Tek bir atom, elektronları ile protonları arasında tıpkı güneş sistemi, güneşi, gezegenleri ve uyduları arasında olduğu gibi dengelidir. Bu ikisinin her biri, kendisine verilen yolda nasıl ilerleyeceğini bilir ve görevini yerine getirir. Tek bir canlı hücre de, en gelişmiş ve karmaşık türler kadar, kendisinden istenen her şeyi yapmaya mükemmel bir biçimde donanmıştır ve hazırlıklıdır. Bu mükemmel denge, hem bireysel hem de toplu anlamda, tek atom ile güneş sistemi arasını ya da tek hücre ile en gelişmiş canlı arasını dolduran sayısız yaratılış türünün her birinde kolayca fark edilir.
A single atom is well balanced between its electrons and protons, to the same degree as the solar system, its sun, planets and satellites are well balanced. Each of the two knows the way it is assigned to travel and fulfils its role. A single living cell is also perfect and well equipped to do everything it is asked to do, in the same measure as the most advanced and complex species. This perfect balance, in the individual and collective sense, is easily noticed in every one of the countless types of creation that fill the gap between the single atom and the solar system or between the single cell and the most advanced living creature.
Bu temel gerçek, evrendeki her şeyle kanıtlanmıştır ve insan kalbi evrendekileri tefekkür ederken bunu iyi bilir. Bu tür ilham ve kavrayış, eğitim düzeyi ne olursa olsun her çağda her insanın erişimindedir. Tek gereken, düşünen ve karşılık veren açık bir zihindir.
This basic fact, evidenced by everything in the universe, is well recognized by the human heart as it contemplates what is in the universe. This sort of inspiration and recognition is within the reach of every man in every age, regardless of his standard of education. All that is required is an open mind which contemplates and responds.
Artan bilgi, ilk bakışta ilhamın zaten kanıtladığı şeyi sayısız örnekle onaylar ve vurgular. Çalışma ve araştırmaların sonuçları, kendi sınırlı alanları içinde, evrendeki her şeye uygulanan bu temel gerçeği doğrular.
Increased knowledge then endorses and emphasizes, with numerous examples, what inspiration has already proven at first glance. The results of study and research endorse, within their limited scope, this basic truth which applies to everything in the universe.
Amerikalı bilim insanı A. Cressy Morrison, New York Bilim Akademisi Başkanı olarak, Man Does Not Stand Alone adlı kitabında şöyle der:
The American scientist, A. Cressy Morrison, Head of the Science Academy in New York, says in his book Man Does Not Stand Alone:
Kuşların yuvaya dönme içgüdüsü vardır. Kapınızda yuva yapmış olan ardıç kuşu sonbaharda güneye gidebilir, ama ertesi ilkbaharda eski yuvasına geri döner. Eylülde, birçok kuşumuzun sürüleri güneye uçar; çoğu zaman bin milden fazla açık denizin üzerinden geçerler, ama yollarını kaybetmezler. Kapalı bir kutuda uzun bir yolculukta yeni seslerden şaşıran posta güvercini bir an daire çizer, sonra neredeyse hiç şaşmadan evine doğru yönelir. Arı, otları ve ağaçları sallayan rüzgâr, onun bulunduğu yeri gösteren her görünür işareti silmişken bile kovanını bulur.
Birds have the homing instinct. The robin that nested at your door may go south in the autumn, but will come back to his old nest the next spring. In September, flocks of many of our birds fly south, often over a thousand miles of open sea, but they do not lose their way. The homing pigeon, confused by new sounds on a long journey in a closed box, circles for a moment then heads almost unerringly for home. The bee finds its hive while the wind waving the grasses and trees blots out every visible guide to its whereabouts.
Bu yönelim duygusu insanda hafif bir gelişmişlikle bulunur, ancak insan kıt donanımını seyrüsefer araçlarıyla tamamlar. Bu içgüdüye ihtiyacımız vardır ve cevabı aklımız verir. Küçük böceklerin mikroskobik gözlere sahip olması gerekir; ne kadar mükemmel olduklarını bilmiyoruz. Şahinlerin, kartalın ve kondorun ise teleskopik görüşe sahip olması gerekir. Burada da insan, mekanik araçlarıyla onları geride bırakır. Teleskopuyla, insan görüşünün iki milyon katını gerektirecek kadar sönük bir bulutsuyu görebilir; elektron mikroskobuyla ise şimdiye kadar görülemeyen bakterileri ve, deyim yerindeyse, onları ısıran küçük böcekleri görebilir.
