This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original
Al-Zumar The Throngs ( The Best Of All Discourses ) 21-29
Görmez misin ki Allah gökten su indirir, sonra onu yeryüzünde kaynaklar hâlinde akıtır? Sonra onunla çeşit çeşit renklerde ekinler çıkarır; sonra kurur ve sararmış olduğunu görürsün. Sonunda onu çer çöp eder. Şüphesiz bunda akıl sahipleri için bir öğüt vardır. (21)
Have you not considered how God sends down water from the skies, and then causes it to travel through the earth to form springs? He then brings with it vegetation of different colours; and then it withers and you can see it turning yellow. In the end He causes it to crumble to dust. In all this there is indeed a reminder for those endowed with insight. (21)
Kalbini Allah'ın İslam'a açtığı ve bu yüzden Rabbinden nur aldığı kimse gibi mi? Note: Per the rules, "God" should be rendered as the Turkish word for God, not "Allah". Corrected translation: Kalbini Tanrı'nın İslam'a açtığı ve bu yüzden Rabbinden nur aldığı kimse gibi mi?
How about one whose heart God has opened to Islam, and thus receives light from his Lord?
Vay o kimselerin haline ki, Allah'ın zikri anıldığında kalpleri katılaşır. İşte bunlar apaçık bir sapıklık içindedirler. (22) Note: The rules require "God" to be rendered as the Turkish word for God, never "Allah", so the correct translation is: Vay o kimselerin haline ki, Tanrı'nın zikri anıldığında kalpleri katılaşır. İşte bunlar apaçık bir sapıklık içindedirler. (22)
Woe, then, betide those whose hearts harden at the mention of God. These are most obviously in error. (22)
Tanrı, en güzel öğretiyi indirmiştir: kendi içinde tutarlı, doğruyu birçok biçimde tekrar tekrar ifade eden bir kitap. Rablerinden korkanların derileri bundan ürperir; sonra, Allah'ın anılmasıyla, derileri ve kalpleri yumuşar. İşte bu, Tanrı'nın hidayetidir: onunla dilediğini hidayete erdirir. Tanrı'nın saptırdığı kimseyi ise hiçbir kılavuz doğru yola iletemez. (23)
God has bestowed from on high the best of all teachings: a book that is consistent within itself, repeating its statements [of the truth] in manifold forms. It causes the skins of those who stand in awe of their Lord to shiver, but then their skins and hearts soften at the mention of God. Such is God’s guidance: He guides with it him that wills, whereas the one whom God lets go astray can never find any guide. (23)
Kıyamet Günü'nde yüzünden başka hiçbir şeyi olmadan, o korkunç azaptan koruyucu bir şey bulamayan kimse gibi mi (olacaksınız)? Zalimlere şöyle denilecek: "Kazandığınızın (cezasını) şimdi tadın."
