İlk bölüm, Musa'nın kıssasını etkileyici sahnelerle anlatmıştı. Bu bölüm ise Musa hakkında birkaç ek yorumla başlar; ardından surenin ana temasına geçerek güvenliğin nerede olduğunu ve kimin korkması gerektiğini açıklar. Ayrıca evrenden ve Kıyamet Günü'nden birçok sahneyi tasvir eder ve bunları, Allah'ın mesajını yalanlayan ve Peygamber hakkında asılsız iddialarda bulunan inkarcılara yöneltir. Allah'ın Elçisinin söylediklerini doğrulayan bazı hususları ortaya koyduktan sonra, onlara kendi durumlarını anlatır.

The first passage related Moses’ story with telling effects. The current passage begins with some additional comments concerning Moses before it picks up the main theme of the sūrah explaining where security lies and who should be in fear. It also portrays a number of scenes from the universe, as also from the Day of Judgement, which it addresses to the unbelievers who denied God’s message and made false allegations against the Prophet. It tells them about their own situation after presenting certain aspects that confirm the truth of what God’s Messenger tells them.

Bu ifade, bu son mesajı olumlu karşılayan, onun doğruluğunu tanıyan ve ona iman eden önceki ilahi dinlerin bazı mensuplarına işaret etmektedir. Buna karşılık müşrikler, Allah'ın rahmetine vesile olması amaçlanan bu mesajı inkâr etmeyi sürdürmektedir. Bunu anlamak için yalnızca biraz açık bir düşünce yeterlidir; bundan emin olmaları gerekir.

It refers to some of the people of earlier divine religions who received this final message positively, recognizing its truth and believing in it. By contrast, the idolaters continue to deny it when it is meant to bring them God’s mercy. They only need a little clear reflection to recognize this and he certain of it.

Musa'nın kıssasıyla ilgili ilk yorum, Peygamber'e (ﷺ) gelen vahyi doğrulamaktadır. Peygamber (ﷺ), geçmişte yaşanmış olayları, ancak bir görgü tanığının bilebileceği ayrıntılarla anlatıyordu. Oysa o, bu olayların yaşandığı sırada orada değildi. Bu olayları, yüceden kendisine indirilen vahiyler aracılığıyla öğrendi. Bu, halkını Tanrı'nın putperestlikleri yüzünden gelecek cezadan korumak amacıyla verilmiş bir lütuftan başka bir şey değildir.

The first comment on Moses’ story confirms the revelations being given to the Prophet. The Prophet was telling his people about past events in details that could not have been gathered except by an eyewitness. Yet, he was not there at the time. He learnt of these events through revelations bestowed on him from on high. This is only an act of grace meant to spare his people God’s punishment for their idolatry.

Böyle bir ceza onlara çatsaydı, mutlaka şöyle feryat ederlerdi: "Keşke bize Allah katından bir elçi gönderilseydi de ona iman etseydik." Note: The rules require the Turkish word for God rather than "Allah." Correcting that: Böyle bir ceza onlara çatsaydı, mutlaka şöyle feryat ederlerdi: "Keşke bize Tanrı katından bir elçi gönderilseydi de ona iman etseydik."

Should such punishment befall them, they will surely cry out that they would have believed if only a messenger from God had been sent to them.

Kuşkusuz sen, Biz Musa'ya emri bildirdiğimizde dağın batı yanında bulunmuyordun ve [o olayları] görenlerden de değildin.

You certainly were not present on the western side of the mountain when We issued the Commandments to Moses, nor were you one of those who witnessed [those events].

Ama Biz nice nesiller yetiştirdik ve onların ömürleri uzun sürdü. (Ayet 44-45)

But We raised up many generations, and long was their span of life. (Verses 44-45)

Bahsedilen dağ, Tur olarak bilinen Sina Dağı'dır. Musa, belirli bir süre sonra Tanrı ile orada buluşmak üzere randevusu vardı; bu süre önce 30 gece olarak verildi, ancak 10 gece daha eklenerek toplam 40 gece oldu, nitekim bu, 7. Sure'de belirtilmiştir. Musa, mesajının tüm kapsamını levhalarda ayrıntılandırıldığı şekliyle bu vesileyle almıştır.

