Bu kısa pasaj, Allah'ın birliğini ortak koşmaya karşı konumlandırarak ele almakta; evrenin hem görünen hem de bizden gizli olan alemini, geçmişi ve geleceğiyle, göklerini ve yeryüzünü, bu dünyayı ve ahiret hayatını dolaşmaktadır. Bu yüce hususlardan bazılarının sadece anılmasıyla bile kalplerimiz heybetinden titrer. Pasaj ayrıca insanın rızkına, amellerine ve karşılığına değinmektedir. İnsanların nasıl gruplandırıldığına ve sonra iki ayrı taraf halinde ayrıldığına bakmaktadır. Bütün bunlar, güçlü eşlik eden vurgularla, hızlı bir ritimle sunulmaktadır. "De ki" kelimesi, vurguyu artırmak için tekrar tekrar kullanılmaktadır. Her kullanımın ardından, hem çürütülemez hem de etkileyici yeni bir delil getirilmektedir.

This short passage tackles the issue of God’s oneness in contrast to attributing partners to Him. Yet it takes us on a round of the universe, with both its apparent realm and that which is hidden from us, its present and past, heavens and earth, this life and the life to come. Our hearts shudder with awe at the mere mention of some of these majestic aspects. The passage also refers to man’s sustenance, actions and reward. It looks at how people are grouped together and then separated into two distinct parties. All this is delivered in a quick rhythm with strong accompanying beats. The word, say,’ is repeatedly used for added emphasis. After each such usage, a new proof is given which is both irrefutable and overpowering.

“De ki: ‘God’dan başka ortaklar olduğunu sandığınız varlıkları çağırın. Onların göklerde ya da yerde zerre kadar bir yetkisi yoktur; ne göklerde ne de yerde bir paylarının olduğu gibi, onların arasında O’nun bir yardımcısı da yoktur.’” (Ayet 22) Ayet, evrenin tamamını kapsayan bir meydan okumayla başlıyor: “De ki: ‘God’dan başka ortaklar olduğunu sandığınız varlıkları çağırın.” Onları çağırın, gelsinler ve bütün dünyanın önünde durabilsinler. Sonra bırakın söylesinler, ya da siz kendiniz söyleyin, göklerde ya da yerde, büyük ya da küçük herhangi bir şeye sahip olup olmadıklarını. “Onların göklerde ya da yerde zerre kadar bir yetkisi yoktur.” (Ayet 22) Göklerde ya da yerde herhangi bir şeye sahip olduklarını bile iddia edemezler. Bir şeyin sahibi, o şey üzerinde tam yetkiye sahiptir: onunla istediği gibi bir şey yapabilir ya da ondan vazgeçebilir. O halde bu geniş evrende o sözde ilahlar ne sahip olabilir ki?

“Say: ‘Call upon those whom you imagine to be partners with God. They do not have even an atom’s weight of authority either in the heavens or the earth, nor have they any share in either, nor does He have any helper from among them.” (Verse 22) The verse begins with a challenge that applies to the entire universe, without exception: “Say: ‘Call upon those whom you imagine to be partners with God.” Call on them to come and stand before all the world. Let them then say, or you can say yourselves, if they own anything in the heavens or on earth, large or small. “They do not have even an atom’s weight of authority either in the heavens or the earth.” (Verse 22) They cannot even claim to own anything in the heavens or the earth. An owner of something has full authority over it: he can do or dispense with it as he likes. What, then, do those alleged deities own in this vast universe?

