Önceki bölümde, zalimlerin Kıyamet Günü içinde bulundukları korkunç durumların bir tasviri yer alıyordu: "Eğer zalimler yeryüzünde olan her şeye ve bir o kadarına sahip olsalardı, Kıyamet Günü'nün korkunç azabından kurtulmak için hepsini fidye olarak verirlerdi. Çünkü Allah'ın onlara hiç hesaba katmadıkları bir şey görünür kılınmış olacaktır. Yaptıkları kötülükler kendilerine açığa çıkacak ve daha önce alay ettikleri şey onları kuşatacaktır." (Ayet 47-48) Şimdi sure, Allah'ın rahmetinin kapılarını geniş bir şekilde açık tutarak geri dönüş yolunu gösteriyor; içeri girmek için samimi bir tövbeden başka hiçbir şey istemiyor. Bu noktada Allah, ne kadar büyük günahlar işlemiş olursa olsun, haddini aşan herkese sunulan bağışlanma ve merhametinin umudunu gösteriyor. Hepsini, umutsuzluğa yer vermeden tövbeyle Kendisine dönmeye davet ediyor. Allah'ın lütfundan faydalanma çağrısı, bu fırsattan, tövbe etmek için çok geç olmadan yararlanmadıkları takdirde kendilerini bekleyen azabın bir tasviriyle birlikte sunuluyor.

The previous passage included a description of the terrible situations in which the wrongdoers find themselves on the Day of Judgement: “If the wrongdoers possessed all that is on earth, and twice as much, they would surely offer it all as ransom from the awful suffering on the Day of Resurrection. For God will have made obvious to them something they have never reckoned with. Obvious to them will have become the evil of what they had done; and they will be overwhelmed by that which they used to deride.” (Verses 47-48) Now the sūrah shows the way back leaving the gates of God’s mercy wide open, requiring nothing for admittance except sincere repentance. At this point, God shows the prospect of His forgiveness and mercy available to all those who have transgressed no matter how great the sins they have committed are. He invites them all to turn back to Him with repentance, entertaining no feeling of despair. This invitation to benefit by God’s grace is coupled with an image of what awaits them of suffering if they do not take this opportunity to repent before it is too late.

[Allah Teâlâ şöyle buyurur]: Ey nefislerine karşı aşırı gidip günah işleyen kullarım! Allah'ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin. Allah bütün günahları bağışlar; O, şüphesiz çok bağışlayandır, çok merhamet edendir. (Zümer suresi, 53. ayet)

Say: [Thus speaks God]: You servants of Mine who have transgressed against their own souls! Do not despair of God’s mercy: God forgives all sins; He alone is Much- Forgiving, Merciful. (Verse 53)

Her türlü günahı silecek olan şey ilahi merhamettir. Bu, sapkınlığa çok uzaklaşmış ve hayatı onları derin bir yolsuzluğa sürüklemiş olan herkese yapılmış bir davettir; onlara umudun hâlâ açık olduğunu, Allah'ın rahmetinin ve bağışlamasının kendilerinden uzak olmadığını bildirir. Allah, kullarına karşı en merhametlidir. Onların zayıflıklarını ve üzerlerinde etkili olan etkenleri bilir; bu etkenler ister kendi içlerinde olsun, ister toplumda. Şeytanın her köşe başında onlar için tuzaklar kurduğunu, çok çeşitli güçleri kullanarak onları baştan çıkarmaya çalışmaktan asla yorulmadığını bilir. Üstelik Allah, insanın hakikate olan bağı zayıfladığında kolayca düşebileceğini, arzularının ve hırslarının dengesini kolayca bozabileceğini ve onu bir yana ya da öbür yana çekerek sapkınlığa sürükleyebileceğini de bilir.

It is divine mercy that will erase every transgression, whatever it happens to be. It is an invitation to all those who have gone far into error and led a life that has taken them far astray, telling them hope still remains available and God’s mercy and forgiveness are not far from them. God is most merciful to His servants. He knows their weaknesses and the factors that work on them, whether these are within themselves or in society. He is aware that Satan sets traps for them at every corner, using a great variety of forces, never tiring of his attempt to seduce them. Moreover, God knows that man can easily fall when he lets his bond to the truth weaken, and that his desires and aspirations can easily disturb his equilibrium, pulling him this way or that, leading him into error.

Allah bilmek her şeyi bilir: insanın bu özelliklerini de bildiğinden, ona bol yardım sağlar ve rahmetinin kapılarını açar. Hatasını düzeltmesi ve yollarını ıslah etmesi için gereken bütün yol ve imkânları sağlamadan onu günahından dolayı sorguya çekmez. Yine de insan günaha derinlemesine dalıp, Allah tarafından tamamen reddedildiğini ve her şeyin yittiğini düşündüğünde, işte bu umutsuzluk anında kendisine sınırsız rahmeti anlatan güzel bir hitap işitir: “De ki: [Allah şöyle buyuruyor]: Ey nefislerine karşı aşırı gidip günah işleyen kullarım! Allah'ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin. Çünkü Allah bütün günahları bağışlar. Şüphesiz O, çok bağışlayan ve merhamet edendir.” (Ayet 53)

As God knows all this about man, He provides him with ample help, opening the gates of His mercy. He does not take him to task for his sin until He has facilitated for him all the ways and means to rectify his error and mend his ways. Nevertheless, when man goes deep into sin, thinking that he is totally rejected by God and that all is lost, he hears at this point of utter despair a fine address expressing the unlimited mercy available to him: “Say: [Thus speaks God]: You servants of Mine who have transgressed against their own souls! Do not despair of God’s mercy: God forgives all sins; He alone is Much-Forgiving, Merciful.” (Verse 53)