Bu ayetlerle birlikte sure, insanın yaratılış hikâyesini anlatmaya başlar. Bu, temel insan doğasının, hakikat ve sapkınlığın ve bunların temel etkenlerinin, Âdem'in yaratıldığı maddenin ve onun yaratılışı sırasında ve sonrasında yaşanan olayların hikâyesidir. Kur'an bu kıssaya daha önce, Bakara ve A'raf sûrelerinde, yani 2. ve 7. surelerde iki kez değinmiştir. Her geçtiği yerde özel bir amaca hizmet eder ve kendine özgü bir üslup ve farklı bir atmosferle anlatılır. Bu nedenle her seferinde öne çıkarılan bölümler farklıdır; yaklaşım ve anlatım ritmi de öyle.

With these verses the sūrah begins to relate the story of man’s creation. It is the story of basic human nature, truth and error and their basic factors, the story of Adam and the substance from which he was created, and what took place at the time of his creation and afterwards. The Qur’ān has already referred to this story twice in previous sūrahs, namely Sūrahs 2 and 7, The Cow and The Heights. Each time it occurs it serves a special purpose, and is recounted in its own special style with a distinct atmosphere. Hence, the episodes highlighted each time are different, as are the approach and the rhythm employed.

Üç sûrenin hepsinde kıssa, insanın Allah'ın halifesi olarak yeryüzüne yerleştirilmesine atıfla başlatılmaktadır. Sûre 2'de bu kıssadan önce şu ayet gelmektedir: "O, yeryüzündeki her şeyi sizin için yaratandır. Sonra göğe yönelip onu yedi gök olarak düzenledi. O, her şeyi bilendir." (2: 29) Sûre 7'de ise bir önceki ayet şöyledir: "Andolsun, sizi yeryüzünde yerleştirdik ve orada size geçim imkânları verdik. Ne az şükrediyorsunuz." (7: 10) Bu sûrede ise kıssanın yaratılış anlatımı şu sözle öncelenmektedir: "Orada sizin için ve sizin nafakasını vermekle yükümlü olmadığınız canlılar için geçim vasıtaları yerleştirdik. Her şeyin hazineleri yalnızca Bizim katımızdadır; onu ancak belirli bir ölçüye göre indiririz." (Ayet 20-21)

In all three sūrahs, the story is introduced with reference to the establishment of mankind on earth as God’s vicegerent. We note that in Sūrah 2, it is preceded by the verse: “It is He who created for you all that is on earth. He then turned to heaven and fashioned it into seven heavens. He has knowledge of all things.” (2: 29) And in Sūrah 7, the preceding verse says: “We have established you firmly on earth and We have provided you there with means of livelihood. How seldom are you grateful.” (7: 10) Here in this sūrah, the story of creation is preceded by the statement: “We have placed various means of livelihood on it for you, as well as for those whom you do not have to provide for. There is not a thing but with Us are its storehouses; and We send it down only in accordance with a defined measure.” (Verses 20-21)

“Gerçekten Biz insanı, şekil verilmiş kara çamurdan, çalındığında ses çıkaran kuru balçıktan yarattık. Ondan önce cini ise yakıcı rüzgârın ateşinden yaratmıştık.” (Hicr, 26-27) Başlangıçta iki yaradılış arasındaki fark açıkça ortaya konmaktadır. Vurulduğunda ses çıkaran kuru balçık ve aslında şekil verilmiş kara çamur, burada yakıcı ve şiddetle esen ateşle tamamen farklıdır. Daha sonra, insanın doğasına bir başka unsurun eklendiğini öğreniriz; bu unsur, Allah'ın ruhunun ona üflenmesidir. Şeytanın doğası ise yakıcı rüzgârın ateşi olarak kalmıştır.

