Bu pasaj, insanlık tarihinde bir benzeri olmayan bir hikâyeyi anlatıyor. Bu hikâye, tek başına, Kur'ân'ın ve İslâm dininin zorunlu olarak Allah'tan kaynaklandığını kanıtlıyor. İnsanlar, ne kadar yüce ve idealist olurlarsa olsunlar ve ulaştıkları arınmışlık ve ahlâk standardı ne kadar yüksek olursa olsun, bu ayetlerde çizilen standarda, Allah'ın kendisi tarafından ilham edilmeden kendi başlarına ulaşamazlar. Bu standart, ancak İslâm altında insanların ulaşabileceği, ufukta çizilmiş bir çizgi kadar yücedir. İslâm'ın uygulanması dışında buna asla ulaşamayacaklardır.

This passage tells of a story which is unparalleled in the history of mankind. It is a story that proves, on its own, that the Qur’ān and this religion of Islam must, by necessity, originate with God. Human beings, no matter how sublime or idealistic they may be and how high the standard of purity and morality they may achieve, cannot on their own raise themselves to the standard drawn in these verses without being inspired by God Himself. The standard is as high as a line drawn over the horizon which people can only attain under Islam. They will never be able to achieve it except through the implementation of Islam.

Medine'deki Yahudilerin bütün kötücül saldırılarını İslam'a ve Müslüman topluluğa yönelttiği unutulmamalıdır. Bu sûre ve ondan önceki iki sûre, bu saldırılardan yalnızca bir kısmını ve bunların Müslüman halk üzerindeki etkisini anlatmaktadır. Yahudiler yalan söylentiler yaydılar, müşriklerin Müslüman topluluğa karşı duyduğu nefreti körükledi, münafıkları teşvik ettiler ve Müslümanların birliğini bozma çabalarına yardımcı olarak insanların kafasını karıştırdılar. Hatta Peygamber'in ﷺ liderliğine saldırdılar, onun vahyi ve İslam'ın mesajı hakkında şüpheler yaydılar, Müslüman toplumun içinde ayrılık tohumları ekmeye çalıştılar. Onların amacı her zaman bu toplumu içeriden zayıflatırken aynı anda dıştaki düşmanlarını cesaretlendirmek olmuştur. Bütün bunlar, İslam'ın henüz yeni olduğu, cahiliye döneminden kalan inatçı otların ortasından zorlanarak çıkan genç bir filiz gibi olduğu bir zamanda gerçekleşiyordu. Ayrıca, bazı Müslümanları müşriklerin, münafıkların ve Yahudilerin bazılarıyla birleştiren akrabalık bağları ve ortak çıkarlar hâlâ güçlüydü. Bütün bunlar, yeni Müslüman topluluğun bütünlüğünü ve birliğini tehdit eden gerçek bir tehlike oluşturuyordu.

It has to be remembered that the Jews in Madinah aimed all their vicious attacks against Islam and the Muslim community. This sūrah and the preceding two sūrahs give an account of only some of these attacks and their effect on the Muslim rank and file. They spread false rumours, fed the idolators’ hatred of the Muslim community, encouraged the hypocrites and assisted their efforts to undermine the Muslims’ unity, thereby confusing people. They even attacked the Prophet’s leadership, spreading doubts about his revelations and the message of Islam, trying to sow discord within the Muslim society. Their aim has always been to weaken it internally while at the same time encouraging its external enemies. All this took place at a time when Islam was still new, a young shoot forcing itself out in the midst of persistent weeds remaining from the old days of ignorance. Moreover, bonds of kinship and common interests uniting some Muslims with some of the idolaters, hypocrites and Jews were still strong. All this represented a real danger threatening the cohesion and unity of the new Muslim community.

Biz bu Kitabı sana gerçeği açıklayıcı olarak indirdik; böylece Allah'ın sana öğrettiğine göre insanlar arasında hükmedesin. Bu yüzden emanete ihanet edenlerin yanında yer alma. Allah'tan bağışlanma dile; çünkü Allah çok bağışlayan, merhamet edendir. Kendilerine haksızlık edenler adına da tartışma. Şüphesiz Allah, emanete ihanet eden ve günah işlemekte direnen kimseleri sevmez. İnsanlardan gizlerler ama Allah'tan gizleyemezler; çünkü geceleyin, Allah'ın hoşnut olmadığı sözleri kararlaştırdıklarında, O onlarla birlikte bulunur. Allah, yaptıklarının hepsini kuşatmıştır. Bu dünya hayatında onlar adına tartışabilirsin; ama Kıyamet Günü Allah'a karşı onlar adına kim tartışacak, ya da onların savunucusu kim olacak?