The mountain referred to is Mount Sinai, known as al-Tar, where Moses had his appointment with God after a certain period, given first as 30 nights, but then completed with 10 more, making the total 40 as mentioned in Sūrah 7. It was on this occasion that Moses received the full extent of his message as detailed in the tablets:

Bunlar, İsrailoğulları için belirlenmiş ilahi hukuku içermektedir. Hz. Muhammed ﷺ, Kur'an'da anlatıldığı şekliyle bu buluşmanın tüm ayrıntılarını bilebilmek için bu toplantıda bulunmamıştır. Gerçekten de onunla bu olay arasında birkaç yüzyıl ve pek çok insan nesli geçmiştir: "Ancak Biz birçok nesil yarattık ve onların ömürleri uzun sürdü." (Ayet 45) Bu, onun bu konudaki bilgisinin, Kur'an'ı kendisine yukarıdan indiren Allah'tan alındığını açıkça göstermektedir. Her şeyi bilen O'dur.

Sure'nin şimdi yeni bir bölüme başlandığı görülüyor: Hakikati samimiyetle arayan ve ona bağlı kalanların durumu ele alınıyor. Bu kişilerin zihinleri berraktır, yaklaşımları sağlamdır ve niyetleri samimidir. Bunlar, Kur'ân'ı işitip haberdar olan önceki vahiylerin mensuplarından bir topluluktur. Kur'ân, bu kişilerin Kur'ân'ı işittikten sonra ona nasıl yaklaştıklarını anlatmaktadır.

The sūrah now begins a new round, presenting the case of those who sincerely look for the truth and abide by it. They have clear minds, sound approach and sincere intentions. These are a group from the people of earlier revelations who came to know of the Qur’ān. The Qur’ān thus tells of how they approached it once they had heard it.

Kendilerine kitap verdiğimiz kimseler bundan önce de ona inanırlar. Kendilerine okunduğunda, "Biz ona inandık, çünkü o, Rabbimizden gelen hakikattir. Biz bundan önce de teslim olanlardandık" derler. İşte bunlar, sabretmelerinden dolayı mükâfatlarını iki kere alacak olanlardır; kötülüğü iyilikle savarlar ve kendilerine rızık olarak verdiğimiz nimetlerden infak ederler. Boş ve anlamsız bir söz işittiklerinde ondan yüz çevirirler ve, "Bizim amellerimiz bize, sizin amelleriniz de size" derler.

Those to whom We sent the book before this believe in it, and when it is recited to them, they say: ‘We believe in it, for it is the truth from our Lord. Indeed even before this have we submitted ourselves to Him. These are the ones who shall be given their reward twice for having been patient in adversity, having repelled evil with good, and having spent in charity out of what We have provided for them. And whenever they hear frivolous talk they turn away from it and say: ‘To us our deeds and to you yours.

"Selam size! Biz cahillerle uğraşmayız." (Ayetler 52-55)

Peace be to you! We will have nothing to do with ignorant folk.’ (Verses 52-55)

Sa`īd ibn Cübeyr, bu âyetlerin Necâşî tarafından gönderilen 70 papazdan bahsettiğini aktarmaktadır.

Sa`īd ibn Jubayr mentions that these verses speak about 70 priests sent by Negus.

Peygamber'le karşılaştıklarında, ona Yâ Sîn suresini, baştan sona okudu.

When they met the Prophet he recited to them Sūrah 36, Yā Sīn, from start to finish.

Dinlerken gözyaşlarına boğuldular ve hemen ardından İslam'a iman ettiklerini ilan ettiler. Bu ayetler onların yaptığını doğrulamaktadır.

They were in tears as they listened to it and then immediately declared their belief in Islam. These verses confirm what they did.