“Indeed We have created man out of sounding clay, out of black mud moulded into shape, whereas the jinn We had created before him out of the fire of scorching winds.” (Verses 26- 27) At the outset the difference in the two natures is clearly stated. The dry clay which gives off a sound when knocked and which is originally black mud given a specific shape is totally different from the fire described here as scorching, blowing fiercely. We learn later that another element is added to man’s nature, namely, the breathing of God’s spirit into it. Satan’s nature, however, remained that of the fire of scorching winds.

Rabbin meleklere şöyle demişti: "Ben, şekillendirilmiş siyah çamurdan, kuru bir çamur olan salsal (çalan) topraktan bir insan yaratacağım. Onu biçimlendirip içine ruhumdan üfledikten sonra, ona secde edin." Bunun üzerine melekler, hepsi birden secde ettiler. Ancak İblis secde edenler arasında olmayı reddetti. Allah dedi ki: "Ey İblis! Secde edenlerle birlikte olmamanın sebebi nedir?" O da şöyle cevap verdi: "Ben, şekillendirilmiş çamurdan, kuru bir çamur olan salsal (çalan) topraktan yarattığın bir insana secde edecek değilim." Allah dedi ki: "O halde buradan çık, çünkü sen lanetlisin ve lanet, Ceza Günü'ne kadar senin üzerinde olacak."

Your Lord said to the angels: I am creating a human being out of sounding clay, out of black mud moulded into shape. When I have fashioned him and breathed of My spirit into him, fall down in prostration before him.’ Thereupon, the angels, one and all, prostrated themselves. Not so Iblīs, who refused to be among those who prostrated themselves. God said: ‘Iblīs! What is your reason for not being among those who have prostrated themselves?’ [Iblīs] replied: I am not one to prostrate myself to a human being whom You have created out of sounding clay, out of mud moulded into shape.’ God said: ‘Then get out of here, for you are accursed, and the curse shall be on you till the Day of Judgement.’ (Verses 28-35)

Bu âyetler, Allah'ın meleklere hitabıyla başlamaktadır. Bunun ne zaman, nerede ve nasıl söylendiği gibi ayrıntılar, bilebileceğimiz bir şey değildir. Kur'ân'da ya da Hadîs'te bu noktaları yanıtlayan açık bir ifade bulunmamaktadır. Bu ayrıntılar insan idrakinin ötesindeki alana ait olduğundan, bunları bilmemiz mümkün değildir. Dolayısıyla bu sorulara cevap vermeye yönelik her girişim boşunadır. Aynı durum, insanın kuru bir çamurdan, şekil verilerek yaratılması ve ona Allah'ın ruhundan üflenmesi için de geçerlidir.

Bu Tanrı'nın ruhunun üflemesidir ki insana Yüce Topluluk ile olan bağını sağlar, onu Tanrı ile temasa layık kılar, O'nun mesajlarını almasını sağlar ve onu fiziksel yapısının maddi dünyasının ötesine, kalplerin ve zihinlerin zihinsel dünyasına taşır. Bu Tanrı'nın ruhunun üflemesidir ki insanın zamanın ve mekânın ötesine geçmesine, duyularının ve fiziksel yeteneklerinin ulaşamayacağı algılar oluşturmasına ve bazen sınırsız gibi görünen duygular yaşamasına izin verir.

It is this breath of God’s spirit that provides man’s link with the Supreme Society, making him worthy of contact with God, receiving His messages, and going beyond the material world of his physical constitution to the mental world of hearts and minds. It is this breath of God’s spirit which allows man to go beyond time and space, and beyond the reach of his senses and physical ability to formulate perceptions and experience feelings that, at times, seem unlimited.

Tüm bunlara rağmen, insanın balçıktan oluşan ağır doğası, onu balçık yapısının gerektirdiği her şeye, örneğin yiyeceğe, içeceğe, giyeceğe ve arzularının tatminine muhtaç kılar. Ayrıca zayıflıkları vardır; bu zayıflıklar yanlış düşüncelere ve nefsânî isteklere yol açar. Yine de insan, başından itibaren bu iki ayrılmaz unsurun bir bileşimidir. Onun doğası bir karışımın değil, bir bileşimin doğasıdır. İnsanın balçıktan ve yüce bir ruhtan oluşan yapısından söz ettiğimizde bu gerçeği zihnimizde açık tutmamız gerekir. Bu iki unsur onun doğasında ayrılmazdır. Hiçbir durumda unsurlardan biri diğerini tamamen dışlayacak şekilde mutlak egemenlik kurmaz. İnsan, tek bir an bile saf balçık ya da saf ruh değildir. Her bir davranışı ve her bir eylemi, bölünemez bütün yapısını içine alır.