This homing sense is slightly developed in man, but he supplements his meagre equipment with instruments of navigation. We need this instinct and our brain provides the answer. The tiny insects must have microscopic eyes, how perfect we do not know, and the hawks, the eagle and the condor must have telescopic vision. Here again man surpasses them with his mechanical instruments. With his telescope he can see a nebula so faint that it requires two million times his vision, and with the electron microscope he can see hitherto invisible bacteria and, so to speak, the little bugs that bite them.
Eski Dobbin'i kendi haline bıraksanız, en kara gecede bile yolda kalmayı sürdürür. Belki loş da olsa görür; ama yolun ve kenarların sıcaklık farkını, yolun kızılötesi ışınlarından hafifçe etkilenmiş gözleriyle fark eder. Baykuş, en kara gecede serin çimenlerin içinde koşan sıcak ve lezzetli fareyi görebilir. Biz, gece ile gündüzü, ışık dediğimiz o kısa oktavda radyasyon üreterek birbirine çeviririz. 12
If you let old Dobbin alone he will keep to the road in the blackest night. He can see, dimly perhaps, but he notes the difference in temperature of the road and the sides with eyes that are slightly affected by the infra-red rays of the road. The owl can see the nice warm mouse as he runs in the cooler grass in the blackest night. We turn night into day by creating radiation in that short octave we call light. 12
Bal arısı işçileri, üreme için kullanılan petekte farklı büyüklüklerde gözler inşa eder. Küçük gözler işçiler için, daha büyük olanlar erkek arılar (erkekler) için, özel gözler ise olası ana arılar için yapılır. Ana arı, erkek arılar için tasarlanmış gözlere döllenmemiş yumurtalar bırakır; ancak dişi işçiler ve olası ana arılar için uygun gözlere döllenmiş yumurtalar bırakır. Değiştirilmiş dişiler olan işçiler, yeni neslin geleceğini çoktan öngörmüş olarak, balı ve polenı çiğneyerek ve önceden sindirerek genç arılara besin sağlamaya da hazırdır. Erkek ve dişi arıların gelişiminin belirli bir aşamasında çiğneme işlemini, önceden sindirme dahil, durdururlar ve yalnızca bal ve polen beslerler. Bu şekilde beslenen dişiler işçi arılara dönüşür.
The honey-bee workers make chambers of different sizes in the comb used for breeding. Small chambers are constructed for the workers, larger ones for the drones, and special chambers for the prospective queens. The queen bee lays unfertilized eggs in the cells designed for males, but lays fertilized eggs in the proper chambers for the female workers and the possible queens. The workers, who are the modified females, having long since anticipated the coming of the new generation, are also prepared to furnish food for the young bees by chewing and predigesting honey and pollen. They discontinue the process of chewing, including the predigesting, at a certain stage of the development of the males and females, and feed only honey and pollen. The females so treated become the workers.
Kraliçe odacıklarındaki dişiler için çiğnenmiş ve önceden sindirilmiş besinle beslenme sürdürülür. Bu özel olarak muamele gören dişiler kraliçe arıya dönüşür; yalnızca kraliçe arılar verimli yumurta üretir. Bu üreme süreci özel odacıkları, özel yumurtaları ve beslenme değişiminin harika etkisini içerir.
For the females in the queen chambers the diet of chewed and pre-digested food is continued. These specially treated females develop into queen bees, which alone produce fertile eggs. This process of reproduction involves special chambers, special eggs, and the marvellous effect of a change of diet.
Bu, öngörüyü, ihtiyatlılığı ve beslenmenin etkisine dair bir keşfin uygulanmasını ifade eder. Bu değişiklikler özellikle topluluk yaşamına uygulanır ve onun varlığı için gerekli görünmektedir. Gerekli bilgi ve beceriler bu topluluk yaşamının başlangıcından sonra gelişmiş olmalıdır ve bal arısının bir tür olarak yapısında ya da hayatta kalmasında mutlaka içkin değildir. Dolayısıyla arı, belirli koşullar altında beslenmenin etkileri konusunda bilgi bakımından insanı geride bırakmış görünmektedir.
This means anticipation, discretion, and the application of a discovery of the effect of diet. These changes apply particularly to a community life and seem necessary to its existence. The knowledge and skills required must have been evolved after the beginnings of this community life, and are not necessarily inherent in the structure or the survival of the honey bee as such. The bee, therefore, seems to have outstripped man in knowledge of the effects of diet under certain conditions.
