Kureyş, Kur'an'ın indirildiği dönemde Mekke'de yaşayan başlıca Arap kabilesiydi. Kendilerinin İbrahim'in soyundan geldiklerini söylerlerdi ki bu doğruydu. Ayrıca İbrahim'in dinine bağlı olduklarını iddia ederlerdi ki bu gerçek değildi. İbrahim, saf ve bozulmamış tevhid inancını benimsemişti. Bir Tek Tanrı'ya olan inancı yüzünden, ateşte yakılarak idam edilmek üzere atıldıktan sonra babasını ve kavmini terk etmişti. Onun dini bu temel inanç üzerine kuruludur. Çocuklarını ve soyundan gelenleri de bu inanca sadık kalmaya çağırmıştır. Bu nedenle onun inancında şirkin en küçük izine bile rastlanmaz.

The Quraysh, the major Arabian tribe living in Makkah at the time of the revelation of the Qur’an, used to say that they were Abrahams descendants, which was true. They also claimed that they followed Abraham’s faith, which was untrue. Abraham espoused monotheism, clear and undistorted. It was for his belief in the One God that he abandoned his father and his people, after he was subjected to execution by burning. His religion is based on this basic belief. He urged his children and descendants to remain true to it. Thus, no trace of polytheism is ever found in his faith.

Bu bölümde sure, Araplara bu tarihi gerçeği göstermektedir ki iddialarını bununla karşılaştırabilsinler. Sure ayrıca onların Peygamber Muhammed ﷺ'in mesajına yönelttikleri itirazları aktarır: “Bu Kur'an neden iki şehrin büyük adamlarından birine indirilmedi?” (31. ayet). Bu, bu argümanın temel kusurunu gösterir: yalnızca Tanrı'nın insan hayatının dayanmasını istediği gerçek değerleri göz ardı etmekle kalmaz, aynı zamanda onları gerçek yol göstericilikten uzaklaştıran yanlış değerleri de benimser. Gerçek ortaya konduktan sonra sure, Tanrı'nın zikrine kör kalmayı tercih edenlerin akıbetini anlatır. Ayrıca böyle bir tercihin neden yapıldığını açıklar; bu da ancak Şeytan'ın fısıldadığına uymaktan ibarettir. Bu bölümün sonunda sure, bu tercihleri yüzünden üzülen Tanrı'nın elçisini teselli eder.

In this section of the surah the Arabs are made to see this historical fact so that they might check their claims against it. The surah also reports their objections to the Prophet Muhammad’s message: “ They also say, 'Why was not this Quran revealed to some great man of the two cities?”' (verse 31) It shows the basic flaw in this argument: not only does it disregard the true values on which God wants human life to be based but it also espouses false values which turn them away from true guidance. Once the truth is outlined, the surah tells them of the fate of those who prefer to remain blind to God’s remembrance. It also explains why such a choice was made which boils down to nothing less than following what Satan whispers. At the end of this section, the surah consoles God’s messenger, who is grieved by their choice.

Ona körlerin görmesini, sağırların duymasını sağlayamayacağı söylenir. Onlar hak ettikleri cezayı görecekler; bu, Allah'ın onları nasıl cezalandırdığını görmesine izin verilse de verilmese de geçerlidir. Bu nedenle ona, kendisine vahyedilene sımsıkı sarılması emredilir; çünkü bu, önceki tüm peygamberlerin tebliğ ettiği hakikati temsil eder: "Senden önce gönderdiğimiz peygamberlerden sor: Rahman olan Rab'bin dışında, ibadet edilecek ilahlar tayin ettik mi?" (Ayet 45)

İbrahim babasına ve kavmine şöyle dedi: *Sizin taptığınız şeylerden uzağım; ben yalnızca beni yaratan O'na ibadet ederim. Beni doğru yola iletecek olan da O'dur. 'Ve bunu, soyundan gelenler arasında kalıcı bir ilke kıldı ki [Allah'a] dönsünler.

Abraham said to his father and his people: *1 renounce what you worship, I worship none other than Him who brought me into being. It is He who will guide me. 'He made this an abiding precept among his descendants so that they might always return [to God].

(Âyetler 26-28)

(Verses 26-28)

Kureyşin reddettiği tevhid ilkesi, kendilerinin de soyundan geldikleri İbrahim'in savunduğu inançtan başka bir şey değildi.

The precept of monotheism rejected by the Quraysh was nothing but the belief advocated by Abraham, from whom they descended.