Onlar, ne bir zerre kadar kendi özel mülkleri olarak ne de bir ortaklık payı olarak hiçbir şeye sahip değildirler: "Onların ikisinde de hiçbir payları yoktur." (Ayet 22)

They do not own an atom’s weight either as their own private property or as something in which they have a share: “nor have they any share in either.” (Verse 22)

Ayrıca, Tanrı onların hiçbir konuda yardımına ihtiyaç duymaz. O, yardıma muhtaç değildir: "Onlardan hiçbiri de O'na yardımcı değildir." (Ayet 22)

Moreover, God does not seek their help in anything. He is in no need of help: “nor does He have any helper from among them.” (Verse 22)

Ayet, Allah'a ortak koşulan bir tür varlığı, yani Arapların Allah'ın kızları olduğunu iddia ettiği melekleri ifade ediyor olabilir; onların insanlar adına Allah katında aracılık edebileceğini öne sürüyorlardı. Belki de Araplar hakkında şöyle dediği ortaklar arasındaydılar: "Biz onlara ancak bizi Allah'a yaklaştırsınlar diye tapıyoruz." () Bu yüzden sure, bir sonraki ayette onların aracılık imkânına sahip olmadıklarını inkâr ederken, kalpleri korkuyla dolduran bir sahneyi de çiziyor: "O'nun katında, O'nun izin verdiği kimseden başka hiçbir şefaat fayda vermez." (Ayet 23) Demek ki şefaat, Allah'ın iznine bağlıdır.

Bu, bu muhteşem ve heybet verici sahnenin ilk notasıydı. İkinci nota, onlara verilen rızıklara işaret ediyor. Onlar kendilerine rızık veren kaynağın farkında olmasalar da, rızka sahip olmaları O'nun birliğini kanıtlıyor ve O'nun neyi vermeye ya da esirgemeye karar verdiğine kimsenin başka bir şekilde hükmetme gücü olmadığını gösteriyor. “De ki: ‘Göklerden ve yerden size rızık veren kimdir?’ De ki: Allah'tır; ya biz ya da siz doğru yoldayız ya da açıkça sapıklık içindeyiz!” (Ayet 24) Rızık sağlamak, insanların hayatlarında gerçekleşirken bildikleri bir şeydir. Yağmur, sıcaklık ve ışık biçiminde gökten gelir; bunlar Kur'an'ın ilk muhatap aldığı insanlar tarafından biliniyordu, ama insanın zaman içinde keşfettiği başka biçim ve şekillerde de gelir. Diğer rızıklar bitkiler, hayvanlar, su, yağlar, madenler ve hazineler biçiminde yerden gelir. Bunların çoğu eski zamanların insanlarınca biliniyordu, zaman geçtikçe de birçoğu keşfediliyor.

That was the first note of this splendid and awe-inspiring scene. The second note refers to the provisions granted to them. Although they are oblivious to the source that gives them their provisions, the fact that they have them proves His oneness and that no one else has any control over what He decides to give or deny. “Say: ‘Who is it that gives you sustenance out of the heavens and the earth?’ Say: it is God; and either we or you are on the right path or have clearly gone astray!’“ (Verse 24) Providing sustenance is something people know about as it happens in their lives. It comes from heaven in the form of rain, heat and light, which were known to the people addressed first by the Qur’ān, but also in other forms and shapes which man discovers at one time or another. Other sustenance comes from the earth in the form of plants, animals, water, oils, metals and treasure. Much of these were known to the people of olden days and much is discovered as time passes on.

“Gökten ve yerden size rızık veren kimdir?” sorusunun cevabı beklenmez. Nitekim Peygamber'e, “De ki: Allah” demesi emredilir. Bu konuda tartışamazlar ve buna aykırı bir iddiada bulunamazlar. Peygamber'e ayrıca emredilen, her iki tarafın akıbeti konusunu tamamen Allah'a bırakmasıdır. Taraflardan biri kaçınılmaz olarak haklı, diğeri haksızdır; biri doğru yola iletilmiş, diğeri ise sapıklık içindedir.

The question is: “Who is it that gives you sustenance out of the heavens and the earth?” The answer is not awaited. In fact, the Prophet is told to say: “It is God.” They cannot argue about this or make any contrary claim. What the Prophet is also instructed to do is to leave matters entirely to God concerning the fates of both parties. One party is inevitably right and the other wrong; one is guided aright and the other is in error.

İkisi ne doğru yol üzerinde ne de sapıklık yolunda bir arada bulunabilir: