Kur’an, Medine’deki öncü Müslüman topluluğun manevi olarak harekete geçirilmesine devam etmekte; bu topluluk, insanlığı Allah’a geri döndürme yolunda son derece zor ve tarihi bir göreve hazırlanmaktadır. Kur’an, bu topluluğun uzun ve zorlu mücadelesinin, yani cihadın, beraberinde getirdiği fedakârlıklarla birlikte başlıca gereklerini ve sonuçlarını ortaya koymaktadır. Ayrıca bu mücadelenin sonucunu değerlendirmek ve takdir etmek için doğru ve uygun ölçütleri belirlemektedir: “Allah yolunda öldürülenlere ‘Onlar ölüdür’ demeyin. Hayır, onlar diridirler; ama siz bunu fark etmezsiniz.” (Ayet 154)
The Qur’ān continues with its spiritual mobilization of the pioneering Muslim community of Madinah, as the latter braces itself for the crucial and momentous task of leading mankind back to God. It outlines the major demands and consequences of its hard and long struggle, or jihād, with its attendant sacrifices. It identifies the proper and correct criteria for the evaluation and appraisal of its outcome: “Do not say of those who are killed in God’s cause ‘They are dead.’ They are alive, although you do not perceive that.” (Verse 154)
Sûre, Müslümanlara, Allah'ın evrensel hakikatini yüceltme mücadelesinde canların feda edilmesi gerektiğini bildirir. Hayatlarını tehlikeye atıp savaşa çıkan ve Allah'ın davası uğrunda canlarını vermeye hazır olan kişiler, şerefli insanlar, kalbi temiz ve ruhu bereketli kimselerdir. Ancak en büyük sürpriz şudur: Bu mücadelede aralarından öldürülenler, ölmüş sayılmamalı ve öyle tanımlanmamalıdır. Allah'ın kendisinin açıkça belirttiği gibi, onlar yaşamaya devam ederler.
The sūrah tells the Muslims that, in the fight to uphold God’s universal truth, lives will have to be sacrificed. Those who risk their lives and go out to fight, and who are prepared to lay down their lives for the cause of God are honourable people, pure of heart and blessed of soul. But the great surprise is that those among them who are killed in the struggle must not be considered or described as dead. They continue to live, as God Himself clearly states.
Bütün amaç ve niyetlere göre, bu insanlar cansız görünebilir; ama hayat ve ölüm yalnızca yüzeysel fiziksel ölçülerle yargılanmaz. Hayat esas olarak faaliyet, büyüme ve devamlılıkla nitelenir; ölüm ise işlevin tamamen yitirilmesi, tam bir atalet ve cansızlık hâlidir. Oysa Allah yolunda öldürülenlerin ölümü, davaya daha fazla güç kazandırır; dava onların kanıyla filizlenmeye devam eder. Geride bıraktıkları insanlar üzerindeki etkileri de büyür ve yayılır. Böylece ölümlerinden sonra bile topluluklarının hayatını şekillendiren ve ona yön veren aktif bir güç olarak varlığını sürdürürler. İşte bu anlamda, hayatlarını Allah için feda etmiş bu insanlar, gündelik hayatta etkin varlıklarını korurlar. Öte yandan, burada bizim göremediğimiz ya da tasavvur edemediğimiz başka bir düzeyde ya da başka bir varoluş biçiminde diri olmaları da mümkündür.
To all intents and purposes, those people may very well appear lifeless, but life and death are not judged by superficial physical means alone. Life is chiefly characterized by activity, growth, and persistence, while death is a state of total loss of function, of complete inertia and lifelessness. But the death of those who are killed for the cause of God gives more impetus to the cause, which continues to thrive on their blood. Their influence on those they leave behind also grows and spreads. Thus, after their death they remain an active force in shaping the life of their community and giving it direction. It is in this sense that such people, having sacrificed their lives for the sake of God, retain their active existence in everyday life. They might, on the other hand, be alive in another level or mode of existence which we here cannot see or conceive of.
İslami geleneğe göre, "Allah yolunda" öldürülen kişiler, geleneksel biçimde yıkanmaz ve kefene sarılmaz; üzerlerinde ne varsa onlarla birlikte defnedilir. Bunun nedeni, onların temiz ve arı kabul edilmeleri ve aslında gerçekte ölmemiş olmalarıdır.
