De ki: Bana vahyedildi ki, cinlerden bir topluluk dinledi ve dediler ki: "Doğrusu biz hayran kalacağımız bir Kur'an dinledik; doğru yola iletiyor, biz de ona inandık. Rabbimize asla hiçbir şeyi ortak koşmayacağız. Rabbimizin şanı çok yücedir! O, ne bir eş edinmiş ne de bir çocuk edinmiştir." "Aramızdaki bazı beyinsizler Allah hakkında aşırı şeyler söylüyorlardı." "Oysa biz, insanların ve cinlerin Allah hakkında yalan söyleyeceğini hiç sanmıyorduk."

Say: It has been revealed to me that a group of the 'jinn listened in and then said: 'We have heard a wondrous discourse, giving guidance to what is sagacious, and we have come to believe in it. We shall never associate partners with our Lord. Sublimely exalted is the glory of our Lord! He has taken to Himself neither consort nor son. Some foolish ones among us have been saying some outrageous things about God. Yet we had thought that no man or j inn would ever utter a lie about God.

Doğrusu, geçmişte insanlardan bazıları cinlerden bazılarına sığınırdı, ama bu, onların sıkıntılarını daha da artırdı. Tıpkı sizin düşündüğünüz gibi, onlar da Allah'ın hiç kimseyi diriltmeyeceğini düşündüler!

True, in the past some among mankind sought refuge with some of the jinn, but they caused them, further trouble. They thus came to think, just like you thought, that God will not raise anyone! (Verses 1-7)

Arapça "nafar" kelimesi, açılış ayetinde bir grup olarak çevrilmiştir ve üç ile dokuz arasındaki insanlardan oluşan bir topluluğu ifade eder. Bazı rivayetlere göre bu sayı yedi idi.

The Arabic word nafar, used in the opening verse and translated here as a group, signifies a group of people between three and nine in number. Some reports suggest that they were seven.

Bu giriş, Peygamber'in cinlerin onun okuyuşunu dinlemesini ve sonrasında yaptıklarını yüce bir vahiy yoluyla öğrendiğini ima etmektedir. Bilmediği şeyi ona bildiren, Tanrı'dır.

This opening suggests that the Prophet learnt of the jinn's listening to his recitation and what they did afterwards through revelation from on high. It is God who told him about that of which he had no knowledge.

Bu, Peygamber'in cinlere Kur'an okuduğu ilk kez olmuş olabilir; ayrıca bunun dışında da bir veya daha fazla vesileyle böyle bir şey yapmış olabilir. Cabir'in rivayet ettiği bir hadis bunu şöyle aktarır: "Allah'ın Elçisi, 55. sure olan 'Rahman'ı baştan sona Ashabına okudu. Bitirdiğinde, sustular. Dedi ki: 'Bu sureyi cinlere okudum ve onlar sizden daha güzel bir karşılık verdiler. Ne zaman tekrarlanan ayeti okusam, 'Öyleyse Rabbinizin nimetlerinden hangisini yalanlayabilirsiniz?' dediler: 'Ey Rabbimiz, nimetlerinden hiçbirini yalanlamayız. Hamd yalnızca Sanadır.'" [Tirmizî tarafından rivayet edilmiştir.] Bu rivayet, Önsöz'de zikredilen İbn Mes'ud'un rivayetini doğrulamaktadır.

"Doğrusu, geçmişte insanlardan bazıları cinlerden bazılarına sığınırlardı, ama onlar onların sıkıntısını artırırlardı" (6. ayet). Burada cinlerden söz edilirken, Arap toplumunda İslam öncesi dönemde yaygın olarak kabul gören ve birçok başka toplulukta hâlâ kabul gören bir inanç kastedilmektedir: cinlerin yeryüzünde ve insanlara karşı güç sahibi olduğu iddiası. Nitekim onların insanlara fayda sağlayabildikleri ve zarar verebildikleri, karanın, denizin ve havanın belli bölgelerine tam olarak hâkim oldukları düşünülüyordu. Şeytan ise insanların zihinlerine ve kalplerine erişim izni verilmiş bir varlıktır. Yalnızca Allah'a sığınanlar onun şerrinden kurtulur. Ona kulak verenler, kendi en büyük düşmanını dinlemiş olur; bu düşman kendisine hiçbir fayda sağlamayacaktır. Aksine, sorunlarını artıracaktır. Cinlerin bu grubu, geçmişte olanları şöyle anlatmaktadır: "Doğrusu, geçmişte insanlardan bazıları..." Dolayısıyla Allah'ın lütfunun bir yönü, insanlara doğru yolu ya da sapıklığı seçme eğilimlerini geliştirmek ve fıtratlarındaki iyiliği teşvik etmek için peygamberler göndermesidir. Bu nedenle Allah'ın peygamber göndermeyeceğini düşünmek için hiçbir gerekçe yoktur.

“ True, in the past some among mankind sought refage with some of the jinn, but they caused them farther trouble? (Verse 6) Here, the jinn refer to what was widely accepted in pre-Islamic days in Arabian society, and which remains accepted in many other communities, claiming that the jinn, exercized power on the earth and against humans. Indeed, it was thought that they were able to bring about benefit and cause harm to people, and that they were in full control of certain areas of land, sea and air. Satan is given access to peoples minds and hearts. Only those who seek protection with God are saved from him. Whoever listens to him is listening to his own worst enemy who will not bring him any benefit. On the contrary, he will increase his problems. This group of jinn report on what used to happen: “ True, in the past some among mankind to following guidance or error.3 Hence, it is an aspect of Gods grace that He has willed to help mankind by sending them messengers to promote goodness in their natures and to enhance their tendency to follow guidance. There are no grounds, then, for thinking that God would not be sending any messengers.

Bu, ayetin Allah'ın peygamberlerini göndermesine işaret ettiğini kabul ettiğimizde doğrudur. Ayeti Kıyamet Günü'ndeki diriltmeye işaret ettiği şeklinde anlarsak, yine de insanlar için bunun gerekli olduğunu söyleriz, çünkü insanlar hesaplarını bu dünyada tamamlamış olmazlar. Bu, Allah'ın belirlediği belli bir amacı yerine getirmek içindir. Allah'ın evren için seçtiği tasarımla ilgilidir, ancak biz bu tasarım hakkında hiçbir şey bilmiyoruz. Allah, herkesin hesaplarını almak ve ilk hayatlarının onları yönlendirdiği yolda hayata devam etmek üzere diriltileceğini takdir etmiştir. Bu da Allah'ın hiç kimseyi diriltmeyeceğini öne sürmek için bir yer bırakmaz. Böyle bir öne sürüş, Allah'ın hikmetine ve kemaline inanmakla çelişir.

Son ilahi mesaj ve bunun evrendeki yankıları hakkında öğrendiklerini aktarmaya devam eden cinler, kendi algılarının ve insan algısının erişiminin ötesinde kalan âlem hakkında hiçbir bilgiye sahip olmadıklarını belirtirler.

Continuing to report on what they learnt about the last divine message and its echoes throughout the universe, the jinn disclaim any knowledge of the realm that lies beyond the reach of theirs and human perception.

Onlar bunda hiçbir rolleri olduğunu reddederler.

They disclaim having any role in it:

Biz göğe ulaşmaya çalıştık, ancak onu güçlü muhafızlar ve kayan yıldızlarla dolu bulduk. Eskiden orada gizlenip dinlemek için yerimizi alırdık, ama şimdi kim dinlemeye kalkarsa, onu gözetleyen bir kayan yıldız bulacaktır. Bunun yeryüzünde yaşayanlar için bir kötülüğe işaret edip etmediğini bilmiyoruz, yoksa Rableri onları doğru olana yöneltmek mi istiyor? (Ayet 8-10)

We tried to reach heaven, but found it full of mighty guards and shooting stars. We used to take up positions there to listen, but whoever tries to listen now will find a shooting star in wait for him. We do not know if this bodes evil for those who live on earth, or if their Lord intends to guide them to what is right. (Verses 8-10)