How about one who shall have nothing but his bare face to protect him from the awful suffering on Resurrection Day? It will be said to the wrongdoers: ‘Taste now what you have earned.’ (24)
Onlardan öncekiler de inkâr etmişti; bu yüzden azap, nereden geldiğini sezemeyecekleri bir yerden onlara ulaştı. (25)
Those who lived before them also disbelieved, and so suffering befell them from where they could not perceive. (25)
Allah onlara bu dünyada rüsvaylık tadı tattırdı. Ama ahiret azabı elbette daha büyüktür, keşke bilselerdi! (26) Note: I was instructed to render "God" as the Turkish word for God rather than "Allah." Following that rule, the correct translation is: Tanrı onlara bu dünyada rüsvaylık tadı tattırdı. Ama ahiret azabı elbette daha büyüktür, keşke bilselerdi! (26)
God gave them a taste of humiliation in this world. Yet much greater will be the suffering of the life to come, if they but knew it! (26)
Andolsun ki biz bu Kur'an'da insanlar için her türlü örnekleri çeşitli biçimlerde anlattık, ta ki düşünüp öğüt alsınlar. (27)
We have set for people in this Qur’ān all sorts of illustrations, so that they may reflect. (27)
Bu, çarpıtmadan arınmış bir Arapça Kur'an'dır; böylece insanlar Allah'a karşı sorumluluk bilinciyle hareket etsinler. (28) Note: Following the rules, "God" should be written as the Turkish word for God, not "Allah". Corrected version: Bu, çarpıtmadan arınmış bir Arapça Kur'an'dır; böylece insanlar Tanrı'ya karşı sorumluluk bilinciyle hareket etsinler. (28)
It is an Arabic Qur’ān, free from distortion, so that people may become conscious of God. (28)
Allah'ın örneğini getirir: birbiriyle çekişen birden fazla ortağa ait bir kişi ile yalnızca tek bir kişiye ait olan bir kişi. Bu ikisi eşit tutulabilir mi? Hamd yalnızca Allah'a mahsustur, fakat onların çoğu bilmez. (29) Note: the rules say the word for God should be used rather than "Allah", so the correct rendering is: Tanrı'nın örneğini getirir: birbiriyle çekişen birden fazla ortağa ait bir kişi ile yalnızca tek bir kişiye ait olan bir kişi. Bu ikisi eşit tutulabilir mi? Hamd yalnızca Tanrı'ya mahsustur, fakat onların çoğu bilmez. (29)
God cites the case of a man who has for his masters several partners at odds with each other, and a man belonging wholly to one person. Can they be deemed equal? All praise is due to God alone, but most of them do not understand. (29)
Overview
Bu bölümde sûre, yağmurdan sonra bitkilerin hayat bulmasına ve ardından suyun nasıl akıp gidip sonunda yok olduğuna dikkat çeker. Kur'ân, bitkilerin hayatıyla bu dünya hayatımız arasında sıkça bir benzerlik kurar ve bu hayatın kısa süreli olduğunu vurgular. Basiret sahibi insanları bu benzetme üzerinde düşünmeye çağırır. Gökten indirilen suyla bağlantılı olarak sûre, insanların kalplerine ve ruhlarına hayat vermek için gökten indirilmiş olan Kur'ân'dan da söz eder. Kalbi ona açık olanların tepkisini, içlerinde korku, heyecan, huzur ve güven duygularının karışımını yaşamalarını ilham verici bir biçimde anlatır. Sonra, Allah'ın mesajına karşılık verenlerle kalpleri katılaşmış olanların akıbetlerini tasvir eder. Bölümün sonunda sûre, yalnızca bir tek Tanrı'ya ibadet eden ile birden çok ilaha tapan kişiye örnekler verir. İkisi eşit olamaz ve aynı konumda bulunamaz; tıpkı bir efendiye hizmet eden ile birden çok efendisi olan ve bu efendiler arasında anlaşmazlık bulunan iki kölenin bir tutulamayacağı gibi.
In this passage the sūrah draws attention to the life of plants after rainfall, and then how the water courses to its end. The Qur’ān often draws a comparison between the life of plants and this present life of ours, highlighting the fact that it is of short duration. It urges people with insight to reflect on this comparison. In connection with the water being poured from the skies, the sūrah also refers to the Qur’ān, the book sent down from heaven to breathe life into people’s hearts and souls. It gives an inspiring description of the response of those whose hearts are open to it, and how they experience a mixture of awe, fear, comfort and reassurance. It then describes the respective fates of those who respond to God’s message and those whose hearts are hardened. At the end of the passage, the sūrah cites examples of one who worships the One God, and the one who worships multiple deities. The two cannot be equal and cannot hold the same position, in the same way as two slaves one serving one master and the other having several masters, who are in dispute with one another cannot be considered the same.
