Sure güre bu ilahi inancın mesajının kaynağını tanımlayan bir ifadeyle başlar: "Nuh'u kavmine gönderdik." (Ayet 1) Bu, Allah'ın elçilerine görevler veren ve onların iman gerçeğini öğrendiği kaynaktır. Tüm varlığın ve tüm hayatın kaynağıdır. İnsanı yaratan, fıtratına Kendisini bilme ve ibadet etme yeteneğini veren O'dur. İnsanlar bu doğru yoldan saptıklarında, onları Kendisine döndürmek için elçiler gönderdi. Nuh, Adem'den sonra bu elçilerin ilkiydi. Kur'an, Adem'in yeryüzüne indirilmesinden ve oradaki yaşamından sonra ona verilmiş bir mesajdan bahsetmez. Belki de çocuklarına ve torunlarına öğreten bir öğretmendi. Zamanla onlar yoldan saptılar ve putları ilah edindiler. Bunlar önceleri kutsal saydıkları belli güçlerin sembolleriydi. Sonra sembollerin neyi ifade ettiğini unutup putların kendisine tapındılar. Bu surede anılan beş put, bunların en önemlileriydi. Allah, onları yeniden Onun birliğine inandırmak ve onlara Allah, hayat ve varlık hakkında doğru kavramı vermek için Nuh'u gönderdi. Önceki kutsal kitaplar, Nuh'tan önce Allah'ın bir elçisi olarak İdris'ten bahseder. Ancak bu kitapların bahsettikleri, tahrife, eklemelere ve eksiltmelere maruz kaldıkları için İslam inancının bir parçası değildir.

The surah begins with a statement defining the source of this message of divine faith: “We sent Noah to his people." (Verse 1) This is the source that assigns tasks to Gods messengers and from whom they learn the truth of faith. It is the source of all existence and all life. It is He who created mankind, giving their nature the ability to know and worship Him. When they deviated from this straight path, He sent them messengers to bring them back to Him. Noah was the first of these messengers after Adam. The Qur’an does not mention a message given to Adam after his fall to earth and life thereon. Perhaps he was a teacher who taught his children and grandchildren. With the passage of time, they went astray and adopted idols as deities. These were at first symbols of certain forces they considered holy. Then, they forgot what the symbols signified and worshipped the idols themselves. The most important of those idols were the five mentioned in this surah, God sent them Noah to bring them back to believing in His oneness and give them the right concept of God, life and existence. Earlier scriptures mention Idris as a messenger of God prior to Noah. However, what such scriptures mention is not part of the Islamic faith, because they were subject to distortion, addition and omission.

Kur'an'da anlatılan önceki peygamberlerin kıssalarını okuduğumuzda, Nuh'un insanlığın henüz şafak vakti sayılabilecek bir dönemde yaşadığına inanma eğiliminde oluruz. Ömrünün 950 yılını, Allah'ın mesajını kavmine tebliğ ederek geçirmiştir; kavminin de muhtemelen onun kadar uzun bir ömür sürmüş olması gerekir. Bu durum, insanların o dönemde hâlâ az sayıda olduğuna işaret eder. Bunu söylerken, sayıca az olan türlerin uzun yaşadığı, sayıca çok olanların ise tersine kısa yaşadığı yönündeki gözlemden yola çıkıyoruz. Belki de bu bir denge kuralıdır. Bu yalnızca kişisel bir görüştür, ancak doğrusunu Allah bilir.