All this despite the heavy nature of clay which puts him in need of all that his clay constitution requires, such as food, drink, clothing and the satisfaction of desires. He also has his weaknesses, giving rise to faulty concepts and whims. Yet right from the beginning, man is a compound of these two inseparable elements. He has the nature of a compound, not that of a mixture. We need to keep this fact clear in our minds whenever we speak about man’s constitution from clay and sublime spirit. The two constituents are inseparable in his nature. In no situation does either element achieve total domination, completely excluding the other. Man is not pure clay or pure spirit even for a single moment. Every single action and every single deed involves his whole make-up which is indivisible.

Kil ile yücelik unsurları arasında doğru bir denge kurmak, insanın ulaşmakla yükümlü tutulduğu en yüksek düzeydir. Bu, insanın kemal mertebesidir. İnsandan, yapısının unsurlarından birini bırakarak melek ya da hayvan olması istenmez. Bu dengeyi bozan bir yükselişe kalkışmak, insanın özüne ve bu eşsiz biçimde yaratılışının amacına uymayan bir eksikliktir.

Tanrı meleklere şöyle buyurdu: "Ben, şekillendirilmiş kara çamurdan, şıngırdayan kuru topraktan bir insan yaratacağım. Onu şekillendirip içine ruhumdan üfleyince, ona secde edin." (Ayet 28-29) Ve Tanrı'nın söylediği hemen gerçekleşti, çünkü O'nun sözü iradesini ifade eder ve O'nun iradesi her zaman yerine getirilir. Tanrı'nın ezeli ruhunun nefesinin sınırlı bir hayata sahip olan çamurla nasıl birleştiğini sorgulayamayız. Bu tür tartışmalar boş bir oyundan başka bir şey değildir. Gerçekten de insan aklıyla yapılan bir çocuk oyunudur. İnsan zihnini, algılama, düşünme ve kavrama güçlerini kullanabileceği kendi alanının dışına zorlar. Bu konuda geçmişte ve günümüzde ortaya atılan tüm tartışmalar, insan zihninin doğasına, özelliklerine ve sınırlarına dair bir cehaleti ortaya koymaktadır. Bu tartışmalar, insan zihnini Tanrı'nın işini insani ölçülerle ölçmeye çalışmaya zorlamaktan başka bir şey yapmaz. Bu, tamamen yanlış bir öncüldür.

God said to the angels: “I am creating a human being out of sounding clay, out of black mud moulded into shape. When I have fashioned him and breathed of My spirit into him, fall down in prostration before him.” (Verses 28-29) And what God said immediately took effect, for His word expresses His will, and His will is always done. We cannot question how the breath of God’s eternal spirit mixed with the clay that has limited life. Such arguments are no more than idle play. It is indeed a child’s play with man’s intellect itself. It forces the human mind out of its own realm in which it may exercise its powers of perception, reflection and comprehension. All the controversy that has been raised over this issue, past and present, betrays ignorance of the nature of the human mind, its characteristics and limitations. It simply forces the human mind to try to measure God’s work by human standards. It is an altogether wrong premise.

Tanrı, bunun gerçekleştiğini yalnızca söyler, nasıl gerçekleştiğini ise açıklamaz. Dolayısıyla olay kendisi, insan aklının inkâr edemeyeceği bir gerçektir. Yine de onu, kendi uydurduğu herhangi bir yorumla değil, yalnızca Tanrı'nın söylediğini kabul ederek ispat edebilir. İnsan başlangıcı olan bir yaratıktır ve bu yüzden ezeli olanı ya da ezelînin nasıl yarattığını yargılayamaz. İnsan aklı bu noktayı kabul ettiğinde, boş tartışmalara gücünü harcamaktan vazgeçer.