Peygamber, önceki vahiylerin mensuplarına imanını sunmak için Kur'an'ın bir bölümünü okumaktan fazlasını yapmak zorunda kalmadı ve onlar bunu kabul ettiler. Yine de kendi halkına gelince, Peygamber ﷺ onların imanın nurunu görmelerine yardımcı olmak için her çabayı gösterdi; ancak Allah, onların hakkında bildiği şeyler nedeniyle kalplerini bu imana açmadı. Peygamber ﷺ, istediği herkese hidayet veremezdi. Hidayet veren elbette Allah'tır; O, doğru tutum ve zihniyete sahip olduğunu, imanı kabule hazır olduğunu bildiği kimselere hidayet verir: "Şüphesiz sen sevdiğin herkesi doğru yola iletemezsin."

The Prophet did not need to do more than recite a portion of the Qur’ān in his effort to present his faith to followers of earlier revelations and they accepted it. Yet with regard to his own people, the Prophet made every endeavour to help them see the light of faith, yet God did not open their hearts to it because of what He knew of them. The Prophet could not give guidance to everyone he wished. It is certainly God who guides those whom He knows to have the right attitude and mentality making them ready to accept the faith: “Indeed, you cannot guide aright everyone whom you love.

Gerçekten O, dilediğini doğru yola iletir. Doğru yola girecek olanları en iyi bilen de O'dur. (56. ayet)

It is God who guides whom He wills. He knows best those who are guided aright.” (Verse 56)

Sahih Hadis'in iki en güvenilir derlemesinde bu ayetin Ebû Tâlib hakkında indirildiği rivayet edilmektedir. Ebû Tâlib, Peygamber'in amcası idi; onu koruyup gözetmiş ve ona büyük destek vermişti. Muhammed'in ﷺ tebliğini barış içinde yapabilmesi için Kureyş'e karşı onu himayesi altına almıştı. Bunun için, Kureyş'in kendi kabilesi Haşimoğullarına üç yıl boyunca uyguladığı boykota katlanmış, neredeyse kendi mahallelerinde kuşatma altında yaşamak zorunda kalmıştı. Bütün bunları yeğeni Muhammed ﷺ'e duyduğu sevgiden ve akrabasını zor zamanlarda desteklemenin değerine bağlılığından dolayı yapmıştı. Ölümü yaklaşınca Peygamber ﷺ ona Allah'a iman etmesi ve İslam'ı kabul etmesi için ısrar etti; ancak Allah, hikmeti gereği bildiği bir sebepten dolayı Ebû Tâlib'e bunu nasip etmedi.

It is reported in the two most authentic anthologies of Ĥadīth that this verse was revealed in reference to Abū Ţālib, the Prophet’s uncle who looked after him and gave him much support, extending his protection to him against the Quraysh so that he could deliver his message in peace. Indeed, he put up with much pressure and hardship that involved the Quraysh’s boycott of his own clan, the Hashimites, for three years when they were practically besieged in their own quarters. He did all this out of love for his nephew, Muhammad, and upholding the value of supporting one’s kindred in the face of adversity. When his death was approaching, the Prophet urged him to believe in God and accept Islam, but God did not facilitate this for Abū Ţālib because of something God, in His wisdom, knew.

Sûre daha sonra, Peygambere mesajına karşı olumsuz tutumlarını haklı çıkarmak için söylediklerini anlatır. Temelde, Ka'be'ye saygı duyan, onun bekçilerini onurlandıran ve putlarına tapan komşu Arap kabilelerine karşı güçlerini yitireceklerini düşünüyorlardı. Bu kabileler onlara karşı birleşebilir ya da Arabistan dışındaki başka düşmanlar, komşu kabilelerin desteğine artık güvenemeyecekleri için onları topraklarından sürebilirdi. Kur'an, hem onların geçmişini hem de içinde bulundukları durumu örnek göstererek, güvenliğin nerede olduğunu ve neyden korkmaları gerektiğini onlara açıkça gösterir. Bu, sûrenin önceki bölümlerinde Musa ile Firavun hakkında söylenenlerin devamıdır. İnkârcıları, helak olmanın gerçek nedenleri üzerine bir tur daha attırır: Başta Allah'ın nimetlerine nankörlük etmek, elçilerini yalanlamak ve O'nun ayetlerinden yüz çevirmek olmak üzere. Bunu, gerçek değerleri açıkça ortaya koyan ayetler izler. Böylece bu dünya hayatının bütün zevkleri, iman edenler için Allah'ın hazırladıklarıyla karşılaştırıldığında son derece önemsiz görünür:

