Bu yeni dalgada sure, müşriklerin doğasını Tanrı'nın kudretiyle yüz yüze getirir; hatta Tanrı'nın kudretinin kendilerine indirilmesi ihtimaliyle karşılaştıklarında onları kendi doğalarıyla yüz yüze getirir. İnsan doğası, önündeki korkunç ihtimallerle sarsıldığında ne olur? Kesinlikle, yanlış kavramların ya da yanlış ilahların yükünü atar ve iyi bildiği gerçek Rabbine yönelir. Yaklaşan felaketten kurtulmak için yalnızca O'ndan yardım diler.

In this new wave, the sūrah puts the idolaters’ nature face to face with God’s might; indeed, it puts them face to face with their own nature when it confronts the prospect of being smitten by God’s might. What happens to human nature when it is overwhelmed by the terrible prospects ahead? It is certain to shed all its burdens, whether of false concepts or false deities, and turn to its true Lord, whom it knows well. It appeals to Him alone for help to be saved from the impending doom.

Sure'nin, müşrikleri elinden tutarak onlara daha önceki toplulukların nasıl helak edildiğini gösterdiği anlatılır. Bu süreç boyunca, Tanrı'nın yasasının ve iradesinin nasıl işlediğini de tarif eder. Bu önceki toplulukların, Tanrı'nın elçilerini reddetmeleri ve onların mesajlarını inkâr etmelerinin ardından, birbiri ardına imtihanlara tabi tutulduklarını açıkça ortaya koyar; bu imtihanlar kimi zaman sıkıntı ve musibetle, kimi zaman ise rahatlık ve refahla gelmiştir. Derin uykularından uyanmaları için onlara tekrar tekrar fırsatlar verilmiştir. Bütün fırsatları tükenip, sınavlardan ve sıkıntılardan habersiz kaldıklarında ve yaşadıkları rahatlık ve zevklerle aldatıldıklarında, Tanrı'nın iradesi devreye girmiştir. Ceza onlara ansızın gelmiştir: "Böylece zalim topluluğun son kalıntısı yok edildi."

The sūrah takes the idolaters by the hand to show them how earlier communities were destroyed. Along the way, it describes how God’s law and His will operate. It makes clear how, after those earlier communities had rejected God’s messengers and denied their messages, they were set one test after another, sometimes with hardship and misfortune, and sometimes with comfort and affluence. They were given chance after chance to wake up from their deep slumber. When they had had all their chances, remained oblivious to trials and hardship, and were deluded by the comforts and pleasures they enjoyed, God’s will came into operation. Punishment overtook them suddenly: “Thus the last remnant of the wrongdoing people was wiped out.

"Hamd, âlemlerin Rabbi olan Allah'a mahsustur." — yerine, kurallara göre "God" Türkçe'de "Tanrı" olarak çevrilmelidir: "Bütün hamdler, âlemlerin Rabbi olan Tanrı'ya mahsustur." (Ayet 45)

All praise is due to God, the Lord of all the worlds.” (Verse 45)

Tam bu sarsıcı sahne kaybolmaya başlarken, insanlar Allah'ın kudretine maruz kalan yeni bir sahneyle karşılaşır. İşitmeleri ve görmeleri alınır, kalpleri mühürlenir. İşitme, görme ve kavrama yetilerinin yerine koyabilecekleri, Allah'tan başka bir ilah bulamazlar.

De ki: Eğer Allah'ın azabı başınıza gelir ya da Kıyamet sizin üzerinize çökerse, O'ndan başkasına mı yalvaracaksınız? Eğer doğru söyleyenlerseniz, [bunu bana bildirin]. Hayır, yalnızca O'na yalvarırsınız; O dilerse, sizi O'na yalvarmaya iten sıkıntıyı giderir ve O'na ortak koştuğunuz her şeyi unutursunuz. (40-41. Ayetler)

Say: If God’s punishment befalls you or the Hour comes upon you, can you see yourselves calling upon anyone other than God? [Answer me] if you are truthful! No, on Him alone you will call, whereupon He will, if He so wills, remove the ill which caused you to call on Him; and you will have forgotten all those you associate as partners with Him. (Verses 40-1)

