace terms was written down, the Prophet asked a number of his Companions to witness the agreement, in addition to witnesses from the Quraysh side.

Müslüman şahitler Ebu Bekir, Ömer ibn el-Hattab, Ali ibn Ebi Talib, Abdurrahman ibn Avf, Sa'd ibn Ebi Vakkas, Mahmud ibn Maslama ve Abdullah ibn Süheyl'di; Abdullah ibn Süheyl, Kureyş'in baş müzakerecisinin bir başka oğluydu. Mikraz ibn Hafs ve Huveytib ibn Abduluzza ise Kureyş şahitleriydi. Şahitlik işi nihayet tamamlandığında Kureyş heyeti evlerine döndü.

The Muslim witnesses were Abu Bakr, ‘Umar ibn al-Khattab, ‘All ibn Abi Talib, ‘Abd al-Rahman ibn ‘Awf, Sa‘d ibn Abi Waqqas, Mahmud ibn Maslamah and ‘Abdullah ibn Suhayl, another son of the chief Quraysh negotiator himself. Mikraz ibn Hafs and Huwaytib ibn ‘Abd al- ‘Uzza were the Quraysh witnesses. When the witnessing was finally done, the Quraysh delegation went home.

Peygamber ﷺ Ashab'ına şöyle buyurdu: "Hayvanlarınızı kurban edin, saçlarınızı tıraş edin ve ihramdan çıkın." Ancak hiç kimse bu emre uymaya istekli olduğunu gösteren bir işaret vermedi. Peygamber ﷺ emrini üç kez tekrarladı, yine de kimse söylenene uymaya razı olmadı. Peygamber ﷺ gerçekten çok öfkelendi. Çadırına girdi; orada, bu seferde kendisine eşlik eden eşi Ümmü Seleme bekliyordu. Onun ne kadar öfkeli olduğunu hemen fark etti. Nedenini sordu ve Peygamber ﷺ şu cevabı verdi: "Müslümanlar kendilerini mahvediyor. Onlara bir emir verdim, ama itaat etmediler." Ashabının emirlerini nasıl ilgisizlikle karşıladığını ve hiçbirinin itaat etmeye razı olmadığını ona anlattı. Ümmü Seleme onu yatıştırmaya çalıştı: "Ey Allah'ın Elçisi, onları suçlama. Bu barış anlaşmasını sağlamak için gösterdiğin tüm çabalar yüzünden büyük bir baskı altındaydılar ve artık amaçlarına ulaşamadan uzun yoldan eve dönmek zorunda olduklarını anlıyorlar." Ardından ona çok isabetli bir öneride bulundu: Dışarı çıkıp kendi kurbanlık hayvanlarını kesmesini ve kimseyle konuşmadan saçlarını tıraş etmesini söyledi. Peygamber ﷺ eşinin tavsiyesine uydu, dışarı çıkıp develerini kesti. Sonra başını tıraş etmesi için birini çağırdı.

The Prophet said to his Companions: “Slaughter your animals and shave and release yourselves from ihram.” No one showed any sign of willingness to comply with this order. The Prophet repeated his command three times and still no one was willing to do as he was told. The Prophet was very angry indeed. He went into his tent where Umm Salamah, his wife who accompanied him on this expedition, was waiting. She immediately noticed how angry he was. She asked him the reason why and he answered: “The Muslims are ruining themselves. I have given them a command and they have not obeyed.” He explained to her how his Companions received his orders with indifference and how not one of them was willing to obey. She tried to pacify him: “Messenger of God, do not blame them. They have been under great pressure because of all the trouble you have taken to achieve this peace settlement and because they now realize that they have to take the long way home without achieving their purpose.” She then gave him a very sound piece of advice: she told him to go out and slaughter his own sacrificial animals and shave, without speaking to any one of them. The Prophet acted on his wife’s advice and went out and slaughtered his camels. He then called someone to shave his head.

Sahabileri onun ne yaptığına tanık olduklarında, onlar da aynısını yapmak için acele ettiler. Bazıları diğerlerinin tıraş olmasına yardım etti ve Peygamber'in emirlerine en başta uymamış olmaktan dolayı kendilerine son derece kırgındılar.ﷺ

When his Companions witnessed what he did, they rushed to do likewise. Some of them helped others to shave and they were extremely unhappy with themselves for not responding to the Prophet’s orders in the first place.

Bu sure inmeden önce Müslüman toplumun içinde bulunduğu hava buydu. Peygamber ﷺ, Allah'ın kendisine vahyettiği şeyden emindi. Bu nedenle olayların akışında, bu ilahi vahyin işaret ettiğinden başka hiçbir şeye söz hakkı tanımazdı. Her noktada ve her adım atmadan önce bu vahye başvururdu. Ne inkârcılar ne de inkârcıların düşmanlığına öfkelenen Ashabının baskısı, onu rotasını değiştirmeye zorlayamazdı. Sonunda Allah, Müslümanların kalplerine huzur bıraktı ve onlar yatıştılar; Peygamber ﷺ'in kendilerine söylediklerini hiç tereddüt etmeden kabul ettiler, tıpkı hiç şüphe duymamış olan kardeşleri gibi. Bunların en önde gelen örneği, bir an bile olsun güveni hiç sarsılmamış olan Ebu Bekir'di.

Such was the atmosphere in the Muslim community prior to the revelation of this surah. The Prophet was certain of what God had inspired him. Therefore, he allowed himself no say in the drift of events other than what such divine inspiration pointed to. He referred to this inspiration at every point and before taking any step. Neither the unbelievers nor pressure by his Companions, who were infuriated by the unbelievers hostility, would make him change his course. Eventually, God put tranquillity in the Muslims’ hearts and they were reassured, accepting without hesitation what the Prophet told them, just like their brethren who never entertained any doubt in the first place. The prime example of these was Abu Bakr whose reassurance was never in doubt, not even for a brief moment.