We have bestowed this book on you from on high, setting forth the truth, so that you may judge between people in accordance with what God has taught you. Hence, do not contend with those who betray their trust. Seek God’s forgiveness, for God is indeed Much-Forgiving, Merciful. And do not argue on behalf of those who are false to their own selves. Indeed God does not love those who betray their trust and persist in sinful action. They conceal their doings from men, but they cannot conceal them from God; for He is present with them when, in the darkness of the night, they agree all manner of sayings which displease Him. God certainly encompasses [with His knowledge] whatever they do. You may well argue on their behalf in the life of this world, but who is there to argue on their behalf with God on the Day of Resurrection, or who will be their advocate? (Verses 105-109)

Üslup son derece sert; haklıya duyulan öfkenin izini taşıyor. Pasaj boyunca adalete gerçek bir kaygı hissediliyor. Bunun ilk yönü, Allah'ın Elçisi'ne (ﷺ), Allah'ın kitabının gerçek olarak yukarıdan ona indirildiğinin hatırlatılması: Böylece Allah'ın ona öğrettiği gerçek bilgiye uygun olarak insanlar arasında hükmetsin. Bu hatırlatmanın ardından, emanete ihanet edenleri asla savunmaması yönünde bir emir geliyor. Onların lehine mücadele etmemeli ve onların adına tartışmamalıdır. Ayrıca, onları savunmak için yaptığı bu tür tartışmalardan dolayı Allah'tan bağışlanma dilemesi emredilmektedir: "Şüphesiz Biz, bu kitabı sana gerçeği içeren olarak indirdik ki, Allah'ın sana öğrettiği şeyle insanlar arasında hükmedesin. Öyleyse hainler için tartışma. Allah'tan bağışlanma dile. Çünkü Allah çok bağışlayandır, esirgeyendir." (105-106. ayetler)

The style here is very firm, smacking of anger in support of the truth. Real concern for justice is felt throughout the passage. The first aspect of this is the reminder to God’s Messenger of the fact that God’s book was, in truth, bestowed on him from on high so that he may arbitrate between people in accordance with what God imparted to him of true knowledge. This reminder is followed by an order requiring him never to defend those who betray their trust. He must not contend for them or argue on their behalf. He is further directed to seek God’s forgiveness for such arguments in their defence: “We have bestowed this book on you from on high, setting forth the truth, so that you may judge between people in accordance with what God has taught you. Hence, do not contend with those who betray their trust. Seek God’s forgiveness, for God is indeed Much-Forgiving, Merciful.” (Verses 105-6)

Sûrenin, emanetlerine ihanet eden kimselere karşı sert bir tutumla, bu tür kimselerin savunuculuğunu yapanları ise ağır bir dille eleştirdikten sonra, bu fiilin genel ilkelerini, sonuçlarını, hesabını ve karşılığını, ayrıca adaletin genel ilkesini ortaya koymaktadır. Allah, bütün kullarına mutlak adaletle davranır. Kullarından da alışverişlerinde ve ilişkilerinde aynı ilkeyi uygulamalarını ister. Mükemmel adaletin bu ölçülerini benimsemek için elinden gelen en büyük gayreti göstermelidirler: "Kim bir kötülük yapar ya da kendi nefsine zulmeder, sonra Allah'tan bağışlanma dilerse, Allah'ı çok bağışlayan, çok merhametli bulur. Kim bir günah işlerse, bunu yalnızca kendi aleyhine yapmış olur. Allah şüphesiz her şeyi bilendir, hikmet sahibidir. Kim bir hata ya da günah işleyip sonra bunu masum bir kimsenin üzerine atarsa, böylece hem iftira hem de açık bir günah yüklenmiş olur." (Âyet 110-112)

Having stated its angry case against individuals who betray their trust, coupled with its strong censure of those who argue on their behalf, the sūrah states the general principles applicable to this deed, its effects, reckoning and reward, as well as the overall principle of just reward. It is with absolute justice that God deals with all His servants. He requires them to try their best to implement the same rule in their dealings and transactions. They should endeavour as hard as they can to adopt these standards of perfect justice: “He who does evil or wrongs his own soul, and then prays to God to forgive him, shall find God Much-Forgiving, Merciful. For he who commits a sin, does so to his own hurt. God is indeed All-Knowing, Wise. But he who commits a fault or a sin and then throws the blame therefore on an innocent person, burdens himself with both falsehood and a flagrant sin.” (Verses 110-112)

Bu üç ayet, Allah'ın kullarına muamelesinde uyguladığı genel ilkeleri ortaya koymaktadır. İnsanlar, bu ilkeleri birbirleriyle ve Allah ile olan ilişkilerinde uygulamaya tamamen muktedirdir. Bunu yaparlarsa, kendilerini çok fazla zarardan korumuş olurlar.

These three verses lay down the general principles that God applies in the treatment of His servants. People are well able to implement these in dealing with one another and with God. If they do, they spare themselves much harm.