Burnunu meraklı bir şekilde kullanan köpek, geçmiş olan hayvanı hissedebilir. İnsan icadı hiçbir alet, bizim daha zayıf olan koku alma duyumuzu geliştirmedi ve bu duyunun nasıl genişletilebileceğini araştırmaya nereden başlayacağımızı neredeyse bilmiyoruz. Yine de koku alma duyumuz o kadar gelişmiştir ki ultra-mikroskobik parçacıkları bile algılayabilir. Her birimiz tek bir kokudan aynı tepkiyi aldığımızı nereden biliyoruz? Gerçek şu ki, almıyoruz. Tat alma da her birimize çok farklı bir his verir. Algıdaki bu farklılıkların kalıtsal olması ne kadar tuhaftır.
The dog with an inquiring nose can sense the animal that has passed. No instrument of human invention has added to our inferior sense of smell, and we hardly know where to begin to investigate its extension. Yet even our sense of smell is so highly developed that it can detect ultra-microscopic particles. How do we know that we all get the same reaction from any single odour? The fact is that we do not. Taste also gives a very different sensation to each of us. How strange that these differences in perception are hereditary.
Tüm hayvanlar, çoğu bizim titreşim aralığımızın dışında kalan sesleri, duyma yetimizin çok ötesinde bir keskinlikle işitir. İnsan, icat ettiği araçlarla artık kilometrelerce uzaktaki bir sineğin yürüyüşünü sanki kulak zarında imiş gibi duyabilmekte ve aynı türden aletlerle bir kozmik ışının çarpmasını kaydedebilmektedir.13
All animals hear sounds, many of which are outside our range of vibration, with an acuteness that far surpasses our limited sense of hearing. Man by his devices can now hear a fly walking miles away as though it was on his eardrums, and with like instruments record the impact of a cosmic ray.13
Su örümceklerinden biri, örümcek ağı ipliklerinden balon biçiminde bir yuva örer ve bunu su altındaki bir nesneye tutturur. Sonra, karnının altındaki kılların arasına bir hava kabarcığını ustaca dolaştırarak onu suya taşır ve yuvanın altına bırakır. Bu işlem, yuva şişene kadar tekrarlanır. Yuva şişince örümcek, yavrularını dünyaya getirir ve onları havadan gelebilecek saldırılardan güvende tutarak büyütmeye devam eder. Burada ağ örme, mühendislik, inşaat ve havacılığın bir sentezini görüyoruz. Belki bu tesadüf, ama yine de örümceğin nasıl böyle bir şey yapabildiği açıklanmış olmaz.
One of the water spiders fashions a balloon-shaped nest of cobweb filaments and attaches it to some object under water. Then she ingeniously entangles an air bubble in the hairs of her under-body, carries it into the water, and releases it under the nest. This performance is repeated until the nest is inflated, when she proceeds to bring forth and raise her young safe from attack by air. Here we have a synthesis of the web, engineering, construction, and aeronautics. Chance perhaps, but that still leaves the spider unexplained.
Genç somon balığı denizde yıllarca yaşar, sonra kendi nehrine geri döner ve üstelik doğduğu kolun döküldüğü ana nehrin yan tarafından yukarı doğru yol alır. Ayrılan akarsuyun bir tarafındaki devletlerin yasaları katı, diğer tarafındakiler ise değilse de, bu yasalar yalnızca her iki tarafa ait sayılabilecek balıkları etkiler. Onları bu kadar kesin biçimde geri getiren nedir? Yukarı akan bir nehirdeki bir somon, başka bir kola taşınırsa, doğru kolda olmadığını hemen anlar, akıntıya karşı mücadele ederek ana akıntıya kadar aşağı iner ve sonra kaderini tamamlamak için akıntıya karşı yukarı döner.
The young salmon spends years at sea, then comes back to his own river, and, what is more, he travels up the side of the river into which flows the tributary in which he was born. The laws of the States on one side of the dividing stream may be strict and the other side not, but these laws affect only the fish which may be said to belong to each side. What brings them back so definitely? If a salmon going up a river is transferred to another tributary he will at once realize he is not in the right tributary and will fight his way down to the main stream and then turn up against the current to finish his destiny.
