Ahkaf (Kum Tepeleri)

Ahkaf (Kum Tepeleri) - Kur'an'ın Gölgesinde | Quran Course

Daha sonra, Muhammed (sallallahu aleyhi ve sellem) ﷺ tarafından sunulan hakikate verilen korkunç karşılığı anlatır ve bunu açık bir sihir olarak niteler. (Ayet 7) Hatta bir adım daha ileri giderek, Peygamberin tüm bunları uydurduğunu iddia etme küstahlığını gösterirler. Sure, Peygamberi, peygamberlik konumuna yakışan, Allah korkusunu yansıtan ve hem bu dünyada hem de ahirette Allah'ın hükmünü kabul eden bir cevap vermesi konusunda yönlendirir: { De ki: Eğer ben onu uydurduysam, onun konusunda Allah'a karşı bana en küçük bir yardımda bulunamazsınız. O, aranızda bu konuda konuşup durduğunuz şeyi tam olarak bilir. Benimle sizin aranızda şahit olarak O yeter. O, çok bağışlayan, çok merhametlidir. De ki: Ben Allah'ın elçilerinin ilki değilim. Benimle ve sizinle ne yapılacağını bilmem. Ben yalnızca bana vahyedilene uyarım ve ben yalnızca açık bir uyarıcıyım. } (Ayet 8-9) Ayrıca, İsrail oğullarından bazılarının tutumunu da aktarır; onlar, Kur'an'da kendi kitaplarını doğrulayan bir şey bulduklarında, onu gerçek bir hidayet rehberi olarak kabul etmişlerdir. Böyle biri, { kibirlenirken siz onu inkâr ettiniz ama o ona iman etti } (Ayet 10).

It then speaks of the appalling reception they gave to the truth as presented by Muhammad (peace be upon him), describing it as plain sorcery. (Verse 7) They even had the temerity to go further than this and alleged that the Prophet had fabricated it all. The surah instructs the Prophet to give them a reply that suits his position as a messenger of God, one that reflects his fear of God and accepts His judgement both in this world and the next: “Say: If I have invented it, you cannot be of the least help to me against God. He is fully aware of what you say amongst yourselves about it. Sufficient is He as a witness between me and you. He is Much-Forgiving, Ever-Merciful.’ Say: 7 am not the first of God’s messengers. I do not know what will be done with me or with you. I only follow what is being revealed to me. I am only a plain warner. ” (Verses 8-9) It also cites the attitude of some of the Children of Israel who accepted the Qur’an as true guidance when they found in it what confirmed the scriptures given to Moses (peace be upon him). Such a person “has believed in it while you glory in your arrogance.” (Verse 10)

Surenin ikinci bölümü, insan fıtratının iki modelini canlandırıyor; biri doğru yolda olan, diğeri sapkın olan. İkisinin de iman meselesine yaklaşımındaki farkı ortaya koyuyor. Her iki fıtratı da hayata, anne babaları tarafından yetiştirilirken başladıkları haliyle tasvir ediyor. Ardından, olgunluğa erişip kendi tercihlerini yapabilecek duruma geldiklerinde takındıkları tavırları anlatıyor. Birincisi Allah'ın nimetlerini tanır, anne babasına karşı saygılıdır, şükretmeye isteklidir ve hata ile kusurları için bağışlanma diler: "İşte bunlar, yaptıklarının en güzelini kabul edeceğimiz ve kötülüklerini bağışlayacağımız kimselerdir. Onlar cennet ehlidir. Bu, kendilerine vaat edilen doğru bir sözdür." (Ayet 16) Diğeri ise hem anne babasına hem de Allah'a itaatsizdir, Kıyamet Günü'nü inkar eder ve anne babasını büyük bir sıkıntıya sokar: "İşte bunların hakkında, önlerinden geçip giden cinlerden ve insanlardan topluluklarla birlikte azap sözü gerçekleşmiştir. Gerçekten onlar hüsrana uğrayanlardır." (Ayet 18) Surenin bu bölümü, ikinci tipteki insanın akıbetini gösteren kısa bir Kıyamet sahnesiyle sona eriyor: "İnkar edenler ateşin önüne getirildikleri gün, onlara şöyle denir: Dünya hayatında iyi şeylerinizi tükettiniz ve zevklerinizden doyasıya yararlandınız. Bugün, yeryüzünde haksız yere büyüklenmeniz ve yoldan çıkmanız yüzünden alçaltıcı bir azapla cezalandırılacaksınız." (Ayet 20)

The second part of the surah portrays two patterns of human nature, one upright and the other deviant, highlighting their different attitudes to the question of faith. It depicts both natures as they commence their lives, reared by their parents. It describes their respective attitudes when they come of age and are able to make their own choices. The first recognizes God’s blessings, is dutiful towards his parents, eager to give thanks, and seeking forgiveness for slips and mistakes: “Zr is from such people that We shall accept the best that they ever did, and whose bad deeds We shall overlook. [They shall be] among the people destined for paradise. True is the promise that has been given them” (Verse 16) The other is disobedient of both his parents and God, denies the Day of Resurrection, and creates tremendous distress for his parents: “Such are the ones upon whom the verdict is passed, together with other communities of jinn and humans that have passed away before their time. They will be utterly lost.” (Verse 18) This part of the surah concludes with a swift scene of the Day of Judgement portraying the fate of this second type of person: “On the Day when the unbelievers will be brought before the fire, they will be told: You have exhausted your share of good things in your worldly life and took your fill of pleasure. So, today you shall be requited with the suffering of humiliation for having been arrogant on earth without any right, and for all your transgression.” (Verse 20)