Nuh, kavmine hidayeti ulaştırmak için asil çabalarına başladı. Bu konuda hiçbir kişisel çıkarı yoktu ve kendisine karşı gösterilen kibre ve alaya katlanmasının karşılığında hiçbir kazanç elde etmeyi amaçlamıyordu. Bunu bin yıl eksi elli yıl boyunca sürdürdü; olumlu karşılık verenlerin sayısı neredeyse hiç artmadı. Buna karşılık, reddedişin düzeyi ve eski sapık yollara bağlı kalma ısrarı arttı. Sonunda Nuh, bu meşakkatli görevi kendisine veren Allah'a hesabını sundu. Yaptığı her şeyi Allah'ın tamamen bildiğini bilmesine rağmen çabalarını anlattı. Dolayısıyla o, sadece içten şikayetini Allah'a iletmektedir; peygamberlerin, elçilerin ve gerçek müminlerin şikayet ettiği tek varlık da O'dur.

Noah began his noble efforts to present guidance to his people. He had no personal interest in the matter, and stood to make no gain to compensate for all the arrogance and ridicule he had to put up with. He continued to do this for a thousand years minus fifty, with the number of those who responded positively hardly increasing. On the other hand, however, the level of rejection and insistence on following old erring ways did increase. At the end, Noah presented his account to God, who had assigned him this arduous task. He described his efforts even though he knew that God was fully aware of all that he had done. He is, therefore, simply making his heart-felt complaint to God, the only One to whom prophets, messengers and true believers ever complain:

Rabbim! Geceli gündüzlü kavmimi çağırdım, ama ne kadar çağırdımsa, o kadar daha uzaklaştılar. Onları Sana bağışlanmaları için her çağırdığımda, parmaklarını kulaklarına tıkadılar, elbiselerini başlarının üzerine çektiler, inatlaştılar ve daha da büyüklenip kibirlendiler. Onları açıkça çağırdım; halka açık olarak onlara vaaz ettim ve gizlice, özel olarak onlarla konuştum. Dedim ki: Rabbinizden bağışlanma dileyin, çünkü O, daima bağışlayandır. Üzerinize bol bol yağmur indirecek, size mal ve oğullar verecek, size bahçeler ve ırmaklar sağlayacak. Size ne oluyor? Sizi aşama aşama yaratan Rabbinize karşı neden bu kadar küstahça davranıyorsunuz? God'un yedi göğü katman katman nasıl yarattığını görmüyor musunuz? Onların içine bir ışık olarak ayı, bir kandil olarak da güneşi yerleştirdi. God sizi bir bitki gibi topraktan bitirdi; sizi yine oraya döndürecek ve sonra yeniden çıkaracak. God yeryüzünü, geniş yollarında yürüyebilesiniz diye sizin için geniş bir alan kıldı mı? (Ayet 5-20)

My Lord! I have been pleading with my people night and day, but the more I call them, the further they run away. Whenever I call on them, so that You may forgive them, they thrust their fingers into their ears, draw their garments over their heads, grow obstinate and become even more arrogant and insolent. I have called them openly; I have preached to them in public, and I spoke to them secretly, in private. I said: Ask your Lord for forgiveness: He is ever forgiving. He will let loose the sky over you with abundance, and will give you wealth and children; and will provide you with gardens and rivers. What is the matter with you? Why do you behave with such insolence towards your Lord, when it is He who has created you in successive stages? Do you not see how God has created seven heavens in layers, placing in them the moon for a light and the sun for a lantern? God has made you spring from the earth like a plant, and He will return you into it and then bring you out again. God has made the earth a vast expanse for you, so that you may walk along its spacious paths? (Verses 5-20)

Nuh (a.s.), misyonunu yerine getirmek için gösterdiği çabada her yolu denedi; bazen onları açıkça çağırdı, halka açık biçimde vaaz etti, bazen de onlarla gizlice, özel olarak konuştu: "Onları açıkça çağırdım; onlara halka açık biçimde vaaz ettim ve gizlice, özel olarak da konuştum." (Ayet 8-9) Bütün bunların karşısında onlara hem bu dünyada hem de ahirette ölçüsüz kazançlar sundu. Onlara sunduğu ilk vaat, günahlarının bağışlanmasıydı: "Dedim ki:

