Şâlih ve Semûd'un kıssasının anlatıldığı çoğu durumda, bu anlatım Nuh, Hûd, Lût ve Şuayb peygamberlerinin kıssalarından oluşan bir dizinin parçasıdır. Bazen İbrahim'in kıssası da anlatılır. Bu sûrede ise özellikle İsrailoğullarına gönderilen peygamberlere vurgu yapılmaktadır:

In the majority of cases when an account of the history of the Prophet Şāliĥ and the Thamūd is given, it constitutes part of a series of histories involving the Prophets Noah, Had, Lot and Shu`ayb. Sometimes we also have an account of Abraham. In this sūrah, particular emphasis is given to prophets sent to the Children of Israel:

Musa, Davud ve Süleyman. Hûd, Şuayb ve İbrahim hakkında ise elimizde bir rivayet yok.

Moses, David and Solomon. We have no account of Hūd, Shu`ayb or Abraham.

Bu anlatımda Salih'in kendisine mucize olarak verilen dişi deveden hiç söz edilmemektedir. Bunun yerine, onu ve ailesini öldürmek için plan kuran dokuz kötü kişinin hikâyesi yer almaktadır. Bunlar, Salih habersizken ona karşı komplo kurdular; ancak Allah onların planlarını boşa çıkardı, onları ve topluluklarını helak etti. Zalimlerin evleri boş bırakıldı ve bu, sonraki nesiller için bir ibret oldu. Allah, iman edenleri ve Allah korkusuyla yaşayanları kurtardı. Mekke'deki putperestler, helak edilmiş Semud kavminin harap olmuş yurtlarının yanından sık sık geçiyorlardı, ama yine de ibret almadılar.

In the present account of Şāliĥ we have no mention of the she- camel which was the miracle given to him. Instead, we are given the episode involving nine wicked people who plotted to assassinate him and his household. They conspired against him when he was totally unaware, but God foiled their scheming, destroyed them and their community, leaving the homes of the wrongdoers empty to serve as a lesson to following generations. He saved those who believed and led God-fearing lives. The idolaters in Makkah often passed by the destroyed dwellings of the Thamūd, yet still they did not take heed.

"Semûd kavmine de kardeşleri Sâlih'i gönderdik. Dedi ki: 'Yalnız Allah'a kulluk edin' – fakat onlar birbirlerine düşman iki gruba ayrıldılar." (Âyet 45) Bu âyette, Sâlih'in kavmine ilettiği bütün mesaj tek bir noktada özetlenmiştir: "Yalnız Allah'a kulluk edin." Bu, bütün nesiller boyunca ve bütün peygamberler ve elçilerle insanlığa gönderilen ilahi mesajın temelidir. Evrende insanın çevresinde ve kendi içinde bulunan her şey bu temel hakikate inanmaya çağırmasına rağmen, insanlık sayısız nesil boyunca bu basit ve temel gerçeği inkar etmiş ya da alaya almıştır. Bugün de bilerek ondan kaçmaya devam etmekte, onu doğrudan ve dosdoğru yoldan uzaklaştıran farklı yollara sapmaktadır.

“To the Thamūd We sent their brother, Şāliĥ, and he said: “Worship God alone’, but they split into two contending factions.” (Verse 45) In this verse the whole message Şāliĥ conveyed to his people is summed up in one point, “worship God alone,’ which is the basis of the divine message to mankind throughout all generations, and with all prophets and messengers. Although everything around man in the universe and within man himself urges belief in this fundamental truth, humanity lived for countless generations denying or deriding this basic and simple fact. It continues to deliberately evade it today, taking divergent routes that lead it away from the right and straight path.

Sûre, Salih'in kavmi için onları iman etmeye ikna etmek üzere çaba gösterdikten sonra takındıkları tutumu anlatır; ancak kavim iki gruba ayrıldı: biri ona icabet eden, diğeri ise ona karşı çıkan. Kur'an'ın başka bir yerinde bildirildiği üzere, karşı çıkanlar çoğunluğu oluşturuyordu.

The sūrah mentions the attitude of Şāliĥ’s people after he had endeavoured to persuade them to believe, but they split into two factions: one that responded to him and the other who opposed him. The latter formed the majority, as we are told elsewhere in the Qur’ān.

Kıssanın akışında bir boşluk vardır; Kur'ân kıssasında bu, sık rastlanan bir anlatım tarzıdır. Biz, Salih'in mesajını reddedenlerin, Tanrı'nın onları uyardığı azabı, Tanrı'nın hidayetini ve rahmetini dileyip beklemek yerine acele ile getirmeye çalıştıklarını hissediyoruz. Bu konuda onlar, azabı çabuklaştıran Kureyş'in tutumuyla aynıydılar. Salih, onların bu tutumunu eleştirdi ve onları Tanrı'nın bağışlanmasını dilemeye yönelterek, O'nun rahmetine nail olabilmelerini istedi: "Dedi ki: Ey kavmim, neden iyiliği beklemek yerine kötülüğü çabuklaştırmaya çalışıyorsunuz? Neden Tanrı'nın bağışlanmasını dilemiyorsunuz ki O'nun rahmetine kavuşabilesiniz?" (Ayet 46)

We then have a gap in the story, which is common in Qur’ānic narration, and we sense that those who denied Şāliĥ’s message tried to hasten God’s punishment against which he had warned them, rather than praying for God’s guidance and mercy. In this they were the same as the Quraysh who also precipitated God’s punishment. Şāliĥ criticized their attitude and tried to direct them to seek God’s forgiveness, so that they might receive His mercy: “Said [Şāliĥ]: My people, why do you seek to hasten evil instead of hoping for the good? Why do you not seek God’s forgiveness, so that you may be graced with His mercy?” (Verse 46)