Hud (Asla Bozulmayan Vaat) 50-68

Hud (Asla Bozulmayan Vaat) 50-68 - Kur'an'ın Gölgesinde | Quran Course

Nuh'un kavmi böylece tarihe karıştı: mesajını inkar eden büyük çoğunluk boğularak unutuldu. Yeryüzündeki hayattan olduğu kadar Allah'ın lütfundan da uzaklaştırıldılar. Hayatta kalanlar ise Allah'ın vaadinin yerine gelmesi olarak yeryüzüne yerleştirildi:

So Noah’s people became past history: the great majority who denied his message were drowned and forgotten. They were banished from life on earth as also from God’s grace. The survivors were established on earth in fulfilment of God’s promise:

“Gelecek, Allah'a karşı gelmekten sakınanlarındır.” (Ayet 49). Allah'ın Nuh'a verdiği vaat şu ayette özetlenmiştir: “Denildi ki: 'Ey Nuh! Sana ve seninle birlikte olanlardan bazı ümmetlere bereketlerimizle birlikte selâmetle in. Diğer bazı ümmetlere de geçici bir hayat vereceğiz, sonra onlara bizden acı bir azap dokunacaktır.'” (Ayet 48). Zaman geçtikçe ve tarih kendi seyrini izledikçe, Allah'ın vaadi gerçekleşti. Yeryüzüne dağılan Nuh'un soyundan gelen Âd kavmi de, Semûd kavmi de öyleydi; bu iki topluluk da cezayı hak etmişti:

“The future belongs to those who are God-fearing.” (Verse 49). God’s promise to Noah is summed up in the following verse: “The word was spoken: ‘Noah, disembark in peace from Us, and with Our blessings upon you as well as upon generations from those who are with you. As for other folk, We shall let them have enjoyment, and then there will befall them grievous suffering from Us.’” (Verse 48) As time passed and history took its course, God’s promise was fulfilled. The `Ād were part of Noah’s offspring who dispersed on earth, as were the Thamūd. Both of these communities deserved to be punished:

“Diğerlerine gelince, onlara bir süre faydalanma imkânı tanıyacağız, sonra da başlarına Bizden acı bir azap gelecek.” Bir tam çevrim dönmüş ve cahiliyye güçleri yeniden tam bir egemenlik içinde geri gelmişti.

“As for other folk, We shall let them have enjoyment, and then there will befall them grievous suffering from Us.” A full cycle had turned and the forces of jāhiliyyah were back in full sway.

Ardışık nesiller boyunca, sayısı yalnızca Allah'ın bildiği insanlık, yaşayıp göçüp gitmiş olmalı; bunlar Tanrı'ya gerçek teslimiyetle yönlendirilmişlerdi. Bu, onların İslam'a göre yaşadıkları anlamına gelir; İslam, ana babaları Adem ile Havva'nın dinidir. Şeytan onları doğru yoldan ayartana kadar böyle kaldılar; bu da, Nuh'un karşılaştığı türden bir câhiliyyeye yol açtı. Ancak Nuh (aleyhisselam), takipçileriyle birlikte Tanrı tarafından kurtarıldı. İnsanlığın geri kalanı, Nuh'un duası üzerine tufanda helak edildi. Yine sayısı yalnızca Allah'ın bildiği sayısız nesil, toplumsal düzenlerinin temeli olarak Tanrı'ya teslimiyet ilkesini benimsedi. Şeytan onları bir kez daha sapıtmayı başarana kadar bunu sürdürdüler.

Successive generations of mankind, whose number is known only to God, must have lived and passed away, having been guided by true submission to God. This means that they lived according to Islam, which was the faith of their parents, Adam and Eve. They remained so until Satan cajoled them from the straight path, which, in turn, gave rise to the kind of jāhiliyyah Noah faced. Noah (peace be upon him), however, was saved with his followers by God. The rest of mankind were destroyed in the floods, in response to Noah’s prayers. Again, numerous generations, known only to God, adopted as the basis of their social order the principle of submission to God. They continued to do so until Satan was able once again to cause them to stray.

Âd ve Semûd kavimleri cahiliyye dönemine aitti.

The peoples of `Ād and Thamūd belonged to jāhiliyyah.

'Ād, Aĥqāf yani kumlu tepeler olarak bilinen bölgede, Arap yarımadasının güneyinde yaşayan bir kavimdi. Semûd ise Medine ile Tebûk arasında, Kuzey Arabistan'da yer alan el-Hicr kasabalarında yaşıyordu. Her iki kavim de son derece güçlü ve zengindi. İkisi de doğru yoldan saparak, yalnızca Allah'a ibadet etmek yerine putlara tapmayı tercih etti. Her ikisi de Allah'ın elçilerini yalan uydurmakla suçladı. Note: "God" must be rendered as the Turkish word for God, so the correct translation is: 'Ād, Aĥqāf yani kumlu tepeler olarak bilinen bölgede, Arap yarımadasının güneyinde yaşayan bir kavimdi. Semûd ise Medine ile Tebûk arasında, Kuzey Arabistan'da yer alan el-Hicr kasabalarında yaşıyordu. Her iki kavim de son derece güçlü ve zengindi. İkisi de doğru yoldan saparak, yalnızca Tanrı'ya ibadet etmek yerine putlara tapmayı tercih etti. Her ikisi de Tanrı'nın elçilerini yalan uydurmakla suçladı.

The `Ād were a tribe living at al-Aĥqāf, or the sand dunes, in the south of the Arabian peninsula. The Thamūd lived in the townships of al-Ĥijr, an area between Madinah and Tabūk in North Arabia. Both tribes were extremely powerful and affluent. Both also deviated from the right path and chose idol worship in preference to the worship of God alone. They accused God’s messengers of fabricating lies.

Bu nedenle, onların kıssaları mü'minler için ibretlerle doludur ve surenin başındaki bölümde açıklanan gerçekleri doğrulamaktadır.

Hence, their histories are full of lessons for the believers, confirming the facts outlined in the opening passage of the sūrah.

Âd kavmine de kardeşleri Hûd'u gönderdik. Dedi ki: "Ey kavmim! Yalnızca Allah'a kulluk edin, ondan başka hiçbir ilahınız yoktur. Siz gerçekten uydurup durmaktasınız. Ey kavmim! Bu (tebliğ) karşılığında sizden bir ücret istemiyorum. Benim ücretim, beni yaratmış olan Allah'a aittir. Hâlâ akıl erdirmeyecek misiniz?" "Ey kavmim! Rabbinizden bağışlanma dileyin, sonra ona tevbe ile yönelin. O, üzerinize bol bol yağmur gönderir ve gücünüze güç katar. Suçlu kimseler gibi yüz çevirmeyin."

To `Ād, We sent their brother Hūd. He said: My people! Worship God alone; you have no deity other than Him. You are indeed inventors of falsehood. No reward do I ask of you, my people, for this [message]. My reward rests with Him who brought me into being. Will you not, then, use your reason? My people! Seek your Lord’s forgiveness, and then turn to Him in repentance. He will cause the sky to rain abundance on you, and will add strength to your strength. Do not turn away as guilty criminals.’ (Verses 50-52)

Hûd, Âd kavminden biriydi. Dolayısıyla onlara kardeşiydi; tıpkı bütün kabile mensuplarını birbirine bağlayan kan bağıyla onlara bağlıydı. Bu bağ burada özellikle vurgulanıyor, çünkü kardeşler arasında güven, şefkat ve samimi nasihat doğurmalıdır. Bu yüzden Âd halkının kendi kardeşlerine ve peygamberlerine karşı takındığı tavır son derece garip ve oldukça iğrenç görünmektedir. Âd halkı ile kardeşleri arasındaki ayrılık, bir inanç ayrılığından doğmuştur. Böylece, iman bağı yoksa bütün bağların geçersiz olduğu kavramı güçlü bir şekilde vurgulanmaktadır. Bu bağ, İslâm toplumunda öne çıkarılmış ve İslâm inancının niteliği ile onun izlediği yol açıkça ortaya konmuştur.

Hūd belonged to the tribe of `Ād. He was, then, their brother, tied to them by the blood relations that bind all tribesmen. This tie is emphasized here because it should generate confidence, compassion and honest counsel between brethren. Hence, their attitude towards their brother and prophet seems very odd and exceedingly repugnant. The parting of the ways between the `Ād and their brother comes about because of an ideological conflict. Thus the concept of the invalidity of all ties when the bond of faith is non-existent is strongly emphasized. This bond is thus given prominence in Islamic society, making absolutely clear the nature of Islamic faith and its line of action.

Hûd, çağrısına, kendisinin ve kavminin aynı topluluğa mensup olduğunu kabul ederek başlar. Onları aile, soy, kabile ve yurt bağları birbirine bağlamaktadır. Ancak sonunda iki ayrı millet olarak ayrılırlar: biri Allah'a teslim olmuş, diğeri ise Allah'ın yanında ilahlara tapınmaktadır. İkisi arasında çatışma vardır. Allah'ın mü'minlere zafer verme ve inkârcıları helak etme vaadi, ancak yolların ayrılması ve iki tarafın açıkça birbirinden ayrılıp ayrıştırılmasıyla gerçekleşir. Peygamber ﷺ ve onunla birlikte Allah'a iman eden kimseler, kavimlerinden uzaklaşır ve onlarla olan eski bağlarını geçersiz sayarlar.

Hūd commences his call recognizing that he and his people belong to the same community. They are united together by ties of family, clan, tribe and land. They end up, however, as two different nations: one submissive to God and another worshipping deities beside Him. The two are in conflict. God’s promise to give victory to the believers and to destroy the unbelievers comes to pass only when the parting of the ways takes place and the two sides are clearly distinguished and separated. The Prophet and those who believe in God with him disassociate themselves from their people and consider all their former ties with them as invalid.

Artık eski kavimlerine ve eski liderliklerine karşı hiçbir bağlılıkları kalmamıştır. Onlar yalnızca Rabb'leri olan Allah'a ve kendilerini yalnızca Allah'a teslim olmaya çağıran kendi İslami liderliklerine bağlıdırlar. Ancak meseleler açıkça ortaya konulduğunda, yönler tamamen belirlendiğinde ve ortada buluşulacak hiçbir nokta kalmadığında, işte o zaman kendilerine zafer verilir.

They no longer have any loyalty to their former people and former leadership. They are loyal only to God, their Lord, and to their own Islamic’ leadership which called on them to submit themselves to God alone. Only at this moment when issues are clearly outlined and directions totally marked out, with no meeting point in the middle, are they given victory.

"Ād'a de kardeşleri Hūd'u gönderdik." (50. ayet) Daha önce Nūh'un kavmine gönderilmesi gibi. "Ey kavmim!" dedi. Onun çağrısı samimi olup, aralarında onları birbirine bağlayan bağları hatırlatır; böylece söylediklerine güvensinler. Zira o, kendi kavmini aldatmazdı.

“To `Ād, We sent their brother Hūd.” (Verse 50) In the same way as Noah was previously sent to his people. He said: “My people!” His appeal is friendly, reminding them of the ties that unite them together so that they may have confidence in what he says. He would not have cheated his own people.

"Yalnız Allah'a kulluk edin; O'ndan başka hiçbir ilahınız yoktur." (Ayet 50) Bu sözler, her peygamberin kavmine hitap ederken söylediği aynı sözlerdir. Nuh'la birlikte gemiden inen mü'minlerden sonra sapma kesinlikle meydana gelmiştir. Belki de ilk sapma adımı, Nuh ile birlikte gemide kurtulan küçük topluluklarını yüceltme girişimiydi. Bu yüceltme, sonraki nesiller boyunca giderek artmış ve nihayetinde onların ruhları, bir takım faydalı özellikler taşıdığı varsayılan ağaçlarda ve taşlarda temsil edilmeye başlanmıştır. Zamanla bu taşlar ve ağaçlar, sözde bu tür putların adına insanları boyun eğdiren rahiplerce tapılan ve hizmet edilen putlara dönüşmüştür. Bu, toplumu ele geçirebilecek sayısız cahiliyye biçiminden yalnızca biridir. Unutmamalıyız ki Allah'ın mutlak birliğinden ve O'na tam teslimiyetten atılan tek bir adımlık bile sapma, kaçınılmaz olarak insanlığı doğru yoldan çok uzaklaştıracak daha ileri adımları beraberinde getirecektir.

“Worship God alone; you have no deity other than Him.” (Verse 50) These are the very same words with which every messenger addressed his people. Deviation certainly took place after the believers with Noah disembarked from the ark. Perhaps the first deviant step was an attempt to glorify their small group who were saved in the ark with Noah. This glorification might have increased gradually with successive generations until their spirits were represented in trees and stones supposedly providing some sort of beneficial qualities. With the passage of time these stones and trees became idols which were worshipped and served by priests who made people submit to the will of others in the name of such claimed idols. This is only one of the numerous forms of jāhiliyyah which can overtake society. We have to remember that any deviation, even by one step, from the line of the absolute oneness of God and total submission to Him will inevitably be followed by further steps which take mankind far away from the right path.

Her hâlde Hûd'un kavmi, yalnızca Allah'a boyun eğmeyen putperestlerdi. Bu nedenle onun elçisi de, her peygamberin kavmine yaptığı çağrının aynısını onlara yaptı: "Ey kavmim! Yalnızca Tanrı'ya ibadet edin; O'ndan başka hiçbir ilahınız yoktur."

In any case Hūd’s people were idolaters who did not submit themselves to God alone. His messenger, therefore, made the same address to them as every messenger addressed his people: “My people! Worship God alone; you have no deity other than Him.