In his strenuous efforts to fulfil his mission, Noah used every method, addressing them openly at times, and speaking to them in private on others: "I have called them openly; I have preached to them in public, and I spoke to them secretly, in private? (Verses 8-9) In all this, he put before them immeasurable gains both in this life and in the life to come. The first prospect he put before them was forgiveness of their sins: “I said:

"Rabbinizden bağışlanma dile; O, çok bağışlayandır" (10. ayet). Ayrıca onlara, bol bol yağan yağmur sayesinde verilecek bol rızık vaadini de sundu; böylece bitkiler yeşerebilecek ve ırmaklar akabilecekti. Ayrıca, onların çok sevdikleri başka türden Allah nimetlerini de ekledi:

Ask your Lord for forgiveness: He is ever forgiving? (Verse 10) He also put before them the prospect of abundant provisions to be granted through rain pouring down in plenty, so that plants can grow and rivers run. He also added other types of Gods grace, ones they loved dearly:

çocuklar ve mal: "Üzerinize bol bol yağmur indirir, sizi mal ve çocuklarla destekler, size bahçeler ve ırmaklar verir." (Nuh, 11-12)

children and wealth: “He will let loose the sky over you with abundance, and will give you wealth and children; and will provide you with gardens and rivers” verses 11-12)

Nuh, bu tür rızıkların verilmesini Allah'tan günahlarının ve kötülüklerinin bağışlanmasını dilemeye bağladı. Doğru yola uymak ile kalbin temizliği ile bolluk ve refah içinde bir hayat arasındaki bu ilişki, Kur'an'ın birçok yerinde belirtilmiştir: "Eğer o şehirlerin halkı iman etseydi ve Allah'a karşı gelmekten sakınsaydı, elbette onlara gökten ve yerden bereketler açardık. Ama onlar yalanladılar, biz de yaptıklarından ötürü onları yakalayıp cezalandırdık." (7: 96) "Eğer önceki kitap sahipleri iman etseler ve Allah'a karşı gelmekten sakınsalardı, elbette onların [geçmişteki] kötülüklerini örter ve onları nimet cennetlerine koyardık. Eğer Tevrat'ı, İncil'i ve Rableri tarafından kendilerine indirilen her şeyi uygulasalardı, elbette üstlerinden ve ayaklarının altından bol bol rızık verilirdi." () "Allah'tan başkasına kulluk etmeyin. Ben, O'nun tarafından size gönderilmiş bir uyarıcı ve müjdeciyim. Rabbinizden bağışlanma dileyin, sonra O'na yönelerek tövbe edin ki, sizi belli bir süreye kadar güzel bir yaşantıyla faydalandırsın ve her hak sahibine hak ettiği karşılığı versin." ()

Nuh, kavmini evrenin açık kitabına dikkat etmeye çağırır:

Noah directs his peoples attention to the open book of the universe:

"Görmüyor musunuz, Allah'ın yedi göğü katman katman nasıl yarattığını, onların içine ayı bir ışık, güneşi de bir kandil yerleştirdiğini?" (Ayetler 15-16) Bu yedi göğün anlamını evren hakkındaki bilimsel teorilere dayanarak belirleyemeyiz, çünkü bunlar yalnızca teorilerdir. Nuh, onların dikkatini basitçe göklere çeker. Allah'ın kendisine öğrettiği gibi, göklerin katman katman yedi tane olduğunu ve bunların, zaten gördükleri güneşi ve ayı da içerdiğini söyler; tıpkı gök dedikleri, o tanıdık mavi renkli boşluğu görmeleri gibi. Bunun tam olarak ne olduğunu bilmek gerekli değildir. Bugün bile bu durum tam olarak kanıtlanmış değildir. Yine de bakmaya davet, böylesine büyük varlıkları var eden yüce gücü düşünmek için yeterlidir. Nuh'un halkının yapmasını istediği de budur. Ardından onları kendi yaratılışlarına bakmaya çağırır; topraktan başlayıp ölümden sonra yine toprağa dönüşlerine ve diriliş gerçeğinin doğruluğunu vurgulayarak: "Allah sizi yerden bir bitki gibi bitirdi, sonra sizi yine ona döndürecek ve yeniden çıkaracaktır." (Ayetler 17-18)