Bu nedenle surenin başlangıcı, Peygamber'e kalbini derinden sevince boğan müjdeler verir: "Sana apaçık bir fetih bağışladık, böylece God geçmiş ve gelecek bütün günahlarını bağışlasın, sana nimetini tamamlasın ve seni dosdoğru bir yola iletsin. God sana güçlü bir yardımda bulunacaktır." (Ayet 1-3) Surenin başlangıcı ayrıca mü'minlere verilen huzura da değinir; onların gerçek mü'minler olduklarını kabul eder ve onlara yukarıdan günah bağışlanması, mükafat ve destek vaat eder: "O, mü'minlerin kalplerine huzur indiren O'dur ki, imanlarına iman katsınlar. Göklerin ve yerin orduları God'a aittir. God her şeyi bilendir, hikmet sahibidir. Mü'min erkekleri ve mü'min kadınları, altlarından ırmaklar akan cennetlere koyar, orada ebedi kalacaklardır. Onların kötülüklerini de örter. Bu, God katında büyük bir kurtuluştur." (Ayet 4-5) Buna karşılık, düşmanları, münafıklar ve müşrikler, ahiret hayatında God'un gazabına uğrarlar ve azaba çarptırılırlar: "God, God hakkında kötü zanda bulunan münafık erkekleri ve münafık kadınları, müşrik erkekleri ve müşrik kadınları da azaba uğratacaktır. Kötülük çemberi onları kuşatmıştır; God onlara gazap etmiş, onları lanetlemiş ve onlara cehennemi hazırlamıştır. Ne kötü bir varış yeridir orası." (Ayet 6)

Hence the opening of the surah gives the Prophet happy news that greatly delights his heart: “ We have granted you a glorious victory, so that God may forgive you all your faults, past and future, bestow upon you the full measure of His blessings and guide you on a straight way God will certainly grant you His mighty support(Verses 1-3) The opening also refers to the tranquillity granted to the believers, acknowledging that they were true believers and promising them forgiveness of sins, reward and support from on high: "It is He who sent down tranquillity into the hearts of the believers, so that they may grow more firm in their faith. To God belongs all the forces of the heavens and the earth; He is indeed All Knowing, Wise. He will admit the believers, both men and women, into gardens through which running waters flow, there to abide, and He will forgive them their bad deeds. That is, in God's sight, a great triumph.” (Verses 4-5) By contrast, their enemies, hypocrites and idolaters alike, incur Gods displeasure and suffering in the life to come: "God will also inflict suffering on the hypocrites and the polytheists, men and women, who harbour evil thoughts about God. Evil encompasses them from all sides, and they incur God's anger. He has rejected them and has prepared for them heli an evil destination.” (Verse 6)

Bu sûre bütününde ele alındığında ve Kur'an sıralamasında kendisinden önce gelen sûreyle karşılaştırıldığında, bu iki sûrenin nazil olduğuna inandığımız üç yıllık süre içinde Müslüman topluluğun genel tutumunda meydana gelen derin değişim açıkça görülür. Kur'an'ın o topluluk üzerindeki etkilerini ve Peygamber ﷺ'in ona verdiği özenli eğitim sayesinde topluluğun nasıl fayda sağladığını, böylece kendine özgü konumunu kazanıp insanlık tarihinde eşsiz bir rol oynayabildiğini fark ederiz.

Looking at the surah as a whole and comparing it to the one that precedes it in the Quranic order reveals the profound change in the general attitude of the Muslim community over the three years we believe to have separated the revelation of these two surahs. We realize the effects the Qur’an had on that community and how it benefited by the careful education the Prophet imparted to it, enabling it to assume its unique position and play its unparalleled role in human history.

Bu surenin genel havasından ve uyandırdığı duygulardan açıkça anlaşılmaktadır ki Müslüman topluluk olgunluğa ulaşmış, tutarlı bir biçimde yüksek bir iman seviyesine erişmiş, görevleri konusunda güven kazanmış ve can ile mal feda etmeyi gerektiren bu görevleri yerine getirmek için artık güçlü teşviklere ihtiyaç duymaz hale gelmişti. Şimdi onun, sakin bir biçimde düşünebilmesi ve İslam daveti'nin En Yüksek Liderliği'nin düşmanla çatışmasında geçici bir ateşkese uyma kararını kabul edebilmesi için dizginleyici bir etkiye ihtiyacı vardı.

It is clear from the general ambience of this surah and the feelings it generates that the Muslim community had attained maturity, achieved a coherently high standard of faith, become reassured about its duties and no longer needed strong incentives in order to discharge such duties that required sacrificing life and property. It now needed a restraining influence so that it could look at things calmly and accept the decision of the Highest Leadership of the Islamic message to observe a temporary truce in its confrontation with the enemy.

Müslüman toplumun artık şu türden bir yönergeye ihtiyacı yok:

No longer does the Muslim community need a directive of the type:

Bu nedenle, ne moral bozukluğuna düşün ne de barış dile. Üstün olan sizsiniz ve Allah sizinledir. Amellerinizi asla boşa çıkarmayacaktır." (47:35) Note: the rules say to write "God" as the Turkish word for God, never "Allah". Applying that correctly: Bu nedenle, ne moral bozukluğuna düşün ne de barış dile. Üstün olan sizsiniz ve Tanrı sizinledir. Amellerinizi asla boşa çıkarmayacaktır." (47:35)