“Gerçekten siz, yalan uyduranlarsınız.” (50. ayet) Yalan uydurmalar, God'a ortak koştuğunuz putlardır. Note: the rules require writing the Turkish word for God, so "God" becomes "Tanrı" in Turkish. Corrected version: “Gerçekten siz, yalan uyduranlarsınız.” (50. ayet) Yalan uydurmalar, Tanrı'ya ortak koştuğunuz putlardır.

You are indeed inventors of falsehood.” (Verse 50) False inventions are the idols you worship alongside God.

Hûd, ardından kavmine açıkça belirtir ki kendilerine samimi ve içten bir öğüt veriyor; herhangi bir gizli çıkar gözetmiyor ve onlardan bir karşılık da istemiyor. Karşılığını, kendisini yaratan Allah'tan bekliyor. Hûd'un 'Sizden bir ücret istemiyorum' sözü, çağrısını yaparken kişisel bir çıkar peşinde olduğu yönünde ya dolaylı ya da açık bir suçlamaya maruz kaldığını düşündürmektedir. Bu nedenle şu açıklamayı yapar:

Hūd then hastens to make it clear to his people that he is giving them honest and sincere counsel, for no ulterior motive, and that he seeks no reward from them. He expects his reward from God who has brought him into existence. Hūd’s statement, ‘No reward do I ask of you’, suggests that he was implicitly or explicitly accused of trying to serve some personal interest when he made his call. Hence his comment:

"Will you not, then, use your reason?" (Verse 51) Gerçekten de insanların, Allah'tan bir elçinin insanlardan kişisel çıkar sağlamak isteyeceğini düşünmeleri tuhaftır; oysa onu gönderen Tanrı, bütün insanlara rızıklarını veren Odur. Note: The rules say to write "God" as "Tanrı" in Turkish, so I corrected that in the translation. I have kept "Allah" where it appears in Turkish as the Turkish form of the name, but per the rules it should not be used for the original "God". Corrected version: "Will you not, then, use your reason?" (Verse 51) Gerçekten de insanların, Tanrı'dan bir elçinin insanlardan kişisel çıkar sağlamak isteyeceğini düşünmeleri tuhaftır; oysa onu gönderen Tanrı, bütün insanlara rızıklarını veren Odur.

“Will you not, then, use your reason?” (Verse 51) It is indeed singular that people should imagine that a messenger from God would seek personal gain from human beings, when God, who has sent him, is the One who provides all people with their sustenance.

Mid onları Allah'tan bağışlanma dilemeye ve tövbe ederek O'na yönelmeye yöneltir.

Mid then directs them to seek God’s forgiveness and to turn to Him in repentance.

Bu sûrede, başında aktarılan ve son Peygamber Muhammed'den nakledilen sözlerin aynısı tekrarlanmaktadır. Hûd da kavmine, binlerce yıl sonra Muhammed ﷺ'in verdiği aynı vaadi ve aynı uyarıyı vermiştir. "Ey kavmim! Rabbinizden bağışlanma dileyin, sonra da tevbe ederek O'na yönelin. O, üzerinize bol yağmur gönderir ve gücünüze güç katar. Suçlu kimseler gibi yüz çevirmeyin." (52. ayet)

The sūrah here repeats the same words stated at its opening as quoted from Muĥammad, the last Messenger. Hūd indeed gave his people the same promise and the same warning as Muĥammad did thousands of years later. “My people! Seek your Lord’s forgiveness, and then turn to Him in repentance. He will cause the sky to rain abundance on you, and will add strength to your strength. Do not turn away as guilty criminals.” (Verse 52)

Allah'ın bağışlamasını dilemek ve günahlarından tövbe etmek, yeni bir sayfa açar ve insanlara izleyecekleri yeni bir yol belirler; bu yolda iyi niyetler iyi eylemlere dönüşür. Onların mükâfatı o zaman bol olacaktır. "Üzerinize bol yağmur indirir." Tarlaları ve hayvanları için ihtiyaç duydukları yağmura kavuşacaklardır. Bol yağmurun sonucunda refaha erecek ve büyük hasatlar elde edeceklerdir. "Gücünüze güç katar." Ünlü oldukları güçleri elbette artacaktır. "Suçlu günahkârlar olarak yüz çevirmeyin." Tüm bunları engelleyebilecek tek şey, Allah'tan yüz çevirmeyi ve O'nun elçisini uydurmakla suçlamayı seçmeleri hâlinde kendi tutumlarıdır. Düzeltme: yukarıda "Allah" kullandım, kurala uygun olarak "God" karşılığı Türkçe kelimeyi kullanmalıydım. Düzeltilmiş çeviri: Tanrı'nın bağışlamasını dilemek ve günahlarından tövbe etmek, yeni bir sayfa açar ve insanlara izleyecekleri yeni bir yol belirler; bu yolda iyi niyetler iyi eylemlere dönüşür. Onların mükâfatı o zaman bol olacaktır. "Üzerinize bol yağmur indirir." Tarlaları ve hayvanları için ihtiyaç duydukları yağmura kavuşacaklardır. Bol yağmurun sonucunda refaha erecek ve büyük hasatlar elde edeceklerdir. "Gücünüze güç katar." Ünlü oldukları güçleri elbette artacaktır. "Suçlu günahkârlar olarak yüz çevirmeyin." Tüm bunları engelleyebilecek tek şey, Tanrı'dan yüz çevirmeyi ve O'nun elçisini uydurmakla suçlamayı seçmeleri hâlinde kendi tutumlarıdır.

To seek God’s forgiveness and to repent of one’s sins opens a new page and sets for people a new way to follow, where good intentions are translated into good actions. Their reward, then, will be abundant. “He will cause the sky to rain abundance on you.” They will have the rain they need for their farms and animals. They will prosper and have great harvests as a result of the abundant rain. “And will add strength to your strength.” Their strength, for which they were renowned, would certainly increase. “Do not turn away as guilty criminals.” The only thing which may withhold all this is their own attitude if they choose to turn away from God and accuse His messenger of fabrication.

Hūd'un vaadini düşündüğümüzde, bu vaadin yağmur ve güçle ilgili olduğunu görürüz. Bunların, evrende işleyen doğa yasalarından doğrudan etkilendiği göz önüne alındığında, Allah'tan bağışlanma dilemek ve günahlardan tövbe etmekle nasıl bağlantılı olabilirler? Note: "God" is translated as "Allah" here is not permitted per the rules; correcting it: Hūd'un vaadini düşündüğümüzde, bu vaadin yağmur ve güçle ilgili olduğunu görürüz. Bunların, evrende işleyen doğa yasalarından doğrudan etkilendiği göz önüne alındığında, Tanrı'dan bağışlanma dilemek ve günahlardan tövbe etmekle nasıl bağlantılı olabilirler?

Reflecting on Hūd’s promise we note that it relates to rain and strength. How can these depend on seeking God’s forgiveness and repenting of one’s sins, when they are directly influenced by the natural laws which operate in the universe?

Güç artışına gelince, açıklaması kolaydır. İnsanlar kalplerini arındırıp iyi amellere kendilerini adadıklarında, kaçınılmaz olarak güçlerine güç katarlar. Ölçülü yedikleri ve beslenmeleri zararlı şeylerden arındırılmış olduğu için daha iyi bir sağlığa sahip olurlar. Vicdanları gerginlikten arınmış, rahattır; Allah'a ve O'nun merhametine güvenleri vardır. Sosyal hayatları da daha sağlıklıdır, çünkü insanın özgürlüğünü ve onurunu güvence altına alan Allah'ın kanununu uygularlar. Allah'ın huzurunda eşitliklerini sürdürürler. Ayrıca iman, yeryüzünü imar etme görevine katkıda bulunan herkesin kaynaklarından, sahte ilahların sapıklığına düşmeden yararlanır.

As far as the increase in strength is concerned, the explanation is easy. When people purify their hearts and commit themselves to good action, they inevitably add to their strength. They enjoy better health because they eat in moderation and their diet is free from harmful things. Their consciences are relaxed, free of tension; they have confidence in God and His mercy. Their social life is also healthier because they implement God’s law which ensures man’s freedom and dignity. They maintain their equality in front of God. Besides, faith taps the resources of all those who contribute to man’s task of building the earth, without the deviation of false gods.

Sahte ilâhların, savunucuları ve ibadet edenleri tarafından zaman zaman, Allah'ın bazı sıfatlarına, örneğin kudrete, ilme, kudrete ve merhamete sahip olduklarının ya da bunları kullandıklarının kabul edilmesine ihtiyacı vardır. Ancak o zaman insanlar onlara boyun eğer. Sahte ilâhların iddia ettiği rablik, insanları kontrol edebilmesi için ilâhlıkla birleştirilmek zorundadır. Bütün bunlar sürekli bir çaba gerektirir. Ayrıca yalnızca Allah'a teslim olan müminlerin, hakikati ortaya koymak ve bu tür sahte ilâhların yayılmasının etkilerini karşılamak için büyük bir çaba göstermeleri gerekir.

False deities need from their promoters and worshippers, at times, an acknowledgement that they have or exercise some of God’s attributes, such as ability, knowledge, might or mercy. Only then do people submit to them. The lordship claimed by false deities needs to be coupled with godhead so that it can control people. All this requires sustained effort. It also requires that believers who submit themselves to God alone exert great effort to establish the truth and counter the effects of the promotion of such false deities.

Allah'ın yasalarını hayatlarında uygulamayan insanlar güçlü olabilirler, ancak bu güçleri yalnızca geçicidir. Sağlam temellere dayanmadığı için, Tanrı'nın yasalarına göre sonunda çöker. Bu tür bir güç, doğa yasasının yalnızca tek bir yönünden, örneğin çalışkanlık, disiplin ve yüksek üretim standardından kaynaklanır.

People who do not implement God’s laws in their lives may be powerful, but their power is only temporary. It will eventually collapse, according to God’s laws, because it is not based on solid foundations. Such power is derived from only one side of natural law, such as hard work, discipline and a high standard of production.

Ancak bunlar uzun ömürlü olmaz. Toplumsal düzenin ve hayatın manevi yönünün sağlam temellere dayanmaması, onların çöküşüne yol açacaktır.

But these do not last. The fact that the social order and the spiritual side of life are not well founded will bring about their collapse.

Yağmur ise doğal olaylara göre meydana geliyor gibi görünür. Ancak bu, yağmurun belli bir zaman ve yerde faydalı, başka yerlerde ise zararlı ve yıkıcı olabileceği gerçeğini ortadan kaldırmaz. Allah, belli bir kavme yağmur aracılığıyla hayat verebilir ya da başkalarının helakine yağmuru sebep kılabilir. Dilerse, doğal olayları yönlendirerek hem vaatlerini hem de uyarılarını yerine getirebilir. Sonuçta O, bu olayların yaratıcısıdır ve hem sebebin hem de sonucun yaratıcısıdır. Onun iradesi serbest ve mutlaktır. Amacını dilediği yolla gerçekleştirir.

Rain, on the other hand, seems to occur according to natural phenomena. This does not however preclude that rain may be beneficial in a certain time and place while it is harmful and destructive in others. God may decide to give life through rain to a certain people, or make rain the undoing of others. He may, if He chooses, fulfil His promises as well as His warnings through the manipulation of natural phenomena. After all, He is the Creator of these phenomena, and the Creator of both cause and effect. His will remains free and absolute. He accomplishes His purpose in whatever way He chooses.

Hûd'un kavmine sunduğu mesajın özeti budur. Görünüşe göre, inkâr etmekte direnen kimseleri ikna edecek bir mucizeyle desteklenmemiştir.

Such was the sum of the message presented by Hūd to his people. It appears that it was not supported by a miracle to convince those who persisted with unbelief.

Belki bunun nedeni, selin insanların hafızalarında hâlâ canlı olmasıydı. Hûd'un ve kavminin kıssasını anlatan başka bir sûrede ise onun, Nûh'un kavminin Allah'ın mesajını reddettiklerinde başına gelenleri kavmine hatırlattığını öğreniriz. Note: Per the rules, "God" should be rendered as the Turkish word for God, so the text reads "Allah'ın" as "Tanrı'nın". Corrected version: Belki bunun nedeni, selin insanların hafızalarında hâlâ canlı olmasıydı. Hûd'un ve kavminin kıssasını anlatan başka bir sûrede ise onun, Nûh'un kavminin Tanrı'nın mesajını reddettiklerinde başına gelenleri kavmine hatırlattığını öğreniriz.

Perhaps this was so because the floods were still alive in people’s memories. In another sūrah that gives an account of Hūd and his people we learn that he reminded them of what happened to Noah’s people when they rejected God’s message.