İşte İbrahim'in kendi babasına ve kavmine açıkladığı bu büyük ilke buydu; böylece onların yanlış inancını reddetti ve geleneksel ibadetlerinden uzaklaştığını bildirdi. Babasının ve kavminin bunu yapıyor olması nedeniyle yalana sarılmadı. Aksine, onlara karşı herhangi bir nezaket de göstermedi; Kur'an'da aktarılan açık ve kararlı bir sözle reddettiğini ilan etti: {“Sizin taptıklarınızdan uzağım; ancak beni yaratan Allah'a kulluk ederim. Bana yol gösterecek olan da O'dur.”} (Zuhruf, 26-27)

It was this great principle that Abraham declared to his own father and people, thus rejecting their false creed, disowning their traditional worship. He did not adopt falsehood simply because his father and people practised it. In fact, he did not pay them any courtesy when he declared his rejection of it in a clear and emphatic statement quoted in the Qur’an: ‘7 renounce what you worship, I worship none other than Him who brought me into being. It is He who will guide me.n (Verses 26-27)

Görülüyor ki İbrahim'in sözlerinden, kavmi Allah'ın varlığını inkar etmemekle birlikte, O'na ortak koşmuş ve O'nun yanında başkalarına da ibadet etmiştir. Bu nedenle İbrahim, Allah'tan başka taptıkları her şeyden uzak durduğunu bildirmiştir. Allah'ı, O'nun ibadete layık olmasını sağlayan sıfatıyla anmıştır; bu sıfat, yoktan var edici ve yaratıcı olmasıdır. İbadete layık olan, yaratan Oda'dır. Ayrıca Rabbinin kendisini doğru yola ileteceğine olan sarsılmaz inancını dile getirmiştir. Onu yaratan O'dur ve O, kendisine nasıl hidayet vereceğini bilendir.

It appears from Abraham’s statement that although his people did not deny God’s existence, they nonetheless assigned partners to Him and worshipped others beside Him. Therefore, Abraham disowned all those they worshipped other than God. He described God by His attribute that makes Him the One to be worshipped, which is the fact that He initiates and originates. It is He who deserves to be worshipped because He is the One who creates. He also stated his firm belief that God would give him guidance. He created him and He knew how to grant him guidance.

Kur'an, onların karışık değerlerini ve ölçülerini tarif eder; çünkü onlar, insanlara nur ve hakikat mesajını getirecek kişi olarak Muhammed (sallallahu aleyhi ve sellem) seçildiğine itiraz etmişlerdi: "Bu Kur'an neden iki şehirden birinde büyük bir adama indirilmedi?" (Zuhruf, 31) Bu iki şehir Mekke ve Taif'tir. Peygamber, Arapların seçkini sayılan Kureyş kabilesinin Haşim kolunun en seçkin ailesine mensuptu. Allah'ın elçisi olarak seçilmeden önce bile yüksek ilkeleri ve güzel ahlakıyla tanınan biriydi. Ancak kabile reisi değildi; oysa çevresi bu tür hususlara büyük önem veriyordu. Bu yüzden itirazları şuydu: "Bu Kur'an neden iki şehirden birinde büyük bir adama indirilmedi?" (Zuhruf, 31)

The Qur’an describes their confused values and standards as they objected to the choice of Muhammad (peace be upon him) as the one to bring them light and the message of the truth: “ They also say: Why was not this Qur'an revealed to some great man of the two cities? (Verse 31) The two cities they referred to were Makkah and Ta’if. The Prophet belonged to the most distinguished family in the clan of Hashim of the Quraysh tribe, which were the elite among Arabs. He was also known to be a man of high principles and fine manners, even before he was chosen as God’s messenger. However, he was not a tribal chief, while his environment placed much store on such considerations. Hence their objection: “Why was not this Quran revealed to some great man of the two cities? (Verse 31)

Tanrı, mesajını kime emanet edeceğini elbette en iyi bilir. Bu görev için en uygun olduğunu bildiği kişiyi seçti. Yüceliği sınırsızdır Tanrı'nın! Görevi için, başlıca niteliği ahlakı ve adanmışlığı olan bir adamı seçti; bu iki nitelik de İslam mesajının doğasında ve özünde yer alır. Mesajını iletmek için ne bir kabile reisini ne de servet veya toplumsal nüfuz sahibi bir adamı seçmedi.

God certainly knows best whom to entrust with His message. He chose the man whom He knew to be best suited to the task. Limitless is God in His glory! He chose a man whose paramount qualities were his morality and dedication, both of which are part of the nature and essence of the Islamic message. For the delivery of His message, He chose neither a tribal chief nor a man of wealth or social influence.