Ancak yeniden bulunması çok daha zor bir sorun, yılan balığı örneğinde karşımıza çıkıyor. Bu harika canlılar olgunluğa eriştiklerinde, her yerdeki göllerden ve nehirlerden göç ederler; Avrupa'dakiler binlerce mil okyanusu aşarak Bermuda'nın güneyindeki uçurum derinliklerine giderler. Orada üreyip ölürler. Küçük olanlar ise, su dolu bir çölde olduklarından başka hiçbir şeyi bilmeden, ebeveynlerinin geldiği kıyıyı ve oradan da her nehri, gölü ve küçük göleti bulup geri döner; böylece her su kütlesi sürekli olarak yılan balıklarıyla dolu kalır. Güçlü akıntılara, fırtınalara ve gelgitlere göğüs germiş, her kıyının kırıcı dalgalarını aşmışlardır. Artık büyüyebilirler ve olgunlaştıklarında, bazı gizemli yasa gereği, bütün bu yolu geri katederek döngüyü tamamlarlar. Yönlendirici dürtü nereden kaynaklanır? Amerikan yılan balığına Avrupa sularında hiç rastlanmamış, Avrupa yılan balığına da Amerika sularında hiç rastlanmamıştır. Doğa, Avrupa yılan balığının çok daha uzun yolculuğunu telafi etmek için olgunluğa ermesini de bir yıl ya da daha fazla geciktirmiştir. Bir yılan balığında birleşen atomların ve moleküllerin bir yön duygusu ve bunu kullanacak bir irade gücü var mıdır?
There is, however, a much more difficult reverse problem to solve in the case of the eel. These amazing creatures migrate at maturity from all the ponds and rivers everywhere, those from Europe across thousands of miles of ocean, all go to the abysmal deeps south of Bermuda. There they breed and die. The little ones, with no apparent means of knowing anything except that they are in a wilderness of water, start back and find their way to the shore from which their parents came and thence to every river, lake and little pond, so that each body of water is always populated with eels. They have braved the mighty currents, storms and tides, and have conquered the beating waves on every shore. They can now grow and when they are mature, they will, by some mysterious law, go back through it all to complete the cycle. Where does the directing impulse originate? No American eel has ever been caught in European waters and no European eel has ever been caught in American waters. Nature has also delayed the maturity of the European eel by a year or more to make up for its much greater journey. Do atoms and molecules when combined in an eel have a sense of direction and willpower to exercise it? 14
Dişi bir güve, pencereden açık bırakılmış tavan arasında, bir tür ince bir sinyal gönderecektir. Aynı türden erkek güveler, siz onları şaşırtmak için laboratuvar kokuları üretmeye çalışsanız bile, inanılmaz geniş bir alan üzerinden bu mesajı yakalayıp karşılık verecektir. Bu küçük yaratığın bir yayın istasyonu mu var ve erkek güvenin antenlerinin yanında zihinsel bir radyo alıcısı mı var? Eter mi titreştirir ve erkek bu titreşimi mi yakalar?
Cırcır böceği bacaklarını veya kanatlarını birbirine sürterek ses çıkarır ve sessiz bir gecede yarım mil uzaktan duyulabilir. Altı yüz ton havayı titreştirir ve eşini çağırır. Bayan Güve ise fiziğin farklı bir alanında çalışarak, görünürde bir sessizlik içinde, aynı derecede etkili biçimde çağırır.
Radyo keşfedilmeden önce bilim insanları erkek güveyi çeken şeyin koku olduğuna karar vermişti. Her iki durumda da bu bir mucizeydi, çünkü koku rüzgârla ya da rüzgâr olmadan her yöne yayılmak zorunda olurdu. Erkek güvenin bir molekülü algılayabilmesi ve bu molekülün hangi yönden geldiğini hissedebilmesi gerekirdi. Devasa bir mekanizma aracılığıyla biz de aynı iletişim yeteneğini geliştiriyoruz ve öyle bir gün gelecek ki genç bir adam, sevdiğini herhangi bir mekanik araç olmadan, uzak bir mesafeden çağırabilecek ve kadın yanıt verecek. Hiçbir kilit ya da parmaklık bu ikisini durduramayacak.
Telefonumuz ve radyomuz insan eliyle yapılmış harika aletlerdir ve bize neredeyse anında iletişim imkânı verir, ama bir tele ve bir yere bağlıyız. Güve hâlâ bizden öndedir ve beynimiz kendi bireysel radyosunu geliştirene kadar ona özenmekten başka yapabileceğimiz bir şey yoktur. O zaman, bir anlamda, telepatiye sahip olacağız.