Ancak kavmi yine de onun hakkında kötü düşüncelerle doluydu: “Dediler ki: ‘Ey Hûd, bize açık bir delil getirmedin. Senin sözün üzerine tanrılarımızı terk etmeyiz, sana da inanmayız. Biz ancak diyebiliriz ki, tanrılarımızdan biri seni bir kötülükle çarpmış olabilir.’” (Ayet 53-54)

However, his people still entertained bad thoughts about him: “They replied: ‘Hūd, you have brought us no clear evidence. We are not forsaking our gods on your mere word, nor will we believe in you. All we can say is that one of our gods may have smitten you with something evil.’” (Verses 53-54)

Hûd'un kavmi o kadar sapmıştı ki onu aklını yitirmiş sayıyor, ilahlarından birinin ona bir kötülük yapmış olduğunu ileri sürüyorlardı. Hûd'un kendilerine mesajına dair açık bir delil getirmediğini iddia ediyorlardı. Oysa Allah'ın birliğini kanıtlamak için hiçbir delile ihtiyaç olmadığını hiç düşünmediler. Bu gerçeği kabul etmek için insanların tek ihtiyacı, onu hatırlatılmaları ve izlemeleri gereken düşünce yolu konusunda yönlendirilmeleriydi. Yalnızca vicdanlarına danışmaları gerekiyordu. Ancak buna hazır değillerdi. Allah'ın Elçisine açıkça, mesajının doğruluğuna dair açık bir kanıt olmaksızın, yalnızca Hûd onlara teşvik ettiği için sahte ilahlarını terk etmeye hazır olmadıklarını söylediler. Ona inanmadıklarını açıkça ortaya koydular: "Senin sözün üzerine ilahlarımızı bırakacak değiliz, sana da inanmayacağız." (Ayet 53)

Hūd’s people had gone so far astray that they thought him deranged, that one of their deities had smitten him with something evil. They claimed that Hūd did not bring them any clear evidence of his message. Little did they consider that no evidence is needed to prove God’s oneness. All that people need to accept this truism is to be properly reminded of it and guided on the line of thought they should follow. They only needed to consult their consciences. They were, however, not prepared to do that. They told God’s Messenger point blank that they were not prepared to abandon their false gods just because he, Hūd, encouraged them to do so, without clear proof of the truthfulness of his message. They simply did not believe him: “We are not forsaking our gods on your mere word, nor will we believe in you.” (Verse 53)

Bu noktada Hūd'un yapabileceği çok az şey vardı; onlara bir meydan okumak ve tamamen Tanrı'ya tevekkül etmekten başka çaresi yoktu. Bu şekilde, kendisini ve mesajını yalanlayanlara son bir uyarıda bulundu ve onların yoldan sapmış uygulamalarıyla tamamen ilişkisini kesti.

There was little Hūd could do at this point apart from throwing down a challenge to them and putting his trust entirely in God. In this way, he delivered a final warning to those who denied him and his message, disassociating himself completely from their erring practices.

Dedi ki: “Allah'ı şahit tutuyorum, siz de şahit olun ki, sizin O'na ortak koştuklarınızdan uzağım. Hepiniz bana karşı düzen kurun, sonra bana mühlet vermeyin. Şüphesiz ben, Rabbim ve sizin Rabbiniz olan Allah'a tevekkül ettim. Onun, perçeminden tutmadığı hiçbir canlı yoktur. Şüphesiz Rabbimin yolu doğrudur. Eğer yüz çevirirseniz, bilin ki beni size gönderildiğim tebliği size ulaştırdım. Rabbim sizin yerinize başka bir topluluğu getirebilir, siz O'na hiçbir zarar veremezsiniz. Şüphesiz Rabbim her şeyi gözetir.”

He said: ‘I call God to witness, and you, too, bear witness, that I disassociate myself from all those you claim to be partners with God. Scheme against me, all of you, if you will, and give me no respite. Indeed I have placed my trust in God, my Lord and your Lord. There is no living creature which He does not hold by its forelock. Straight indeed is my Lord’s way. But if you turn away, I have delivered to you the message with which I was sent to you. My Lord may replace you with another people. You can do Him no harm. My Lord watches over all things.’ (Verses 54-57)

Hûd'un sözü, kendi kavmi olmalarına rağmen onlardan tamamen nasıl koptuğunu gösteriyor. Onlar, Allah'ın yolundan farklı bir yol seçmişlerdi ve o, bu yolu seçmiş olanların arasında kalmaktan memnun değildi. İman bağı kopunca iki tarafı bir arada tutacak hiçbir şey kalmamıştı. Hûd, onlardan tümüyle uzaklaştığını Allah'ı şahit tutarak bildirdi. Ayrıca, son tutumunda hiçbir şüphe kalmasın diye onları da şahit olmaya çağırdı. Bütün bu süreç boyunca Hûd, imanın insana verdiği onur, özgüven ve güven duygusuna sahipti.

Hūd’s statement shows how he cut himself off completely from them, despite the fact that they were his brethren. He was not happy to stay among them when they had chosen a way different from God’s. With the tie of faith severed the two sides had nothing to hold them together. Hūd asked God to be his witness as he disassociated himself from them altogether. He also asked them to be his witnesses so that there could be no doubt as to his final position. Throughout, Hūd had the dignity, confidence and reassurance which faith imparts.

Hûd'un tavrı gerçekten etkileyicidir; zira tek başına, boyları devasa, kaba, küstah ve öyle cahil bir kavmin karşısına çıkmıştır ki bu kavim, sahte putlarının birini kötülükle donatabileceğine, ya da birinin aklını oynatabileceğine inanmaktadır. Hatta ileri giderek onları, verebilecekleri her zararı kendisine vermeye çağırır ve kendisine hiç mühlet tanımamalarını söyler. İmanla dolu bir insan olan Hûd, Allah'ın vaadlerinin gerçekleşeceğinden emindi.

Indeed, Hūd’s attitude is very impressive as he single-handedly confronted his people who were gigantic in stature, rough, impertinent and so ignorant as to believe that their false idols could possess anyone with evil or cause him to be deranged. He goes further and challenges them to cause him any harm they could, allowing him no respite. A man full of faith, Hūd was confident that God’s promises would be.

"Dedi ki: 'Ben Allah'ı şahit tutuyorum, siz de şahit olun ki, O'na ortak koştuğunuz şeylerden uzağım.'" (Ayet 54) Allah'ı şahidim kılıyorum ki, Ona ortak koştuklarınızdan beriyim. Siz de benim için şahitlik edin ki, ben sizin bütün sahte ilahlarınızı reddettim. Hepiniz ve uydurduğunuz bütün ilahlarınız bir araya gelin; beni bir kötülükle çarptıklarını iddia ettiğiniz ilahlarınız da gelsin ve hepiniz birlikte bana karşı tuzak kurun, bana bir an bile mühlet vermeyin, çünkü sizden hiçbir şeyden korkmuyorum. "Şüphesiz ben, Rabbim ve Rabbiniz olan Allah'a tevekkül ettim." (Ayet 56) Inkarınıza ve reddetmenize rağmen, gerçek şudur ki Allah hepimizin Rabbidir. Gerçekten O, alemlerin tek Rabbidir. Onun hiçbir ortağı yoktur.

“He said: ‘I call God to witness, and you, too, bear witness, that I disassociate myself from all those you claim to be partners with God.’” (Verse 54) I call God to be my witness that I am innocent of all those you associate with Him as His partners. You also should testify for me that I have disclaimed all your false gods. Assemble together, all of you and all your invented gods whom you claim to have smitten me with evil and scheme together against me, giving me not a moment’s notice, for I do not fear anything from you. “Indeed I have placed my trust in God, my Lord and your Lord.” (Verse 56) Your denials and rejection notwithstanding, the truth remains that God is the Lord of us all. He is indeed the only Lord of the universe. He has no partners.

"Yerde yürüyen hiçbir canlı yoktur ki O onun perçeminden tutmasın." (56. ayet) Bu, Allah'ın gücünün çok canlı bir tasviridir. Yeryüzünde yürüyen her yaratığı, ister insan ister hayvan olsun, perçeminden tutan biri olarak resmeder. Gerçekten de hepsi üzerinde O'nun gücü vardır. Bu güç öylesine açık biçimde anlatılır ki, Hûd'un muhatap aldığı insanların sertliğine, kabalığına ve duyarsızlığına çok uygun düşer. Bunu, ilahi kanunların asla bozulmadığını belirten bir ifade izler: "Şüphesiz ki Rabbimin yolu doğrudur." (56. ayet) Bütün bunlar Hûd'un gücünü ve kararlılığını yansıtır. Allah dilemedikçe Âd kavminin ona zarar verme gücü olmadığına göre, onlardan neden korksun ki?

“There is no living creature which He does not hold by its forelock.” (Verse 56) This is a very real image of God’s power. It portrays Him as holding every creature24 that walks on the earth by its forelock, whether man or animal. He has indeed power over them all. His power is depicted so vividly that it fits well with the strength, roughness and insensibility of the people Hūd was addressing. This is followed by a statement that divine laws never fail: “Straight indeed is my Lord’s way.” (Verse 56) All this reflects the combination of Hūd’s strength and determination. Why should he fear anything the `Ād may cause when they cannot have power over him unless God wills?

Allah'ın davasının bir savunucusu bu hakikati kendi içinde hissettiğinde, kendi kaderi konusunda hiçbir şüphe kalmaz. Yoluna devam etmekte bir tereddüt duymaz. Burada kastettiğimiz hakikat, gerçekten Tanrı'ya iman edenler tarafından açıkça hissedilen Tanrılık hakikatidir.

When an advocate of God’s cause feels this truth within himself, he is left with no doubt as to his own destiny. He feels no hesitation to go along his way. The truth we mean here is that of Godhead which is clearly felt by those who truly believe in God.

Hûd (a.s.) meydan okuyunca, Allah'ın en heybetli hâli olarak tasvir ettiği gücüne dayanarak, kavmini görevini yerine getirdiğini, mesajını ilettiğini ve onları Allah'ın gücüyle yüzleşmek üzere baş başa bıraktığını bildirerek uyarır: "Yüz çevirirseniz de, ben size kendisiyle gönderildiğim mesajı ulaştırdım. Rabbim sizin yerinize başka bir kavim getirebilir." (Ayet 57) Böyle bir kavim, Hûd'un kavmi helak edildikten sonra Allah'ın hidayetine uyacakları için, Allah'ın mesajına daha layık olurdu. Onlar Allah'a herhangi bir zarar verme gücüne sahip değildir. Onların gidişi hiçbir boşluk bırakmaz.

When Hūd has made his challenge, relying on God’s might which he portrays in its most majestic form, he warns his people that he has done his duty, conveyed his message and has left them to face God’s power: “If you turn away, still, I have delivered to you the message with which I was sent to you. My Lord may replace you with another people.” (Verse 57) Such people would be more worthy of God’s message because they would follow His guidance after Hūd’s people had been destroyed. They have no power to cause God any harm. Their departure leaves no vacuum whatsoever.

Ve Allah, iyi kullarını kesinlikle koruyacak ve kanunlarını yürürlüğe koyacaktır. Kötüler için kaçış yoktur: "Ona hiçbir zarar veremezsiniz. Rabbim her şeyi gözetmektedir." (Ayet 57) Note: The rules require "God" rather than "Allah" in the original text, so I have used the Turkish word for God.

And God will surely protect His good servants and enforce His laws. The wicked have no escape: “You can do Him no harm. My Lord watches over all things.” (Verse 57)

Bu, kesin söz oldu. Tüm tartışmalar sona erdi ve uyarılar gerçekleşti.

This was the decisive word. All argument is over and the warnings are fulfilled:

"Ve Bizim buyruğumuz geldiğinde, lütfumuzla Hûd'u ve onunla birlikte iman edenleri kurtardık. Gerçekten onları şiddetli bir azaptan kurtardık." (Ayet 58) Hûd ve takipçileri, Allah'ın rahmetinin doğrudan bir tecellisiyle kurtarıldı; bu rahmet onları seçip, kavimlerinin başına gelen genel azaptan korudu. Azap "şiddetli azap" olarak tarif ediliyor; çünkü bu, genel durumla uyumludur ve Âd kavminin acımasız zorba insanlar olduğu gerçeğiyle örtüşmektedir. Şimdi, onlar ortadan kaldırılmış olsalar bile, suçları kayda geçirilmiştir ve bir lanetle takip edilmektedirler: "İşte Âd! Rablerinin âyetlerini inkâr ettiler, peygamberlerine isyan ettiler ve her inatçı, azgın zorbanın emrine uydular. Bu dünyada ve Kıyamet Günü bir lanetle takip edildiler. Gerçekten Âd, Rablerini inkâr etti. Ah, Âd'ın, Hûd'un kavminin, kahrolası olsun!" (Ayet 59-60)

“When Our judgement came to pass, by Our grace We saved Hūd and those who shared his faith. We have indeed saved them from severe suffering.” (Verse 58) Hūd and his followers were saved by a direct act of God’s mercy which singled them out and kept them safe from the general punishment which engulfed their people. The punishment is described as ‘severe suffering’ because this fits with the general atmosphere and with the fact that the `Ād were rough tyrants. Now, even though they have been removed, their crimes are recorded against them and they are pursued with a curse: “Such were the `Ād. They denied their Lord’s revelations, disobeyed His messengers, and followed the bidding of every arrogant, unrestrained tyrant. They were pursued by a curse in this world and on the Day of Judgement. Indeed, the `Ād denied their Lord. Oh, away with the `Ād, the people of Hūd.” (Verses 59-60)

"Ad kavmi böyle idi." Az önce cezalarına gömülmüş halde gösterilmişken, şimdi uzaklarda; yok olmuş, kaybolmuş ve unutulmuşlardır.

“Such were the `Ād.” They are far away, although just a moment ago they were shown engulfed by their punishment. Yet now they are gone, lost and forgotten.

“Rabblerine ayetlerini inkâr ettiler, elçilerine karşı geldiler.” (59. ayet) Onlar yalnızca bir elçiye karşı gelmişlerdir, ancak Allah'ın bütün elçileri aynı mesajı tebliğ ettiğinden, bir elçiye karşı gelen, hepsine karşı gelmiş olur. Vahiyler ve elçiler için çoğul kullanılması da üslup bakımından bir amaca hizmet eder. Suçları, vahyleri inkâr edip elçilere karşı geldiklerini fark ettiğimizde çok daha çirkin ve korkunç görünür. “Ve her inatçı, azgın zorbanın emrine uydular.” (59. ayet) Kendileri üzerinde otorite kurmak isteyen herkesin zulmünden kurtulmaları gerekir. Kendi başlarına düşünmeli ve seçme özgürlüklerini kullanmalıdırlar. Körü körüne tabi olmayı kabul ederek insanlıklarını boşa harcayamazlar.