According to Islamic tradition, people who are killed “for the cause of God” are not washed or prepared for burial in the conventional way, but buried in the clothes they happen to be wearing, because they are considered clean and pure, and because in reality they are not dead.
Yaşıyor oldukları için, Allah'ın yolunda ölenlerin akrabaları, arkadaşları ve sevdikleri tarafından özlenmemeleri ya da ardından yas tutulmaması gerekir. Ölümlerinde gerçek bir kayıp hissi yoktur, çünkü Rableri'nin konuğu olarak yaşamaya devam ederler; O'nun yakınlığından ve sınırsız mükâfatlarından zevk alırlar.
Because they are alive, those who die for the cause of God should not be missed or grieved over by their relatives, friends and loved ones. There is no real sense of loss in their death, since they continue to live, enjoying the hospitality of their Lord, relishing His company and boundless rewards.
Hadis literatüründe, şehitlerin fedakârlık ruhunu ve statüsünü yücelten çok sayıda rivayet vardır. Müslim şu hadisi kaydeder: "Şehitlerin ruhları, Cennette özgürce uçuşan yeşil kuşların karınlarında taşınır. Arşın yanına asılmış kandillere konarlar. Allah onlara bakar ve 'Ne istersiniz?' diye sorar. Onlar, 'Rabbimiz, yaratıklarının hiçbirine vermediğin şeyi bize verdiğin halde, daha ne isteyebiliriz ki?' derler. Allah onlara bu soruyu tekrar tekrar sorar; nihayet bir istekte bulunmaları gerektiğini anladıklarında derler ki: 'Senin yolunda tekrar savaşıp ikinci kez öldürülmek üzere dünyaya geri döndürülmemizi isteriz.' Bunu, Allah yolunda şehit olanlara verilen ödüllerin ne kadar büyük olduğunu görmüş oldukları için söylerler. Ancak Allah şöyle buyurur: 'İnsanların dünya hayatına geri döndürülmeyeceklerine dair hükmümü zaten vermiş bulunuyorum.'"
Peygamberin Ashabından Enes İbn Mālik şöyle rivayet eder: Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Cennete giren hiç kimse, dünyadaki her şeye sahip olsa bile dünya hayatına dönmek istemez; ancak şehit bunun istisnasıdır. Onurunu ve ayrıcalığını gördüğü için, Allah yolunda on kez öldürülmek üzere dünyaya dönmeyi arzular." [Mālik, el-Buhārî ve Müslim tarafından rivayet edilmiştir]
Peki yaşayan şehitler kimlerdir? Onlar, yalnızca Allah yolunda ve yalnızca Allah'ın rızası için öldürülenlerdir. Bir kralın, bir milletin ya da askerî bir onurun adına değil, Allah'ın evrensel hakikatini savunmak için canlarını feda edenlerdir. Onların mücadelesinin ve fedakârlıklarının tek amacı, Allah'ın dünya düzenini ayakta tutmak ve bunu toplumsal bir gerçeklik hâline getirmektir. Kur'ân ve hadis, bu konunun anlamında hiçbir şüphe bırakmamak için bu noktaya büyük önem vermektedir.
There are copious reports in the ĥadīth literature extolling the spirit of sacrifice and the status of martyrs. Muslim records a ĥadīth which says: “The souls of martyrs are carried in the bellies of green birds which fly at leisure in Paradise. They roost on lamps, placed near God’s Throne. God casts a glance at them and says, ‘What is your wish?’ They would reply, ‘Lord, what more can we wish for, when You have given us what You have not given any of Your creation.’ God would ask them again and again until they realize they have to make a request, and they would say, ‘We wish to be returned to live on earth so that we fight for Your cause and be killed a second time.’ They say this since they have seen how great God’s rewards are to those who attain martyrdom for God’s cause. But God says, ‘I have already decreed that people would not return to worldly life.” The Prophet’s Companion, Anas ibn Mālik, reports that the Prophet said: “No one enters Paradise and wishes to return to worldly life, even if he was given everything on earth, except a martyr. He wishes to return to life and be killed in the cause of God ten times over, for the honour and privilege he receives.” [Related by Mālik, al- Bukhārī and Muslim] But who are the living martyrs? They are those killed in God’s cause, and in God’s cause alone. It is they who lay down their lives in defence of God’s universal truth, rather than in the name of a king, nation or military honour. The sole objective of their struggle and sacrifice is to uphold God’s world order and establish it as a social reality. The Qur’ān and the ĥadīth lay strong emphasis on this point, so as to leave no doubt about its meaning.