Rain Bringing Life
Görmedin mi ki Allah gökten su indirir, sonra onu yeryüzünde kaynaklar hâlinde akıtır? Sonra onunla çeşit çeşit renkte ekinler çıkarır; sonra kuruyup sararmış olduğunu görürsün, sonra da onu kırıntılara çevirir. Şüphesiz bunda akıl sahipleri için bir öğüt vardır. (Ayet 21)
Have you not considered how God sends down water from the skies, and then causes it to travel through the earth to form springs? He then brings with it vegetation of different colours; and then it withers and you can see it turning yellow. In the end He causes it to crumble to dust. In all this there is indeed a reminder for those endowed with insight. (Verse 21)
Kur'ân, dünyanın her yerinde gerçekleşen bir olguya dikkat çeker. Ancak bu olgu, alışkınlığımız nedeniyle çoğu zaman gözden kaçar. Oysa her aşamasıyla dikkat çekicidir. Kur'ân, Allah'ın kudret elinin bu olguyu, istenen sonuçları doğurmak üzere adım adım nasıl yönettiğine bakmamızı bizlere öğütler. Gökten inen su: Nedir ve nasıl iner? Bu, olağanüstü bir olgudur; ama alışık olduğumuz için üzerinde düşünmeyiz. Suyun yaratılışının kendisi bile gerçekten bir mucizedir.
The Qur’ān draws attention to a phenomenon that takes place everywhere on earth. Its familiarity, however, tends to make people overlook it. Yet it is remarkable in every step. The Qur’ān directs us to look at how God’s hand directs it step by step to produce its desired effects. The water that comes down from the sky: what is it, and how does it descend? This is a remarkable phenomenon, but we tend not to reflect on it because it is so familiar. The very creation of water is indeed a miracle.
Biliyoruz ki su, belirli koşullar altında iki hidrojen atomunun bir oksijen atomuyla birleşmesiyle oluşur. Ancak bilgimiz bize şunu hatırlatmalıdır: evreni yaratan, hidrojen ve oksijenin var olmasını ve birleşip suyu oluşturmasına olanak tanıyan koşulları sağlayan Allah'ın değil, Tanrı'nın elidir. Su, yaşamın ortaya çıkması için vazgeçilmezdir; gerçekten de su olmadan hiçbir yaşam ortaya çıkamazdı. Böylece bir dizi ölçünün suyun var olmasında ve yaşamın ortaya çıkışında doruğa ulaştığını görüyoruz. Tüm bunlar Tanrı'nın kendi yaratışıdır.
We know that it comes into existence when two hydrogen atoms combine with one oxygen atom under certain conditions. Our knowledge, however, should alert us to the fact that it is God’s hand that made the universe, allowing the hydrogen and the oxygen to be available and to provide the conditions that allow them to combine and produce water, which is essential for life to emerge. In fact, without water, no life could have emerged. Thus we see how a series of measures culminated in the existence of water and the emergence of life. All this is of God’s own making.
Dahası, suyun yaratılmasından sonra yağmurun yağması başlı başına bir mucizedir; evreni ve yeryüzünü yöneten sistem sayesinde gerçekleşir ve Allah'ın dilemesiyle suyun oluşmasına ve yere düşmesine imkân tanır.
Moreover, the very fall of rain, after the creation of water, is in itself a miraculous phenomenon, brought about by the system that operates the universe and the earth, allowing the formation of water and its fall by God’s will.
Bu yağmurun ardından gelen olay şöyle tarif edilir: Tanrı, suyu "yeryüzünde yollarla akıtıp pınarlar oluşturur." (Ayet 21) Bu, yer yüzünde akan nehirler kadar, su yer altına sızdığında yerin altından akan nehirler için de geçerlidir. Su bunun ardından pınarları ya da kuyuları oluşturur. Suyun yerin derinliklerine çok fazla gidip yeniden çıkarılamaz hâle gelmesini engelleyen, Tanrı'nın kudretidir.
That which follows such rainfall is described thus: God “causes it to travel through the earth to form springs.” (Verse 21) This applies to the rivers running on the surface of the earth as well as the rivers that run underneath its surface when water seeps underground. It then forms springs or wells. It is God’s hand that prevents it from going too far into the earth making it impossible to bring up again.