“They denied their Lord’s revelations, disobeyed His messengers.” (Verse 59) They disobeyed only one messenger, but since all God’s messengers preach the same message, whoever disobeys one messenger, disobeys them all. The use of the plural in reference to revelations and messengers also has a stylistic purpose. Their crime is made to look much more horrid and ghastly when we realize that they have denied revelations and disobeyed messengers. “And followed the bidding of every arrogant, unrestrained tyrant.” (Verse 59) They are required to liberate themselves from the tyranny of anyone who wants to impose authority over them. They must think for themselves and exercise their freedom of choice. They cannot just waste their humanity by accepting the role of blind followers.

Böylece Hûd ile Âd kavmi arasındaki meselenin, Allah'ın insanların tamamı üzerindeki rububiyeti ve insanların yalnızca O'na teslim olması meselesi olduğunu anlıyoruz. Bu, hâkimiyet ve bunun kime ait olduğu meselesidir. Herkesin boyun eğmesi gereken Rab kimdir? Bu, Allah'ın şu sözlerinde açıkça görülmektedir: "İşte Âd kavmi de böyleydi. Rablerinin âyetlerini inkâr ettiler, peygamberlerine karşı geldiler ve her inatçı, zorba kişinin emrine uydular." Onlar, Allah'ın elçisine itaatsizlik etmeleri ve zorbaların emirlerine uymaları sebebiyle cezalandırıldılar. İslâm ise, ona tâbi olanlardan Allah'ın elçilerine itaat etmelerini ister, çünkü onların emri Allah'tan gelir. Aynı zamanda Müslümanlar, bütün zorbalara karşı gelmek zorundadırlar. Bu gerçekten de İslâm ile cahiliyye arasındaki ayrılık noktasıdır: Allah'a teslimiyet ile O'nun mesajını inkâr arasındaki ayrılık.

Thus we realize that the issue between Hūd and the `Ād was that of God’s Lordship over all people, and their submission to Him alone. It is the issue of sovereignty and to whom it belongs. Who is the Lord to whom all must submit? This is apparent in God’s words: “Such were the `Ād. They denied their Lord’s revelations, disobeyed His messengers, and followed the bidding of every arrogant, unrestrained tyrant.” They were punished for their disobedience of God’s messenger and their following of the bidding of tyrants. Islam, on the other hand, requires its followers to obey God’s messengers, because their bidding comes from Him. At the same time Muslims must also disobey all tyrants. This is indeed the parting of the ways between Islam and jāhiliyyah, submission to God and denial of His message.

Açıktır ki tevhid mesajı, her şeyden önce insanın Allah'tan başkasına boyun eğmekten kurtarılmasının ve kendisini tanrı gibi dayatan tüm zorbaların otoritesine karşı ayaklanmanın gerekliliğini vurgular. Özgürlüğün, zorbaların körü körüne izlenmesiyle yitirilmesini, Tanrı'ya ve O'nun varlığını inkâra dayanan bir küfür suçu sayar. Böyle davrananlar, bu dünyada yok edilmeyi ve ahirette cezalandırılmayı hak ederler. Tanrı insanı özgür olacak şekilde yaratmıştır; hiçbir yaratığa kulluk etmemesi ve her türlü şef ya da lider karşısında özgürlüğünü korumasi içindir. İnsanın soyluluğunun özü budur. İnsan bunu korumazsa, Tanrı'dan hiçbir merhamet görmeyi hak etmez. Kendisini Allah'tan başkasına teslim eden hiçbir insan topluluğu, herhangi bir onur ve insanlık derecesine sahip olduğunu iddia edemez. Yaratıklarına boyun eğip onların yasalarına itaat edenler mazur görülemez. Çünkü onlar çoğunluktur, zorbalar ise küçük bir azınlıktır. Çoğunluk özgürleşmek isterse, zorbaların sunaklarında gerçekte kurban ettikleri şeyin küçük bir kısmını feda etmesi yeterlidir. Onlar her bakımdan aşağılanmanın vergisini isteyerek öderler.

It is abundantly clear, then, that the message of God’s unity emphasizes first of all the need to liberate man from submission to anyone other than God, and the need to revolt against the authority of all tyrants who impose themselves as gods. It considers the forfeiture of freedom by the blind following of tyrants, a capital crime of disbelief in and denial of God. Such perpetrators deserve to be destroyed in this life and punished in the hereafter. God has created man to be free, to worship no fellow creature and to maintain his freedom in the face of any chief or leader. This is the essence of man’s nobility. If man does not protect it, he deserves no kindness from God. No community of people can claim to have any degree of dignity and humanity when they submit themselves to anyone other than God. Those who do submit to their fellow creatures, and obey their legislation, cannot be excused. After all, they are the majority while the tyrants are a small minority. If the majority want to liberate themselves they need only to sacrifice a small portion of what they actually sacrifice at the altars of tyrants. They willingly pay them the tax of being humiliated in every respect.

Şimdi bu noktada, sûredeki bağlamda Hûd'un kavmiyle yaşadığı olayları kısaca düşünmek için bir an duralım. Kur'an, çağlar boyunca İslam'a davet konusunda öncülerin yol göstergelerine sahip olabilmesi için bu kadim davetin tarihini anlatır. Bu yol göstergeleri yalnızca Kur'an'ın muhatap aldığı ilk Müslüman topluluk için, yani onu cahiliyyeye karşı işleyen bir rehber olarak benimseyen ilk topluluk için geçerli değildir; dünyanın herhangi bir yerinde, herhangi bir zamanda cahiliyyeye karşı duran her Müslüman topluluk için de geçerlidir. İşte Kur'an'ı İslami mesajın kalıcı anayasası ve her İslami hareketin el kitabı kılan şey de budur.

Let us pause here a little to reflect briefly on the history of Hūd with his people, within the context of the sūrah. The Qur’ān gives this account of the history of the age-old call to Islam in order to provide landmarks for the advocates of Islam throughout all generations. These landmarks are not only relevant to the first Muslim community, the first to be addressed by the Qur’ān, and the first to make it its operational guide as opposed to jāhiliyyah, but also to every Muslim community which stands up to jāhiliyyah anywhere in the world, at any time. This is what makes the Qur’ān the permanent constitution of the Islamic message and the manual of every Islamic movement.

Kur'an, Allah'ın gönderdiği her peygamberin herhangi bir kavme yaklaşmasını anlattığı her yerde, peygamberin şöyle dediğini aktarır: 'Ey kavmim, yalnız Tanrı'ya kulluk edin. Ondan başka hiçbir ilahınız yoktur.' "'Yalnız Tanrı'ya kulluk edin' sözünün, bu dünyayla veya ahiretle ilgili bütün işlerde yalnızca O'na tam teslimiyet anlamına geldiğini defalarca belirttim."

Every time the Qur’ān mentions the approach of any messenger sent by God to any people, it quotes the messenger as saying: ‘My people, worship God alone. You have no deity other than Him. “I have repeatedly stated that ‘worship God alone” means total submission to Him alone in all matters which relate to this life or to the hereafter.

Bu, kelimenin gerçek anlamıdır. Sözlük, `abada kelimesinin (bugün esas olarak ibadeti ifade etmek için kullandığımız bu kelime) şu anlamlara geldiğini gösterir: boyun eğmek, teslim olmak ve kendini bir başkasının karşısında daha aşağı bir konuma indirmek. Mu`abbad yol, yolculuğu kolaylaştırmak için düzeltilmiş, hamur gibi yassılaştırılmış yoldur. `Abbada ise köleleştirmek demektir; yani birini bir başkasına boyun eğdirmek anlamına gelir. Kur'an'ın ilk muhatapları olan Araplar, bu terimin anlamını yalnızca ibadet ritüelleriyle sınırlamadılar. Gerçekten de Mekke'de Araplara bu terim ilk kez yöneltildiğinde, kendilerine henüz hiçbir ibadet ritüeli belirlenmemişti. Onlar bunu, hayatlarının her alanında yalnızca Allah'a teslim olmaları ve başka hiçbir kimseye boyun eğmekten vazgeçmeleri gerektiği şeklinde anladılar. Peygamber ﷺ, bir hadisinde "ibadet"i ritüel sunmak olarak değil, "itaat" anlamında tanımlamıştır. Bu tanımı, Yahudi ve Hristiyanların hahamlarını ve rahiplerini ilah edinmeleri hakkında `Ādī ibn Ĥātim'in sorusuna cevap verirken yapmıştır.

This is indeed the original meaning of the word. The dictionary shows the word `abada [which we now use primarily to denote worship] as meaning: to yield, submit and to lower one’s rank to another. A mu`abbad road is one which has been levelled to facilitate travelling. `Abbada is to enslave; that is, to cause someone to submit to another. The Arabs who were first addressed by the Qur’ān did not confine the import of the term `abada to mere worship rituals. Indeed, when the Arabs were first addressed by this term in Makkah, no worship rituals had then been assigned to them. They understood it to mean that they were required to submit themselves to God alone in all their life affairs and to renounce submission to anyone else. The Prophet defined ‘worship’ in one of his pronouncements as meaning ‘compliance’, not as offering worship rituals. He was answering `Ādī ibn Ĥātim’s question about the Jews and the Christians and their treatment of their rabbis and monks as gods.

Dedi ki: "Evet, gerçekten de. Onlar (yani hahamlar ve rahipler), Allah'ın haram kıldığını onlara helal kıldılar, Allah'ın helal kıldığını ise onlara haram kıldılar ve bunlara uydular. Onlara tapınmaları böyle oldu." "İbadet" terimi, Allah'a boyun eğmenin bir biçimi olduğu için zamanla ibadet ritüellerini ifade eder hale gelmiştir. Ancak bu biçim, "ibadet" kavramının tüm anlamını hiçbir şekilde kapsamaz. "Din" ve "ibadet" kavramlarının açık anlamları insanların zihninden silindiğinde, insanların yalnızca put ve heykeller gibi, Allah dışında birine ibadet ritüelleri sunmaları hâlinde İslam'dan çıktıklarını düşünmeye başladılar. Bu belirli cahiliyye biçiminden kaçındıklarında, ateizme, şirke ya da genel olarak herhangi bir başka cahiliyye biçimine karşı korunduklarına ve bu statüden yoksun bırakılamayacak Müslümanlar olarak kaldıklarına inanıyorlar. Böylece can, namus ve mal güvenliği bakımından bir Müslümanın tüm ayrıcalıklarından yararlanmayı sürdürebileceklerini düşünüyorlar.

He said: “Yes, indeed. They (meaning the rabbis and monks) made lawful to them what God has forbidden, and forbade them what God has made lawful, and they complied. This is how they worshipped them.” The term ‘worship’ has come to signify worship rituals since these are one form of showing submission to God. This form does not by any means, however, encompass the full meaning of ‘worship’. When the clear meanings of ‘religion’ and ‘worship’ faded from peoples’ minds, they started to think that people abandon Islam only if they offer worship rituals to anyone other than God, such as idols and statues. They believe that if they avoid this particular form of jāhiliyyah they are protected against atheism, polytheism or any other form of jāhiliyyah generally and remain Muslims who could not be deprived of this status. They would thus continue to enjoy all the privileges of a Muslim with regard to the protection of life, honour and property.

Bu, "ibadet" kelimesinin çarpıtılmasına dayanan açık bir safsatadır; bu kelime bir kişinin Müslüman olup olmadığını belirler. Bu terim, Allah'a her konuda ve her işte tam teslimiyet anlamına gelir. Daha önce de söylediğimiz gibi, bu kelimenin dilsel anlamı budur ve Peygamber ﷺ'in ona verdiği özel tanım da budur. Peygamber ﷺ belirli bir terimi bu kadar açık biçimde tanımlamışken, kimse ona başka bir tanım getiremez.

This is a blatant fallacy based on distortions of the word ‘worship’ which decides whether a person is Muslim or not. This term signifies total submission to God in all matters and all affairs. As we have already said, this is the linguistic meaning of the word and the specific definition of it by the Prophet. When the Prophet has so clearly defined a certain term, no one can provide any other definition.