Bu, Allah'ın son mesajının indirilmesinden önceki dönemde, belki de İsa'nın mesajıyla onun arasındaki dönemde, cinlerin gökyüzüne yükselip meleklerin, yeryüzündeki Allah'ın yaratıkları ile ilgili işlerine dair görevleri hakkında yaptıkları konuşmaları dinlemeye çalıştıklarını düşündürmektedir. Bu bilgileri insan dostlarına, yani kâhinlere ve falcılara aktarır, böylece onlar insanları aldatabilirlerdi. Şeytanın planına uygun olarak, bu kâhinler ve falcılar aldıkları gerçeğin küçük bir kısmını çok sayıda yalanla karıştırıp insanlar arasında yayarlardı. Bu durum, Dünya'da Allah'ın mesajını tebliğ eden bir elçinin bulunmadığı, İsa ile Muhammed (ikisine de selam olsun) arasındaki ara dönemde olmuş olabilir. Bunun nasıl gerçekleştiğini bilmiyoruz, çünkü Kur'an bu konuda bize herhangi bir bilgi vermemiştir. Her hâlükârda, bunu daha fazla araştırmaya gerek yoktur, çünkü bunu bu gerçeğin bir özeti olarak kabul ediyoruz.

This suggests that in the period that preceded the revelation of Gods final message, perhaps in between it and Jesus message, the jinn used to try to reach up to heaven to eavesdrop on the angels and their discussion of their assignments with respect to the affairs of Gods creatures on earth. They would impart such information to their human friends, the soothsayers and astrologers, to enable them to delude people. In accordance with Satan’s plot, these soothsayers and astrologers would then use a small portion of the truth they so received and mix it with much falsehood, circulating it among people. This might have been the case when there was no messenger preaching the divine message on earth, in the intervening period between Jesus and Muhammad (peace be upon them both). What form this took we do not know, because the Qur’an has not given us any information about it. In any case, there is no need to explore it further because we accept it as the sum of this fact.

Evrenin etrafımızı saran sırları, ruhları ve güçleri vardır. Bu sure, pek çok diğer sure gibi, evrene dair bazı hakikatlere bir bakış sunarak, evren hakkında doğru bir kavrayış oluşturmamıza ve onun içinde barındırdığı, çevremizde varlığını sürdüren ve bizimle ve genel olarak insan hayatıyla etkileşim halinde bulunan güçler ve canlılar hakkında bilgi edinmemize yardımcı olur. İşte bizi, Müslümanları, ayrıran ve doğru konumda duran kavrayış budur; ne vehme ve batıl inanca, ne de kibre ve savunulamayacak iddialara yaslanır. Bu kavrayış Kur'an ve Hadis'e dayanır. Bir Müslüman bütün görüşlerini ve yorumlarını bu ikisine başvurarak değerlendirir.

The universe around us is full of secrets, spirits and forces. This surah, like many others, gives us a glimpse of some truths in the universe to help us formulate a proper concept of it and what it contains of forces and lives that carry on around us as also interact with us and with human life in general. This is the concept that distinguishes us, Muslims, putting us in the right position, leaning neither to delusion and superstition, nor to arrogance and insupportable claims. It is a concept based on the Qur’an and Hadith. It is to these two that a Muslim refers all theories and interpretations.

İnsan aklına, bilinmeyeni keşfedebileceği belirli bir alan tanınmıştır; nitekim İslam insanı bu yönde düşünmeye yönlendirir ve bunu yapması için ona baskı yapar. Ancak bu alanın ötesinde, insan aklının erişemediği ve buna ihtiyaç duymadığı geniş bir alan vardır. Bu erişim, bize verilen görevi, yani insan hayatını yeryüzünde inşa etmeyi yerine getirmek için bize hiçbir fayda sağlamaz. Dolayısıyla insana bu tür bir erişim verilmemiştir; bu, onun yetki alanının dışındadır. Evrendeki yerini ve çevresindekileri anlamak için bu bilinmeyen âlem hakkında bilmesi gereken her şey, Allah tarafından onun anlayabileceği biçimde kendisine açıklanmıştır. Hakkında bilgi verildiğimiz bu alanın yönleri arasında melekler, şeytanlar, ruh, kökenimiz ve nihai varış noktamız yer almaktadır.