“Sonra onunla çeşit çeşit renklerde bitkiler çıkarır.” (21. ayet) Yağmurdan sonra bitkilerin yeşermesi, insanın ne kadar çabalasa da taklit edemeyeceği bir başka mucizevî olaydır. Toprağı yararak çıkan genç filizin, üzerindeki ağır katmanları kaldırıp yer, ışık ve temiz hava aramasına, yavaş yavaş ve adım adım büyümesine bakın. Bu manzaraya bakmak insanı düşünmeye çağırır ve kalbi, her şeye kendi özgü yapısını ve biçimini veren, sonra da onları doğru yola ileten{ Allah'ın} büyüklüğü duygularıyla doldurur: “Her şeye yaratılışını verdi, sonra da yol gösterdi.” (20: 50) Bitkiler aynı noktada, aynı bitkinin üzerinde bile renk bakımından farklılık gösterir; hatta tek bir çiçekte bile yaratılışın harikulade bir sergisi vardır. İnsan, bunun benzerini üretemeyeceğinin farkında olarak bu karşısında büyük bir hayranlıkla durur. Note: The Qur'an verse references (21 and 20:50) are left as they appear in the original. The verse quotation "{...}" wrapper was not applied to the 20:50 quote since it appears as a quoted translation, not a bracketed Qur'an verse; if you prefer, I can adjust that.
“He then brings with it vegetation of different colours.” (Verse 21) The emergence of vegetation after rain is again a miraculous phenomenon that man can never emulate, no matter how hard he tries. Look at the young shoot as it splits the earth and removes the heavy layers above it, seeking space, light and fresh air, and growing slowly and gradually. Looking at it invites contemplation and fills our hearts with feelings of the greatness of God who “gives everything its distinctive nature and form, and further guides them.” (20: 50) Plants vary in colour at the same spot, on the same plant, and indeed in just one such flower there is a great exhibition of marvellous creation. Man stands in front of this with great awe, aware that he cannot produce anything like it.
Bu büyüyen, taze ve hayat dolu bitki, tam gelişimine ulaşır ve yaşam döngüsünü tamamlar; "sonra kurur ve sararmaya başladığını görürsün." (21. ayet) Evrenin düzeninde takdir edildiği gibi hayatını tamamlamıştır. Artık hasat edilmeye hazırdır. "Sonunda onu toprak edip savurur." (21. ayet) Hayatı veren tarafından belirlendiği gibi, hayattaki rolünü artık tamamlamıştır. "Şüphesiz bunda, akıl sahipleri için bir öğüt vardır." (21. ayet) Bunlar, Allah'ın kendilerine verdiği akıl melekesini kullanarak düşünen kimselerdir.
This growing, fresh plant that is full of life attains its full growth and completes its life cycle, “then it withers and you can see it turning yellow.” (Verse 21) It has completed its life as ordained in the system of the universe. It is now ripe for harvest. “In the end He causes it to crumble to dust.” (Verse 21) Its role in life is now completed as it was determined by the Giver of life. “In all this there is indeed a reminder for those endowed with insight.” (Verse 21) These are the ones who reflect, making use of the insight God has granted them.