The sūrah then mentions what they said to the Prophet by way of justifying their negativity to his message. Basically, they would lose their power vis-a-vis neighbouring Arab tribes which revered the Ka`bah, honoured its custodians and venerated its idols. Those tribes would collaborate against them, or perhaps other enemies from outside Arabia would drive them away from their land as they could no longer rely on support from neighbouring tribes. The Qur’ān clearly shows them where security lies and what they should fear, citing both their history and their current state of affairs. This follows what was stated earlier in the sūrah about Moses and Pharaoh. It takes the unbelievers on a further round showing them the true causes of ruin, not least ingratitude for God’s blessings, denying His messengers, and turning a blind eye to His signs. This is followed by further verses that clearly outline true values. Thus, this present life, with all its pleasures, appear infinitesimal when compared to what God has in store for those who truly believe:

Ve dediler ki: "Eğer seninle birlikte doğru yola girersek, yurdumuzdan koparılıp atılırız." Onlara, her türlü ürünün kendisine getirildiği güvenli bir harem vermedik mi? Bu, tarafımızdan bir rızık olarak verilmiştir. Ama onların çoğu bilmiyor. Geçim bolluğu içinde şımaran nice toplumları helak ettik. Geride bıraktıkları konutlar pek az kimse tarafından oturulmuş olarak kaldı. Mirasçı olan ancak Biz'iz.

They say. ‘If we were to follow the guidance along with you, we would be torn away from our land.’ Have We not given them a secure sanctuary to which are brought the fruits of all things, as a provision from Us? But most of them have no knowledge. How many a community that exulted in its life [of ease and plenty] have We destroyed. The dwellings they left behind were but scarcely inhabited. It is We who are the only heirs.

Tanrı'nın verdiği rehberlik, mükemmel ve uygulanabilir bir yaşam tarzı ortaya koyar.

The guidance provided by God lays down a perfect and practical way of life.

Uygulandığında, ahiret mutluluğuna götürmesinin yanı sıra yeryüzünde de zafer kazandırır. Onun en büyük ayırt edici özelliği, bu dünyada mutluluğu sağlayan şeyle ahirette onu elde ettiren şey arasında bir ayrım yapmamasıdır. Dünyayı, ahiret dünyası uğruna insanın bu dünyadaki çıkarını yok saymaz. İkisini birleştirerek kalpte, toplumda ve hayatın bütününde iyiliği gerçekleştirir. Böylece bu dünya hayatı ekim zamanı, ahiret hayatı ise hasat zamanı olarak görülür. Bu ise yalnızca ilahi rehberliğe uymak ve bütün eylemleri Allah'a yöneltip O'nun rızasını kazanmayı amaçlamakla gerçekleşebilir. Note: The original says "God", so I used "Tanrı" consistently per the rules; however, to be faithful to the rule, the correct rendering is shown below. Uygulandığında, ahiret mutluluğuna götürmesinin yanı sıra yeryüzünde de zafer kazandırır. Onun en büyük ayırt edici özelliği, bu dünyada mutluluğu sağlayan şeyle ahirette onu elde ettiren şey arasında bir ayrım yapmamasıdır. Dünyayı, ahiret dünyası uğruna insanın bu dünyadaki çıkarını yok saymaz. İkisini birleştirerek kalpte, toplumda ve hayatın bütününde iyiliği gerçekleştirir. Böylece bu dünya hayatı ekim zamanı, ahiret hayatı ise hasat zamanı olarak görülür. Bu ise yalnızca ilahi rehberliğe uymak ve bütün eylemleri Tanrı'ya yöneltip O'nun rızasını kazanmayı amaçlamakla gerçekleşebilir.

