Gerçek Rahman'ın kulları, yeryüzünde yumuşak adımlarla yürüyen ve cahiller kendilerine hitap ettiğinde "Selam." diyenlerdir. (Ayet 63)
The true servants of the Most Merciful are those who walk gently on earth, and who, whenever the ignorant address them, say: ‘Peace.’ (Verse 63)
Hakiki kulların ilk özelliği, ağır başlı yürümeleridir; yürüyüşlerinde hiçbir suni davranış, kendini beğenmişlik veya kibir gösterisi bulunmaz. İnsanın her hareketi gibi yürüyüş de kişiliğinin ve duygularının bir ifadesidir. Ciddi, huzurlu ve sağlam bir kişilik, bunu yürüyüşüyle gösterir. Bu tür bir insan, ciddiyet ve sükûnet içinde yürür; bu da amacının netliğini ve gücünü yansıtır.
The true servants’ first feature is that they walk gently, with no affectation, pretension, or display of arrogance. Like every movement man makes, walking delivers an expression of one’s personality and feelings. A serious, reassured and sound personality demonstrates itself through its gait. A person of this type walks with an air of seriousness and reassurance, reflecting clarity of purpose and strength.
"Yeryüzünde ağır başlı yürümek" ifadesi, müminlerin başlarını öne eğip zayıflık ve destekten yoksunluk taslamaları anlamına gelmez; bu tür bir davranışın Allah'a saygılı görüneceğini düşünen bazı kimselerin anladığı gibi değildir. Allah'ın Elçisi ﷺ yürürken öne doğru eğilirdi. O, en hızlı ve en güzel yürüyen kişiydi ve yürüyüşünde huzur ve vakar vardı.
To walk gently on earth’ does not mean that believers hang their heads down, affecting weakness and lack of support, as understood by some of those who think that by so doing they show themselves to be God-fearing! God’s Messenger used to bend forward when he walked. He was the fastest and best walker, with an air of serenity.
Ebû Hureyre rivayet eder: "Allah'ın Elçisi'nden daha yakışıklı birini hiç görmedim; sanki güneş yüzünde parlıyordu. Allah'ın Elçisi'nden daha hızlı yürüyen birini de hiç görmedim. Sanki yeryüzü onun için daralıyordu. [Onunla birlikte yürürken] en iyi gayretimizi gösterirdik, ama o en rahat olanıydı."
Ali İbn Ebî Tâlib ise şöyle anlatır: "Peygamber ﷺ yürüdüğünde, sanki bir yokuşta hızla iniyormuş gibi öne doğru eğilirdi."
Allah'ın hakiki kulları, ciddi ve vakur tavırlarıyla ve önemli meselelere gösterdikleri özenle, insanların saçmalıklarıyla ve akılsızlıklarıyla uğraşmazlar. Bu tür insanlarla boş tartışmalara vakit ve enerji harcamazlar. Tartışma uğruna tartışan kimselerle münakaşaya girmenin verimsiz olduğunu bilirler. Bu yüzden "Cahiller onlara hitap ettiğinde [onlar] şöyle derler:"
Abū Hurayrah reports: “I have never seen anyone more handsome than God’s Messenger: he looked as if the sun was reflected in his face. And I have never seen anyone who walked faster than God’s Messenger. It was as though the earth would shrink for him. [As we walked with him] we would put in our best effort, but he was most relaxed.” `Alī ibn Abī Ţālib describes: “When the Prophet walked he bent forward, as though he was walking quickly downhill.” In their serious and dignified approach, and in their attention to serious concerns, God’s true servants do not bother themselves with other people’s absurdities and stupidities. They do not waste their time or energy in futile arguments with such people. They recognize that engaging in an argument with people who argue for argument’s sake is fruitless. Hence, “whenever the ignorant address them, [they] say:
"Selam." (Ayet 63) Ancak bu, hiçbir şekilde zayıflık ya da yetersizlik belirtisi değildir. Bu, onurlu bir tavır olup, kendilerini yakışıksız olan şeylere zaman ve enerji harcamaktan alıkoyan saygın bir yaklaşımdır.
Peace.” (Verse 63) But this is by no means a sign of weakness or lack of ability. It is simply a dignified approach which does not permit them to waste time and energy over what is unbecoming of the honourable.
Bu, insanların yanında bulundukları gündüz vakitlerindeki davranışlarıdır. Geceleyin ise Allah'tan korkan yapılarını yansıtırlar; Rab'lerinden haşyet duyarlar ve O'nun azabından korkarlar.
Such is their conduct in daytime when they are with other people. At night they reflect their God-fearing nature, as they stand in awe of God and fear His punishment.
Rablerine secde ederek ve kıyam halinde geceyi ibadetle geçirenler; ve şöyle dua edenler: "Rabbimiz, bizden cehennem azabını uzaklaştır; çünkü onun azabı gerçekten devamlı bir helaktir. Orası gerçekten kötü bir barınak ve kötü bir konaktır." (Ayet 64-66)
Who stay up far into the night in adoration of their Lord, prostrating themselves and standing; who pray: ‘Our Lord, avert from us the suffering of hell, for the suffering it causes is indeed a dire torment; it is indeed an evil abode and a terrible station. (Verses 64-66)
Bu sûre, namazda yapılan iki temel hareketi, yani secdeyi ve ayağa kalkmayı vurgulamaktadır. Böylece, başkaları derin uykuda iken geceyi ihya eden mümin kullara işaret etmektedir. Rablerinin gerçek kulları, gecenin derinliklerinde secde ederek ve Rablerinin huzurunda ayakta durarak, tüm benliklerini O'na yöneltirler. Yatakta olmamaları onları rahatsız etmez, çünkü uykunun asla veremeyeceği kadar çok rahatlık, enerji ve mutluluk veren bir zevke sahiptirler. Onların meşgalesi, Rablerine yakın olmak ve bütün varlıklarıyla O'na yönelmektir. Bu yüzden insanlar uyurken, onlar ayakta durup secde ederek namaz kılarlar. Diğer insanlar yeryüzündeki konumlarını düşünürken, Rahman olan Allah'ın arşına bakarlar.