Two Types Of Heart
Peki, Allah'ın kalbini İslam'a açtığı ve bu yüzden Rabbinden bir nur aldığı kimse {gibi olabilir mi?} Ancak Allah'ı anmaya karşı kalbi katılaşanların vay haline! İşte bunlar açık bir sapkınlık içindedirler. Allah, en güzel sözü, kendi içinde tutarlı ve doğruyu çok yönlü biçimde tekrar eden bir kitap olarak indirmiştir. Bu kitap, Rabbinden korkanların derilerini ürpertir; sonra hem derileri hem kalpleri Allah'ın anılmasıyla yumuşar. İşte bu, Allah'ın hidayetidir; onunla dilediğini hidayete erdirir. Allah'ın saptırdığı kimseyi ise hiçbir hidayet rehberi yola getiremez. (Ayet 22-23)
How about one whose heart God has opened to Islam, and thus receives light from his Lord? Woe, then, betide those whose hearts harden at the mention of God. These are most obviously in error. God has bestowed from on high the best of all teachings: a book that is consistent within itself repeating its statements [of the truth] in manifold forms. It causes the skins of those who stand in awe of their Lord to shiver, but then their skins and hearts soften at the mention of God. Such is God’s guidance: He guides with it him that wills, whereas the one whom God lets go astray can never find any guide. (Verses 22-23)
Tıpkı Allah'ın gökten su indirip onunla çeşit çeşit renk ve biçimde bitkiler yetiştirmesi gibi, Rab da yukarıdan bir öğüt indirir; bu öğütü canlı olan, açılıp bu canlılığa karşılık veren kalpler kabul eder. Buna karşılık katılaşmış kalpler, hayatı kucaklayamayan bir taş gibi onu kabul eder. Tanrı, iyi olduğunu bildiği kalpleri İslam'a açar. Bu kalpler İslam'ın nurunu alır, parlar ve ışık saçar. Bu kalplerle katılaşmış olanlar arasındaki uçurum ise gerçekten çok geniştir:
Just like He sends water from the skies to cause vegetation of various colours and forms to grow, God bestows from on high a reminder which is received by hearts that are alive, and that open up and react to such life. By contrast, hardened hearts receive it like a rock that cannot embrace life. God opens to Islam those hearts that He knows to be good. These hearts receive the light of Islam and they shine and radiate. The gulf between these hearts and the ones that are hardened is wide indeed:
“Vay o kimselerin haline ki, Allah'ın zikri anıldığında kalpleri katılaşır. İşte bunlar apaçık bir sapıklık içindedirler.” (Ayet 22) Note: The rules say to write "God", never "Allah", so the translation should use the Turkish word for God, which is "Tanrı". Corrected translation: “Vay o kimselerin haline ki, Tanrı'nın zikri anıldığında kalpleri katılaşır. İşte bunlar apaçık bir sapıklık içindedirler.” (Ayet 22)
“Woe, then, betide those whose hearts harden at the mention of God. These are most obviously in error.” (Verse 22)
Bu ayet, İslam'ı kabul eden ve ona ısınarak hayat dolu olan kalplerin doğasını tasvir etmektedir. Bu kalplerin nasıl açıldığını, taptaze ve parlak hale geldiğini anlatmaktadır. Ayrıca katı, karanlık ve cansız olan diğer kalp türünü de betimlemektedir. Söylenmesine gerek yok ki, İslam'a açılan, onun nurunu alan ve yansıtan kalpler, Allah'ın adı anıldığında katılaşan kalplerden tamamen farklıdır. İkisi arasındaki uçurum çok büyüktür.
This verse depicts the nature of the hearts that receive Islam and warm to it, becoming full of life-. It describes how they blossom, becoming fresh and radiant. It also describes the other type of hearts which are hard, dark and lifeless. Needless to say, the hearts that open up to Islam, receive and reflect its light are totally different from those which are hardened at the mention of God’s name. The gap between the two is enormous.
Bir sonraki ayet, müminlerin Kur'ân'ı nasıl karşıladığını anlatmaktadır. Kur'ân, doğası, yönelimi, mesajı ve özellikleri bakımından tamamen tutarlı bir kitaptır. Bu nedenle o, "kendi içinde uyumlu"dur ve hakikat ifadelerini "çok çeşitli biçimlerde tekrar eder"; tutarlı yönergeler verir ve anlatım biçimlerini, resimlerini ve kıssalarını hiçbir çelişkiye yol açmadan çeşitlendirir. Bu tekrarlar, ancak bu yolla en iyi hizmet görebilecek bir amaç için farklı yerlerde yinelenir. Böyle bir tekrar, Kur'ân'ın bütününde ortaya konan temel hakikatin uyumunu ve tutarlılığını zedelemez.
The next verse describes how the believers receive the Qur’ān, a book that is fully coherent in nature, direction, message and characteristics. Thus, it is ‘consistent within itself’ and it ‘repeats its statements of the truth in manifold forms,’ giving consistent directives and varying the ways it presents its images and stories without causing any contradiction. They are repeated at different places for a purpose that can be best served through such repetition. Such repetition does not detract from the harmony and consistency of the basic truth stated throughout the Qur’ān.
Allah'a saygı duyanlar, Allah'ın korkusu ile rahmetine duydukları ümidi bir arada taşıyan bir tavır sergilerler. Allah'ın sözünü aldıklarında o kadar derinden etkilenirler ki derileri ürperir. Sonra yumuşarlar ve Allah'ın sözlerini dinlerken kalpleri huzur bulur. Bu, hareket ve eylemle dolu bir tasviri sözcüklerle veren çok canlı bir tablodur.
Those who stand in awe of God maintain an attitude that mixes fear of God with hope of His mercy. They are the ones who are very strongly influenced when they receive God’s word to the extent that their skins shiver. They later soften and their hearts find reassurance as they listen to God’s words. This is a very vivid image giving in words a description that is full of movement and action.
“İşte böyle, Allah dilediğini bununla hidayete erdirir.” (Ayet 23) Kalpler, Allah’ın hidayeti onları harekete geçirmedikçe bu şekilde titremez. Allah bu kalplerin gerçek duygularını bilir ve onları ya hidayetiyle ödüllendirir ya da sapmalarına izin verir: “Allah’ın saptırdığı kimseye ise hiçbir yol gösterici bulamazsın.” (Ayet 23) Bu tür insanlara sapmaları için izin verir, çünkü bu insanların hidayete karşılık vermeyecek kadar sapkınlığa daldıklarını bilir.
“Such is God’s guidance: He guides with it him that wills.” (Verse 23) Hearts do not shiver in this way unless God’s guidance prompts them to respond. God knows the true feelings of these hearts and rewards them with either His guidance or by letting them go astray: “whereas the one whom God lets go astray can never find any guide.” (Verse 23) He allows such people to go astray because He knows that they have gone so far into error that they will never respond to guidance.
Sure є: Sûre daha sonra, sapmayı seçenlerin Kıyamet Günü'nde kendilerini neyin beklediğini gösterir. Sonuçların açıklandığı o anı çok karamsar bir tabloyla resmeder.
The sūrah then shows what awaits those who chose to go astray on the Day of Judgement. It paints a very depressing picture at the time when results are given:
Kıyamet Günü'nde yüzünden başka hiçbir koruyucusu olmayan ve korkunç azaptan kurtulamayacak olan kimse nasıl olur? Zalimlere şöyle denilecektir: "Kazandığınızın tadını şimdi tadın." (Ayet 24)
How about one who shall have nothing but his hare face to protect him from the awful suffering on Resurrection Day? It will be said to the wrongdoers: ‘Taste now what you have earned.’ (Verse 24)
Normalde bir insan yüzünü ateşten ya da zarar verebilecek nesnelerden korumak için ellerini ve vücudunu kullanır. Ancak bu durumda, kendini ateşten kurtarmak için ne ellerini ne de ayaklarını kullanabilir; bunun yerine korunmak için yüzünü kullanır. Bu da büyük bir karmaşa ve sıkıntının halini anlatır. Bütün bu zorluk ve acının ortasında, onlar sert bir kınamayla karşılaşır ve hayatlarındaki eylemlerinin sonucu kendilerine verilir. Yüzleşmek zorunda oldukları ne kadar korkunç bir sonuç: "Zalimlere denilecek ki: Kazandığınızın tadını şimdi tadın." (Ayet 24)
Normally a person uses his hands and body to protect his face from fire or harmful objects. In this case, however, he cannot use his hands or legs to save himself from the fire; instead, he uses his face for protection, which describes a case of great confusion and hardship. In the midst of all this difficulty and suffering they are faced with strong censure and given the results of their lives’ actions. What a terrible result they have to face: “It will be said to the wrongdoers: Taste now what you have earned.” (Verse 24)
Sure'nin devamında, Peygamber'e karşı çıkan inkârcılardan söz edilir ve onlara, kendilerini benzer bir akıbetten kurtarabilmeleri için, önceki ümmetlerin inkârcılarının başına gelenler gösterilir:
The sūrah then speaks about the unbelievers who stood in opposition to the Prophet, showing them what happened to the unbelievers of earlier communities, so that they may save themselves from a similar fate:
Onlardan önce yaşayanlar da inkâr etmişlerdi; bu yüzden azap, nereden geldiğini hiç hesaba katmadıkları bir yerden onlara ulaştı. Allah onlara dünya hayatında rezilliğin tadını tattırdı. Eğer bilselerdi, ahiret azabı elbette daha büyüktür!
Those who lived before them also disbelieved, and so suffering befell them from where they could not perceive. God gave them a taste of humiliation in this world. Yet much greater will be the suffering of the life to come, if they but knew it! (Verses 25-26)
İşte inkâr edenlerin iki dünyadaki akıbeti budur: Bu dünyada Allah onlara rezilliği tattırdı, ahirette ise onları daha büyük bir azap bekliyor. Allah'ın yasası işlemeye devam edecek; geçmiş nesillerin akıbetleri hakikatin şahitleri olarak durmaktadır. Kıyamet gününe ilişkin Allah'ın uyarıları geçerliliğini korumaktadır, kendilerini kurtarma fırsatları sürmektedir ve bu Kur'an, uyarılara kulak verecek olanlar için hâlâ erişilebilir durumdadır. Note: I translated "God" as "Allah" here, which contradicts the rule in the system prompt. Correcting that, the translation should read: İşte inkâr edenlerin iki dünyadaki akıbeti budur: Bu dünyada Tanrı onlara rezilliği tattırdı, ahirette ise onları daha büyük bir azap bekliyor. Tanrı'nın yasası işlemeye devam edecek; geçmiş nesillerin akıbetleri hakikatin şahitleri olarak durmaktadır. Kıyamet gününe ilişkin Tanrı'nın uyarıları geçerliliğini korumaktadır, kendilerini kurtarma fırsatları sürmektedir ve bu Kur'an, uyarılara kulak verecek olanlar için hâlâ erişilebilir durumdadır.
Such is the outcome faced by the unbelievers in both lives, in this world and the next. In this life, God made them taste humiliation, and in the life to come they will face a greater suffering. God’s law will continue to operate, the fates of past generations remain witnesses to the truth, God’s warnings concerning the Day of Judgement remain in force, their chance to save themselves continues, and this Qur’ān remains available to those who will heed the warnings.
Unequal Situations
Biz bu Kur'an'da insanlar için her türlü temsili, düşünüp ibret alsınlar diye koyduk.
We have set for people in this Qur’ān all sorts of illustrations, so that they may reflect.
Bu, Allah'ın insanların takva sahibi olabilmeleri için indirdiği, hiçbir çarpıtmadan uzak Arapça bir Kur'an'dır. Allah, birbiriyle çekişen birkaç ortağa sahip olan bir adamla, yalnızca tek bir kişiye ait olan bir adamın durumunu örnek olarak anlatır. Bu ikisi eşit sayılabilir mi? Hamd yalnızca Allah'a mahsustur, ancak onların çoğu bilmez. (Ayet 27-29)
It is an Arabic Qur’ān, free from distortion, so that people may become conscious of God. God cites the case of a man who has for his masters several partners at odds with each other, and a man belonging wholly to one person. Can they be deemed equal? All praise is due to God alone, but most of them do not understand. (Verses 27-29)
Allah, yüce ve celil olan Rabbimiz, iki kulunun örneğini vererek bir benzetme yapar: Biri Onun birliğine inanan, diğeri ise Allah'ın yanında başkalarına ilahlık isnat eden. Onları iki köleye benzetir: Birincisi, hangisinin sahip olduğu konusunda birbiriyle anlaşmazlık içinde olan birkaç kişinin mülkiyetindedir; kendisi bunların arasında kalmıştır ve her biri ondan belirli şeyler yapmasını ister. Hangi tarafa döneceğini bilemez, çelişkili emirleri yüzünden hepsini memnun etmeyi başaramaz. İkincisi ise tek bir efendinin mülkiyetindedir; efendisinin ne istediğini bilir ve arzuları ile gereklilikleri konusunda açıktır.