you not see how God has created seven heavens in layers, placing in them the moon for a light and the sun for a lantern?” (Verses 15-16) We cannot specify a meaning for the 'seven heavens on the basis of scientific theories about the universe, for these are only theories. Noah simply draws their attention to the skies. He tells them, as God taught him, that there are seven heavens in layers, and that they include the sun and the moon, which they could obviously see, just as they saw what they called the sky, which is that familiar blue coloured space. To know what it is exactly is not necessary. Nor has it been properly proven even today. The invitation to look though is enough to reflect on the supreme power that has brought such great creatures into existence. This is what Noah wanted his people to do. He then invites them to look at their own creation, starting from dust and returning to it after death, and emphasizing the truth of resurrection: "God has made you spring from the earth like a plant, and He will return you into it and then bring you out again? (Verses 17-18)

Yeryüzünden bir bitki gibi bitip yetişen insan imgesi hem hayret verici hem de ilham vericidir. Kur'an'da bu benzetme çeşitli biçimlerde tekrarlanmaktadır:

The reference to man originating from the earth like a plant is both amazing and inspiring. It is repeated in the Qur’an in various forms:

"İyi toprak, Rabbinin izniyle bitkisini bol bol çıkarır; kötü topraktan ise yalnızca cılız ve az bitki çıkar" (7: 58). Bu ayet, insanın da bitkinin de kökeninin benzerliğine işaret etmektedir.

Nuh'un kavmine çeşitli yollarla hitap etmeye çalıştığını, geniş bir yöntem yelpazesini kullandığını görüyoruz. Sabrını, azmini ve özverisini de görüyoruz. 950 yıl boyunca bu çabalarını sürdürdü, ardından karşılaştığı tepkilerden yakınarak Rabbine bu durumu bildirdi. Onun özlü ve isabetli anlatımında, gösterdiği büyük çabanın muhteşem bir tablosu var. Yine de tüm bunlar, insanlığa gönderilen ilahi mesajlar zincirindeki yalnızca bir halka. Peki, sırada ne var?

We see how Noah tried to address his people in various ways, employing a wide range of methods. We also see his patience, perseverance and conscientiousness. He continued to exert these efforts over 950 years before giving this report to his Lord, complaining of the response he had had to contend with. From his succinct and accurate account we see a splendid image of the great efforts he made. Yet all this is merely one ring in the chain of divine messages to mankind. So, what happens next?

Nuh dedi ki: "Rabbim! Bana itaat etmediler ve mal ile evlat kendilerini ancak daha çok kayba sürükleyen kimselere uydular. Büyük bir tuzak kurdular ve birbirlerine dediler ki: 'Sakın ilahlarınızı bırakmayın! Vedd'i, Suva'yı, Yegūs'u, Yeüķ'u ve Nesr'i terk etmeyin.' Onlar birçoklarını saptırdılar. Rabbim, zalimlere sapıklıktan başka bir şey artırma."

Noah said: 'My Lord! They have disobeyed me and followed those whose wealth and children lead them increasingly into ruin. They have devised a mighty plot, and said to each other: “Do not ever renounce your gods! Do not abandon Wadd, Suwd(, Yaghuth, Ya'uq or Nasr.” They have led many astray. Lord, grant the wrongdoers increase in nothing but error.1 (Verses 21-24)

