Bu surenin nüzulüyle ilgili bir rivayete göre, Kureyş ileri gelenleri her türlü önemli meseleyi görüşmek üzere normalde toplandıkları yer olan Darü'n-Nedve'de bir araya gelmişler. Bu kez görüşülen konu, Peygamber ﷺ ve savunduğu mesaj hakkında izlenecek stratejiydi. Peygamber ﷺ bu toplantıyı öğrenince üzüldü. Elbisesine sarındı, örtündü ve uyudu. Bunun üzerine Cebrail, bu surenin 19 ayetten oluşan ilk bölümünü, geceleri ibadetle ayakta durma emriyle birlikte ona getirdi. Yirminci ayetten oluşan son bölüm ise tam bir yıl ertelendi; bu süre boyunca Peygamber ﷺ ve bazı Ashabı gece ibadetlerini sürdürdüler, öyle ki bu çaba yüzünden bacakları şişti. Ancak bundan sonra surenin ikinci bölümü indi ve onların yükünü hafifletti.

A report in connection with the revelation of this surah suggests that the Quraysh elders held a meeting in Dar akNadwah, a place where they normally gathered, in order to discuss any momentous event. This time they were discussing their strategy as regards the Prophet and the message he advocated. When the Prophet heard of this meeting, he was distressed. He wrapped himself in his clothes, covered himself and went to sleep. The Angel Gabriel then brought him the first passage of this surah, comprising 19 verses, with the command to stay up in worship at night. Its final part, consisting of Verse 20, was delayed for a full year, during which the Prophet and some of his Companions attended to their night worship until their legs were swollen from the effort. Only then was the surahs second part revealed reducing their burden.

Başka bir rivayet de bu surenin nüzul sebebini anlatır; ancak bu sebep, bir sonraki sure olan Müddessir'in nüzulüne de uygulanır. Orada konuştuğumuzda, Allah'ın izniyle, bunu da ele alacağız. Kısaca özetlersek, bu rivayet şöyle anlatır: Peygamberimiz ﷺ, peygamberlik görevi başlamadan üç yıl önce, Mekke'ye yaklaşık iki mil uzaklıktaki Hira Dağı'ndaki bir mağaraya giderdi ve Ramazan ayını orada ibadet ederek geçirirdi. Ailesi de ona çok uzak olmadığı için, bu sayede tüm ay boyunca mağarada kalabiliyordu. Orada, oradan geçen her yoksula yemek verir, geri kalan zamanını ise ibadet ve tefekkürle geçirirdi.

Another report also tells of the occasion of this surahs revelation, but it also applies to the revelation of the next surah, Wrapped in Cloak, as we will mention in our discussion there, God willing. In summary, this report mentions that three years before the start of his message, the Prophet used to go to a cave in Mount Hira, about two miles from Makkah, where he spent the month of Ramadan in worship. In this way, his family were not far from him, enabling him to stay in the cave for the whole month. Here, he would feed any poor person who happened to pass by, and spend the rest of his time in worship and contemplation.

Düşünceleri evrene ve onun hayret verici manzaralarına giderdi; bunlar büyük bir gücün yaratısı olduğunu düşündürürdü. Putperest olan kavminin sağlam olmayan inançlarından hoşnutsuzdu. Yine de açık bir görüşü ya da net düşünceleri yoktu. Kendisine tutarlı bir yol da görünmüyordu.

His thoughts would go to the universe and its amazing scenes, suggesting that it is the creation of a great power. He was unhappy with the flimsy beliefs of his people who were idolaters. Yet he had no clear vision or thoughts. No consistent line presented itself to him.