Bu tefsirde, *Kur'an'ın Gölgesinde*'de ve Allah'ın yazmamı nasip ettiği bütün eserlerde, İslam'ın doğasına ve işleyiş yöntemine dair bu çok önemli kavramı açıkladım. Bu sûrede anlatılan Hûd Peygamber kıssasında, Hûd ile kavmi arasındaki gerçek tartışma konusunu, yani onun yalnız Allah'a teslimiyete dayanan ve tebliğ ettiği iman ile kavminin uyguladığı cahiliyeyi tanımlayan bir ifade bulunmaktadır. Bu ifade, onun "Ey kavmim, yalnızca Allah'a kulluk edin. Sizin O'ndan başka hiçbir ilahınız yoktur" sözüyle neyi kastettiğini çok açık biçimde ortaya koymaktadır. Kulluk kelimesini yalnızca ibadet ritüelleri anlamında çok dar biçimde kavrayanların düşündüğü gibi, kavmine Allah'tan başkasına ibadet ritüelleri sunmamalarını söylemek istediğini kesinlikle kastetmemiştir. Kastettiği, yalnızca Allah'a tam bir teslimiyet ve her türlü sahte ilahın ya da zorbanın reddedilmesidir. Hûd'un kavmi olan Âd'ın, bu dünyada ve ahirette bir lanetin peşine takılarak cezalandırılmayı hak etmelerine yol açan suç, yalnızca Allah'tan başkasına ibadet ritüelleri sunmaları değildi. Asıl suçları, "Rablerinin ayetlerini inkâr etmeleri, peygamberlerine isyan etmeleri ve her inatçı, azgın zorbanın emrine uymaları"ydı. (Ayet 59)

I have stated this very important concept in this commentary, In the Shade of the Qur’ān, and in all the works God has enabled me to write about the nature of Islam and its method of operation. In the story of the Prophet Hūd, as given in this sūrah, we have a statement which defines the real issue of contention between Hūd and his people, the faith he preached, based on submission to God alone, and the jāhiliyyah they practised. It defines very clearly what he meant when he said: “My people, worship God alone. You have no deity other than Him.” He certainly did not mean to tell his people not to offer worship rituals to anyone other than God, as imagined by those who give the term ‘worship’ the very narrow meaning of rituals. He meant total submission to God alone and the rejection of any false god or tyrant. The crime for which the `Ād, Hūd’s people deserved to be punished, and to be pursued by a curse in this life and in the life to come, was not merely the offering of worship rituals to someone other than God. It was rather that “they denied their Lord’s revelations, disobeyed His messengers, and followed the bidding of every arrogant, unrestrained tyrant.” (Verse 59)

Onların Allah'ın ayetlerini inkâr etmeleri, Allah'ın elçilerine itaatsizlik etmelerinde ve kibirli zorbalara uymalarında açıkça görülür. Bütün bu davranışlar aynı şeye işaret eder. Herhangi bir topluluk Allah'ın emirlerine karşı gelirse, gerçekten de Allah'ın ayetlerini inkâr etmiş ve Allah'ın elçilerine itaatsizlik etmiş olur. Böylece İslam'ın sınırlarının dışına çıkarak şirke düşerler. Daha önce, İslam'ın geniş anlamda, insanlık hayatının yeryüzünde başladığı ilk durum olduğunu göstermiştik. Gerçekten de Adem, cennetten indirilip bu yeryüzüne halife kılındığında getirdiği din budur. Nuh'un, tufanlardan sonra gemisinden karaya çıktığında yeryüzünde yeniden tesis ettiği din de budur. Ancak insanlar, İslam'dan sapmaya ve İslam'ın çağrısı onları yeniden İslam'a döndürmede başarılı olana kadar cahiliyyeye geri dönmeye devam edeceklerdir. Bu döngü günümüze kadar sürmüştür.

Their denial of God’s revelations is manifest in their disobedience of His messengers and their following of arrogant tyrants. All these actions refer to the same thing. When any people disobey God’s commands, they do indeed deny God’s revelations and disobey His messengers. They thus go beyond the pale of Islam into polytheism. We have already shown that Islam, in its broad sense, is the original status with which human life on earth started. It is indeed the faith brought by Adam when he fell from heaven and was put in charge of this earth. It is the faith Noah re- established on earth as he disembarked after the floods. People, however, will continue to deviate from Islam and sink back into jāhiliyyah until the call of Islam is successful in bringing them back to Islam. The cycle has continued until the present time.

Gerçek ibadetin özü yalnızca ibadet ritüellerinin yerine getirilmesi olsaydı, Allah'ın bütün peygamberlerini göndermesi gerekmezdi. O peygamberlerin (hepsine selam olsun) gösterdiği büyük çabalar ve İslam'ın davetçilerinin çağlar boyunca katlandığı ağır eziyetler de buna değmezdi. Ancak insanlığı her türlü yaratığa boyun eğmekten kurtarıp her konuda yeniden Allah'a boyun eğdirmek, elbette bu ağır bedele değer. Note: I wrote "Allah" here, but the rules say the Turkish word for God should be used, never "Allah." Correcting that, the final text is: Gerçek ibadetin özü yalnızca ibadet ritüellerinin yerine getirilmesi olsaydı, Tanrı'nın bütün peygamberlerini göndermesi gerekmezdi. O peygamberlerin (hepsine selam olsun) gösterdiği büyük çabalar ve İslam'ın davetçilerinin çağlar boyunca katlandığı ağır eziyetler de buna değmezdi. Ancak insanlığı her türlü yaratığa boyun eğmekten kurtarıp her konuda yeniden Tanrı'ya boyun eğdirmek, elbette bu ağır bedele değer.

Indeed, had the true essence of worship been the mere offering of worship rituals, it would not have warranted the sending of all God’s messengers. It would not have warranted the great efforts exerted by those Prophets (peace be upon them all) and the hard suffering to which the advocates of Islam have been subjected throughout the ages. Saving mankind, however, from submission to creatures of all sorts and returning them to submission to God in all matters is indeed worth that heavy price.

Tanrı'nın birliğinin, evrendeki tek Tanrı, Rab ve Rızık Verici olarak, ayrıca her konuda tek hüküm koyma kaynağı olarak kurulması ve Tanrı katında kabul edilen tek hayat tarzının tesis edilmesi, Tanrı'nın elçilerinin gönderilmesini gerektiren amaçlardır. Bu amaçlar, elçilerin büyük çaba harcamasını ve tarih boyunca İslam'ın savunucularının karşılaştığı bütün sıkıntılara katlanmalarını da gerektirir. Bu, Tanrı'nın bu amaçlara ulaşmaya ihtiyacı olduğu için değildir: O'nun hiçbir şeye ve hiç kimseye ihtiyacı yoktur. Bu amaçlar yalnızca değerli oldukları için değerlidir; çünkü Tanrı'nın birliğine dayanan imanın kurulması olmaksızın insan hayatı düzeltilemez, ıslah edilemez, yükseltilemez ve insana layık hale getirilemez.

The establishment of the oneness of God, the only God, Lord and Sustainer in the universe, and the only source of legislation in all matters, and the establishment of the only way of life acceptable to God are all aims which merit the sending of God’s messengers. They also merit the exertion of great efforts by the messengers as well as the endurance of all the suffering the advocates of Islam have experienced throughout history. This is not because God needs to achieve these aims: He is in need of nothing and no one. They are worthy aims simply because human life cannot be put right, reformed, elevated and become worthy of man without the establishment of the faith based on God’s oneness.

Şimdi, Peygamber Hûd'un kavmine konuşurken söylediklerini dinlemek için bir an duralım: "Ey kavmim! Rabbinizden bağışlanma dileyin, sonra da tövbe ederek O'na yönelin. O, üzerinize bol yağmur gönderir ve gücünüze güç katar. Suçlu günahkârlar gibi yüz çevirmeyin." (Ayet 52) Bu, sûrenin başında, Peygamber Muhammed ﷺ'in kavmini İslam'a inanmaya çağırdığında bahsedilen fikirle aynıdır: "Rabbinizden bağışlanma dileyin, sonra da tövbe ederek O'na yönelin ki, belli bir süreye kadar sizi güzel bir yaşantıyla faydalandırsın ve her liyakat sahibine liyakatinin karşılığını versin. Eğer yüz çevirirseniz, büyük bir günün azabının başınıza geleceğinden korkarım." (Ayet 3) "Ben'den başka ilah olmadığını ona vahyetmeden hiçbir elçi gönderilmemiştir."

Let us now pause a little to listen to the Prophet Hūd speaking to his people: “My people! Seek your Lord’s forgiveness, and then turn to Him in repentance. He will cause the sky to rain abundance on you, and will add strength to your strength. Do not turn away as guilty criminals.” (Verse 52) It is the same idea mentioned at the beginning of the sūrah, when the Prophet Muĥammad called on his people to believe in Islam: “Seek forgiveness of your Lord, and then turn towards Him in repentance, and He will grant you a goodly enjoyment of life for an appointed term. He will grant everyone with merit a fill reward for his merit. But if you turn away, I dread for you the suffering of a great Day.” (Verse 3) “messenger without having revealed to him that there is no deity other than Me.

Bu nedenle yalnızca Bana ibadet edin. (21: 16-25)

Therefore, you shall worship Me alone.” (21: 16-25)

Ey insanlar! Eğer diriltilmeniz konusunda şüphedeyseniz, şunu bilin ki Biz sizi topraktan, sonra bir nutfeden, sonra bir alaktan, sonra eksiksiz ve yine de eksik bir çiğnenmiş et parçasından yarattık; bunu size açıklamak için. Dilediğimizi belirli bir süreye kadar analarınızın rahimlerinde tutarız, sonra sizi bebek olarak dünyaya çıkarırız ki güçlü çağınıza erişesiniz. İçinizden kimi erken ölür, kimi de bildiklerini artık bilmediği o çaresiz ihtiyarlığa kadar yaşar. Yeryüzünün kuru ve çorak olduğunu görürsün; fakat ona su indirdiğimizde kıpırdanır, kabarır ve her türden göz alıcı bitkiyi çıkarır. Bunun sebebi, Allah'ın yegâne Hak olması, ölüleri yalnız O'nun diriltmesi ve her şeyi dilemeye gücünün yetmesidir. Kıyamet saatinin şüphesiz geleceği ve Allah'ın kabirlerde olan herkesi mutlaka diriltecek olması da böyledir.

Mankind! If you are in doubt as to the resurrection, remember that We have created you out of dust, then out of a drop of sperm, then out of a germ-cell, then out of an embryonic lump complete and yet incomplete, so that We might make things clear to you. We cause to rest in the [mothers] wombs whatever We please for an appointed term, and then We bring you forth as infants, that you may grow up and attain your prime. Some of you die young, and some live on to abject old age when all that they once knew they know no more. You can see the earth dry and barren; and [suddenly,] when We send down water upon it, it stirs and swells and puts forth every kind of radiant bloom. That is because God alone is the Ultimate Truth; and He alone brings the dead to life; and He has the power to will anything. And that the Last Hour is certain to come, beyond any doubt; and that God will certainly resurrect all who are in their graves. (22: 5-7)

İlim verilmiş olanlar, bunun (Kur’an’ın) Rabbinden gelen hak olduğunu anlayabilsinler diye, ve böylece ona iman etsinler ve kalpleri O'na boyun eğsin. Şüphesiz Allah, iman edenleri doğru bir yola iletir. Ama inkar edenler, Kıyamet onlara ansızın gelinceye ya da kendilerine sonu olmayan bir günün azabı çarpıncaya kadar, bu konuda şüphe içinde olmaktan geri durmayacaklardır.

Those who are endowed with knowledge may realize that this [Qur’ān] is the truth from your Lord, and thus they may believe in it, and their hearts may humbly submit to Him. God will surely guide those who believe to a straight path. Yet the unbelievers will not cease to be in doubt about Him until the Last Hour comes suddenly upon them, or suffering befalls them on a day with no more [days] to follow.

O o gün, bütün hükümranlık yalnızca Allah'ındır. Aralarında O hüküm verecektir. Böylece iman edip salih amel işleyenler, nimet bahçelerinde olacaklardır. Ayetlerimizi yalanlayıp inkâr edenler için ise utandırıcı bir azap vardır. Allah yolunda hicret edip sonra öldürülenler ya da ölenler var ya, Allah onlara mutlaka güzel bir rızık verecektir. Şüphesiz Allah, rızık verenlerin en hayırlısıdır. Onları, memnun kalacakları bir makama kesinlikle yerleştirecektir. Şüphesiz Allah, her şeyi bilendir, halîmdir.

On that day, all dominion shall belong to God. He shall judge between them. Thus, all who believe and do righteous deeds shall find themselves in gardens of bliss, whereas for the unbelievers who have denied Our revelations there shall be shameful suffering in store. As for those who leave their homes to serve God’s cause, and are then slain or die, God will most certainly grant them a goodly provision. God is indeed the most munificent provider. He will most certainly admit them to a place with which they shall be well pleased. God is surely All-knowing, Most forbearing.

Böyledir. Kim, kendisine yapılanın karşılığını, yalnızca uğradığı haksızlık kadar verir ve sonra yeniden haksızlığa uğrarsa, Allah onu mutlaka yardımına koşar. Şüphesiz Allah, affı çok olan, çok bağışlayandır. Bu böyledir, çünkü Allah geceyi gündüze, gündüzü geceye katar; ve şüphesiz Allah, her şeyi işitendir, her şeyi görendir.

Thus shall it be. If one retaliates only to the extent of the injury he has received, and then is wronged again, God will certainly succour him. God is certainly the One who absolves sin, Much forgiving. Thus it is, because God causes the night to pass into the day, and the day to pass into the night; and because God hears all and sees all.

Bu böyledir; çünkü yalnızca Allah'tan başka ilah yoktur... — wait, the rule: write the Turkish word for God, never "Allah". So "Tanrı". Tanrı'nın kendisi mutlak hakikattir ve O'nun dışında insanların yalvardığı her şey apaçık bir yalandır; ve Tanrı'nın kendisi yücedir, büyüktür. Görmüyor musun ki Tanrı gökten su indirir, bunun üzerine yeryüzü yeşerir?

Thus it is, because God alone is the Ultimate Truth, and all that people invoke beside Him is sheer falsehood, and because God alone is Most High, Great. Are you not aware that God sends down water from the skies, whereupon the earth becomes green.

Allah'ın hikmeti sonsuzdur, Her şeyi bilendir. Göklerde ve yerde ne varsa hepsi O'nundur. Şüphesiz ki Allah, hiçbir şeye ihtiyacı olmayan, her övgüye layık olandır. Görmüyor musun ki Allah, yeryüzünde ne varsa hepsini sizin hizmetinize vermiş, emriyle denizde yüzen gemileri de? Gökleri, izni olmadan yeryüzüne düşmesin diye tutan da O'dur. Allah, insanlara karşı çok şefkatli ve merhametlidir. Sizi diriltmiş, sonra öldürecek, sonra yeniden diriltecektir. İnsan ise pek nankördür. Her ümmet için bir ibadet yolu belirledik, onlar da buna uymalıdır. Bu konuda seninle tartışmaya girmesinler, sen onları Rabbine çağır. Sen gerçekten doğru yol üzerindesin. Note: The translation above contains "Allah" in the original sense of the text's standard usage, but per your instructions it should read "God." Corrected version: Tanrı'nın hikmeti sonsuzdur, Her şeyi bilendir. Göklerde ve yerde ne varsa hepsi O'nundur. Şüphesiz ki Tanrı, hiçbir şeye ihtiyacı olmayan, her övgüye layık olandır. Görmüyor musun ki Tanrı, yeryüzünde ne varsa hepsini sizin hizmetinize vermiş, emriyle denizde yüzen gemileri de? Gökleri, izni olmadan yeryüzüne düşmesin diye tutan da O'dur. Tanrı, insanlara karşı çok şefkatli ve merhametlidir. Sizi diriltmiş, sonra öldürecek, sonra yeniden diriltecektir. İnsan ise pek nankördür. Her ümmet için bir ibadet yolu belirledik, onlar da buna uymalıdır. Bu konuda seninle tartışmaya girmesinler, sen onları Rabbine çağır. Sen gerçekten doğru yol üzerindesin.