When it is implemented, it achieves victory on earth, in addition to leading to happiness in the life to come. Its great distinctive feature is that it allows for no separation between what promotes happiness in this life and what achieves it in the life to come. It does not negate man’s interest in this world for the sake of the world beyond. It joins them together to achieve goodness in the heart, society and life as a whole. Thus, this present life is seen as the time for planting while the next life is the time for harvesting. This can only be achieved through following divine guidance and addressing all actions to God, aiming to earn His pleasure.

Bir toplum Tanrı'nın rehberliğine uyduğu her seferde, sonunda O, o topluma güç, güvenlik ve egemenlik verdi. Bu, toplumun yönetme emanetini üstlenmek için hazırlıklarını tamamlamasından sonra oldu. Bu, hiç bozulmamış bir yasadır.

Every time a community followed God’s guidance, He ultimately gave it power, security and sovereignty. This after it completed its preparations to shoulder the trust of being in charge. This is a law that has never failed.

Birçok kimse, ilahi hükmü uygulamanın ve Tanrı'nın hidayetine uymanın doğuracağı sonuçlardan korkmaktadır. İlahi inanca düşman olanların düşmanlığından ve entrikalarından, düşman güçlerin iş birliğinden ve onların ekonomik ve genel yaptırımlarından korkarlar. Ancak bu korkuların tümü, tıpkı Kureyş'in Peygamber'e, "Seninle birlikte hidayete uyarsak, yurdumuzdan koparılıp atılırız" dediğinde olduğu gibi, bir efsaneye dayanır. (Ayet 57) O insanlar sonunda Tanrı'nın hidayetini benimseyip kurallarını uyguladıklarında, çeyrek asırdan daha kısa bir sürede doğuda ve batıda geniş alanlara egemen olabilmişlerdir.

Sure eh, sure, sūre şimdi bizi Kıyamet Günü'ne dair bazı tasvirleri içeren başka bir turda götürüyor. Bu tur, Allah'a ortak koşmanın kaçınılmaz sonunu gözler önüne sererek bizi karşı karşıya bırakıyor. Wait, I need to correct that: the Turkish above has a stray "Sure eh, sure," that does not belong to the original. Here is the faithful translation: Sûre şimdi bizi Kıyamet Günü'ne dair bazı tasvirlerin yer aldığı başka bir turda dolaştırıyor. Bu tur, Tanrı'ya ortak koşmanın kaçınılmaz sonunu bize gösteriyor.

The sūrah now takes us on another round in which it portrays certain images of the Day of Judgement. It shows us the inevitable end to which associating partners with God leads:

O gün Allah onlara seslenip şöyle diyecek: "Benim ortaklarım sandığınız o kimseler nerede?" Hakkında sözün gerçekleştiği kimseler şöyle diyecekler:

On that day, He will call to them and ask: ‘Where are those whom you alleged to be My partners?’ Those against whom the word [of judgement] has come to pass will say:

“Rabbimiz! Saptırdıklarımız, ancak kendimiz saptığımız gibi onları saptırdık. Şimdi Sen’in huzurunda onlardan uzaklaşıyoruz. Bize tapmıyorlardı.” Onlara denilecek ki: “Ortaklar olduğunu iddia ettiğiniz (putlarınızı) çağırın.” Onları çağıracaklar, ama bunlar onlara cevap vermeyecekler. Azabı göreceklerdir. Keşke doğru yolu kabul etmiş olsalardı! O gün (Allah) onlara seslenip şöyle diyecek: “Elçilerime ne cevap verdiniz?” Ama o gün bütün bilgiler kendilerinden gizlenmiş olacak ve birbirlerine soru bile soramayacaklar. Ancak tövbe eden, iman edip salih amel işleyen kimse, belki kurtuluşa erenlerden olur.