Burada Kur'an'ın insan tabiatına hitap etmek ve ona İslam inancını sunmak için kullandığı çeşitli yöntemlerden birini görüyoruz. Kur'an'ın, insanların dikkatini hayatın kusursuz düzenine ve sayısız canlıya nasıl çektiğini, Allah'ın ilminin ise tam, kusursuz ve mutlak olduğunu daha önce gördük. Burada ise Kur'an'ın hitabı, Allah'ın kudretinden yararlanır ve insan tabiatının O'nun kudretinin herhangi bir yönünü düşündüğünde nasıl tepki verdiğini gösterir; böylece her türlü putperestlik izini silkeler. Bu sayede insan tabiatı özgürlüğüne kavuşur ve onu Rabbini doğru bilmekten ve O'nun birliğine inanmaktan alıkoyan engelleri yırtıp atar: "De ki: Size Allah'ın azabı gelse veya kıyamet saati başınıza dayansa, Allah'tan başkasına yalvarır mısınız? Eğer doğru söyleyenler iseniz, bana bildirin." (Enam, 40)

Here we have one of the various methods the Qur’ān employs to address human nature in order to present to it the Islamic faith. We have already seen how the Qur’ān draws people’s attentions to the elaborate system of life and the multitude of living creatures, and how God’s knowledge is total, flawless, absolute. Here, the Qur’ānic address makes use of God’s power and how human nature reacts when it reflects on any aspect of God’s might, shaking off all traces of idolatry. Thus, human nature regains its freedom and tears off what used to prevent it from acquiring proper knowledge of its Lord and believing in His oneness: “Say: If God’s punishment befalls you or the Hour comes upon you, can you see yourselves calling upon anyone other than God? [Answer me] if you are truthful!” (Verse 40)

İnsan fıtratı, böylece bu hayatta bir ceza olarak gelebilecek ya da Kıyamet'in beklenmedik bir anda gelmesiyle ortaya çıkabilecek tam bir yıkım ihtimaliyle yüz yüze getirilir. İnsan fıtratı bu ihtimali gözünde canlandırmaya zorlandığında, hakikate olumlu bir karşılık verir. Allah, bu olumlu karşılığın onda gizli olarak bulunduğunu bilir. İnsan fıtratı, bildiği hakikati kabul etmek zorunda kaldığı için sarsılır. Allah, inkârcılara doğal ve gerçek duygularını ifade edecek sözlü bir cevap isteyerek şu soruyu yöneltir: "Siz, Allah'tan başkasına mı yönelirsiniz? [Söyleyin bana] eğer doğru söyleyenlerseniz!" (Ayet 40)

Şüphesiz, senden önce de birçok ulusa peygamberler gönderdik ve onları, alçakgönüllü olmaları için sıkıntı ve güçlüklerle sınadık. Keşke, başlarına gelen musibet bize ait bir hüküm olarak indiğinde alçakgönüllü olsalardı! Aksine, kalpleri katılaştı ve Şeytan yaptıklarını onlara süslü gösterdi. Kendilerine hatırlatılanı tamamen unuttuklarında ise, üzerlerine her türlü iyiliğin kapılarını açtık; nihayet kendilerine verilen nimetlerle sevinç içindeyken, onları ansızın yakaladık ve birden umutsuzluğa düştüler. Böylece zalim bir topluluğun son kalıntısı da yok edildi. Hamd, âlemlerin Rabbi olan Allah'a mahsustur.

Indeed We sent messengers before your time to other nations, and visited them with misfortune and hardship so that they might humble themselves. If only, when the misfortune decreed by Us befell them, they humbled themselves! Rather, their hearts were hardened and Satan made their deeds seem goodly to them. Then, when they had clean forgotten what they had been reminded of We threw open to them the gates of all good things, until just when they were rejoicing in what they had been granted, We suddenly took them to task; and they were plunged into utter despair. Thus the last remnant of the wrongdoing people was wiped out. All praise is due to God, the Lord of all the worlds. (Verses 42-5)

Bu ayetler, insanların Allah'ın kudretine karşı kendilerini nasıl açığa çıkardıklarına ve bunun sonucunda kendilerine neler olduğuna dair tarihsel bir örneği gözlerimizin önüne koymaktadır. Tanrı onlara art arda fırsatlar verir ve peş peşe uyarılar gönderir, ama yine de unutturlar. Karşılaştıkları sıkıntılar onları Tanrı'ya yönelip O'na yalvarmaya ikna etmezse ve yaşadıkları Tanrı'nın lütfu onları şükretmeye ve kötülükten sakınmaya sevk etmezse, o zaman doğaları onarılamayacak ölçüde bozulmuş demektir ve yaşamlarının uzatılmaya değeri kalmamıştır. Tanrı'nın azabı onların başına iner ve dünyaları yok edilir: "Andolsun, senden önce de birçok ümmete peygamberler gönderdik, onları yoksulluk ve sıkıntıyla sınadık ki yalvarıp alçalsınlar. Başlarına gelen azap, alçalmaları gerekirken alçalmadılar mı? Fakat kalpleri katılaştı ve şeytan yaptıklarını onlara süslü gösterdi." (Ayet 42-43) Note: The Qur'an verse above is rendered as it appears in the original English text; "Tanrı" is used for "God" per your instructions.