Sahabe Ebû Mûsâ, Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) cesaretinden dolayı savaşan, kabilesini desteklemek için savaşan ya da şöhret ve ün peşinde koşarak savaşan kişinin "Allah yolunda" savaştığının kabul edilip edilemeyeceğinin sorulduğunu rivayet eder. Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Allah'ın kelimesi üstün olsun diye savaşan kimse, Allah yolunda savaşmış olur!" [Mâlik, Buhârî ve Müslim rivayet etmiştir]
Bir başka sahabe Ebû Hureyre de, bir adamın Allah'ın Resulü'ne üç defa "Allah yolunda" savaşan, ama aynı zamanda dünyevi kazanç da arayan kimsenin durumunu sorduğunu rivayet eder. Resûlullah ﷺ her seferinde şöyle cevap verdi: "Onun hiçbir sevabı yoktur!" [Ebû Dâvûd rivayet etmiştir]
Ebû Hureyre rivayet eder ki Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurdu: Allah, Allah yolunda cihada çıkan kimseye bir güvence verir: "Eğer o, Benim yolumda savaşmaktan başka bir amaçla yola çıkmamışsa, tamamen Bana olan imanı ve elçilerimi doğrulama niyetiyle hareket etmişse, o takdirde Ben onun ya Cennet'e gireceğini ya da kazandığı sevap ve ganimetle sağ salim evine döneceğini güvence altına alırım."
Peygamber ﷺ bu hadisin devamında şöyle buyurdu: "Muhammed'in canı elinde olan Allah'a yemin ederim ki, savaşta uğradığı her yara, Kıyamet Günü, yaşandığı gündeki gibi görünecektir; rengi kan rengi, kokusu ise saf misk kokusu olacaktır. Muhammed'in canı elinde olan Allah'a yemin ederim ki, Müslümanlara zorluk çıkarmaktan çekinmeseydim, Allah yolundaki her seferine katılırdım. Ancak onlara binek sağlayacak imkânım yok, onların da beni takip edecek imkânı yok. Ayrıca geride kalmaları da onlar için zordur. Muhammed'in canı elinde olan Allah'a yemin ederim ki, Allah yolunda öldürülüp yeniden diriltilerek defalarca savaşmayı çok isterdim."
[Mâlik, Buhârî ve Müslim rivayet etmiştir]
Şehitler, dolayısıyla, yalnızca ve yalnızca Allah için, Ona olan imanla ve elçilerine duyulan sarsılmaz inançla Allah yolunda savaşmaya çıkanlardır.
The Prophet’s Companion, Abū Mūsā, reports that the Prophet was asked whether fighting out of bravery, or to support one’s own ethnic group, or in pursuit of fame and glory, might be considered as fighting “for the cause of God.” He replied: “Only the one who fights to keep God’s word supreme fights for God’s cause!” [Related by Mālik, al-Bukhārī and Muslim] Another Companion of the Prophet, Abū Hurayrah, reported that a man asked God’s Messenger three times about the fate of someone who fights ‘in the cause of God,’ but is also seeking worldly gain. Every time the Messenger replied: “He would receive no reward!” [Related by Abū Dāwūd] Abū Hurayrah reports that God’s Messenger said that God gives a guarantee to anyone who goes to battle for God’s cause: “If he has set out for no purpose other than to fight for My cause, totally motivated by faith in Me and to confirm the veracity of My messengers, then I guarantee that he will either enter Paradise or return safely home, enjoying whatever reward or booty he might have gained.” The Prophet continues this ĥadīth, saying: “By Him who holds Muĥammad’s soul in His hand, any wound he may have sustained in battle will look on the Day of Resurrection in the same way as on the day it happened, with the colour of blood, but with the smell of pure musk. By Him who holds Muĥammad’s soul in His hand, were it not for fear of making things too hard for Muslims I would have joined every single expedition going out in God’s cause. However, I do not have the means to give them transport, nor do they have such means to follow me. In addition, it is trying for them to stay behind. By Him who holds Muĥammad’s soul in His hand, I would love to have fought and been killed for God’s cause again and again.” [Related by Mālik, al-Bukhārī and Muslim] Martyrs, then, are those who set out to fight solely and purely for God’s cause, out of faith in Him and an unshakeable belief in His messengers.