Bunun nedeni, yukarıdan bahşedilen mesajın üzerine dünyevi hiçbir değerin gölge düşürmesini istememesidir. Bu mesaj ne dünyevi bir mücevherle süslenmeli ne de yabancı herhangi bir etkiye maruz kalmalıdır. Böylece hiç kimse onu bir makam hırsına ulaşmak için benimsemez ve hiç kimse onu haksız bir kazanç elde etmek için aramaz.

This because He did not wish any earthly value to cast a shadow over the message bestowed from on high. It should neither be adorned with an earthly jewel nor be influenced by any alien effect. Thus, no one would embrace it to achieve ambition, and no one would seek it for unfair gain.

Dünya hayatındaki geçim kaynaklarına dair söylenenler bu kadar. Ama bunların ötesinde çok daha büyük bir şey var: "Rabbinin rahmeti, onların biriktirdiklerinden daha hayırlıdır." (Zuhruf, 32) God, hak ettiklerini bildiği kimselere rahmetini bahşeder. Ancak Allah'ın rahmeti ile insanların bu dünya hayatında sahip oldukları şeyler arasında hiçbir bağlantı yoktur. Bu rahmetle dünyanın değerleri arasında da hiçbir bağlantı yoktur. Bu tür paylar, God'un ölçüsüne göre değersizdir.

So much for peoples livelihood in this present life. Beyond it, however, is something far greater: “ Your Lord's grace is better than all that they can amass? (Verse 32) God bestows His grace on those whom He selects, knowing that they deserve it. There is, however, no connection whatsoever between God s grace and what people have in this present life. Nor is there any connection between it and the values of this world. Such lots are worthless according to Gods measure.

Bu nedenle, bunlar iyi ve kötü insanlara verilir; Allah'ın lütfu ise O'nun seçtiği kimseler için saklanır.

Hence, they are given to good and bad people, while Gods grace is preserved for those whom He chooses.

Dünyevi değerler o kadar değersiz ve önemsizdir ki, Allah dileseydi, bu değerleri bol bol O'na inanmayanlara verirdi.

Earthly values are so petty and insignificant that had God so willed, He would have given them in plenty to those who disbelieve in Him.

Bunun tek nedeni, böyle bir bolluğun birçok insanı Hak dine kabul etmekten alıkoyan bir yanılgı kaynağına dönüşecek olmasıdır:

The only reason behind not doing so is that such plenty would then become a source of delusion, preventing many people from accepting the Divine faith:

Eğer tüm insanların tek bir ümmet (inançsız bir topluluk) olmaya yöneleceği endişesi olmasaydı, Rahman'ı inkâr edenlere evlerinin çatılarını gümüşten, üzerine çıktıkları merdivenleri, kapılarını, yaslanacakları koltukları ve altından süslemeler verirdik.

Were it not that all people would become one community [of unbelievers], We would have provided those who now disbelieve in the Lord of Grace with roof of silver for houses, stairways on which to ascend, gates, couches on which to recline, and gold ornaments.

Bütün bunlar yalnızca bu dünya hayatının geçici bir zevkinden ibaret olurdu. Ancak Rabbinizin takva sahipleri için sakladığı şey ahiret hayatıdır. (Ayet 33-35)

Yet all this would have been nothing but the fleeting enjoyment of life in this world. It is the life to come that your Lord reserves for the God-fearing. (Verses 33-35)

Sûre, dünyanın nimetlerinden bol bol verilmiş olup da Allah'a itaat ve O'nu tesbih etme görevlerini unutan ve bu sayede Kıyamet Günü'nde Allah'tan korkanlara verilecek büyük mükâfatı hak etmeyenlerin akıbetini açıklamaya devam eder:

The surah moves on to explain the fate of those who are given plenty of the luxuries of this world but who remain unmindful of their duty of obedience to God and glorifying Him so as to deserve the great prize He grants on the Day of Judgement to those who fear Him:

Rahmân'ın zikrinden gözlerini kör edenlere, biz bir şeytan musallat ederiz; artık o, onun yoldaşı olur. Bunlar, onları doğru yoldan alıkoyarlar, onlar ise kendilerinin hidayette olduklarını sanırlar. Nihayet bize geldiğinde şöyle der: "Keşke aramızda doğu ile batı arası kadar uzaklık olsaydı! Ne kötü yoldaşsın sen!" Zulmettiğiniz için bugün, azabda birlikte oluşunuz size hiçbir fayda sağlamaz.