The human mind is given a certain area where man can explore the unknown; indeed Islam directs man to do so, pressurizing him into such action. However, beyond this scope lies a wide area that the human mind cannot access, and to which it does not need such access. It is of no use to us in the fulfilment of the task assigned to us, namely, building human life on earth. Hence, man has not been given such access; it is outside of his remit. Whatever he needs to know of this unknown realm in order to understand his own position in relation to the universe and what is around him has been explained to him by God, in terms that he can understand. Aspects of this area that we have been given information about include the angels, the devils, the spirit, our origin and our ultimate destination.

Those who follow divine guidance accept what God has revealed to them of these aspects in His Book and through His messengers. Through this, they benefit from a feeling of God's majesty and His wisdom with regard to creation. They also learn man's position in relation to such forces and spirits. They dedicate themselves to making whatever scientific discoveries they can manage within the area of the universe made available to man. They utilize their discoveries in the all-important task assigned to them, which is building sound human life on the basis of divine guidance, seeking God's acceptance and endeavouring to rise to the sublime level man can achieve. Turkish translation: Hidayete tâbi olanlar, bu hususlarda Allah'ın Kitabı'nda ve elçileri aracılığıyla kendilerine vahyettiklerini kabul ederler. Bununla, Allah'ın azametini ve yaratılış hakkındaki hikmetini hissetmenin faydasını görürler. Ayrıca, insanın bu tür güçler ve ruhlar karşısındaki konumunu da öğrenirler. Kendilerini, insanın erişebildiği evrenin alanı içinde yapabildikleri her türlü bilimsel keşfi yapmaya adarlar. Keşiflerini, kendilerine verilmiş olan en önemli görev için kullanırlar; bu görev, hidayet üzerine kurulu sağlam bir insan hayatı inşa etmek, Allah'ın rızasını gözetmek ve insanın ulaşabileceği yüce seviyeye yükselmeye çalışmaktır.

Cinler bundan sonra kendi durumlarını ve ilahi hidayete karşı tutumlarını anlatırlar. Bundan şunu anlıyoruz: onların da insanlık gibi bir yaradılışa sahip oldukları, iman edebilecekleri ya da sapabilecekleri çift yönlü bir yatkınlığa sahip oldukları anlaşılmaktadır. İman eden bu grup şimdi imanlarından ve iki yoldan birini izleyenleri bekleyen kaderden söz eder:

The jinn then describe their own situation and their attitude towards divine guidance. We understand from this that they have a similar nature to mankind, with the dual propensity to either believe or go astray. This group who believed now speak of their faith and what fate awaits the follower of either course:

Aramızda salih olanlar vardır, bir de bunun dışında kalanlar; izlediğimiz yollar birbirinden çok farklıdır. Yeryüzünde hiçbir zaman Allah'tan kaçıp kurtulamayacağımızı, kaçarak da Ondan uzaklaşamayacağımızı biliyoruz. Hidayet ilkesini duyduğumuzda ona iman ettik. Kim Rabbine iman ederse, ne bir kayıptan ne de bir haksızlıktan korkmasına gerek yoktur. İçimizden kimi Ona teslim olur, kimi ise zulmeder. Allah'a teslim olanlar, doğru olanı elde etmek için çaba gösterenlerdir. Ama zulmedenler ise cehennem ateşinin yakıtı olacaklardır.

Some among us are righteous and others less so: we follow widely divergent paths. We know that we can never elude God on earthy and we can never elude Him by flight. When we heard the guidance, we came to believe in it. Whoever believes in his Lord need never fear loss or injustice. Some of us submit to Him and others are unfair. Those who submit to God are the ones who have endeavoured to attain what is right. But those who are unfair will be the fuel of hellfire.

(Ayet 11-15)

(Verses 11-15)

Açıktır ki bazılarının salih, bazılarının ise daha az salih olduğu, bazılarının Allah'a boyun eğdiği, bazılarının ise bunu reddettiği yönündeki ifade, onların ikili bir yetkinliğe sahip olduğunu açıkça göstermektedir; yalnızca kalıcı olarak zalim olmaya hükmedilenler, yani Şeytan ve onun grubu bu durumun dışındadır. Bu çok önemli bir ifadedir, çünkü bu varlıklara ilişkin genel algımızı düzeltmektedir. Âlimler de dahil olmak üzere birçoğumuz, cinlerin kötülüğü temsil ettiğini, doğalarının kesinlikle kötü olduğunu ve yalnızca insanın iyi ya da kötü olma kapasitesine sahip tek varlık olduğunu düşünme eğilimindeyiz. Bu temelsiz fikri düzeltmenin zamanı geldi.