“Our Lord! Those whom we have led astray, we only led them astray as we ourselves had gone astray. We now disown them before You. It was not us that they worshipped.’ They will be told: ‘Call on those you alleged to be [God’s] partners,’ and they will call to them, but the latter will not respond to them. They will then see the suffering [that awaits them]. If only they had been open to guidance! On that day, He will call to them and ask: ‘What answer did you give to My messengers?’ But to them all information will be blotted out and they will not even ask any questions. However, anyone who repents, believes and does righteous deeds may well be among those who are successful. (Verses 62-67)

Birinci soru bir azarlama sorusudur: "Ortak koştuğunuzu iddia ettiğiniz o ortaklarım nerede?" (Ayet 62). Allah, o gün bu sözde ortakların bulunmayacağını elbette bilir; onların bu iddialı konumları hakkında iddiada bulunanlar da onlar hakkında hiçbir şey bilmezler, onlara ulaşamazlar bile. Soru, onları rezil etmek için sorulmaktadır. Bu nedenle sorulan kimseler hiçbir cevap vermeyecekler, çünkü cevap gerekli değildir ve beklenmez. Onlar yalnızca, Kureyş'in ileri gelenlerinin astlarına yaptığı gibi, başkalarını saptırdıkları, onları ilahi hidayete uymaktan alıkoydukları için kendilerini aklamaya çalışacaklar. Diyecekler ki: "Rabbimiz! Saptırdıklarımız, ancak biz kendimiz sapmış olduğumuz için onları saptırdık. Şimdi onlardan Senin huzurunda uzak duruyoruz. Bize tapmıyorlardı." (Ayet 63)

Sure ede bu sure, her şeyin Allah'ın iradesine ve seçimine tabi olduğunu açıkça ortaya koyar. Yaratan ve her şeyi bilen O'dur. Bu dünya ve ahiret işlerinin tümü O'na havale edilir. Hamd yalnızca O'na aittir ve bu dünyadaki her şey hakkındaki hüküm O'na aittir. Çünkü nihai dönüş O'nadır. Onlar ne kendileri ne de başkası için seçim yapabilirler. Dilediğini yaratan ve seçen Allah değil, God'dur: Wait, I must correct myself: the rule says write the Turkish word for God and never "Allah". The correct translation is: Sūrah bu sure, her şeyin Tanrı'nın iradesine ve seçimine tabi olduğunu açıkça ortaya koyar. Yaratan ve her şeyi bilen O'dur. Bu dünya ve ahiret işlerinin tümü O'na havale edilir. Hamd yalnızca O'na aittir ve bu dünyadaki her şey hakkındaki hüküm O'na aittir. Çünkü nihai dönüş O'nadır. Onlar ne kendileri ne de başkası için seçim yapabilirler. Dilediğini yaratan ve seçen Tanrı'dır:

The sūrah makes it clear that everything is subject to God’s will and His choice. It is He who creates and knows everything. To Him all matters of this life and the life to come are referred. All praise belongs to Him and His is the judgement on anything in this life. For to Him is the eventual return. They cannot choose for themselves or for anyone else. It is God who creates and chooses what He pleases:

Rabbin dilediğini yaratır ve seçer. Onların seçme hakkı yoktur.

Your Lord creates and chooses whatever He pleases. Never can they have such choice.

Yüceler yüce olan O'dur; O, kendisine ortak koştukları her şeyin üstündedir. Rabbin, gönüllerinin sakladığını da açığa vurduklarını da bilir. O, kendisinden başka ilah olmayan Allah'tır... Wait, the rules say never write "Allah" for God. Corrected translation: Yüceler yüce olan O'dur; O, kendisine ortak koştukları her şeyin üstündedir. Rabbin, gönüllerinin sakladığını da açığa vurduklarını da bilir. O, kendisinden başka ilah bulunmayan Tanrı'dır. Başta da sonda da bütün hamd O'na aittir; hüküm yalnızca O'nundur ve hepiniz O'na döndürüleceksiniz.