We shall assign to whoever chooses to remain blind to the remembrance of the Lord of Grace an evil one as a comrade. These [evil ones] turn them away from the right path, making them think that they are rightly guided. When such a person comes to Us, he will say [to his comrade]: 'Would that I was as far away from you as the East is from the West. ’ Evil indeed are you for a comrade! Because of your wrongdoing, it will not be of any benefit to you that you are now to share your suffering. (Verses 36-39)

Arapça metinde "asha" terimi, kâfirlerin tercihi olarak kullanılmaktadır.

The Arabic text uses the term asha as the choice of unbelievers.

Bu terim, gözlerin görmesini engelleyen bir yorgunluğu ifade eder. Çoğunlukla insan gözünün bakamadığı parlak bir ışıkla karşılaşıldığında ya da karanlığın çökmeye başladığı akşam vakti, zayıf bir gözün şeyleri net göremediği durumlarda ortaya çıkar. Hastalığın bir sonucu da olabilir. Burada kullanımı ise körlüğü ve Lütuf Sahibi Rab olan Tanrı'dan bilerek yüz çevirmeyi ifade eder.

This term signifies a tiredness of the eyes that prevents them from seeing things. It mostly occurs when facing a glaring light which the human eye cannot look into, or in the evening as darkness begins to descend when a weak eye cannot see things clearly. It may also be the result of illness. Its usage here, signifies blindness and a wilful turning away from God, the Lord of Grace.

“Kim Rahman'ın zikrinden gözlerini kapatmayı seçene, biz ona bir şeytan musallat ederiz; artık o, onun yoldaşı olur.” (Âyet 36) Allah'ın takdiri şöyledir: İnsan O'nun zikrini ihmal etmeyi seçtiğinde, şeytan ona yol bulur, onun yoldaşı olur, ona fısıldar ve kötü şeyleri hoş ve cazip göstermeye çalışır. Arapça metinde bu âyet, şartlı bir ifade biçiminde verilmiştir; bu da sebep gerçekleştiğinde sonucun kaçınılmaz olduğunu bildiren sabit bir kuralı anlatır. Dolayısıyla kötü yoldaş, arkadaşını doğru yoldan mutlaka saptıracaktır; her ne kadar böyle biri kendisinin doğru yolda olduğunu düşünmeye devam etse de: “Onlar (şeytanlar), kendilerini doğru yola iletilmiş sanırken, insanları doğru yoldan alıkoyarlar.” (Âyet 37) Bir yoldaşın diğerine yapabileceği en kötü şey budur: Onu doğru yoldan çevirmek ve yaptığı şeyi fark edip düşünmesine izin vermemek. Bunun yerine onu, iyi bir şey yaptığını sanarak aldatılmış halde tutar; sonunda kaçınılmaz sonuyla yüz yüze gelene kadar böyle devam eder. Ayrıca âyetin fiilin şimdiki zamanını kullandığına dikkat edin; bu, olayın şu anda gözlemcilerin gözleri önünde devam ettiğini ima eder, ancak kör olanlar bunu görmez.

Sure now, the surah addresses the Peygamber ﷺ with a word of consolation, so that he does not grieve over those who turned away from him and rejected his message. It encourages him to hold fast to the truth revealed to him from on high, for it is the same word of truth given to every messenger of God.

The surah now addresses the Prophet with a word of consolation so that he does not grieve about those who turned away from him, disbelieving in his message. It encourages him to hold on to the truth revealed to him from on high, as it is the same word of truth given to every messenger of God:

Sen [Peygamber] sağırlara duyurabilir misin! Ya da kör olanlara ve apaçık sapkınlık içinde bulunanlara yol gösterebilir misin? Eğer seni alırsak, onlardan intikam alacağız; ya da onlara vaat ettiklerimizin gerçekleşmesini sana gösterirsek... Biz onların üzerinde tam bir güce sahibiz. Bu yüzden sana vahyedilene sımsıkı sarıl: Sen kesinlikle doğru bir yol üzerindesin; ve bu, senin ve kavmin için bir onurdur. Zamanı gelince hepiniz hesaba çekileceksiniz. Senden önce gönderdiğimiz peygamberlere sorun: "Rahman'dan başka tapılacak ilahlar belirledik mi hiç?" (Ayet 40-45)

Can you [Prophet] make the deaf hear! Or guide the blind or those who are in manifest error! If We take you away, We shall inflict retribution on them; and if We show you the fulfilment of what We have promised them... We have full power over them. Therefore, hold fast to what has been revealed to you: you certainly are on a straight path; and it is an honour for you and your people. In time, you will all be called to account. Ask any of the messengers We sent before you: "Did We ever appoint deities to be worshipped other than the Lord of Grace?" (Verses 40-45)

Bu nokta, Kur'an'da Peygamberi teselli etmek ve hidayet ile sapkınlığın doğasını açıklamak amacıyla birkaç kez tekrarlanır; her ikisini de Allah'ın dilemesine bağlar. Bunlar, Allah'ın elçilerine verilen görevin parçalarıdır (hepsinin üzerine selam olsun). Burada sure, insanın sınırlı gücü ile -peygamberlere verilen en güçlü düzeyde bile olsa- Allah'ın özgür ve sınırsız gücü arasında açık bir ayrım yapar. Kur'an'ın en etkileyici imgelerinden biriyle Allah'ın birliğini vurgular.