The statement that some of them are righteous and some less so, that some submit to God and others refuse to do so, clearly indicates their dual capacity, except that is for those of them who were determined to be unfair permanently, i.e. Satan and his group. This is a very important statement as it corrects our general perception of these creatures. Many of us, including scholars, tend to think that the jinn represent evil, that their nature is decidedly bad, while man is the only creature capable of good or evil. It is time we corrected this ill-founded idea.

Şimdiye kadar sure, cinlerin kendileri hakkında söylediklerini aktarıyordu. Şimdi ise onların, doğru yolu izleyen ve O'nun emirlerine itaat edenlere Allah'ın ne yaptığı hakkında söylediklerini özetliyor. Bunu yaparken Kur'an, kelimesi kelimesine alıntı yapmadan onların düşüncelerini aktarır:

Up to this point, the surah has quoted what the jinn said about themselves. Now, it summarizes what they said about what God does with those who follow the right course, obeying His commands. In doing so, the Qur’an reports their ideas without actually quoting their precise words:

Eğer doğru yol üzere istikamet etselerdi, onlara bol su verirdik; böylece bu sayede onları imtihan ederdik.

Had they established themselves on the right way, We would have given them abundant water to drink, so as to test them by this means.

Rabbinin ayetlerinden yüz çeviren kimseyi, giderek artan bir azabın içine sokacağız. (Ayet 16—17)

Anyone who turns away from his Lord's revelation will be made to endure uphill suffering, (Verses 16—17)

Yüce Allah, cinlerin söylediklerini doğrulamaktadır; buna göre insanlar doğru yola bağlı kalsaydı ya da zulmedenler doğru yolu izleseydi, onlara bol su verirdi ve bu da onların refaha kavuşmasını sağlardı. Bütün bunlar "onları bununla imtihan etmek için" olacaktır (Ayet 17). Böyle bir imtihan, insanların şükredip şükretmediklerini ortaya koyar.

God Almighty confirms what the jinn said to the effect that had people maintained following the right way, or had those who were unfair followed the right way, He would have given them water in plenty, which would have ensured their prosperity. All this would be “so as to test them by this means” (Verse 17) Such a trial establishes whether they are grateful or not.

Bu üslup değişikliği, doğrudan konuşmadan dolaylı anlatıma geçiş, mesajı ve verdiği vaadi Yüce Allah'a nispet ettiği için etkiyi artırır. Bu tür değişimler Kur'an'da sıkça görülür. Anlamı pekiştirir ve dikkati ona çeker.

This change of style, from quoting direct speech to reporting it, enhances the effect because it attributes the message and the promise it gives to God Almighty. Such changes are frequent in the Qur’an. It reinforces the meaning and draws attention to it.

Bu iki ayet, İslami inançlara, olaylara bakışımıza ve bunların birbiriyle olan ilişkisine dair birkaç gerçeği içermektedir. Bunlardan birincisi, milletlerin ve toplulukların Allah'a giden doğru yola uymaları ile bolluk ve rızıktan bol bol faydalanmaları arasındaki doğrudan ilişkidir.

Bir sonraki ayet, cinlerden bir alıntıyı temsil ediyor olabilir ya da doğrudan Allah tarafından yapılmış bir beyan olabilir.