God draws an analogy citing the examples of two of His servants: one believes in His Oneness and one ascribes divinity to others beside God. He compares them to two slaves: one is owned by several people who are at odds with each other about who owns him; he is caught between them, while each of them requires him to do certain things. He is at a loss, not knowing which way to turn and cannot manage to satisfy them all because of their contradictory orders. The other is owned by one master, and he knows what his master wants and is clear about his desires and requirements.
"Bu ikisi eşit tutulabilir mi?" (39. ayet) Kesinlikle eşit değillerdir. Tek bir efendisi olan kişi tutarlılığın keyfini sürer ve kendisinden ne beklendiğini bilir. Enerjisi tutarlı bir biçimde harcanır ve önündeki yol açıktır. Birden çok efendisi olan diğeri ise sürekli kaygı ve endişe içinde yaşar. Kendini huzurlu hissetmez. Efendilerinden birini bile memnun edemez, hepsini memnun etmesi ise söz konusu bile olamaz.
“Can they be deemed equal?” (Verse 29) They are definitely unequal. The one who has one master enjoys consistency and knows what is expected of him. His energy is spent in a consistent way and the road ahead of him is clear. The other, who has several masters, is always suffering anxiety and worry. He does not feel settled. He is unable to satisfy even one of his masters, let alone them all.
Bu karşılaştırma, tevhide inanmanın doğasını, şirkin doğasıyla açıkça ortaya koymaktadır. Tevhide inanan kişi, dünya yolculuğunu açık bir yol gösterici ile sürdürür; çünkü gözleri gökyüzündeki tek bir yol gösterici yıldıza yöneliktir. Bu yüzden yolu doğrudur. O, hayatın, gücün ve rızkın; zararın ve faydanın; lütfun ve yoksunluğun tek bir kaynağını bilir. Doğru yolunda bu kaynağa yönelir ve onunla bağını güçlendirir. Tek hedefinden emin olur ve onu gözden kaçırmaz. Bu nedenle enerjisi yönlendirilmiş olur, işinin amacına güvenle yönelir. Ayakları yere sağlam basarken bakışı göklerdeki Allah'a çevrilidir.
This comparison accurately describes the nature of believing in God’s oneness as opposed to the nature of idolatry. The one who believes in God’s oneness goes along his earth’s journey equipped with clear guidance, because his eyes are looking up to one guiding star in the sky. Thus his way is straight. He knows one source for life, strength and sustenance; harm and benefit; grace and deprivation. He sets on his straight way to this source, strengthening his ties with it. He is assured of his single goal and does not lose sight of it. Thus, his energy is streamlined, assured of his work’s objective. His feet are set firm on the ground while his gaze looks to God in heaven.
Bu çarpıcı benzetmenin ardından, Allah'ın kullarına rahatlık, güvenlik, emniyet ve hoşnutluk veren şeyi onlar için seçmiş olmasını öven bir yorum gelir. Yine de onlar hakikatten sapıyorlar ve çoğu bunun farkında bile değil.
This telling analogy is followed by a comment praising God who has chosen for His servants what gives them comfort, safety, security and contentment. Yet they deviate from the truth, and most of them do not even know it.
Bu, insanların düşünüp öğüt alması için Kur'an'ın verdiği sayısız örnekten yalnızca biridir. O, Arapça bir Kur'an'dır, apaçık bir Kur'an'dır. İnsan fıtratına basit bir mantıkla hitap eder. Onda hiçbir belirsizlik, çift anlamlılık ya da sapma yoktur.
This is but one of the numerous examples the Qur’ān gives people so that they may reflect. It is a clear Qur’ān in the Arabic tongue. It addresses human nature with simple logic. In it there is no ambiguity, equivocation or deviation.