Bazı rivayetlere göre bu sure Medine'de inmiştir, ancak başka rivayetler onun Mekke'de indirildiğini ileri sürmektedir. Sürenin anlatım biçimi ve konuları Mekke surelerinin üslup ve konularıyla daha uyumlu olduğu için, sonraki rivayetler daha sahih görünmektedir.

According to some reports, this sūrah is a Madinan revelation, but other reports suggest that it was revealed in Makkah. The latter reports seem to be more valid, because the sūrah’s mode of expression and subject matter are more in line with the style and subjects of Makkan sūrahs.

Sure'nin, uyuşmuş kalplere sert bir uyarı niteliği taşıdığı görülmektedir; konu, çizilen sahne ve ritim, bu sarsıntının etkisine birlikte katkıda bulunmaktadır. Yeryüzünü ve üzerindeki her şeyi sarsan, titreten güçlü bir patlamadır. İnsanlar, hesapla, amellerin tartılıp değerlendirilmesiyle karşılaştıklarında kendilerine gelemezler. Hemen karşılıklarını alırlar. Bütün bunlar, Kur'an'ın bu bölümünün genelinin karakteristiği olan ve bu özel surede güçlü biçimde tasvir edilen birkaç kısa ifadeyle dile getirilmektedir.

The sūrah makes a violent wake-up call to drowsy hearts; the subject matter, scene drawn and rhythm all contributing to the effect of this jolt. It is a powerful blast that makes the earth and all that is on it quake and tremble. Men hardly recover their senses when they find themselves confronted with the reckoning, weighing and evaluating of actions and deeds. They immediately receive their recompense. All this is expressed in just a few short phrases, which is characteristic of this part of the Qur’ān as a whole and forcefully portrayed in this particular sūrah.

Yer, son sarsıntısıyla sarsıldığında, yer yüklerini dışarı attığında ve insan: "Ona ne oldu?" dediğinde, o gün yer haberlerini anlatacaktır; çünkü Rabbin ona vahyetmiş olacaktır.

When the earth is rocked by her [final] earthquake, when the earth shakes off her burdens, and man asks: ‘What is the matter with her?’ On that day she will tell her news, for your Lord will have inspired her. (Verses 1-5)

Kıyamet günüdür; sağlam yeryüzü şiddetle sarsılır, titrer ve uzun süredir taşıdığı yükleri, yani cesetleri, madenleri ve üzerine ağır gelen diğer şeyleri dışarı atar. Bu öyle bir sahnedir ki dinleyenlerin ayaklarının altındaki her sağlam ve katı şey sallanır, sarsılır. Kendilerini sendeleyip zorlukla yürüyormuş gibi sanırlar; altlarındaki yer de titreyip sarsılıyormuş gibi gelir. Bu sahne, insanın dünyada sağlam ve kalıcı sanıp tutunduğu her şeyden yüreğini koparır. Kur'an, bu sahnelere öyle bir hareket katar ki bu hareket neredeyse dinleyenin en ince sinirlerine kadar ulaşır. Böyle bir etkinin anında oluşması, insanın tüm bunlarla yüzleşen ve bunlara tepki veren biri olarak tasvir edilmesiyle daha da güçlü hale gelir: "İnsan, 'Yeryüzü'ne ne oluyor?' diyecek." (Zilzal, 3)

It is the Day of Judgement when the firm earth trembles and quakes violently and yields up her long-carried loads of bodies and metals and other matters which have weighed heavily on her. It is a scene that makes every firm and solid object under the feet of the listeners shake and totter. They think themselves to be staggering and toddling along and the earth beneath them shuddering and quaking. It is a scene which separates one’s heart from everything on earth it clings to, assuming it to be firm and everlasting. The Qur’ān imparts to these scenes a kind of movement which is transmitted almost to the very sinews of the listener. Such immediate impact is all the more forceful because man is portrayed as confronting and reacting to it all: “And man asks: ‘What is the matter with her?’“ (Verse 3)

Bu, şaşkınlık içinde kalan, hayrete düşen, şaşıran ve bir şey karşısında aciz kalan; alışık olmadığı bir şey gören, hissedilemeyeni yaşayan ve onu sabırsızlandırıp huzursuz eden bir manzarayla karşılaşan kimsenin sorduğu sorudur. Bu yüzden şöyle haykırır: Ona ne oldu? Onu bu kadar şiddetle sarsan ve titreten nedir? Sendeleyip yalpalarken, onu ayakta tutacak ya da dik durmasını sağlayacak bir şeye tutunmaya çalışarak feryat eder. Ama etrafındaki her şey de şiddetle sallanır ve yalpalar.

It is the question advanced by one who is bewildered, astonished, surprised and puzzled, who sees something unfamiliar, encounters what is imperceptible, and beholds what makes him impatient and agitated. o he blurts out: What is the matter with her? What is quaking and shaking her so violently? He cries as he reels and staggers, trying to hold on to anything which may support or keep him upright. But all around him waver and totter violently.