Bu inziva, Allah'ın ona ilerideki büyük görev için yol göstermesinin ve onu hazırlamasının bir yönüydü. Hayatın telaşından ve meşgalelerinden uzak, yalnızdı. Yalnızca dünyasını genişletmek, evrenin güzelliğini hissetmek ve berrak bir zihnin ona hangi mesajı verdiğini anlamaya çalışmak istiyordu. İnsanlığın yönünü değiştirip onu etkileme görevini yerine getirmesi seçilen herkes, hayatın küçük kaygılarından ve meşgalelerinden uzak böyle bir inzivaya ihtiyaç duyar. Kesinlikle, açık evrene bakıp onun işaret ettiği hakikati anlamaya çalışabileceği bir tefekkür dönemine ihtiyacı vardır. Bir insan hayatın işleriyle uğraşırken, kendini tanıdık bir ortamda bulur ve bunu rahatlıkla kabul eder. Onu değiştirmeyi düşünmez. Ancak yakın çevresinden ve onun kaygılarından uzaklaşmak, ruha kolayca görülmeyeni ayırt etme yeteneğini verir. İnziva, hâkim kavramlara başvurmadan, etrafımızdaki dünyayı takdir etmenin eğitim alanını sağlar.

This seclusion was an aspect of how God guided him, indeed, prepared him, for the great task which was later to be assigned him. He was alone, away from the hassle of life and its preoccupations. He just wanted to broaden his scope, feel the beauty of the universe and try to understand what message it imparts to a clear mind. Whoever is chosen to carry out the task of influencing and changing the direction of humanity needs such seclusion where he is free from life’s minor concerns and preoccupations. He certainly needs a period of contemplation when he can look at the open universe and try to understand the truth it signifies. When a person is attending to life’s concerns, he finds himself in a familiar environment, which he will complacently accept. He does not think of changing it. It is only moving away from the immediate environment and its concerns that gives the soul its ability to discern what is not readily apparent. Seclusion provides the training ground to appreciate the world around us, without reference to prevailing concepts.

Bu, Allah'ın değil, Tanrı'nın Muhammed için tasarladığı şeydir; O'nu en büyük emaneti üstlenmeye hazırlarken. Onun görevi, insan hayatının ve dolayısıyla dünyanın yönünü değiştirmek olacaktı. Risaletinin başlamasından önceki üç yıl boyunca Tanrı, Peygamber'i her yıl bir ay boyunca inziva ya da tecrit içine yolladı.

This is, then, what God designed for Muhammad as He prepared him to shoulder the greatest trust. It would be his task to change the direction of human life and thus the world. For three years before the start of his mission, God sent the Prophet into seclusion for one month every year.

Tanrı, yeryüzü sakinlerine bu büyük lütfunu bahşetmek dilediğinde, Cebrail Hira' mağarasında Hz. Muhammed ﷺ'in yanına geldi. Peygamber ﷺ, ardından yaşananları şöyle anlatır:

When God willed to bestow this great aspect of His grace on the dwellers of the earth, the Angel Gabriel went to the Prophet Muhammad in the cave at Hira’. The Prophet gives this report about what then took place:

Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Ben uyurken bana biri geldi; içinde bir kitap bulunan, çok değerli bir malzemeden yapılmış bir kutu taşıyordu. Şöyle dedi:

The Prophet said: “While I was asleep he came to me carrying a case of a very rich material in which there was a book. He said:

‘Oku.’ Ben de: ‘Ben okuyucu değilim’ dedim. Beni öyle sıkıştırdı ki ölmek üzere olduğumu hissettim. Sonra beni bıraktı ve yine ‘Oku’ dedi. Ben de sordum: ‘Ne okuyayım?’ (Bunu yalnızca daha önce bana yaptığını yeniden yapmasından korktuğum için söyledim.) Dedi ki: ‘Oku: yaratan Rabbinin adıyla. O, insanı bir pıhtıdan yaratmıştır. Oku! Rabbin en cömert olandır; O, kalemle öğretmiştir. İnsana bilmediğini öğretmiştir.’ (96: 1-5) Ben de okudum. Sonra o durdu, beni bırakıp gitti. Uyandığımda bunun gerçekten kalbime yazılmış olduğunu hissettim.” Peygamber ﷺ şöyle devam etti: “Dağın yarısına geldiğimde, gökten şöyle diyen bir ses duydum:

‘Read.’ I replied: ‘I am not a reader.’ He pressed me so hard that I felt that I was about to die. Then he released me and said, ‘Read.’ I asked: ‘What shall I read?’ (I said this only out of fear that he might repeat what he had done to me before.) He said: ‘Read: in the name of Your Lord Who created. It is He Who created man from a clinging cell mass . Read! Your Lord is the Most Bounteous, Who has taught the use of the pen. He has taught man what he did not know.’ (96: 1-5) I read it. He stopped. Then he left me and went away. I woke up feeling that it was actually written in my heart.” The Prophet went on to say: “When I was halfway up the mountain, I heard a voice coming from the heavens saying:

"Muhammed, sen Allah'ın Elçisisin ve ben Cibril'im." Başımı göğe kaldırdım ve Cibril'i bir insan suretinde, ayakları birbirine bitişik halde ufukta gördüm. Yine şöyle dedi: "Muhammed, sen Allah'ın Elçisisin ve ben Cibril'im." Yerimde durup ona bakakaldım; bu durum niyetimden beni alıkoydu. Orada kıpırdayamadan duruyordum. Yüzümü ondan çevirip göğe bakmaya çalıştım, ama nereye baksam onu karşımda görüyordum. Ne ileri ne geri adım atarak hareketsiz durdum. Hatice, beni aramak için haberciler gönderdi; onlar ona geri dönünceye kadar ben yerimde durmaya devam ettim. Sonra beni bıraktı ve ben ailemin yanına döndüm. Note: The original uses "God" and "Allah" interchangeably in the source, but per your rules "God" should be written as the Turkish word for God. Here, the source text's "God" has been rendered as "Allah" in the first line by mistake; the correct rendering is "Tanrı." Corrected version follows. "Muhammed, sen Tanrı'nın Elçisisin ve ben Cibril'im." Başımı göğe kaldırdım ve Cibril'i bir insan suretinde, ayakları birbirine bitişik halde ufukta gördüm. Yine şöyle dedi: "Muhammed, sen Tanrı'nın Elçisisin ve ben Cibril'im." Yerimde durup ona bakakaldım; bu durum niyetimden beni alıkoydu. Orada kıpırdayamadan duruyordum. Yüzümü ondan çevirip göğe bakmaya çalıştım, ama nereye baksam onu karşımda görüyordum. Ne ileri ne geri adım atarak hareketsiz durdum. Hatice, beni aramak için haberciler gönderdi; onlar ona geri dönünceye kadar ben yerimde durmaya devam ettim. Sonra beni bıraktı ve ben ailemin yanına döndüm.

‘Muhammad, you are the Messenger of God and I am Gabriel.’ I raised my head up to the sky and I saw Gabriel in the image of a man with his feet next to one another up on the horizon. He said again: ‘Muhammad, you are the Messenger of God and I am Gabriel.’ I stood in my place looking up at him; this distracted me from my intention. I was standing there unable to move. I tried to turn my face away from him and to look up at the sky, but wherever I looked I saw him in front of me. I stood still, moving neither forward nor backward. KhadTjah sent her messengers looking for me and I remained standing in my place all the while until they went back to her. He then left me and I went back to my family.

Eve döndüğümde Hatice'nin yanına oturdum ve ona yaslandım. Şöyle dedi: "Neredesin? Seni aramaları için adamlar gönderdim, onlar seni bulmak için Mekke'nin dış mahallelerine kadar gittiler." Ben de ona başıma gelenleri anlattım. Bunun üzerine şöyle dedi: "Sevin! Allah'a yemin ederim ki Tanrı'nın sana yalnızca iyi olanı getireceğinden emindim. Bu ümmetin Peygamberi olduğunu ummaktan büyük bir mutluluk duyuyorum."1

When I reached home I sat next to Khadijah, leaning on her. She said: ‘Where have you been? I sent people after you and they went to the outskirts of Makkah looking for you.’ I told her of what happened, and she said: ‘Rejoice! By God, I was certain that God would bring you only what is good. I certainly hope that you are the Prophet of this nation.’1

Vahiy bir süre kesildi; sonra Peygamber ﷺ yeniden dağa gittiğinde, başını kaldırıp Cebrail Meleği'ni gördü. Öyle bir titremeye kapıldı ki yere yığıldı. Sonra aceleyle evine döndü ve ailesine, "Üstümü örtün! Beni sarın." dedi. Onlar da öyle yaptılar. Korkusunun büyüklüğünden dolayı titremeye devam etti. Ardından Cebrail ona seslendi: "Ey bürünen!" (Ayet 1) Ayrıca Cebrail'in ona, "Ey örtüsüne bürünen!" (74: 1) diye seslendiği de rivayet edilmiştir. Hangi ifadenin dile getirildiğini en iyi Tanrı bilir.