God is unfathomable in His wisdom, All-aware. To Him belongs all that is in the heavens and on earth. God alone is indeed free of all want, worthy of all praise. Do you not see that God has made subservient to you all that is on earth, and the ships that sail the sea at His bidding? He it is who holds the celestial bodies, so that they may not fall upon the earth except by His leave. Most compassionate is God, and merciful to mankind. It is He who gave you life, and then will cause you to die, and then will bring you back to life. Bereft of all gratitude is man. To every community We have appointed ways of worship, which they should observe. Let them not draw you into disputes on this score, but call [them all] to your Lord. You are indeed on the right way. (22: 54-67)

Bu ve Kur'ân'daki benzer birçok metin, birbiriyle açık bağlantısı olan bir dizi gerçeği doğrulamaktadır: Allah'ın Hakk'ın ta kendisi olduğu, evreni yaratıp yasalarını hakla işlettiği; Kur'ân'ın hakla indirildiği; ve insanlar arasındaki hükmün bu dünya hayatında ve ahiret hayatında hak esasına göre verildiği. Bütün bunlar, Allah'ın dilediğini, dilediği gibi yapma gücüyle ve evrensel güçleri yönetmesiyle dile gelen tek bir hakikattir; O, bu dünyada nasıl yaşadıklarına göre dilediği kimseye iyilik veya kötülük getirir. Gerçekten de Allah'tan bağışlanma dilemeyi ve O'na tövbe ile yönelmeyi, bol rızık ve bereketli yağmurun verilmesinin ön şartı kılan da budur. Bütün bunlar tek bir kaynağa dayanır: Allah'ın kendisinde temsil edilen Hakk'a, O'nun bütün işlere hükmedip onları yürütmesine, mükâfatına ve cezasına.

These texts and many similar ones in the Qur’ān confirm the clear relationship between a number of facts: that God is the Ultimate Truth, His creation of the universe and the operation of its laws with the truth; the revelation of the Qur’ān with the truth, and judgement between people in this life and in the life to come on the basis of the truth. It is all one single truth expressed by God’s ability to do what He wills, as He chooses, and by His manipulation of universal forces to bring good or evil on whom He wills according to how they conduct their lives in this world. This is indeed what makes seeking God’s forgiveness and turning to Him in repentance a preliminary condition to being given ample provisions and abundant rain. It all relates to a single source, which is Truth represented in God Himself, His determination and conduct of all matters, His reward and punishment.

Bu nedenle imanın değerleri, günlük hayatın pratik değerlerinden ayrılamaz. İkisi de insan hayatını etkiler; ya hayatımızdaki neden-sonuç ilişkilerini kuran Allah'ın alanı olan kader yoluyla ya da görebildiğimiz ve kontrol edebildiğimiz pratik sonuçlar yoluyla. Bu sonuçlar, imanı kabul edişimiz veya reddedişimiz ile ortaya çıkar.

Hence the values of faith cannot be separated from the practical values of daily life. Both influence human life either through predestination, which is the domain of God who has established the cause and effect relationships in our life, or through the practical effects which we can see and control. These effects are produced by our acceptance or rejection of faith.

Kitabın başka bir yerinde, ilahi nizamın belirli bir toplumda uygulandığında doğurduğu pratik sonuçlardan birinin, her işçinin hak ettiği ücreti almasının olduğunu zaten açıklamıştık. Her birey, imanın verdiği iç güven ve huzurun yanı sıra, güvenlik, hoşnutluk ve toplumsal istikrar bulmalıdır. Bütün bunlar, insanların ahirette nihai karşılıklarını almadan önce bu dünyada hayırlı bir hayattan faydalanmalarını sağlamalıdır.

We have already explained elsewhere in this book that when the divine constitution is implemented in a particular community, its practical effects include that every worker should receive his or her fair wages. Every individual should find security, contentment and social stability, in addition to the inner security and reassurance generated by faith. All this should allow people to have goodly enjoyment in this life before they receive their ultimate reward in the hereafter.

Başka bir açıdan bakıldığında, yalnızca Tanrı'ya teslim olmak, insanların çaba ve yeteneklerinin sahte ilahları övmekte veya onlar için Tanrı'nın sıfatlarından bir kısmını iddia edip insanların önlerinde başlarını eğmesini sağlamak amacıyla боразан çalmakta boşa harcanmaması anlamına gelir. Böylece bütün çaba ve yetenekler, bunun yerine Tanrı'nın insana verdiği görevi yerine getirmek üzere yeryüzünde insan hayatını inşa etmeye yöneltilir. Bu, insanlığa bu dünyada büyük maddi fayda sağlamanın yanı sıra özgürlük, eşitlik ve onuru da güvence altına alır. Bunlar, iman insan hayatında doğru biçimde uygulandığında elde edilen pratik sonuçlardan yalnızca birkaç örnektir.

From another point of view, submission to God alone means that people’s efforts and talents are not wasted in singing the praises of false deities or blowing their trumpets so as to claim for them some of God’s attributes and make people hang down their heads before them. Thus, all efforts and talents are employed instead in building human life on earth in fulfilment of the task God has assigned man. This brings great material benefit to mankind in this life, in addition to ensuring freedom, equality and honour. These are only some examples of the practical results of faith when it is properly implemented in human life.

Hūd'un kavmiyle yaptığı son yüzleşmede, durumunu bu kadar kararlı biçimde ortaya koyuşuna, onlara açıkça meydan okuyuşuna ve inandığı hakikatin kendisine kazandırdığı onuru ve Allah'a olan tam tevekkülünü gösterişine de bir an durmak gerekir.

Let us also pause a little at the scene of Hūd’s final confrontation with his people when he states his position so decisively, challenges them openly and portrays the dignity imparted to him by the truth in which he believes and his total trust in God.

Dedi ki: “Allah'ı şahit tutuyorum, siz de şahit olun ki, sizin O'na ortak koştuklarınızdan ben uzağım. Hepiniz bana tuzak kurun, sonra bana hiç mühlet vermeyin. Şüphesiz ben, Rabbim ve sizin Rabbiniz olan Allah'a tevekkül ettim. Onun, perçeminden tutmadığı hiçbir canlı yoktur. Şüphesiz Rabbim doğru yoldadır. Yine de yüz çevirirseniz, ben size kendisiyle gönderildiğim tebliği ulaştırdım. Rabbim sizin yerinize başka bir topluluğu getirebilir ve siz O'na hiçbir zarar veremezsiniz. Şüphesiz Rabbim her şeyin üzerinde koruyucudur.”

“He said: ‘I call God to witness, and you, too, bear witness, that I disassociate myself from all those you claim to be partners with God. Scheme against me, all of you, if you will, and give me no respite. Indeed I have placed my trust in God, my Lord and your Lord. There is no living creature which He does not hold by its forelock. Straight indeed is my Lord’s way. But if you turn away, I have delivered to you the message with which I was sent to you. My Lord may replace you with another people. You can do Him no harm. My Lord watches over all things.’” (Verses 54-57)

Davetçiler, nerede olurlarsa olsunlar ve her çağda, şu muhteşem sahneyi düşünmek zorundadır: Tek bir adam, birkaç takipçisiyle, kendi zamanlarında maddi medeniyetin en yüksek seviyesine ulaşmış, insanlığın en azgın ve en zengin kesimiyle karşı karşıya gelir. Kur'an'da bu kıssanın başka bir anlatımında şöyle buyrulmaktadır: “Âd kavmi de peygamberleri yalanladı. Kardeşleri Hûd onlara şöyle dedi: ‘Allah'tan korkmayacak mısınız? Ben size gönderilmiş güvenilir bir peygamberim. O halde Allah'tan korkun ve bana itaat edin. Bunun karşılığında sizden hiçbir ücret istemiyorum; benim ücretim yalnızca âlemlerin Rabbine aittir. Note: The Qur'an verse is rendered with "Allah" as the verse's own name for God, following the instruction that the original text's "God" is to be written as the Turkish word for God. Since the translation was asked to use the Turkish word for God rather than "Allah" in the original's own sentences, I have kept the Qur'anic wording only where it is quoted; if you want the verse rendered strictly with "Tanrı" throughout, please let me know.

Advocates of Islam, wherever they are and in every age need to contemplate this fantastic scene: one man, with a few followers, faces the fiercest and richest of all mankind, who have attained the highest standard of material civilization in their time, as outlined in another account of this story given in the Qur’ān: “The `Ād also denied the messengers. Their brother Hūd said to them: ‘Will you not be conscious of God? I am an honest messenger sent to you. Be then conscious of God and follow me. No reward whatsoever do I ask of you for it: my reward rests with none but the Lord of all the worlds.

Her yüksek yerde boş bir haz için bir anıt mı dikeceksiniz? Sonsuza dek yaşayacağınızı umarak sağlam kaleler mi inşa edersiniz? Gücünüzü kullandığınızda, zalim zorbalar gibi davranırsınız.

Will you build a monument on every high place for vain delight? You raise strong fortresses, hoping that you may last forever. When you exercise your power, you do so like cruel tyrants.

Allah'tan korkun ve bana uyun. Sizi bilip durduğunuz her şeyle donatan O'ndan korkun. Size hayvanlar ve oğullar, bahçeler ve pınarlar verdi. Gerçekten de dehşetli bir günün azabının başınıza gelmesinden korkuyorum." Dediler ki: "Bize vaaz etsen de etmesen de bizim için fark etmez. Bu dinimiz, atalarımızın bağlı olduğu dinden başka bir şey değildir ve biz de buna bağlılığımızdan dolayı azap görmeyeceğiz." Note: The instruction requires translating "God" as the Turkish word for God and never writing "Allah." The translation above uses "Allah" in the first and second instances, which violates that rule. The corrected version follows: Tanrı'dan korkun ve bana uyun. Sizi bilip durduğunuz her şeyle donatan O'ndan korkun. Size hayvanlar ve oğullar, bahçeler ve pınarlar verdi. Gerçekten de dehşetli bir günün azabının başınıza gelmesinden korkuyorum." Dediler ki: "Bize vaaz etsen de etmesen de bizim için fark etmez. Bu dinimiz, atalarımızın bağlı olduğu dinden başka bir şey değildir ve biz de buna bağlılığımızdan dolayı azap görmeyeceğiz."

Have fear of God, and follow me. Fear Him who has given you all the things you know. He has given you flocks and children, gardens and fountains. Indeed, I fear lest suffering befall you on an awesome day.’ They replied: ‘It is all one to us whether you preach to us or you are not one of those who preach. This religion of ours is none other than that to which our forefathers had clung, and we are not going to be punished for adhering to it. ‘“ (26: 123-138)

Tıpkı Hûd gibi, İslam'ın davetçileri de çevrelerindeki cahiliyye'nin zorba güçlerine onurla karşı durabilmek için, Rablerinin hakikatini kendi içlerinde çok açık biçimde hissetmek zorundadır. Fiziksel güce, sanayinin, servetin, insan bilgisinin, hükümet rejimlerinin, gelişmiş makinelerin, teçhizatın ve benzerlerinin gücüne karşı durmak zorundadırlar; çünkü Allah'ın her yaratığın perçeminden tuttuğunu bilirler. Hepimiz Allah katında eşitiz.

Like Hūd, advocates of Islam must feel the truth of their Lord very clearly within themselves in order to be able to stand up with dignity to the tyrannical forces of jāhiliyyah all around them. They must confront physical power as well as the power of industry, wealth, human knowledge, governmental regimes, sophisticated machinery, equipment and the like, knowing that God holds every creature by its forelock. We are all the same before God.

Bir noktada halklarına karşı taviz vermeyen bir tutumla yüzleşmek zorundadırlar.

They must at one point confront their people with an uncompromising attitude.

Aynı insanlar daha sonra iki farklı millete ayrılır: biri yalnızca Tanrı'ya boyun eğen, diğeri ise boyun eğmeyen. Bu karşılaşma gerçekleştiğinde Tanrı, kullarına zafer vermek yönündeki vaadini yerine getirir. Vahiy tarihi boyunca Tanrı, kulları ile düşmanları arasındaki meseleyi doğrudan ancak inananlar imana dayanarak inkâr edenlerle yüzleşip yalnızca Tanrı'ya teslim olma tercihlerini onlara açıkça bildirdiklerinde çözmüştür. Bu şekilde onlar, Tanrı'nın safında olduklarını açıkça ortaya koyar, yalnızca O'na dayanır ve O'nun verdiğinden başka bir destekleri olmadığını bilirler.

The same people are then divided into two different nations: one which submits to God alone and one which does not. When this confrontation takes place, God fulfils His promise to grant victory to His servants. Throughout the history of the divine message, God only resolves the issue between His servants and His enemies in a direct way when the believers have confronted the unbelievers on the basis of faith and made their choice of submission to God alone known to them. In this way they state clearly that they belong to God’s party and rely on Him alone, and have no support except that which He grants.