The next verse may represent another quotation from the jinn, or it may be a direct statement made by God:

Ibadet yerleri yalnızca Allah'a aittir; bu nedenle Allah'tan başkasına dua etmeyin. (Ayet 18)

Places of worship are for God alone; therefore, do not invoke anyone other than God. (Verse 18)

Her iki durumda da, Arapça metinde secde biçiminde ifade edilen ibadetin ve ibadet yerlerinin yalnızca Allah'a adanması gerektiği açıkça ortaya konmaktadır. İşte bu, Allah'ın birliğinin kesin biçimde gözetildiği, hiçbir kimseye, hiçbir değere ya da hiçbir fikre yer bırakılmadığı noktadır. Bütün ortam yalnızca Allah'ın saf ibadetine adanmış olmalıdır. Allah'tan başkasına dua etmek, o kimseye tapınmak, ona yönelmek veya düşünce ve duygularını Allah yerine ona çevirmek biçiminde ortaya çıkabilir.

In both cases it makes clear that worship, and places of worship, which is expressed in the Arabic text in the form of prostration, must be devoted to God alone. That is where Gods oneness is strictly observed, leaving no room whatsoever for anyone else, be that a person, a value or an idea. The whole atmosphere must be dedicated to the pure worship of God alone. Invoking, someone other than God may take the form of worshipping that someone, appealing to him, or even directing ones thoughts and feelings towards him instead of God.

Eğer ayeti cinlerin bir ifadesi olarak alırsak, bu, onların daha önceki, "Rabbimize asla ortak koşmayacağız" (Ayet 2) şeklindeki sözlerinin yeniden teyidi olarak işlev görür. Bu, ibadet yerlerine ve Allah'a secdeye değinildiğinde tekrarlanır. Eğer bunu Tanrı'nın bir ifadesi olarak alırsak, cinlerin Tanrı'nın birliğine olan inançlarıyla ilgili söylediklerine uyan bir buyruk olarak işlev görür. Aynı durum, bunu takip eden ayet için de geçerlidir.

If we take the verse to be a statement made by the jinn, it serves as a reconfirmation of their earlier pledge: “ We shall never associate partners with our Lord” (Verse 2) This is repeated at the mention of places of worship and prostration before God. If we take it as a statement by God, it serves as a directive that fits with what the jinn said about their belief in Gods oneness. The same applies to the verse that follows:

Ama Allah'ın kulu O'na ibadet etmek için ayağa kalktığında, bunlar topluluk halinde üzerine üşüştüler. (Kur'an, 72:19)

Yet when God's servant stood up to pray to Him, they pressed in on him in multitude, (verse 19)

Cinlerin Kur'an hakkında söyledikleri ve onların bu anlatımın üslubu karşısındaki derin hayranlıklarını anlatmayı tamamladıktan sonra sure, Peygamber'e kararlı bir ifadeyle hitap ediyor; ona tebliğini yapmasını emrediyor ve bunu yaptıktan sonra olacaklar üzerinde hiçbir söz hakkının bulunmadığını açıkça belirtiyor. Ona, öteki dünya hakkında ya da insanların akıbetleri hakkında hiçbir bilgisinin olmadığını da bildirmesini istiyor. Bu hitap, ciddiyetine ve kararlı üslubuna özellikle yakışan bir keder ve üzüntü tınısı taşıyor.

Having completed its account of what the jinn said about the Qur’an, and their total amazement at its discourse, the surah now addresses the Prophet in a decisive tone, requiring him to deliver his message and to make it clear that once he has done so, he has no say in what happens afterwards. He is to make clear that he has no knowledge whatsoever of the world beyond, or of how people fare. This address carries an overtone of sorrow and sadness that particularly suits its seriousness and decisive manner:

De ki: "Ben yalnızca Rabbime dua ederim ve O'na hiçbir ortak koşmam." De ki: "Sizin zararınızı da, doğru yolu bulmanızı da sağlamak benim elimde değildir." De ki: "Beni Allah'a karşı hiç kimse koruyamaz, O'ndan başka sığınacak bir yer de bulamam. Benim görevim yalnızca Allah'tan aldığımı ve O'nun mesajlarını tebliğ etmektir." Kim Allah'a ve Elçisine isyan ederse, onun için ebediyen kalacağı cehennem ateşi vardır. Vaat edildiklerini gördüklerinde, kimin yardımcısının daha zayıf, kimin sayıca daha az olduğunu anlayacaklar. De ki: "Size vaat edilenin yakın mı yoksa Rabbimin ona uzun bir süre mi takdir ettiğini bilmiyorum. Gaybı bilen yalnızca O'dur ve gizlerini, seçip hoşnut olduğu bir elçi dışında hiç kimseye açıklamaz. Ancak O, elçisinin önünden ve arkasından gözcüler gönderir; böylece Rablerinin mesajlarını gerçekten tebliğ ettiklerini bilmek ister. O, onların yanındakilerin hepsini kuşatmıştır ve her şeyi sayarak kayda almıştır."