The revelation stopped for a while, and then when the Prophet went again to the mountain, he looked up and saw the Angel Gabriel. He was overwhelmed with such a shudder that he fell to the ground. He then hurriedly went home, saying to his family: ‘Cover me! Wrap me.’ They did so. He continued to shiver, so great was his fear. Then Gabriel called him: “You enfolded one!” (Verse 1) It is also reported that Gabriel called him: “You wrapped in your cloak. ” (74: 1) God knows best which of these statements was expressed.

Bu surenin nüzulüyle ilgili birinci ya da ikinci rivayetin hangisinin doğru olduğuna bakılmaksızın, Peygamber ﷺ bundan sonra yalnızca az uyuyacağını öğrendi. Üzerine ağır bir görev vardı ve bu görev uzun bir mücadele gerektiriyordu. Her zaman uyanık olmak, az ya da hiç dinlenmeden çok çalışmaya hazır olmak zorundaydı. Peygamber ﷺ'e geceleri ayakta kalması emredildi ve o, yirmi yıldan fazla bu emre uydu. Hiç gevşemedi, kendisini tamamen mesajına adadı ve bunun gerektirdiklerini yerine getirdi. Çok ağır yükünü hiç şikâyet etmeden omuzladı. Bu, bütün emanetlerin en büyüğü olan ilahi imanın ve onun gerektirdiği zorlu mücadelenin yüküydü.

Regardless of whether the first or the second report about this surah's revelation is correct, the Prophet learnt that from now on he would only have a little sleep. He had a heavy duty to shoulder, requiring a long struggle. He was always to be on the alert, ready to work hard with little or no rest. The Prophet was told to stay up, and he did, for more than 20 years. He never slackened, but devoted himself completely to his message, attending to its requirements. He shouldered his very heavy burden without complaint. It was the burden of the greatest trust of all, the divine faith and the hard struggle it required.

Onun ilk mücadele alanı, pek çok yanlış kavram, hatalı fikir ve kişisel arzular ile dünyevi cazibelerin zincirlediği insan zihniydi. Bu ağır yükten bazı Ashabının zihinlerini arındırdığında, farklı bir alanda başka bir savaş onu çağırdı. Nitekim bu, ilahi mesajın düşmanlarına karşı bir dizi savaşla doruğa ulaştı; bunlar, yeni mesaj kök salıp dallarını uzatmadan onu ezmek ve kökünü kazımak için güçlerini seferber etmişlerdi. Arap Yarımadası'ndaki bu savaşları henüz bitirmişken, Bizans İmparatorluğu bu genç İslam devletine ağır bir yenilgi vermek için hazırlanmaya başladı.

His first area of struggle was the human mind burdened as it was with a great heap of erroneous concepts, wrong ideas and shackled with personal desires and earthly attractions. When he had purged the minds of some of his Companions of this heavy burden, another battle in a different field beckoned. In fact, this was to culminate in a series of battles against the enemies of the divine message, who marshalled their forces to crush the new message and supplant its tree before it could establish roots and send out its branches. He had hardly finished with these battles in the Arabian Peninsula when the Byzantine Empire began to prepare itself to deal a heavy defeat against this fledgling Islamic state in Arabia.

Bu uzun mücadele boyunca, insan zihni için verilen ilk savaş henüz bitmemişti. Bu, Şeytan'a karşı süregelen kalıcı bir savaştı; Şeytan insanları baştan çıkarma girişimlerinde bir an bile durmaz. Buna rağmen Peygamber ﷺ, Allah'ın mesajını beslemeye devam etti; kendisine büyük servetler sunulduğu hâlde yoksulluk içinde yaşadı, Ashabı rahatlık ve güvenlik içindeyken yorucu çabalar sarf etti. Onun mücadelesi kesintisiz ve zorlu bir mücadeleydi; sabır, azim, gece ibadeti, Kur'an tilaveti ve Allah'ın rızasını sürekli arayışı gerektiren bir mücadeleydi.