These verses place before our eyes an historical example of how people expose themselves to God’s might and what happens to them in consequence. God gives them one chance after another and issues them with successive reminders, but they still forget. If the trials they encounter do not persuade them to turn to God and implore Him, and if His grace which they enjoy does not prompt them to be grateful and to guard against evil, then their nature has become irremediably corrupt and their lives are no longer worth extending. God’s punishment befalls them and their world is destroyed: “Indeed We sent messengers before your time to other nations, and visited them with misfortune and hardship so that they might humble themselves. If only, when the misfortune decreed by Us befell them, they humbled themselves! Rather, their hearts were hardened and Satan made their deeds seem goodly to them.” (Verses 42-3)

Ilerleyen sûrede, ortak koşanlar, O'nun kudretiyle ve bu kudretin onları şahsen nasıl çarpabileceğiyle yüz yüze getirilir: Allah onların işitme ve görme duyularını alır ve kalplerini mühürler. Onlar buna karşı savunmasızdır ve Allah'ın aldığını kendilerine geri verecek, O'ndan başka bir ilah bulamazlar. Burada betimlenen sahne çok canlıdır; Allah'ın kudreti karşısında tamamen güçsüz olduklarını gösterir. Ayrıca, ciddi bir durumla karşılaştıklarında, Allah'a ortak koştukları varlıkların gerçek yüzünü de onlara açıkça ortaya koyar. Bu sahne onları derinden sarsar. İnsan fıtratını yaratan Allah, bu sahnenin ve anlattığı gerçeğin onu ne kadar etkilediğini bilir. İnsan fıtratı, Allah'ın insanların işitmelerini ve görmelerini alabileceğini ve kalplerini mühürleyebileceğini idrak eder. Bu organların hiçbiri o zaman hiçbir işlev göremez. Allah bunu yaparsa, yaptığını geri alacak başka bir ilah yoktur.

As the sūrah moves on, it puts those who associate partners with God face to face with His might and how it may strike them personally, taking away their hearing and eyesight and sealing their hearts. They are defenceless against it, and they can find no deity other than God to return what God may take away from them. The scene depicted here is very vivid, showing them their total powerlessness against God’s might. It also paints for them the stark reality of those partners they associate with God when they have to face a truly grave situation. The scene shakes them violently. God, the Creator of human nature knows how far it is affected by this scene and the truth it describes. Human nature realizes that God is able to take away people’s hearing and sight and seal their hearts. None of these organs can then function at all. Should He do this, there is no other deity to reverse what He has done.

Bu sahne insanların kalplerinde bir ürperti uyandırırken, putperestlik düşüncesinin ne kadar boş ve yanlış olduğunu da gösterir. Sure, çeşitli, geniş kapsamlı ve çok yönlü işaretler gösterilip imana çağrılan, ama yine de yüz çeviren insanlara hayret eder. Burada onların tutumu, yürürken dış görünüşte aksamasına neden olan, bacaklarında belirli bir hastalığı bulunan bir deve imgesiyle resmedilmiştir. Bu sahne, Kur'an'ın ilk muhatapları olan Araplara tanıdık gelen bir sahneydi. Bizi yüz çevirenlere karşı bir küçümseme duygusuyla doldurur: "Bakın, Biz işaretlerimizi nasıl çeşitli ve çok yönlü kılıyoruz, yine de yüz çeviriyorlar!" (Ayet 46)

As this scene sends a shiver into people’s hearts, it shows how hollow and erroneous the concept of idolatry is. The sūrah wonders at those who are shown different, wide-ranging and multi-faceted signs, beckoning them to faith, and yet still they turn away. Here, their attitude is painted in the image of a camel which has a particular disease in its legs, causing it to limp outwardly as it walks. The scene was familiar to the Arabs who were the first to be addressed by the Qur’ān. It fills us with a feeling of contempt for those who turn away: “See how varied and multifaceted We make Our signs, and yet they turn away!” (Verse 46)