A female moth placed in your attic by the open window will send out some subtle signal. Over an unbelievable area, the male moths of the same species will catch the message and respond in spite of your attempts to produce laboratory odours to disconcert them. Has the little creature a broadcasting station, and has the male moth a mental radio set beside his antennae? Does she shake the ether and does he catch the vibration? The cricket rubs its legs or wings together, and on a still night can be heard half a mile away. It shakes six hundred tons of air and calls its mate. Miss Moth, working in a different realm of physics and, in apparent silence, calls quite as effectively. Before the radio was discovered, scientists decided it was odour that attracted the male moth. It was a miracle either way, because the odour would have to travel in all directions, with or without the wind. The male moth would have to be able to detect a molecule and sense the direction from whence it came. By a vast mechanism, we are developing the same ability to communicate, and the day will come when a young man may call his loved one from a distance and without mechanical medium and she will answer. No lock or bars will stop them. Our telephone and radio are instrumental wonders and give us means of almost instant communication, but we are tied to a wire and a place. The moth is still ahead of us, and we can only envy her until our brain evolves an individual radio. Then, in a sense, we will have telepathy.
Bitki örtüsü, varlığını sürdürmek için istemsiz aracılardan ustaca yararlanır: böcekler çiçekten çiçeğe polen taşır, rüzgârlar ve uçan ya da yürüyen her canlı tohumları yayar. Sonunda bitki örtüsü, ustalaşmış insanı da tuzağına düşürmüştür. İnsan doğayı geliştirmiş, doğa da ona cömertçe karşılık vermiştir. Ancak insan o kadar hızla çoğalmıştır ki artık sabana zincirlenmiş durumdadır. Ekmeli, biçmeli, depolamalı; üretmeli ve melezlemeli; budamalı ve aşılamalıdır. Bu görevleri ihmal etse açlık kaderi olur, medeniyet çöker ve yeryüzü ilk haline döner.15
Vegetation makes subtle use of involuntary agents to carry on its existence — insects to carry pollen from flower to flower and the winds and everything that flies or walks to distribute seed. At last, vegetation has trapped masterful man. He has improved nature, and she generously rewards him. But he has multiplied so prodigiously that he is now chained to the plough. He must sow, reap, and store; breed and cross-breed; prune and graft. Should he neglect these tasks starvation would be his lot, civilization would crumble, and earth return to her pristine state.15
Birçok hayvan, örneğin bir istakoz gibi, bir pençesini kaybettiğinde hücrelerin yeniden uyarılması ve genlerin yeniden etkinleşmesiyle vücudun eksik bir parçası olduğunu fark eder ve onu yeniden oluşturur. İş tamamlandığında hücreler çalışmayı bırakır; çünkü bir şekilde işin bittiğini bilirler. Tatlı su polipi ikiye bölündüğünde, bu yarımlardan biriyle kendini yeniden oluşturabilir. Bir toprak solucanının başını kesin, kısa süre içinde yeni bir baş oluşturacaktır. Yaraların iyileşmesini uyarabiliyoruz; ancak cerrahlarımız, eğer hiç, hücreleri yeni bir kol, et, kemik, tırnak ve etkinleşen sinirler üretecek şekilde nasıl uyaracaklarını ne zaman bilecekler?16 Olağanüstü bir gerçek, bu yenilenme gizemine biraz ışık tutuyor. Gelişimin erken evrelerindeki hücreler ayrıldığında, her biri tam bir hayvanı oluşturma yeteneğine sahiptir. Dolayısıyla, orijinal hücre ikiye bölünüp ayrıldığında iki birey gelişecektir. Bu, özdeş ikizleri açıklayabilir, ancak bundan çok daha fazlasını ifade eder: başlangıçta her hücre, ayrıntılarıyla, potansiyel olarak tam bir bireydir. O halde, her hücrede ve her liften siz olduğunuzdan hiç şüphe olamaz.17
Many animals are like a lobster, which, having lost a claw, will by some restimulation of the cells and the reactivation of the genes discover that a part of the body is missing and restore it. When the work is complete, the cells stop work, for in some way they know it is quitting time. A fresh-water polyp divided into halves can reform itself out of one of these halves. Cut off an angle worm’s head and he will soon create a new one. We can stimulate healing but when will our surgeons, if ever, know how to stimulate the cells to produce a new arm, flesh, bones, nails, and activating nerves?16 An extraordinary fact throws some light on this mystery of recreation. If cells in the early stages of development are separated each has the ability to create a complete animal. Therefore, if the original cell divides into two and they are separated, two individuals will be developed. This may account for identical twins but it means much more — each cell at first is in detail potentially a complete individual. There can be no doubt then, that you are you in every cell and fibre. 17