God simply says that this has happened without saying how. Hence, the event itself is a fact that the human mind cannot deny. Yet it cannot prove it by any interpretation it invents, other than accepting what God has said. Man is a creature with a beginning, and as such, he cannot judge what is eternal, or how the eternal creates. When the human mind accepts this point, it stops expending its power in futile argument.

Allah'ın Âdem'e secde etmeleri yönündeki emrini meleklere vermesinin ardından ne oldu? "Bunun üzerine melekler, hepsi birden secde ettiler." (Ayet 30) Bu, Allah'ın yaratmış olduğu bu varlık türü olan meleklerin doğasında vardır. Melekler, ne olursa olsun Allah'ın emirlerine tartışmasız ve gecikmeksizin itaat ederler. Ancak aynı zamanda başka bir şey de gerçekleşti: "Ama İblis öyle yapmadı; secde edenlerle birlikte olmayı reddetti." (Ayet 31) Note: the original's "God" is rendered as "Allah" above, which conflicts with the instruction that God must be written as the Turkish word for God. Corrected version: Tanrı'nın Âdem'e secde etmeleri yönündeki emrini meleklere vermesinin ardından ne oldu? "Bunun üzerine melekler, hepsi birden secde ettiler." (Ayet 30) Bu, Tanrı'nın yaratmış olduğu bu varlık türü olan meleklerin doğasında vardır. Melekler, ne olursa olsun Tanrı'nın emirlerine tartışmasız ve gecikmeksizin itaat ederler. Ancak aynı zamanda başka bir şey de gerçekleşti: "Ama İblis öyle yapmadı; secde edenlerle birlikte olmayı reddetti." (Ayet 31)

Âdem'in yaratılışı ve yeryüzüne yerleştirilişi hikâyesi ayrıntılı yorumları hak etmektedir; ancak biz, bu sûrede anlatılış biçimine uygun olarak, bu hikâyenin yalnızca bazı yönlerine kısaca değineceğiz.

The story of man’s creation and placement on earth deserves detailed comments, but we will only touch briefly on certain aspects of it, as befits the way it is told in this sūrah.

Sûre, insanın özel bir yaratılış olarak bilinen varlığı hakkında açık bir mesaj iletmektedir.

The sūrah delivers a clear message concerning the special creation known as man.

O, diğer canlılarla ortak olan fiziksel yapının ötesinde, kendine özgü bir yaratılışa sahiptir. Canlılığın nasıl ortaya çıktığı ve canlıların nasıl var olduğu ne olursa olsun, insan Kur'ân'da zikredilen başka bir özellikle ayırt edilir; bu özellik, ilahi ruhun ona üflenmesinden kaynaklanır. Bu özellik, Darwinizmin iddia ettiği gibi, insanın aşama aşama süregelen evriminin sonucu değildir. İnsan hayatının başlangıcında, insan ilk yaratıldığı anda ortaya çıkmıştır. İnsanın yalnızca organik bir varlık olduğu, sonra ruhun yapısına girerek onu bugün gördüğümüz insan haline getirdiği bir zaman olmamıştır.

He has a unique make-up which gives him more than the physical constitution which he has in common with other living creatures. No matter how life emerged and how living creatures came into being, man is distinguished by another quality mentioned in the Qur’ān, which derives from the breathing of the divine spirit into him. This quality is not the result of the continuous evolution of man, stage after stage, as claimed by Darwinism. It came right at the inception of human life, when man was first created. There was no time when man was only a living organic entity, then the spirit entered into his constitution to make of him the man we see today.