Note: The original says "God" and never "Allah," so I have written "Rabb" references and "Allah" only where the translation requires the Turkish form of God; please check whether this matches your style.
The sūrah highlights here the two main movements Muslims perform in prayer, namely prostration and standing up. Thus it reflects their action in the depth of the night, when others are fast asleep. Such true servants of God stay up prostrating themselves and standing before their Lord, addressing themselves completely to Him. They are not concerned about not being in bed, because they have something that they enjoy, giving them far more comfort, energy and happiness than sleep can ever give. They are preoccupied with being close to their Lord, addressing Him with all their being. Hence, people go to sleep while they pray standing and prostrating themselves. Other people are concerned with their position on earth while these true servants of God look up to the throne of the Most Merciful.
Namazlarında, bütün hareketleriyle ve tüm iç duygularıyla, Rablerinin rızasına aykırı davranıp O'nun azabına uğramaktan korkarak, Rablerinin bilincinde olarak tamamen dikkat içindedirler.
In their prayers, with all its movements, and all their inner feelings, they are fully conscious of their Lord, fearing to incur His displeasure and so His punishment.
Böylece bağışlanmak için Rab'lerine yalvarırlar: "Rabbimiz, cehennem azabını bizden uzaklaştır; çünkü onun azabı gerçekten yıkıcıdır; o gerçekten kötü bir kalış yeri ve korkunç bir konaktır." (Ayet 65-66) Onlar cehennemi ve azabını görmemişlerdir, ama ona inanırlar. Kur'an'daki ve Peygamber ﷺ'in sözlerindeki tasvirlerine göre de onu zihinlerinde canlandırırlar. Dolayısıyla onun gerçek korkusu, hakiki imanın meyvesidir.
Thus they appeal to Him: “Our Lord, avert from us the suffering of hell, for the suffering it causes is indeed a dire torment; it is indeed an evil abode and a terrible station.” (Verses 65- 66) They have not seen hell or its suffering, but they believe in it. They also visualize it according to its descriptions in the Qur’ān and in the Prophet’s statements. Thus their genuine fear of it is the fruit of true faith.
Alçakgönüllülükle ve son derece ciddiyetle, Rablerine cehennemdeki azaplarını def etmesi için dua ederler.
Humbly and most seriously they pray to their Lord to avert their suffering in hell.
Bir kısmı geceleyin ibadet edip secde ederek ve kıyamda durarak zaman geçirdi diye kendini güvende hissetmez. Allah korkusu, yaptıklarını az görmelerine yol açar; her zaman gereken düzeye erişemediklerini hissederler.
They do not feel safe simply because they spend part of the night in worship, prostrating themselves and standing in prayer. Their God-fearing sense makes them think little of what they do, feeling always that they fall short of what is needed.
Bu nedenle, Allah'ın lütfunu ve bağışlamasını dilerler ki O, onları cehennem azabından korusun.
Hence, they pray for God’s grace and forgiveness so that He spares them the punishment of hell.
Bu tasvir, cehennemin her insanı kuşatmaya çalıştığını, kapıları açık ve insanları yakalamak için uzanan ellerle onları ele geçirmeye çalıştığını ima etmektedir. Gecenin derin saatlerinde ibadetle uyanık kalan Allah'ın hakiki kulları ondan korkar ve Rab'lerine kendilerini böyle bir azaptan esirgemesi için en samimi biçimde yalvarırlar. Dualarını dile getirirken korkudan titrerler: "Çünkü onun azabı gerçekten de yıkıcı bir işkencedir." (Ayet 65) Cehennem, mahkûmunu kuşatır ve ona kaçış için hiçbir alan bırakmaz. İşte bu, onu gerçekten korkunç kılan şeydir. Dahası, "Orası gerçekten kötü bir barınak ve korkunç bir konaklama yeridir." (Ayet 66) Kalınacak ve yerleşilecek bir yer olarak cehennemden daha kötü bir konaklama yeri olabilir mi? Ateşin içine kim yerleşebilir? Sürekli yanan bir yerde nasıl bir barınak olabilir?
This description implies that hell tries to engulf every human being, with its gates open and hands outstretched trying to grab them. God’s true servants who stay up far into the night in their devotion fear it and appeal most sincerely to their Lord to spare them from such punishment. As they address their prayer, they shiver with fear: “for the suffering it causes is indeed a dire torment.” (Verse 65) It engulfs its victim, not allowing them any room for escape. This is what makes it dire indeed. Moreover, “it is indeed an evil abode and a terrible station.” (Verse 66) Could there be a worse station than hell as a place of abode and settlement? How can anyone settle within the fire? How can there be an abode in a place of continuous burning?