Bir meşe palamudu yere düşer; sert kahverengi kabuğu onu güvende tutar. Toprağın bir çatlağına yuvarlanır. İlkbaharda tohumcuk uyanır, kabuk çatlar, yumurtaya benzeyen çekirdek, içinde genlerin gizlendiği besini sağlar. Kökler toprağa salınır ve işte bir filiz, bir fidan, yıllar içinde bir ağaç. Tohumcuk, genleriyle birlikte trilyonlarca kez çoğalmış; gövdeyi, kabuğu ve her yaprağı ile palamudu, kendisini doğuran meşe ağacınınkiyle özdeş olarak oluşturmuştur. Yüzyıllardır sayısız palamudun her birinde, milyonlarca yıl önce ilk meşe ağacını meydana getiren atomların tam düzeni korunmaktadır. 18
An acorn falls to the ground — its tough brown shell holds it safe. It rolls into some earthy crevice. In the spring the germ awakes, the shell bursts, food is provided by the egg-like kernel in which the genes were hidden. They send roots into the earth, and behold a sprout, a sapling, and in years a tree. The germ with its genes has multiplied by trillions and made the trunk, bark and every leaf and acorn identical with that of the oak which gave it birth. For hundreds of years in each of the countless acorns is preserved the exact arrangement of atoms that produced the first oak tree millions of years ago. 18
Yazar başka bir bölümde şöyle der:
The author says in another chapter:
Canlı her varlıkta üretilen her hücre, cildin bir parçası olmak için kendini uyarlamak zorundadır; kısa süre sonra aşınıp gidecek olan cildin parçası olarak kendini feda etmelidir. Diş minesini biriktirmeli, gözde saydam sıvıyı üretmeli ya da bir burun ya da kulak haline gelmelidir. Her hücre daha sonra, işlevini yerine getirmek için gerekli olan şekil ve diğer bütün özelliklere göre kendini uyarlamalıdır. Bir hücreyi sağ elini ya da sol elini kullanan biri gibi düşünmek zordur, ama biri sağ kulağın, diğeri sol kulağın parçası olur. Kimyasal olarak özdeş bazı kristaller ışık ışınlarını sola çevirirken, bazıları sağa çevirir. Hücrelerde de böyle bir eğilim var gibi görünmektedir. Ait oldukları tam yerde, sağ kulağın ya da sol kulağın parçası olurlar; kafanızda iki kulağınız birbirinin karşısında yer alır, bir cırcır böceğinde olduğu gibi dirseklerinizde değil. Kulakların kıvrımları birbirinin tersidir ve tamamlandığında o kadar benzerler ki birbirlerinden ayırt edilemezler. Yüz binlerce hücre, doğru şeyi doğru zamanda doğru yerde yapmaya sevk ediliyormuş gibi görünmektedir.19
Every cell that is produced in any living creature must adapt itself to be part of the flesh, to sacrifice itself as a part of the skin, which will soon be worn off. It must deposit the enamel of teeth, produce the transparent liquid in an eye, or become a nose or an ear. Each cell must then adapt itself in shape and every other characteristic necessary to fulfil its function. It is hard to think of a cell as right-handed or left-handed, but one becomes part of a right ear, the other becomes part of the left ear. Some crystals that are chemically identical turn the rays of light to the left, others to the right. There seems to be such a tendency in the cells. In the exact place where they belong, they become a part of the right ear or the left ear and your two ears are opposite each other on your head, and not as in the case of a cricket, on your elbows. Their curves are opposite, and when complete, they are so much alike you cannot tell them apart. Hundreds of thousands of cells seem impelled to do the right thing at the right time in the right place.19
Kitabının başka bir yerinde Morrison şunu söyler:
Elsewhere in his book Morrison says:
Yaratılış kargaşası içinde pek çok canlı, belirli içgüdü, zekâ ya da başka türden bazı özelliklerde yüksek bir düzeye ulaşmıştır. Yaban arısı çekirgeyi yakalar, yere bir çukur kazar ve çekirgeyi tam doğru yerinden sokarak bilinçsiz hale getirir; ama çekirge canlı kalır ve bir tür korunmuş et olarak durur. Yaban arısı yumurtalarını tam doğru yere bırakır; belki de yumurtalar çıktığında yavrularının, kendilerini besledikleri böceği öldürmeden yiyebileceğini bilmez, çünkü öldürmek onlar için ölümcül olurdu. Yaban arısı bütün bunları ilk seferde ve her seferinde doğru yapmış olmalıdır; aksi halde bu türden yaban arıları var olmazdı.