Neo-Darwinizm ve en önemli savunucusu Julian Huxley, bu büyük gerçeğin bir kısmını kabul etmek zorunda kalmıştır. Bu bakımdan o, insanın eşsizliğini ve insani bir medeniyet kurma yeteneğini kabul etmektedir. Buna rağmen neo-Darwinizm, bu eşsiz insanın hayvanlar aleminden evrimleştiğini iddia etmeye devam etmektedir.

Neo-Darwinism, and its main advocate, Julian Huxley, have been forced to admit a part of this great fact. In this respect, it admits the uniqueness of man, and his ability to establish human civilization. Nevertheless, neo-Darwinism continues to claim that this unique human being has evolved from the animal kingdom.

Bu, insanın eşsizliğini kabul eden neo-Darwinizm görüşü ile Darwin'in ortaya koyduğu temel evrim kavramını bağdaştırmanın çok zor olduğu bir gerçektir. Yine de bütün evrimciler bu tutumlarında ısrarla direnmekte ve ona sahte bir bilimsel kılık vermektedir.

Yaratılışın insanın, kendine özgü ayrı bir varlığa sahip bir yaratık olarak ortaya çıkmasına yol açan benzersiz yöntemi, Tanrı'nın ona kendi ruhundan üflemiş olmasıdır. Bu durum, insanı ve onun "temel ihtiyaçlarını" tüm materyalist felsefelerden, bu felsefelerin ortaya koyduğu bütün ekonomik, toplumsal ve siyasi doktrinlerden ve insan hayatı için ileri sürdükleri tüm kavram ve değerlerden tamamen farklı bir biçimde görmemizi sağlar.

The unique method of creation which led to the emergence of man, a creature with its own separate existence, is the fact that God breathed in him of His own spirit. This gives us a totally different picture of man and his ‘essential needs’ from those of all materialistic philosophies, with all the economic, social and political doctrines they produce and all the concepts and values they advance for human life.

Esas olarak insanın, alt canlılardan evrimleşmiş gelişmiş bir hayvan türünden başka bir şey olmadığı iddiası, Marksist Bildiri'de ileri sürülen, insanın temel ihtiyaçlarının yiyecek, içecek, barınak ve cinsellik olduğu anlayışının merkezinde yer almaktadır. Bunlar elbette hayvanların da temel ihtiyaçlarıdır. Bu bakış açısının insana verdiğinden daha aşağılayıcı bir konum verilemez. Hayvanlardan farklı olması, yani kendine özgü insani niteliklere sahip olması sebebiyle insana ait olan bütün haklar böylece ondan esirgenmiş olur. İnanç, düşünce ve ifade özgürlüğü ile meslek seçme ve nerede yaşayacağına karar verme hakkı elinden alınır; hükümet sistemini ve onun entelektüel temelini eleştirme hakkı da inkâr edilir. Nitekim iktidardaki partiyi, hatta partiden daha aşağı konumda olan kişileri eleştirme hakkı bile yoktur; insanları bir koyun sürüsünden farklı görmeyen nefret dolu diktatörlük rejimlerindeki despotik yöneticiler de buna dahildir. Sonuçta materyalist felsefelere göre insanlar, bir zamanlar evrimleştikleri hayvanlardan farklı değildir. Tüm bu sefalet ise "bilimsel sosyalizm" adı altında yüceltilmektedir.

The claim that man is nothing but an advanced animal species that has evolved from lower animals lies at the heart of the concept promoted in the Marxist Declaration that the essential needs of man are: food, drink, shelter and sex. These are certainly the basic needs of animals. Man cannot be given a more degrading position than what this outlook assigns to him. All his rights that are derived from the fact that he is unlike animals, since he has his unique human qualities, are thus denied to him. He is denied his freedom of belief, thought and expression, and his right to choose his profession and where to live, as well as his right to criticize the system of government and its intellectual basis. Indeed he is denied even the right to criticize the party in power, or those who are even less than the party, such as despotic rulers in hateful dictatorial regimes that treat human beings as though they are no more than a flock of sheep. After all, human beings, in materialistic philosophies, are no different from animals from whom they had at one time evolved. All this misery is then ennobled as ‘scientific socialism’.