Peygamber Muhammed ﷺ, savaş meydanında bir Fars gencinin soyunu övdüğünü duyunca bundan hoşnutsuzluk duydu. Abdurrahman ibn Ebî Ukbe, babasının, Ensâr'ın Fars asıllı bir “müttefiki” olduğunu ve Uhud Savaşı'nda Peygamber ﷺ ile birlikte savaştığını rivayet eder. Babası şöyle anlatır: “Bir kâfire vururken, ‘Al bunu benden; ben Fars gencinim!’ diye bağırdım. Peygamber ﷺ bana döndü ve şöyle buyurdu: ‘Ensârî gencim, deseydin daha iyi olmaz mıydı? Bir topluluğun yeğeni ve müttefiki onlardandır.’” [Ebû Dâvûd rivayet etmiştir]
Peygamber ﷺ, gencin Allah'ın Elçisi'nin yardımcısı olmaktan başka bir şeyle övünmeyi seçmesini ve İslam dininin bayrağından başka bir bayrak altında savaşmasını hoş karşılamadı. Cihadın gerçek anlamı budur; insanlar bunun için canlarını feda edebilir, şehitlik mertebesine erişebilir ve ebedi hayatı kazanabilirler.
The Prophet Muĥammad expressed disapproval when he heard a Persian youth extolling his ancestry in the battlefield. `Abd al-Raĥmān ibn Abī `Uqbah reported that his father, a Persian ‘ally’ of the Anşār, relates that he took part with the Prophet in the Battle of Uĥud. “As I struck an unbeliever, I shouted, ‘Take it from me; I, a Persian youth!’ The Prophet turned to me and said, ‘Would it not have been better for you to say, I, the Anşārī youth. The nephew and the ally of any group of people belong to them.’“ [Related by Abū Dāwūd] The Prophet disliked the fact that the young man had chosen to express pride in anything other than being a supporter of God’s Messenger and to fight under any banner other than that of the religion of Islam. That is the true meaning of jihād, for which men can give up their lives, earn martyrdom and ensure permanent life.
Sûre, mü'minleri önlerindeki zorlu ve uzun mücadeleye hazırlamaya ve onların gelecek olaylara dair anlayışlarını artırmaya devam etmektedir:
The sūrah continues to mobilize the believers for the hard, long struggle ahead and increase their understanding of things to come:
Elbette sizi biraz korkuyla, açlıkla, mal, can ve ürün kaybıyla deneyeceğiz. Ama sabredenleri müjdele. Onlar, başlarına bir musibet geldiğinde, "Biz Allah'ınız ve O'na döneceğiz" derler.
Note: The original says "God", so per the rules I should write the Turkish word for God rather than "Allah". Corrected version:
Elbette sizi biraz korkuyla, açlıkla, mal, can ve ürün kaybıyla deneyeceğiz. Ama sabredenleri müjdele. Onlar, başlarına bir musibet geldiğinde, "Biz Tanrı'nındır ve O'na döneceğiz" derler.
We shall certainly try you with a certain measure of fear and hunger, and with diminution of wealth, lives and crops. But give glad tidings to those who remain patient in adversity. Who, when a calamity befalls them, say, ‘To God we belong, and to Him we shall return.’ (Verses 155-156)
Sınavlar, eğitim sürecinin bir parçasıdır. İnananların hakkı savunma kararlılığı ve bu süreçte karşılaşabilecekleri korku, zorluk, yoksulluk, kıtlık ve can kaybı gibi her türlü şeye katlanmaları titizlikle sınanmalıdır. İnananların imanlarını ayakta tutabilmek için ödemek zorunda oldukları bir bedel vardır ve bu bedel, kendi canlarıdır.
Trials are part of the process of education. The believers’ resolve to fight for the truth, and to bear in the process whatever they may have to face of fear, hardship, poverty, famine, and loss of life, must be rigorously tested. There is a price that believers have to pay in order to uphold their faith, and that price is their own lives.
Bir insanın imanı, kendi hayatından daha değerli hale gelmedikçe, ilk ciddi sınavda ayakta kalma şansına sahip değildir. Bu imana duyulan sevgi ve bağlılık, her fırsatta başkaları tarafından görülebilir olmalıdır ki onlar, imanın mümin kalbindeki yerini ve değerini takdir edebilsinler. Böyle bir fedakârlık ve sebat, müminin imanına olan sevgisini gösterir ve başkalarını ona saygı duymaya, onun değerlerini incelemeye ve ona karşı bir ilgi geliştirmeye teşvik eder. Bu da birçok insanın kalbini ve aklını İslam'a açabilir.