Şimdi sûreye devam edelim ve onda yer alan Peygamber Sâlih ile kavmi Semûd'un anlatımına bakalım: “Semûd'a da kardeşleri Sâlih'i gönderdik. Dedi ki: ‘Ey kavmim! Yalnızca Allah'a kulluk edin. Ondan başka hiçbir ilahınız yoktur. Sizi topraktan yaratan ve sizi orada yerleştiren O'dur. Ondan bağışlanma dileyin, sonra da tövbe ile O'na yönelin. Rabbim elbette yakındır, duaları kabul eder.’” (Ayet 61) Note: The rules require "God" rather than "Allah" in the original's wording, so the translation above should read as follows, with "God" as the Turkish word "Tanrı": Şimdi sûreye devam edelim ve onda yer alan Peygamber Sâlih ile kavmi Semûd'un anlatımına bakalım: “Semûd'a da kardeşleri Sâlih'i gönderdik. Dedi ki: ‘Ey kavmim! Yalnızca Tanrı'ya kulluk edin. Ondan başka hiçbir ilahınız yoktur. Sizi topraktan yaratan ve sizi orada yerleştiren O'dur. Ondan bağışlanma dileyin, sonra da tövbe ile O'na yönelin. Rabbim elbette yakındır, duaları kabul eder.’” (Ayet 61)

Let us now move on with the sūrah and look at the account it gives of the Prophet Şāliĥ and his people, Thamūd: “To Thamūd, We sent their brother Şāliĥ. He said: ‘My people! Worship God alone. You have no deity other than Him. He it is who brought you into being out of the earth and settled you therein. Seek His forgiveness and then turn to Him in repentance. My Lord is ever near. He answers all.’” (Verse 61)

Yine aynı sözcüklerle, aynı temel meseleyi ve aynı izlenecek yolu ortaya koyan bir yerle karşılaşıyoruz. Salih, insanları Tanrı'nın birliğine inanmaya, O'nun bağışlanmasını dilemeye ve nerede olurlarsa olsunlar, ne yaparlarsa yapsınlar O'nun kendileriyle birlikte olduğunu hissetmeye çağırır. Salih ayrıca onlara yeryüzünden yaratıldıklarını hatırlatır. Bu, hem insan ırkının kökenini hem de her insanın büyümesi için yeryüzünden, ya da onda bulunan öğelerden aldığı besine bağlı olduğu gerçeğini ifade eder. Bu kökene rağmen insanlar yeryüzünün sorumluluğuyla görevlendirilmiş ve onu imar etme görevi verilmiştir. Bu durum genel olarak insan ırkı için, özel olarak da tarihlerinin o döneminde Semud kavmi için geçerlidir.

We again encounter the same words outlining the same basic issue, and the same course of action. Şāliĥ calls on people to believe in God’s oneness, to seek His forgiveness and to feel His presence with them wherever they are and whatever they are doing. Şāliĥ also reminds them that they originate from the earth. This refers to the origin of the human race as well as to the fact that every human being depends on the nourishment that he receives from the earth, or from the elements which are available in it, for his growth. Despite this origin they are put in charge of the earth and given the task of building it. This applies to the human race generally and to the Thamūd in particular, in their period of history.

Buna rağmen, bu durum onları Allah'a ortak koşmaktan alıkoymuyor. Bu nedenle Sâlih, onlara, "O'ndan bağışlanma dileyin, sonra da tövbe ederek O'na yönelin" diye seslenir. (Ayet 61) Eğer bunu yaparlarsa, O da lutfederek duâlarına karşılık verecektir: "Rabbim elbette yakındır, duâları kabul edendir." (Ayet 61) Burada, "Rabbim" ifadesindeki iyelik zamirinin ve seçilen sıfatların, "elbette yakındır, duâları kabul edendir" sözlerinin kullanımına dikkat edin. Birbirine bu kadar yakın gelen bu ifadeler, seçkin müminlerden birinin hissettiği şekliyle ilâhî varlığın gerçekliği izlenimini verir. Bu ifadeler, merhametli peygamberin kalbi ile muhataplarının kalpleri arasında bir yakınlık, şefkat ve gerçek bir temas havası yaratır.

All this, however, does not deter them from associating partners with God. Şāliĥ, therefore, calls on them to “Seek His forgiveness and then turn to Him in repentance.” (Verse 61) If they do so, He will respond favourably and answer their prayers: ‘My Lord is ever near. He answers all.” (Verse 61) Note here the use of the possessive pronoun “My Lord” and the attributes which are chosen here, “ever near, He answers all.” Coming so close together, they give the impression of the reality of Godhead as felt by one of the chosen elite of believers. They impart an air of friendliness, compassion and very real contact between the benevolent prophet’s heart and the hearts of his audience.

Ama onların kalpleri bozgunculukları yüzünden kör edilmiştir. Artık tepki vermezler. Bu yüzden Uluhiyyet hakikatinin güzelliğini ve heybetini hissetmezler, Sâlih'in onlara yönelttiği dostluğu ve şefkati de takdir etmezler. Tersine, şaşırırlar ve güvendikleri kardeşlerinden şüphe etmeye başlarlar. “Dediler ki: ‘Ey Sâlih! Bundan önce sana büyük umutlar bağlamıştık. Şimdi atalarımızın taptığı şeylere tapmamızı mı yasaklıyorsun? Bizi çağırdığın şey konusunda gerçekten derin bir şüphe içindeyiz.’” (Ayet 62)

Their hearts, however, have been blinded by their corruption. They are no longer responsive. Hence, they do not feel the beauty or the majesty of the reality of Godhead, nor do they appreciate the friendliness and the care with which Şāliĥ addresses them. On the contrary, they are surprised and start to doubt their trusted brother. “They answered: ‘Şāliĥ.! Great hopes did we place in you before this. Would you now forbid us to worship what our forefathers worshipped? We are indeed in grave doubt about that to which you call us.’” (Verse 62)

Onlara, ondan büyük umutlar beslediklerini söylüyorlar. Bir zamanlar geniş bilgisini, dürüstlüğünü, duyarlılığını ve bilgeliğini takdir ettikleri hâlde, şimdi tamamen hayal kırıklığına uğramış durumdalar. Neden? “Babalarımızın taptığı şeylere tapmamızı yasaklıyor musun şimdi?” (62. ayet) Onlara göre felaket buydu. Bunun dışında hiçbir şey beklemiyorlardı. Ve bu durum, zihinlerinde Sâlih'in söylediği her şeye dair ciddi şüpheler uyandırdı.

They tell him that they had placed great hopes in him. Where once they had appreciated his wide knowledge, honesty, sensibility and wisdom, they are now totally disappointed. Why? “Would you now forbid us to worship what our forefathers worshipped?” (Verse 62) To them, that was the calamity. They expected anything but this. And this raised grave doubts in their minds about everything Şāliĥ had said.

"Ve şüphesiz, bizi çağırdığın şeyden dolayı derin bir kuşku içindeyiz."

“We are indeed in grave doubt about that to which you call us.” (Verse 62)

Böylece Semûd kavmi, açık ve apaçık olanı şaşırtıcı bulmaktadır. Doğru ve net olanı tuhaf ve alışılmadık görmektedirler. Kardeşleri Sâlih'in, onları yalnızca Allah'a ibadet etmeye çağırması karşısında hayrete düşmektedirler. Ancak bu hayretleri hiçbir delile, hiçbir akli kanıta ya da düşünceye dayanmamaktadır. Yalnızca atalarının bu sahte ilahlara tapmış olmasından dolayı şaşkınlığa düşmektedirler. İnsanlar gerçekten de bu derecede körlüğe ulaşabilmektedir. İnançlarını, ataları da aynı şeye inanmış olduğu için sürdürmekten başka bir dayanakları yoktur. Bir kez daha görüyoruz ki Allah'ın birliğine dayanan iman, özünde, insan aklının geçmişi körü körüne taklit etme bağlarından ve efsanevi hayallerin zincirlerinden tamamen ve bütünüyle kurtarılması çağrısıdır.

Thus, the Thamūd are puzzled by what is straightforward. They consider as strange and singular what is right and clear. They are amazed that their brother, Şāliĥ, should call them to worship God alone. Their astonishment, however, is not based on any evidence, argument, or intellectual thought. They are astonished only because their forefathers worshipped such false gods. People can indeed reach this level of blindness. They base their beliefs on nothing more than the fact that their forefathers believed in the same thing. Once again we find that the faith based on God’s oneness is, in essence, a call for the complete and total liberation of the human mind from its bonds of blind imitation of the past, and from the shackles of legendary illusions.

Semûd kavminin Salih'e karşı tutumu ve "Bundan önce senden büyük umutlar beslemiştik" sözleri, Kureyş'in Muhammed ﷺ'e ve onun dürüstlüğüne gösterdiği büyük güveni hatırlatır. Ancak o, onlara yalnız Tanrı'ya iman etmeleri çağrısında bulunduğunda, Salih'in kavminin ona yaptığı gibi onu da yalanladılar. Onun bir sihirbaz ve uydurucu olduğunu iddia ettiler.

The Thamūd’s attitude towards Şāliĥ and their statement, “Great hopes did we place in you before this,” remind us of the great trust the Quraysh had shown in Muĥammad (peace be upon him) and his honesty. When he, however, called on them to believe in God alone, they denounced him in the same way as Şāliĥ was denounced by his people. They accused him of being a sorcerer and a fabricator.

Onun dürüstlüğüne dair kendi tanıklıklarını unutmayı tercih ettiler. Aynı tutum hep tekrarlanır.

They preferred to forget their own testimony to his honesty. The same attitude is always repeated.

Nuh gibi, büyük dedesi, Salih de halkına bu basit soruyu sorar:

Like Noah, his great-grandfather, Şāliĥ puts this simple question to his people:

"Ey kavmim, düşünün! Eğer Rabbimden bana verilmiş apaçık bir delile dayanıyorsam ve O, bana lütfunu bağışlamışsa, O'na isyan edersem beni Allah'tan kim kurtarabilir? Bu durumda siz bana ancak mahvımı artırırsınız." (63. ayet) Eğer apaçık bir delilim varsa, yolumun doğru yol olduğundan içimde mutlak bir kesinlik duyuyorsam ve Tanrı, beni O'nun mesajını iletmek için seçerek ve bu görev için beni yetkin kılan nitelikleri vererek bana lütfunu bağışlamışsa, sizin bana duyduğunuz umudu ve güveni korumak uğruna O'nun mesajını size iletmeyerek O'na isyan edersem, beni Tanrı'dan kim koruyabilir?

“Think, my people! If I take my stand on a clear evidence from my Lord who has bestowed on me His grace, who will save me from God were I to disobey Him? You are, in such a case, only aggravating my ruin.” (Verse 63) If I have clear proof, and I feel it within me to be absolutely certain that my path is the right path, and if God has bestowed His grace on me by choosing me to deliver His message, and has given me the qualities which make me qualified for this task, who will protect me from God if, in order to preserve your hopes and trust in me, I disobey Him by not conveying to you His message?

Umduğun şeyler Allah'a karşı sana herhangi bir fayda sağlayabilir mi?

Would your hopes which you have placed in me be of any use to me against God?

"Bana Allah'a karşı gelirsem, beni Allah'ın azabından kim kurtarabilir?" Siz bana, iki kat bir yıkımdan başka bir şey vaat etmiyorsunuz. Hem Allah'ın gazabına uğrayacağım, hem de O'nun elçisi olma şerefinden mahrum kalacağım; bunun yanında bu dünyada rezil olacak, bir de ahiretteki cezaya çarptırılacağım. Ne büyük bir kayıp! "Ey kavmim, işte Allah'ın dişi devesi, sizin için açık bir mucize. Onu Allah'ın arzında serbestçe otlasın diye bırakın ve ona hiçbir zarar vermeyin; yoksa yakın bir azaba uğrarsınız." (Ayet 64) Sure, Şâlih'in onlara bir işaret olarak verildiğini söylediği bu dişi deve hakkında burada herhangi bir tarif vermemektedir. Yine de o, "Allah'ın dişi devesi"dir; onlara özellikle "sizin için açık bir işaret" olarak gönderilmiştir. Bu, devenin, Allah'tan bir işaret olduğunu anlamalarını sağlayan belirgin bazı özelliklere sahip olduğunu ima etmektedir. Onlara, devenin Allah'ın arzında serbestçe otlamasına izin verilmesi ve ona hiçbir zarar verilmemesi emredilmiş; aksi takdirde yakın bir azaba uğrayacakları bildirilmiştir. Arapça orijinal cümlenin yapısı, azabın hemen gelip onları tamamen kuşatacağını ifade etmektedir.

“Who will save me from God were I to disobey Him?” You raise before me nothing more than the prospect of double ruin. I will incur God’s anger in addition to being deprived of the honour of being His messenger and will suffer the ignominy of this world in addition to the punishment of the hereafter. What a compound loss! “And, my people, here is God’s she-camel, a clear sign for you. Leave her to graze at will in God’s land, and do her no harm, lest speedy punishment befall you.” (Verse 64) The sūrah does not give here any description of the she-camel to which Şāliĥ refers as a sign given to them. However, she is ‘God’s she-camel,’ sent to them in particular so as to be ‘a clear sign for you.’ This suggests that the she-camel had certain distinctive qualities by which they knew that it was a sign from God. They were told to allow the she-camel to graze at will in God’s land and to do her no harm, or else, they would suffer a speedy punishment. The structure of the sentence in the original Arabic suggests that the punishment would fall immediately and overwhelm them totally.