In the melee of creation many creatures have come to exhibit a high degree of certain forms of instinct, intelligence, or what not. The wasp catches the grasshopper, digs a hole in the earth, stings the grasshopper in exactly the right place so that he becomes unconscious but lives as a form of preserved meat. The wasp lays her eggs exactly in the right place, perhaps not knowing that when they hatch, her children can eat without killing the insect on which they feed, which would be fatal to them. The wasp must have done all this right the first and every time, or there would be no wasps of this species.
Bilim bu gizemi açıklayamaz, yine de bu durum tesadüfe bağlanamaz.
Science cannot explain this mystery, and yet it cannot be attributed to chance.
Yaban arısı toprakta bir delik kapatır, neşeyle oradan ayrılır ve ölür. Ne kendisi ne de atalarından hiçbiri bu sürecin nasıl işlediği üzerine düşünmüştür; yavrularına ne olacağını da bilmez. Hatta hayatını ve emeğini türün devamı için harcadığının farkında bile değildir.20
The wasp covers a hole in the earth, departs cheerfully, and dies. Neither she nor her ancestors have reasoned out the process, nor does she know what happens to her offspring. She doesn’t even know that she has worked and lived her life for the preservation of the race.20
Aynı kitapta şunu da okuruz:
In the same book we also read:
Bazı türlerde işçi karıncalar, kış boyunca koloniyi beslemek için küçük tohumlar getirir. Karıncalar, "öğütme odası" olarak bilinen bir yer kurar; burada devasa, öğütme için özel olarak gelişmiş çenelere sahip olanlar, koloni için yiyeceği hazırlar. Bu, onların tek görevidir. Sonbahar gelip tohumların hepsi öğütüldüğünde, "en çok sayıdaki kişi için en büyük iyilik" ilkesi yiyecek stokunun korunmasını gerektirir. Yeni nesilde öğütücü karınca bolca olacağından, asker karıncalar öğütücüleri öldürür. Bunu yaparken entomolojik vicdanlarını, belki de öğütürken yiyeceğe ilk erişimi olmakla öğütücülerin zaten yeterince ödüllendirildiğine inanarak rahatlatırlar.
In some species, the workers bring in little seeds to feed the other ants through the winter. The ants establish what is known as the grinding room, in which those which have developed gigantic jaws especially built for grinding, prepare the food for the colony. This is their sole occupation. When the autumn comes and the seeds are all ground, ‘the greatest good for the greatest number’ requires that the food supply be conserved and as there will be plenty of grinders in the new generation, the soldier ants kill off the grinders, satisfying their entomological conscience by believing perhaps that the grinders had had reward enough in having had first chance at the food while they ground.
Bazı karıncalar, içgüdüyle ya da akıl yürüterek (hangisini tercih ederseniz), mantar bahçeleri diyebileceğimiz yerlerde yiyecek olarak mantar yetiştirir ve bazı tırtılları ile yaprak bitlerini (bitkilerdeki bit türleri) yakalar. Bu canlılar karıncaların inekleri ve keçileridir; onlardan bal benzeri bazı salgılar besin olarak alırlar. Karıncalar köle yakalayıp bunları bir arada tutarlar. Bazı karıncalar yuvalarını yaparken yaprakları istenilen boyuta göre keser ve bazı işçiler kenarlarını yerinde tutarken, larva evresinde ipek üretebilen bebeklerini, yaprakları birbirine dikmek için mekik gibi kullanırlar. Zavallı bebek kendisine koza örme fırsatından yoksun kalabilir, ama topluluğu için hizmet etmiştir.
Certain ants, by means of instinct or reasoning (choose which you prefer), cultivate mushrooms for food in what may be called mushroom gardens, and capture certain caterpillars and aphids (plant lice). These creatures are the ants’ cows and goats, from which they take certain exudations of a honey-like nature for food. Ants capture and keep slaves. Some ants, when they make their nests, cut the leaves to size, and while certain workers hold the edges in place, use their babies, which in the larval stage are capable of spinning silk, as shuttles to sew them together. The poor baby may be bereft of the opportunity of making a cocoon for himself, but he has served his community.