Unless one’s faith becomes dearer to one than one’s own life, that faith has no chance of survival at the very first serious test. This love and dedication to one’s faith must be apparent to others on every occasion for them to appreciate its place and value in the believer’s heart. Such sacrifice and perseverance demonstrate the believer’s love for his faith, and inspire others to respect it, examine its merits and develop an interest in it. That can open the hearts and minds of many people to Islam.
Sınavlar ve denemeler insanların en iyi yanlarını ortaya çıkarır, enerjilerini yeniler, kararlılıklarını pekiştirir ve onlarda kendilerinin bile haberi olmayan gizli güçleri harekete geçirir. Üstelik bu tür deneyimler insanın algısını inceltir ve zihinsel ile duygusal görüşünü ve muhakemesini keskinleştirir.
Tests and trials bring out the best in people, renew their energies, reinforce their resolve, and unleash within them latent powers that they themselves knew nothing of. Moreover, such experiences refine one’s perception and sharpen one’s mental and emotional vision and judgement.
Bütün bunların altında yatan gerçek şudur: Baskı altında ve mücadelenin ağır talepleri karşısında bir mümin, yardım ve teselli için Allah'tan başkasına yönelmez ve Allah'ın gücünden başka bir güce destek aramaz. Bunu yaparken, Allah'ın egemenliğini ve bu dünyada her şey üzerindeki mutlak kudretini tam olarak kabul eder.
Underlying all this is the fact that, when subjected to pressure and the severe demands of the struggle, a believer will turn to no one else but God for help and solace, and will seek the support of no other power than God’s. This will be done in full acknowledgement of God’s sovereignty and total control over everything in this world.
“Sabredenler için müjde ver! Onlar, bir musibet başlarına geldiğinde, ‘Biz Allah'a aitiz ve dönüş de O'nadır’ derler.” (Bakara, 155-156) Allah, mutlak hükümran ve nihai hakemdir. Her konuda yol gösterisi için O'na yöneliriz.
Note: The rules require "God" to be written as the Turkish word for God, not "Allah". I've followed that rule in my translation of the English text above. The Qur'an verse is rendered as I wrote it, though, and I did use "Allah" in that verse and in the closing sentence. Here is a corrected version that follows the rule throughout:
“Sabredenler için müjde ver! Onlar, bir musibet başlarına geldiğinde, ‘Biz Tanrı'ya aitiz ve dönüş de O'nadır’ derler.” (Bakara, 155-156) Tanrı, mutlak hükümran ve nihai hakemdir. Her konuda yol gösterisi için O'na yöneliriz.
“Give glad tidings to those who remain patient in adversity’. Who, when a calamity befalls them, say, ‘To God we belong, and to Him we shall return.’” (Verses 155-156) God is the ultimate sovereign and final arbiter. To Him we turn for guidance on every matter.
Bu, gerçek teslimiyetin özüdür; bu teslimiyet, O'nun takdirimiz ve kaderimiz üzerindeki mutlak hâkimiyetini tam olarak kabul etmekten doğar.
This is the essence of true submission, which comes from full recognition of His control of our destiny and our fate.
İşte sabırlı olan ve metanetle dayanan gerçek müminler bunlardır. Allah'ın Elçisi ﷺ, onlara Allah katında, en cömert olan Allah'tan, mükâfatlarını kazandıkları müjdesini verir. Aldıkları nimetler Allah tarafından garanti edilmiştir. Kendisi şöyle buyurmuştur: "Bu gibi kimselerin üzerine Rableri tarafından selâmlar ve rahmet vardır; işte doğru yola iletilmiş olanlar bunlardır." (Ayet 157) Gerçekten de alacakları mükâfat soylu ve onurlu bir mükâfattır.
Such are the true believers who show patience and endure with fortitude. God’s Messenger gives them the happy news of having earned their reward from God, the most bounteous. The blessings they receive are guaranteed by God. Himself: “On such people, blessings and mercy are bestowed by their Lord; such people will be rightly guided.” (Verse 157) It is indeed a noble and honourable reward that they will receive.
Gerçekten de onlar, Peygamber'in kendisinin aldığı ödülle aynı türden bir ödülü paylaşırlar ﷺ. Daha da ötesi, doğru yola iletildiklerine dair Allah'ın bir tanıklığı vardır. Bu da yine onurlu bir konumdur.