Yet throughout this long struggle, the first battle for the human mind was not over. This is a permanent battle against Satan who does not stop even for a moment in his attempts to lure people. Regardless, the Prophet continued to nurture Gods message, living in poverty when great riches were available to him, putting in strenuous efforts whilst his Companions enjoyed comfort and security. His was a continuous and hard struggle, one that required patience, perseverance, night worship, recitation of the Qur’an and the permanent pursuit of Gods pleasure.

Bu, ilahi emirlerin tam bir uygulamasıydı: "Ey örtüne bürünen! Geceleri, azının dışında kalkıp namaza dur; yarısında ya da yarısından biraz eksik ya da biraz fazla. Kur'an'ı tane tane, ağır ağır oku. Sana ağır bir söz vereceğiz. Gece saatleri ayakla basmanın en sağlam, sözün en isabetli olduğu zamandır. Gündüz ise senin uzun bir meşguliyet zincirin var."

It was a full implementation of divine orders: “You enfolded one! Stand in prayer at night, all but a small part of it, half of it, or a little less, or add to it. Recite the Quran calmly and distinctly. We shall bestow on you a weighty message. The night hours are strongest of tread and most upright of speech. During the day you have a long chain of things to attend to.

Bu nedenle, Rabbinin adını an ve tüm benliğinle yalnızca Ona yönel. Doğunun ve batının Rabbi O'dur. O'ndan başka hiçbir ilah yoktur. Yalnızca O'nu koruyucu edin. İnsanların söylediklerine sabırla katlan ve onlardan güzel bir vekarla ayrıl.” (Ayet 1-10) Muhammad ﷺ işte böyle namaz kıldı ve böyle, yirmi yılı aşkın bir süre kesintisiz bir mücadele verdi. Hiçbir şeyin onu bundan alıkoymasına izin vermedi. Görevini kendisine bildiren ilahi çağrıyı işittiği andan itibaren görevine odaklı kaldı. Allah onu en güzel mükâfatıyla ödüllendirsin.

Therefore, remember your Lord's name and devote yourself whole heartedly to Him. He is the Lord of the east and the west. There is no deity other than Him. Take Him for your guardian. Endure with patience what people may say, and leave their company with noble dignity.” (Verses 1-10) Thus did Muhammad stand in prayer, and thus did he continue to fight a raging battle for over 20 years. He let nothing distract him from this. From the moment he heard the divine call assigning his duty to him he remained focused on his task. May God reward him with His best reward.

Surenin ilk yarısı, boyunca neredeyse aynı ritmi ve aynı uyak yapısını, yani 'ı'dan sonra gelen uzun bir 'a' sesini koruyor. Bu, sureye rahat ama vakur bir ahenk kazandırıyor; onun heybetli emrine, görevin ciddiyetine ve sürenin art arda sunduğu büyük önemdeki tasvirlere uygun bir ahenk. Bunlar arasında ağır mesaj ve korkutucu uyarı yer alıyor: "Beni, yalanlayanlarla, nimetlere gömülmüş olanlarla baş başa bırak ve onlara kısa bir süre mühlet ver. Bizim katımızda ağır zincirler, alevli bir ateş, boğazda kalan bir yiyecek ve acı veren bir azap var." (Ayet 11-13)

The first half of the surah maintains the same rhythm, and almost the same rhyme, with an ‘1’ followed by a long a’, throughout. It gives the surah a relaxed but courtly beat, one that suits its majestic command, the seriousness of the duty and the successive and momentous images the surah portrays. These include the weighty message and the frightening warning: “Leave to Me those who deny the truth and enjoy the comforts of this life. Bear with them for a little while. We have heavy fetters and a blazing fire, food that chokes and painful suffering.” (Verses 11-13)

Ayrıca büyük evrenden ve insan ruhunun derinliklerinden alınmış, insanı hayrete düşüren tasvirler de vardır: "Yer ve dağların sarsılacağı, dağların kayan kum yığınlarına dönüşeceği gün." (Ayet 14) "Eğer inkâr etmeye devam ederseniz, çocukların saçlarını ağartacak bir günden nasıl sakınacaksınız? O gün gökyüzü yarılacaktır. Allah'ın vaadi mutlaka yerine gelecektir." (Ayet 17-18)