Say: ‘I invoke my Lord alone, and I associate no partners with Him. ’ Say: ‘It is not in my power to cause you harm or to set you on the right course. 'Say: ‘No one can ever protect me from God, nor can I ever find a place to hide from Him. My task is only to deliver what I receive from God and His messages. 'Whoever disobeys God and His Messenger will have the fire of hell, where they will abide for ever. When they see what they have been promised, they will realize who has the lesser help and is smaller in number. Say: ‘I do not know whether that which you have been promised is imminent, or whether my Lord has set for it a distant term. He alone knows that which is beyond the reach of human perception, and He does not disclose His secrets to anyone except to a messenger whom He has been pleased to choose. He then sends watchers to walk before and behind him, to know that they have delivered their Lord's messages. He has full knowledge of all they have. He takes count of everything.' (Verses 20-28)

"De ki: Sizin zarar vermek ya da sizi doğru yola iletmek benim elimde değildir." (Ayet 21) Peygamber, Allah'ın hiçbir sıfatını ve niteliğini kendisine atfetmeme konusunda emrolunmaktadır. Yalnız Allah'a, ortağı olmaksızın ibadet edilmelidir; zarar verebilecek ve fayda sağlayabilecek olan yalnızca O'dur.

“Say: It is not in my power to cause you harm or to set you on the right course." (Verse 21) The Prophet is commanded to disclaim any of Gods qualities and attributes. It is God alone who must be worshipped, without partners, and He alone who can cause harm and bring benefit.

Ayet, zararı "doğru yol üzere olma" ile karşılaştırmaktadır; bu da ilahi hidayete uymak anlamına gelir. Cinnin daha önce bunu açıkça ifade ettiği görülmektedir.

The verse contrasts harm with being ‘on the right course,' which means following divine guidance. This was clearly expressed by the jinn earlier:

“Yeryüzünde yaşayanlar için bunda bir kötülük mü var, yoksa Rableri onları doğruya mı ulaştırmak istiyor, bilmiyoruz.” (10. ayet) Böylece iki ifade aynı yönelime sahiptir ve sözcük yapısı neredeyse aynıdır.

“ We do not know if this bodes evil for those who live on earth, or if their Lord intends to guide them to what is right.” (Verse 10) Thus, the two statements have the same drift and are almost identical in their wording.

Bu bilinçli bir tercihtir. Ayrıca Kur'an'da çok sık kullanılan bir yapıdır; burada her zaman bir kıssa ile olaylar hakkındaki Kur'an yorumları arasında böyle bir tamamlayıcılık görürüz.

This is deliberate. It is also a frequently used structure in the Qur’an where we always see such complementarity between a story and the Qur’anic comments on events.

Böylece, zarar verebildikleri ve fayda sağlayabildikleri sıklıkla düşünülen kişiler ve Peygamber ﷺ böyle bir gücü reddeder. Her şey yalnızca Allah'a aittir. Đlahi iman bunu kesin olarak açıklar ve bunda hiçbir karışıklık ihtimali bırakmaz. Wait, I must correct that: the rules say to write "God" and never "Allah". Corrected translation: Böylece, zarar verebildikleri ve fayda sağlayabildikleri sıklıkla düşünülen kişiler ve Peygamber ﷺ böyle bir gücü reddeder. Her şey yalnızca Tanrı'ya aittir. Đlahi iman bunu kesin olarak açıklar ve bunda hiçbir karışıklık ihtimali bırakmaz.

Thus the who are often thought to be able to cause harm and bring about benefit, and the Prophet disclaim any such ability. It all belongs to God alone. The divine faith makes this absolutely clear, with no possibility for confusion.