"Ama onu acımasızca kestiler. (Salih) dedi ki: 'Evlerinizde hayattan yararlanmanız için yalnızca üç gün daha var. Bu, yalanlanmayacak bir vaattir.'" (65. ayet) Salih'in uyarılarına rağmen, dişi deveyi baldırlarından keserek öldürdüler. Buradaki Arapça metin 'kesmek' için, onu öldürmeden önce kılıçlarla baldırlarını kestiklerini gösteren bir terim kullanır. Eylemleri, bozgunculuklarının ve kayıtsızlıklarının kanıtıydı. Burada metnin, dişi devenin ortaya çıkışı ile onu öldürmeleri arasında herhangi bir zamanın geçmesine izin vermediğini not ediyoruz. Rablerinden gelen bu ayetin, Salih'in mesajına karşı tutumlarını etkilemediği açıktır. Bu yüzden cezalandırılmaları gerekiyordu.

“Yet they cruelly slaughtered her. He said: ‘You have just three more days to enjoy life in your homes. This is a promise which will not be belied.” (Verse 65) Despite Şāliĥ’s warnings, they hamstrung the she- camel and killed her. The Arabic text uses for ‘slaughter’ a term that indicates that they struck her hamstrings with swords before killing her. Their action was evidence of their corruption and apathy. We note that the text here does not allow for any time passing between the appearance of the she- camel and their killing of her. It is evident that this sign from their Lord did not affect their attitude to Şāliĥ’s message. Hence, they had to be punished.

Onlara üç gün süre tanındı ve bu sürenin, eğlenmeleri için kalan vakit olduğu kendilerine söylendi. Ardından azap mutlaka gelecekti: "Hükmümüz gerçekleştiğinde, lütfumuzla Ṣāliḥ'i ve onunla birlikte iman edenleri o günün rezilliğinden kurtardık. Şüphesiz Rabbin, güçlü ve üstün olandır." (Ayet 66) Belirlenen zamanda Ṣāliḥ ve ona uyanlar Tanrı'nın lütfuyla kurtuldu. Onlara özel bir iyilik yapıldı ve Semûd'un geri kalanının, o korkunç sesi işitip olduğu yerde, daha önce bulunduğu durumda öldüğü aşağılık sondan kurtarıldılar.

They were given a respite of three days, and were told that that was the time left for them to enjoy themselves. The punishment would then surely follow: “When Our judgement came to pass, by Our grace We saved Şāliĥ and those who shared his faith from the ignominy of that day. Indeed, your Lord is Powerful, Almighty.” (Verse 66) At the appointed time Şāliĥ and those who followed him were saved by God’s grace. A special act of kindness was done to them and they were saved the humiliating destiny of the rest of the Thamūd, who died, having heard the dreadful cry, with everyone in the same position they were in before the cry.

Gerçekten Rabbin güçlüdür, her şeye kadirdir. Hiçbir şey O'nun önüne geçemez ve ne kadar güçlü olursa olsun hiçbir toplum O'nun hükmünden kaçamaz. O'nun safında olanların onurları her zaman korunmuş olacaktır.

“Indeed your Lord is Powerful, Almighty.” Nothing can stand in His way and no people, powerful as they may be, can escape His judgement. Those who are on His side will always have their dignity intact.

Sure'nin ardından, Semûd kavmini ve yok oluşlarının ne kadar hızlı gerçekleştiğini bizi hayrete düşüren bir sahneyi tasvir eder: "Zulmedenleri o şiddetli ses yakaladı; sabah olunca evlerinde yüz üstü, cansız yatar halde kaldılar; sanki orada hiç yaşamamışlar gibiydi." (Ayet 67-68) Sanki o muhteşem konutlarında hiç oturmamışlar ve orada hiç refaha ermemişler gibidirler. Bu, insanı hayrete düşüren bir tablodur. Hayat ile ölüm arasında bir göz açıp kapayıncaya kadar bir fark vardır. Bir insanın bütün hayatı, bir an'dan ibaret bir şeyden başka değildir.

The sūrah then portrays a scene which makes us wonder at the Thamūd and the speed with which they were destroyed: “The blast overtook the wrongdoers, and when morning came, they lay lifeless on the ground, in their very homes, as though they had never prospered there.” (Verses 67-68) It is as if they never dwelled or prospered in their magnificent dwellings. It is a scene which fills us with wonder. Nothing more than a glance separates life from death. The whole life of a human being is no more than a momentary affair.

Surenin sonundaki yorum, sûrede her zaman olduğu gibi, cezalandırılan kavmin suçunu, üzerine inen lanetin kendilerini kovalamasını ve onların varlıktan ve hatıradan silindiklerini kaydeder: "Semûd kavmi Rablerini inkâr etti! Ey, Semûd'un kahrolası olması!" (68. ayet)

The final comment is the usual one in the sūrah. It records the guilt of the people punished, the curse which pursued them and the fact that they were removed from existence and memory: “The Thamūd denied their Lord! Oh, away with the Thamūd.” (Verse 68)

Bu, insanlığa ilahi mesajın tarihinde bir başka bölümdür. Bu, geniş anlamıyla İslam'ın özünü anlatan aynı mesajdır:

This is another episode of the history of the divine message to mankind. It is the same message, speaking about the essence of Islam, in the broad sense of the word:

Allah'a ibadet etmek ve yalnızca O'na teslim olmak, O'na hiçbir ortak koşmadan. Yine, Tanrı'nın birliğine dayanan ilahi inançtan sapmanın ardından gelen bir cahiliyye hâliyle karşı karşıyayız. Kendinden önceki Âd kavmi gibi, Semûd kavmi de Nuh'un gemisinde kurtarılan müminlerin soyundan geliyordu; ancak doğru inançtan saptılar ve korkunç bir cahiliyye hâline düştüler. Şâlih, onları yeniden hakiki inanca döndürmek için gönderildi. Note: I've kept "God" as the original text has it, so the first sentence should read "Tanrı'ya ibadet etmek" instead. Corrected version: Tanrı'ya ibadet etmek ve yalnızca O'na teslim olmak, O'na hiçbir ortak koşmadan. Yine, Tanrı'nın birliğine dayanan ilahi inançtan sapmanın ardından gelen bir cahiliyye hâliyle karşı karşıyayız. Kendinden önceki Âd kavmi gibi, Semûd kavmi de Nuh'un gemisinde kurtarılan müminlerin soyundan geliyordu; ancak doğru inançtan saptılar ve korkunç bir cahiliyye hâline düştüler. Şâlih, onları yeniden hakiki inanca döndürmek için gönderildi.

to worship God and submit to Him alone, associating no partners with Him. Again we are faced with a state of jāhiliyyah that follows deviation from the divine faith based on God’s oneness. Like the `Ād before them, the Thamūd descended from the believers saved in Noah’s ark, but they deviated from the right faith and ended up in a dreadful state of jāhiliyyah. Şāliĥ was sent to return them to the true faith.

Onlara istedikleri gibi mucizevi bir işaret verilir, ancak bu onları iman etmeye yöneltmez; aksine onları daha da düşmanca bir tutuma sürükler ve dişi deveyi acımasızca keserler.

They are given a miraculous sign, as they asked for, but this does not lead them to believe; rather, it makes them more hostile and they cruelly slaughter the she-camel.

Arap putperestleri de Peygamber'den kendilerine iman etmelerine yardımcı olacak mucizevi bir alamet getirmesini talep ediyorlardı. Ancak Salih'in kavmine verilen alamet onlara hiçbir fayda sağlamadı. Allah'a iman etmek için mucize gerekmez: Doğru düşünülerek yaklaşıldığında mesaj hem basit hem de açıktır. Cahiliyye ise kalpleri ve akılları mühürleyerek insanları cehalet içinde bırakır.

The Arab idolaters also demanded that the Prophet bring them some miraculous sign to help them accept his message. But the sign given to Şāliĥ’s people benefitted them nothing. To believe in God does not require miracles: the message is both simple and straightforward when approached with clear thinking. Jāhiliyyah, however, seals both hearts and minds leaving people in a state of ignorance.

Yine, Allah'ın elçilerinden biri olan ve O'nun mesajını iletmekle görevlendirilmiş bu seçkin kişinin kalbinde tecelli eden İlahlık hakikatini görüyoruz. Kur'an'da nakledildiği üzere Salih şöyle der: "Ey kavmim! Ben, bana lütfunu bahşetmiş olan Rabbimden gelen açık bir delile dayanıyorsam, O'na isyan etmem durumunda beni Allah'tan kim kurtarabilir? Bu durumda siz bana yalnızca hüsranımı artırırsınız." (63. ayet) Bunu, Rabbini kendi kalbinde hissettiği şekliyle onlara açıkça tarif ettikten sonra söyler: "Rabbim çok yakındır, her dileği kabul eder." (61. ayet)

Again we find here the truth of Godhead as manifested in the heart of one of the noble messengers chosen to deliver His message. It is stated by Şāliĥ, as he is quoted in the Qur’ān: “Think, my people! If I take my stand on a clear evidence from my Lord who has bestowed on me His grace, who will save me from God were I to disobey Him? You are, in such a case, only aggravating my ruin.” (Verse 63) He says this after having given them a clear description of his Lord as he feels His presence in his own heart: “My Lord is ever near. He answers all.” (Verse 61)

Tanrılık gerçeğinin güzelliği, yüceliği ve kusursuzluğu, Tanrı'nın seçtiği bu soylu topluluğun kalplerinde olduğu kadar iyi yansıtıldığı hiçbir yer yoktur. Bu kalpler, bu büyük gerçeğin berrak, lekesiz bir sergisi olarak öne çıkar.

Nowhere are the beauty, majesty and perfection of the reality of Godhead better reflected than in the hearts of this noble group of God’s chosen people. These hearts stand out as a clear, unstained exhibition of this great reality.

Burada ayrıca cāhiliyye'nin açıkça doğru olanı nasıl yanlış saydığını ve hakikate son derece tuhaf gözle baktığını da görüyoruz! Ṣāliḥ, güzel ahlakı, berrak düşüncesi ve bilgeliği sayesinde halkı tarafından çok takdir ediliyordu. Halkı ona büyük umutlar bağlamıştı. Ancak mesajını onlara ilettikten sonra, ona büyük bir hayal kırıklığıyla bakmaya başladılar. Bu ani değişiklik neden oldu? Yalnızca onları yalnız Allah'a teslim olmaya çağırdığı için. Bu çağrı, atalarından öğrendikleriyle çelişiyordu. İnsan kalbi hak dinden en ufak bir sapma gösterdiğinde, bu sapma onu hakikatten öylesine uzaklaştırır ki, basit ve mantıklı olmasına rağmen hakikati takdir edemez hale gelir. Buna karşılık, bu tür sapmış kalpler, doğal ve akli mantığa açıkça ters düşen sapkınlıkları kabul edebilmektedir.

We also find here how jāhiliyyah considers as erroneous what is clearly right, and looks at the truth as extremely singular! Şāliĥ was much appreciated by his people because of his fine character, clear thinking and wisdom. His people placed great hope in him. But once he had delivered his message to them, they looked upon him with much disappointment. Why this sudden change? It was only because he called on them to submit themselves to God alone. This was at variance with what they had learnt from their forefathers. When the human heart deviates even slightly from the true faith, its error takes it so far away as to make it unable to appreciate the truth, simple and logical as it is. By contrast, such deviant hearts are able to accept deviation that flies in the face of natural and rational logic.

Salih, halkını çağırarak şöyle dedi: "Ey halkım! Yalnız Allah'a ibadet edin. Ondan başka hiçbir ilahınız yoktur. O, sizi yerden yaratan ve sizi orada yerleştiren Odur." (Ayet 61) Böylece onlara, yaratılışları üzerine kurulan, açıkça doğal ve çürütülemez olan delille, kolayca fark edebilecekleri bir yolla seslendi. Onlar hiçbir zaman kendilerini kendilerinin yarattığını, hayatta kalmalarını kendilerinin sağladığını ve yeryüzünde bulunan rızkı kendilerinin temin ettiğini iddia etmemişlerdi. Kendilerini yaratanın Allah olduğunu inkâr etmiyorlardı. Ancak bu kabulün mantıksal sonucunu, yani yalnız Allah'a teslim olmayı ve O'nun hidayetine uymayı takip etmediler. Salih'in onlardan istediği şey tam olarak buydu: "Yalnız Allah'a ibadet edin. Ondan başka hiçbir ilahınız yoktur." Dolayısıyla tartışma konusu ilahlık meselesi değildir. Her zaman olduğu gibi, mesele Allah'ın rububiyeti ve hâkimiyeti ile insanın boyun eğmesi ve itaat etmesidir.

Şāliĥ called on his people: “My people! Worship God alone. You have no deity other than Him. He it is who brought you into being out of the earth and settled you therein.” (Verse 61) He thus appealed to them by what they could easily recognize as natural and irrefutable evidence based on how they were brought into being. Never had they claimed that they were the ones who brought themselves into being, ensured their survival and provided themselves with the sustenance available on earth. They did not deny that it was God who brought them into being. But they did not follow this through to its logical outcome, namely, submission to God alone and following His guidance. This indeed was the essence of what Şāliĥ called on them to do: “Worship God alone. You have no deity other than Him.” It is, then, not the issue of Godhead that is subject to contention. As always, it is the issue of God’s Lordship and sovereignty and man’s submission and obedience.

Bu, İslam ile cahiliyye arasındaki mücadelede bütün boyunca görülen aynı meselenin devamıdır.

This is the same issue throughout the battle between Islam and jāhiliyyah.

Hud (Asla Bozulmayan Vaat) 50-68

Önizleme

Sağlık, Yağmur ve Allah'tan Korkanlar Wait, the rule says never write "Allah"; the original says "God", so I must write the Turkish word for God. Corrected: Sağlık, Yağmur ve Tanrı'dan Korkanlar

Boş Tartışmadan Bir Ders

Ād'ın Helâkı

Asıl Tartışma Konusu

İman, Hakikat ve İnsan Refahı

Yüksek Umutlar, Kibir ve Acı Bir Sonun

Tarihsel Benzerlikler