There are also the awesome images drawn from the great universe and from the depths of the human soul: “on the day when the earth and the mountains will shake, and the mountains will crumble into heaps of shifting sand.” (Verse 14) “How will you, if you continue to disbelieve, guard yourselves against a day that will turn childrens hair grey? That is the day when the skies shall be rent asunder. God's promise will certainly be fulfilled.” (Verses 17-18)

Surenin sonundaki uzun ayet, bir yıl sonra indirildi. Bu süre boyunca Peygamber ﷺ ve ona uyan bazıları, her gece geceninin büyük bölümünde namaz kıldılar. Bu, Allah'ın onlara yüklemek istediği görev için hazırlanmalarının bir parçasıydı. Bu yıl geçtikten sonra gece namazı emri hafifletildi. Ancak bu hafifletme, Allah'ın bilgisi ve hikmeti uyarınca, onlara verdiği görevleri gözeterek, onlar için seçtiğinin O'nun seçimi olduğu güvencesiyle birlikte geldi. Bu ayet farklı bir üslupla akıyor: uzun, çeşitli, sakin ve istikrarlı bir ahenge sahip. Sonundaki, uzun bir e'den önce gelen "m" sesi, bu istikrarlı sakinliğe tam olarak uyuyor.

The long verse that comes at the end of the surah was revealed a whole year later, during which time the Prophet and some of those who followed him maintained night worship for much of the night, every night. This was an aspect of their preparation for the role God wanted them to play. When this year had passed, the order of night worship was relaxed, but this relaxation was coupled with the reassurance that it was Gods choice for them, according to His knowledge and wisdom, taking into account the duties He had assigned to them. This verse runs in a different style: it is long, with a varied, calm and steady lilt. The ending, with its ‘m’ preceded by a long e’, perfectly suits this steady calmness.

Surenin iki bölümünde, İslam davetinin bir aşamasını tasvir eder; yüce kattan gelen, ağır sorumluluğu ortaya koyan hitapla başlar.

In its two parts, the surah portrays a stage of the Islamic message, beginning with the address from on high outlining the heavy assignment.

Bu ağır görevin hazırlığını anlatır: gece ibadeti, sürekli dua, Kur'an tilaveti ve Allah'ı tesbih etmek, yalnızca O'na dayanmak, sıkıntılara sabır ve metanetle katlanmak, inkârcılardan onurlu bir biçimde uzaklaşmak ve mesajın kendisine ait olduğu, savaşı yöneten Yüce Allah'a onları bırakmak. Sûre, hafifletici bir dokunuşla sona erer: bazı yükü azaltan ve görevi kolaylaştıran, O'nun mükâfatını kazandıran gönüllü işlerle meşgul olma yönünde bir buyruk vardır. Son olarak, Allah'ın bağışlamasını ve lütfunu bahşedeceğine dair bir umut verir: "Şüphesiz Allah çok bağışlayandır, çok merhamet edendir." (Ayet 20)

It describes the preparation for this heavy duty by night worship, constant prayer, recitation of the Qur’an, and glorifying God, relying on Him alone, enduring hardship with forbearance, withdrawing with dignity from the unbelievers and leaving them to God Almighty, to whom the message belongs and who conducts the battle. The surah ends with a kindly touch, relieving some of the burden and lightening the duty, with a directive to attend to voluntary tasks that earn His reward. Finally, it holds out the prospect of God granting forgiveness and bestowing grace: “ God is Much Forgiving, Ever Merciful." (Verse 20)

Sure surenin bütünü, bu seçkin topluluğun sapmış insanlığı Rabbine döndürmek için yaptığı soylu çabalarda bir aşamayı temsil eder; bu süreçte karşılaşılan bütün zorluklara katlanır ve bu dünyada hiçbir kazanç aramaz.

The surah as a whole represents a stage in the noble efforts made by that chosen community to return erring humanity to its Lord, enduring all the hardship involved and looking for no gain in this life.