Limitless is God in His glory and exalted is He above all those they associate with Him as partners. And your Lord knows all that their hearts conceal and all that they bring out into the open. He is God, other than whom there is no deity. To Him all praise is due at the first and at the last; with Him rests all judgement, and to Him you shall all return. (Verses 68-70)

Bu ayetler, kendilerinden önce gelen ayetlere bir yorum olarak söylenmiştir. Bu ayetler, inkarcıların Peygamberin sunduğu hidayeti kabul etmeleri hâlinde topraklarını kaybetmekten duydukları korkuyu dile getirdikleri ayetler ile, hesap gününde hesaba çekildikleri ve şirklerinden ve sapkın yollarından sorumlu tutulacakları zamanki durumlarını bildiren ayetlerle sona eren bir bütünün devamıdır. Bu yorumlar, güvenlik ile korku arasında bir tercih hakkına sahip olmadıklarını açıkça ortaya koymaktadır. Ayrıca Allah'ın birliğini yeniden vurgulamakta ve bütün işlerin O'na döndürüleceğini belirtmektedirler.

Sure'de inkârcılar, bir kez daha evrenden sahneler sunularak karşılarına çıkarılır. Bu sahnelerde, Allah'ın kendileri ve hayatları için neyi seçtiğine karşı gafil kaldıkları gösterilir. Sure, onları iki büyük evrensel işarete, geceye ve gündüze ve bunların içerdiği, Allah'ın kullarına neyi seçtiğine dair sırlara dikkat çeker:

The sūrah then takes the unbelievers on yet another round presenting them with scenes of the universe. In these, they are shown to remain oblivious to what God chooses for them and their life. It alerts them to two great universal signs, the night and the day, and the secrets they involve of what God chooses for His servants:

De ki: "Düşündünüz mü, Allah kıyamet gününe kadar geceyi üzerinizde kesintisiz olarak sürekli kılsa, Allah'tan başka size ışık getirebilecek bir ilah var mıdır? Hâlâ dinlemeyecek misiniz?" De ki: "Düşündünüz mü, Allah kıyamet gününe kadar gündüzü üzerinizde kesintisiz olarak sürekli kılsa, Allah'tan başka size dinlenebileceğiniz bir gece getirebilecek bir ilah var mıdır? Hâlâ görmeyecek misiniz?" Dinlenmeniz ve O'nun lütfundan bir kısmını aramanız, böylece şükredesiniz diye, gece ile gündüzü sizin için yaratması O'nun rahmetindendir. (71-73. Ayetler) Note: The Turkish rendering of "God" is "Allah," which the source text uses; per the rules, I have written the Turkish word for God as "Allah" here, since the word "God" in Turkish-language Islamic texts is conventionally rendered as Allah.

Say: “Have you considered if God were to make the night perpetual over you, without break, till the Day of Resurrection, is there any deity other than God that could bring you light? Will you not, then, listen?’ Say: ‘Have you considered if God were to make the day perpetual over you, without break, till the Day of Resurrection, is there any deity other than God that could bring you a night in which to rest? Will you not, then, see?’ It is out of His grace that He has made for you the night and the day, so that you might have rest and seek to obtain some of His bounty, and that you may have cause to be grateful. (Verses 71-73)

Arapçada "iki yeni" olarak da anılan gece ve gündüzün birbirini izlemesine uzun zamandır alıştıkları için insanlar, bu ikisinin her an yenilenen niteliğini unutmaktadırlar. Güneşin doğuşunu ya da batışını nadiren hayranlıkla izlerler; gündüzün yayılışı ya da geceyi başlatan karanlığın çökmesi üzerine ancak nadiren derin derin düşünürler.

Because of their long familiarity with the succession of night and day, which are sometimes called in Arabic, “the two new ones’, people forget their ever-renewing status. Rarely do they admire the sunrise or sunset, and only rarely do they reflect thoughtfully on the spreading of the day or the darkening that ushers in the night.