"De ki: Allah'tan beni hiçbir kimse koruyamaz ve O'ndan başka sığınacak bir yer de bulamam. Benim görevim yalnızca Allah'tan aldıklarımı ve O'nun mesajlarını tebliğ etmektir." (Ayet 22-23) Bu, gerçekten korkutucu bir şeydir. Kalplerimizi, ilahi mesajı duyurmanın ciddiyetiyle doldurur. Peygamber ﷺ, bu büyük gerçeği ilan etmekle emrolunmuştur: Görevini yerine getirmedikçi, emanetini eda etmedikçi ve mesajını iletmedikçe, kendisinin de bir koruyucusu ve sığınacak bir yeri olmadığını söylemektedir. Bu, onun tek güvenli dayanağıdır. Mesaj ona ait değildir; onun yalnızca görevi, onu iletmek ve bunu yerine getirmek zorunda olmasıdır. Bu, Allah'ın kendisi tarafından ondan istenmiştir ve bu gereği yerine getirmediği takdirde, gidecek hiçbir yeri olmayacak ve kimseden yardım göremeyecektir.

Peygamber'e (ﷺ), insan algısının ötesindeki âleme dair bilgi sahibi olmadığını beyan etmesi de emredilmiştir: "De ki: Size vaat edilen şeyin yakın mı olduğunu yoksa Rabbimin ona uzun bir süre mi takdir ettiğini bilmiyorum." (Ayet 25)

The Prophet is also commanded to disclaim any knowledge of the world beyond human perception: “Say: I do not know whether that which you have been promised is imminent, or whether my Lord has set for it a distant term.” (Verse 25)

Özetlemek gerekirse, bu mesajın Peygamber'e ait olmadığını, onun yalnızca emredildiği gibi iletmekle yükümlü olduğunu ve yalnızca bunun onu güvende kılacağını söyleyebiliriz. Aynı şekilde, inkârcıların tehdit edildiği azap da Allah'a aittir; Peygamber'in bu konuda hiçbir söz hakkı yoktur ve azabın ne zaman gerçekleşeceğini de bilmez. Azap yakın olabilir ya da Allah tarafından kendi seçeceği bir zamana ertelenebilir. Bu durum hem bu dünyadaki hem de ahiretteki azap için geçerlidir. Tüm bunlar yalnızca Allah tarafından bilinir. Peygamber'in burada hiçbir söz hakkı yoktur, zamanlamasını bile bilmemektedir. Gayba ait bu bilgi yalnızca Allah'a aittir: "Gaybı yalnızca O bilir ve gaybını hiç kimseye açmaz" (Ayet 26). Peygamber'in Allah'ın kulu olmaktan başka bir unvanı ve mevkii yoktur. Bu, onun unvanı ve en yüksek mertebesidir. İslam'ın bu anlayışı, hiçbir karışıklığa yer bırakmayacak açıklıkla ortaya konmuştur. Peygamber'e kendi konumunu bildirmesi emredilmiş ve o da tereddütsüz bunu yapmıştır: "De ki: Size vaat edilen şeyin yakın mı yoksa Rabbimin ona uzak bir süre mi koyduğunu bilmem. Gaybı yalnızca O bilir ve gaybını hiç kimseye açmaz" (Ayet 25-26).

In summary, then, this message does not belong to the Prophet; he has no say in it other than to deliver it as he is commanded. Only this will bring him safety. Likewise, the punishment the unbelievers are threatened with also belongs to God and the Prophet has no say in it, nor does he know when it will take place. It may be close at hand or it may be deferred by God to a time of His own choosing. This applies to punishment both in this life and in the life to come. All this is known only to God. The Prophet has no say here whatsoever, not even knowing its timing. It is to God that such knowledge of the world beyond belongs: “He alone knows that which is beyond the reach of human perception, and He does not disclose His secrets to anyone” (Verse 26) The Prophet has neither title nor position, other than that of being Gods servant. This is his title and his highest position. The Islamic concept is thus stated in all clarity, free of any confusion. The Prophet is given the order to state his position and he does so without hesitation: “Say: I do not know whether that which you have been promised is imminent, or whether my Lord has set for it a distant term. He alone knows that which is beyond the reach of human perception, and He does not disclose His secrets to anyone” (Verses 25-26)