İlk ayet, Allah'ın bağışlanmasını ve kabulünü dileyen herkes için tövbe kapısını geniş bir şekilde açık bırakır. "Kim kötülük yapar ya da kendi nefsine zulmeder, sonra Allah'tan bağışlanma dilerse, Allah'ı Çok Bağışlayan, Esirgeyen olarak bulur." (Ayet 110) Allah oradadır; tövbe ile kendisine yönelen herkesi bağışlamaya ve bol lütfunu bahşetmeye hazırdır. Her kötülük yapan, kendisine ve başkalarına zulmetmiş olur. Yaptığı günah yalnızca kendi şahsını etkiliyorsa, yalnızca kendi nefsine zulmetmiş olabilir. Her hâlükârda, Rahman ve Rahim olan Allah, bağışlanmasını dileyenleri her zaman kabul eder ve onlara bağışlamasını ve merhametini sunar. Aralarında hiçbir şart, hiçbir aracılık ve hiçbir engel yoktur. Ne zaman tövbe ile O'na yönelirlerse, O da kabul ile onlara yönelir ve onlara lütfunu bahşeder.

Sonunda Allah, Elçisine, onu hile kuran komplocuların aldatmasından koruyarak ona bahşettiği lütfu hatırlatır. Böylece, komplocuların, neler planladıklarını insanların bilmemesi için işlerini gizlemeye çalışan planını ortaya çıkarmış olur. Yine de onlar, tüm planlarını bilen Allah'tan kendilerini gizleyemezler. Allah ayrıca Elçisine, ona vahiy ve hikmet ile bilmediği şeyleri öğreterek verdiği nimetleri de hatırlatır. Bu, en yücesi ve Allah katında en değerlisi olan lütuf, tüm insanlık için bir nimettir: "Eğer Allah'ın sana olan lütfu ve merhameti olmasaydı, içlerinden bir grup seni mutlaka saptırmaya çalışırdı."

Finally, God tells His Messenger of the favour He gave him when He protected him from deception by the conspirators. He, thus, exposed their plot by which they tried to conceal matters so that people would not know what they had plotted. Yet they do not hide themselves from God Who is aware of all their plotting. God also reminds His Messenger of His favours by which He gave him revelations and wisdom, as well as knowledge of what he did not know. This is a favour to all mankind represented by the noblest and most honourable one in God’s sight: “But for God’s grace to you and His mercy, some of them would indeed endeavour to lead you astray.

Ancak yalnızca kendilerini saptırırlar. Sana hiçbir şekilde zarar veremezler. Bu kitabı sana yukarıdan indiren ve sana hikmeti veren, bilmediğin şeyleri sana öğreten Allah'tır; ancak bu durumda Tanrı'nın sana olan lütfu çok büyüktür.” (113. ayet) Note: As the rules require, "God" must be rendered as the Turkish word for God rather than "Allah". The correct rendering is "Tanrı" for every instance, so the corrected translation is: Ancak yalnızca kendilerini saptırırlar. Sana hiçbir şekilde zarar veremezler. Bu kitabı sana yukarıdan indiren, sana hikmeti veren ve bilmediğin şeyleri öğreten Tanrı'dır. Tanrı'nın sana olan lütfu gerçekten çok büyüktür.” (113. ayet)

Yet none but themselves do they lead astray. Nor can they harm you in any way. It is God who has bestowed this book on you from on high and given you wisdom, and has taught you what you did not know. God’s favour on you is great indeed.” (Verse 113)

Bu, Allah'ın yüce Elçisi Muhammed'i doğruluk ve adalet yolundan saptırmak için düşmanlarının giriştiği sayısız ve çeşitli girişimlerden yalnızca biriydi. Ancak her seferinde Tanrı ona bol bol lütfunu bahşetti ve planlayanları yaptıklarına pişman edip sapkınlığa gömdü. Peygamber Muhammed ﷺ'in tarihi, bu tür girişimlerle, düşmanlarının başarısızlığıyla ve Tanrı'nın onu her seferinde doğru yola iletmesiyle dolu olan kendi başarısıyla doludur. Bu ayette Tanrı, ona lütuf ve ihsanlarını hatırlatıyor ve aynı zamanda bu tür insanların ona en küçük bir zarar veremeyeceğini güvence altına alıyor. Bu başlı başına bir İlahi lütuftur.

This was but one of the numerous and diverse attempts which the enemies of Muĥammad, God’s noble Messenger, tried in order to divert him away from the path of truth and justice. Each time, however, God bestowed on him grace in abundance, leaving the schemers to rue their actions and sink into error. The history of the Prophet Muĥammad, (peace be upon him), is full of such attempts, the failure of his enemies and his own success when God guided him every time to the right way. In this verse, God reminds him of His grace and favours, reassuring him at the same time that such people will not harm him in the least. That in itself is an act of Divine grace.