This point is repeated several times in the Qur’an to comfort the Prophet and to explain the nature of guidance and error, attributing them both to God’s will. They are part of the task assigned to God’s messengers, (peace be upon them all). Here the surah puts clear lines between man’s limited power, even at its strongest level given to prophets, and God’s free and unrestricted power. It emphasizes God’s oneness in one of the most inspiring images in the Qur’an.

"Sen [Peygamber], sağırlara duyurabilir misin? Ya da apaçık sapkınlık içinde olanlara, körleri yol gösterebilir misin?" (Ayet 40) Onlar ne sağır ne de kördür; ancak ilahi hidayeti reddetmeyi ve sapkınlığa uymayı seçtikleri ölçüde her ikisine de benzerler. Peygambere verilen görev, gerçekleri duyabilenlere sunmak ve görebilenlere yol göstermektir.

Sure enough, the surah continues to console the Prophet ﷺ in the face of the objections raised by the chiefs of his people against God's choice of him as messenger. These were people who upheld the false values of the present world. In this context, the surah relates an episode from the history of Moses, depicting how Pharaoh and his people also upheld these same values.

The surah continues to console the Prophet in the face of the objections raised about Gods choice of him as the messenger by the chiefs of his people, people who upheld the false values of the present world. In this context, the surah relates an episode from Moses’ history depicting how Pharaoh and his people also upheld the same values.

Kureyş ileri gelenleri şöyle dedi: "Bu Kur'an, iki şehirden birinin büyük bir adamına indirilmeseydi ya!"* (Ayet 31) Eski zamanlarda Firavun, gücü ve krallığıyla övünüyordu. Kibirle ve böbürlenerek şöyle sordu: "Mısır'ın krallığı benim değil mi, ayaklarımın altında akan bunca nehirle? Görmüyor musunuz?"* (Ayet 51) Kibirli ve büyüklenen Firavun, Allah'ın peygamberi ve elçisi olan Musa'yı işaret etti; onda büyük bir dünyevi servet ya da makam yoktu, ve dedi ki:

The Quraysh elders said: “Why was not this Qur'an revealed to some great man of the two cities?* (Verse 31) In former times, Pharaoh took pride in his power and kingdom, arrogantly asking: “Is the kingdom of Egypt not mine, with all these rivers flowing at my feet? Do you not see?* (Verse 51) Proud and arrogant, he pointed to Moses, Gods prophet and messenger, who had no great worldly wealth or position, and said:

"Ben, şu aşağılık, anlatmakta güçlük çeken bir kimseden daha iyi değil miyim?* (52. ayet) Firavun da tıpkı inkâr eden Kureyş gibi bir öneride bulundu: “Neden ona altından bilezikler verilmedi? Neden melekler onunla birlikte gelmedi?* (53. ayet) Kulağa, defalarca çalınan bir müzik kaydı gibi geliyor."

“Am I not better than this contemptible wretch who can hardly make his meaning clear?* (Verse 52) Pharaoh also made a suggestion similar to the unbelieving Quraysh: “ Why have no bracelets of gold been given to him? Why have no angels come to accompany him?* (Verse 53) It sounds like a musical recording, played over and over again.

Sure rahat, bu sure, Musa'nın gösterdiği mucizelere ve maruz bırakıldıkları imtihanlara rağmen, aldanmış kitlelerin nasıl karşılık verdiğini göstermektedir.

The surah shows how the deluded masses responded, despite the miracles shown by Moses and the tests to which they were subjected.

Her sıkıntı kendilerine ulaştığında, sıkıntılarını gidermesi için Musa'dan Rabbine dua etmesini isterlerdi. Sure ayrıca, uyarıya kulak asmadıktan sonra başlarına gelen akıbeti de anlatır: “Bizi öfkelendirdiklerinde, onlardan intikamımızı aldık ve hepsini suda boğduk; böylece onları geçmişte kalmış bir örnek ve sonraki nesiller için bir ibret kıldık.”