Sürenin üçüncü bölümünde, sure, Âd kavminin tüm uyarıları reddetmesinden sonra helak edilişinden söz eder. Onların yağmur ve bereket getireceğini umdukları büyük rüzgârın, onlara yıkım ve acele isteyip durdukları azabı getirdiğini vurgular. “Vadilerine doğru yaklaşan bir bulut gördüklerinde şöyle dediler: ‘Bu bulut bize yağmur getirecek.’ Hayır, asla. O, acele istediğiniz şeydir: Rabbinin emriyle her şeyi yok edecek, acı veren bir azabı taşıyan bir fırtına rüzgârıdır.” Sabah olduğunda, yıkılmış meskenlerinden başka hiçbir şey görülmüyordu. İşte biz suçlu insanlara böyle karşılık veririz. (Âyet 24-25) Bu şekilde sure, inkârcıların duygularını kabartmayı amaçlar; onlara, kendilerinden daha güçlü ve zengin oldukları hatırlatılan Âd kavminin akıbetini göstererek. “Onlara, sizlere vermediğimiz bir imkânı sağlamıştık; onlara kulak, göz ve kalpler de vermiştik. Ancak Allah’ın âyetlerini inkâr etmekte direndiklerinden, kulakları, gözleri ve kalpleri onlara hiçbir fayda sağlamadı.”

In the third part, the surah speaks of the destruction of the (Ad after they had rejected all warnings. It highlights the great wind which they had expected to give them rain and growth. Instead, it brought them ruin and the punishment they had hastened. “ When they saw a cloud approaching their valleys, they said: ‘This cloud will bring us rain.9 ‘No, indeed. It is the very thing you wanted to hasten: a storm wind bearing painful suffering which will destroy everything by the command of its Lord.9 When the morning came, there was nothing to see of them except their ruined dwellings. Thus do we requite guilty people.” (Verses 24— 25) In this way, the surah aims to heighten the unbelievers’ feelings by showing them the fate of the (Ad, who they are reminded were stronger and wealthier than they. “ We had securely established them in a manner in which We have never established you; and We had endowed them with hearing, and sight, and hearts. Yet nothing did their hearing, sight and hearts avail them since they persisted in denying God9s revelations.

Dördüncü ve son bölüm bize, Tanrı'nın dinlemeleri için emrettiği bir grup cinin Kur'an tilavetini dinlemesinin hikâyesini anlatır. Onlar bundan derinden etkilenmişler ve hemen, onun hakikati söylediğini ve "önündekini doğruladığını. Hakka ve doğru bir yola iletir" (30. ayet) ilan etmişlerdir. Doğruca kendi kavimlerine dönmüşler, onları uyarmış ve iman etmeye çağırmışlardır: "Ey kavmimiz! Tanrı'nın çağrısına icabet edin ve O'na iman edin. O, günahlarınızı bağışlar ve sizi acı verici bir azaptan kurtarır. Tanrı'nın çağrısına icabet etmeyen kimse, yeryüzünde O'nu aciz bırakamaz ve O'na karşı onun için hiçbir koruyucu da olmaz. Onlar apaçık bir sapıklık içindedirler." (31-32. ayetler) Cinler ayrıca, Tanrı'nın yaratma ve diriltme gücüne şahitlik eden evrenin açık kitabına da işaret ederler: "Göklerin ve yerin yaratıcısı olup onları yaratmaktan yorulmayan Tanrı'nın, ölüleri diriltmeye gücünün yettiğini görmüyorlar mı? Evet, elbette. O, her şeye kadirdir." (33. ayet) Bu noktada sure, inkârcıların ateşin önüne getirildiklerini gösteren dokunaklı bir sahneyi aktarır. Daha önce inkâr ettiklerini o zaman itiraf edecekler, ama bu itiraf artık çok geç olacaktır.

The fourth and final part gives us the story of a group of jinn who were directed by God to listen to a recitation of the Qur’an. They were highly moved by it, immediately declaring that it speaks the truth and confirms “what came before it. It guides to the truth and to a straight path” (Verse 30) They went straight back to their people warning them and calling on them to believe: “ Our people! Respond to God's call and have faith in Him. He will forgive you your sins and deliver you from grievous suffering. He who does not respond to God's call cannot elude Him on earth, nor will they have any protector against Him. They are indeed in manifest error.” (Verses 31-32) The jinn also refer to the open book of the universe which testifies to God’s power of initiation and resurrection: “Are they not aware that God, who has created the heavens and the earth and was not wearied by their creation, has the power to bring the dead back to life? Yes, indeed. He has power over all things.” (verse 33) At this point the surah adds a touching scene, showing the unbelievers as they are brought before the fire. They will then admit what they used to deny, but it is all too late.

Ahkaf (Kum Tepeleri)

Önsöz