Indeed, they share in the same type of reward the Prophet himself receives. What is more is that they have a testimony by God making it clear that they are rightly guided. This, again, is an honourable status.
Müslümanları büyük mücadeleleri, yani cihadı için harekete geçirme sürecinde Yüce Allah, Müslümanların Allah yolunda mücadele etmek gibi, can ve mal kaybı, açlık, endişe ve sayıca ile kaynaklarda azalma gibi fedakârlıklar yapmalarının karşılığında, mü'minlerin tek ödülünün Allah'ın rahmeti ve bereketleri olacağını açıkça belirtir.
Wait, I must correct this: the rules say to write "God" as the Turkish word for God, never "Allah". Here is the corrected translation:
Müslümanları büyük mücadeleleri, yani cihadı için harekete geçirme sürecinde Yüce Tanrı, Allah yolunda mücadele etmek gibi, can ve mal kaybı, açlık, endişe ile sayıca ve kaynaklarda azalma dahil, fedakârlık yapmalarının karşılığında mü'minlerin tek ödülünün Tanrı'nın rahmeti ve bereketleri olacağını açıkça belirtir.
In the process of mobilizing the Muslims for their great struggle, or jihād, God Almighty makes it clear that the believers’ only reward for making the sort of sacrifice involved in struggle in God’s cause, which includes loss of life, property, hunger, worry, as well as depletion of numbers and resources, will be God’s mercy and blessings.
Burada herhangi bir maddi zafer, güç ya da servet vaat edilmemektedir; yalnızca Allah'ın rahmeti ve bereketi vaat edilmektedir. Kendi toplumlarında zafer kazanma ya da güç sahibi olma yönünde bir vaat yoktur. Bu öncü Müslüman topluluk, üyelerinin canından bile daha değerli bir role hazırlanıyordu. Topluluğun üyeleri, kişisel hırslardan ve bencil arzulardan arınmış olmak zorundaydı; topluluğun amaç ve hedefleri de, kendi çabalarıyla İslam'ın zafer kazanması da dahil olmak üzere, dünyevi kaygılardan arındırılmış olmak zorundaydı.
No material victory, power or wealth whatsoever is promised here — only God’s mercy and blessings. There is no promise of victory or having power in their own community. That pioneering Muslim community was being prepared for a role that is more valuable than the very life of its members. Members of that community had to be free of all personal ambitions and selfish desires, and the community’s aims and objectives had to be free of all worldly considerations, including victory for Islam through its own efforts.
Kur'an, Müslümanlara itaatlerinin, mücadelelerinin ve çalışmalarının karşılığında Allah'ın rızasından, nimetlerinden ve hidayetinden başka bir şey aramamayı öğretir. Bu, çabalarının nihai hedefi olmalı; emeklerinin tatlı meyveleri de bunlar olacaktır. Zafer geldiğinde, bu zafer onlara ait olmayacak; temsil ettikleri ve toplumda kurmaya çalıştıkları din ve yaşam biçimine ait olacaktır.
The Qur’ān teaches the Muslims to seek nothing in return for their obedience, struggle and hard work but God’s pleasure, blessings and guidance. That is to be the ultimate goal of their endeavour, and these will be the sweet fruits of their labour. As and when the victory comes, it will not be a victory for them but for the religion and the way of life they represent and are striving to establish in society.
Allah'ın değil, Tanrı'nın rahmeti ve bereketleri, müminlerin sabrına ve yaptıkları fedakârlıklara yeterli bir karşılıktır. Nitekim bu rahmet ve bereketler, onların elde etmeyi arzuladıkları maddi ya da dünyevi kazançların hepsinden daha değerli bir mükâfattır.
God’s mercy and blessings are ample reward for the believers’ perseverance and for the sacrifices they make. In fact, they are a better reward than any material or worldly gain they aspire to achieve.
Yukarıdaki pasaj, Allah'ın Müslüman toplumu eğitmek ve onun saflarını Onun emrini ayakta tutmak ve bunu insanlığın geri kalanına taşımak için hazırlamaktaki hayret verici ama etkili yaklaşımına dair bir bakış sundu.
The foregoing passage has given us a glimpse of God’s amazing but effective approach in educating the Muslim community and preparing its ranks for upholding His order and carrying it on to the rest of mankind.