Karıncayı oluşturan cansız atomlar ve moleküller bu karmaşık süreçleri nasıl harekete geçirir? Bir yerde mutlaka bir Akıl (Zekâ) olmalıdır.21
How do the inanimate atoms and molecules of matter composing an ant set these complicated processes in motion? There must be Intelligence somewhere.21
Evet, bu canlıları ve diğer büyük ve küçük yaratıkları yönlendiren bir Yaratıcı olmalıdır. O, "yaratan, düzenleyip biçimlendiren, takdir edip yol gösteren" Zattır. (Ayet 2-3)
True, there must be a Creator who guides these and other creatures, large and small. He is the One “who creates and proportions well, who determines and guides.” (Verses 2-3)
Yukarıda alıntıladığımız örnekler, bitkiler, böcekler, kuşlar ve hayvanlar dünyasında bilimin kaydettiği pek çok olağanüstü yönün yalnızca birkaçıdır. Ancak bu yönlerin hepsi, "yaratan ve düzenleyen, takdir eden ve yol gösteren" (Ayet 2-3) iki ayetin anlamının yalnızca bir kısmını yansıtır. Çünkü bilgimiz, görünür evrende bulunanın ancak küçük bir bölümünü kapsar; bunun ötesinde, Allah'ın bize, sınırlı yeteneklerimize uygun olarak bıraktığı birkaç ipucu dışında hakkında hiçbir şey bilmediğimiz bütün bir dünya uzanır.
The examples we have quoted above are but a few of the large number of remarkable aspects science has recorded in the worlds of plants, insects, birds and animals. But all these aspects reflect only a part of the import of the two verses: “who creates and proportions well, who determines and guides.” (Verses 2-3) For our knowledge covers only a scanty part of what is in the visible universe, beyond which extends a whole world of which we know nothing apart from the few hints God has chosen to drop us, as befits our limited abilities.
Ulaşılmaz derinliklerine kadar evrenin her köşesinde yankılanan Allah'a (C.C.) sayısız övgü sunduktan sonra sure, bunu bitki âleminden ilham verici bir gerçekle tamamlar: "Otlağı çıkaran, sonra onu kararmış bir çöpe çeviren." (Ayet 4-5) Buradaki "otlak" kelimesi tüm bitkileri ifade eder. Her bitki, bir tür veya başka bir türün beslenmesine uygundur. Bu terim, hayvanların otlandığı tanıdık çayırlardan çok daha geniş bir anlam taşır. Allah, bu gezegeni yaratmış ve üzerinde yürüyen, yüzen, uçan veya yerin altında saklanan her canlıyı besleyecek kadar yiyecek sağlamıştır.
Having fired such a great volley of praises to God, resounding in even the remotest corners of the universe, the sūrah complements this with an inspiring insight from the realm of plants: “who brings forth the pasturage, then turns it to withered grass.” (Verses 4-5) The pasturage, as used here, refers to all plants. Every plant is suitable for one sort of species or another. The term then has a much wider sense than the familiar pastures where cattle feed. God has created this planet and provided on it enough food to nourish every single living creature which walks, swims, flies or hides itself underground.
Otlak ilk filizlendiğinde yeşildir, ancak sonra kurur ve kararır.
The pasturage is green when it first shoots forth, but it withers away and blackens.
Yeşil iken, kararıp kuruduktan sonra veya bu ikisi arasında yemek için kullanılabilir.
It may be used for feeding when green, after it blackens and withers, or in between.
Bu nedenle, her durumda faydalıdır ve yaratan, ölçüye koyan, takdir eden ve yol gösteren Allah'ın kusursuz planlamasına uygun olarak bir amaca hizmet eder.
Thus, it is useful in every condition, and it serves a purpose according to the elaborate planning of the One who creates, proportions, determines and guides.
Bitki yaşamına yapılan bu gönderme, bütün bitkilerin biçilip toplanacağı anlamını da taşır. Benzer şekilde, her canlı belirlenmiş sonuna ulaşacaktır. Bu çağrışım, insanın iki dünyasına yapılan gönderme ile çok iyi uyuşur: "Oysa siz bu dünya hayatını tercih ediyorsunuz. Oysa ahiret hayatı daha hayırlı ve daha kalıcıdır." (Ayet 16-17) Bu hayat, kuruyup kararıncaya kadar sürecek bir otlaktır; ahiret hayatı ise devam edip kalan hayattır.
The reference here to the life of plants carries also an implicit connotation that all plants are reaped and harvested. Similarly, every living being will come to its appointed end. This connotation fits in well with the reference to the two worlds of man: “Yet you prefer this present life, while the life to come is better and longer lasting.” (Verses 16-17) This life is a pasture which comes to its end when it withers away and blackens, while the life to come is the one which lasts.