Bu, kalbi yaralı bir şikâyettir. Nuh'un bütün çabalarına, rehberliğine ve samimi öğütlerine, bir de bol ve kolay bir hayat vaadine rağmen, onlar itaatsizlik etmeyi ve yalnızca zenginlik, çocuklar ve güç sahibi oldukları için büyük bir sapkınlığa düşmüş olanların peşinden gitmeyi seçtiler. Oysa bu liderler tüm bu nimetlerden hiçbir fayda sağlamadı. Gerçekten de onların "malı ve çocukları, onları yalnızca daha büyük bir hüsrana sürükler." (21. ayet) Sahip oldukları mal ve çocuklar, onları daha da sapkınlığa itti; bu da yalnızca sefalet ve yıkımla sonuçlanabilecek bir durumdu. Ama bu liderler sadece sapkınlıkla yetinmediler. Bunun yerine: "Büyük bir tuzak kurdular." (22. ayet)

It is a heart-felt complaint. After all Noah’s endeavours, guidance and sound advice and the promise of an easy, plentiful life, they chose to disobey and follow the lead of those who had gone far astray, only because the latter enjoyed wealth, children and power. Yet such leaders benefit nothing by all these blessings. Indeed, their “ wealth and children lead them increasingly into ruin.” (Verse 21) What they possessed of wealth and children tempted them to go further astray, a scenario that could only end in misery and ruin. Yet these leaders did not stop at just going astray. Instead: “ They have devised a mighty plot.” (Verse 22)

Ardından Nuh, zalimlere, yani kendi uydurdukları oyunlar ve planlarla insanları saptıran zorbalara karşı tutkulu bir dua eder: "Rabbim, zalimlerin sapıklıktan başka bir şeyini artırma." (Ayet 24) Bu, uzun süre çabalamış, her gayreti ve her yöntemi denemiş birinin duasıdır. Ne var ki sonunda, o sapmış, zulmeden kalplerin iyiliğden tamamen yoksun olduğu, ilahi hidayete layık olmadıkları sonucuna varmıştır.

A passionate prayer is then voiced by Noah against the oppressors, the wrongdoers who lead people astray through plots and schemes of their own devising: “Lord, grant the wrongdoers increase in nothing but error.” (Verse 24) It is the prayer of one who has tried for a long time, making every effort and using every method. Eventually, however, he came to the conclusion that those erring, wrongdoing hearts were altogether devoid of goodness, undeserving of divine guidance.

Nuh'un (Nuh'un a.s.) duasını tamamlamadan önce, sure bize bu dünyada ve ahirette o zalimlerin çektiği sonun bir tablosunu sunar. Wait — I must follow the rules: honorifics written in words stay words in Turkish. "Noah's prayer" has no honorific; I added "(Nuh'un a.s.)" which is an abbreviation, which I should not add. Corrected: Nuh'un duasını tamamlamadan önce, sure bize bu dünyada ve ahirette o zalimlerin çektiği sonun bir tablosunu sunar.

Before completing Noahs prayer, the surah gives us an image of the end suffered by those wrongdoers in this life and in the life to come.

Her iki durum da Allah'ın ilmindedir. Bunlar değişikliğe kapalı olan olaylardır:

Both situations are present in Gods knowledge. They are events that admit no change:

Günahları yüzünden boğuldular ve ateşe sokuldular. Allah'tan başka kendilerine yardım edecek hiç kimse bulamadılar. (25. ayet) Note: The rules say to write "God" as the Turkish word for God and never "Allah". Correcting my output accordingly: Günahları yüzünden boğuldular ve ateşe sokuldular. Tanrı'dan başka kendilerine yardım edecek hiç kimse bulamadılar. (25. ayet)

Because of their sins, they were drowned, and were made to enter the fire. They found none besides God to support them, (Verse 25)

Onların günahları ve isyankârlıkları yüzünden boğulmaya ve ateşe girmeye mahkûm edildikleri söylenmektedir. İki olay bilerek art arda zikredilmiştir, çünkü ateşe girişleri boğulmalarıyla bağlantılıdır. İkisi arasındaki zaman aralığı o kadar kısadır ki neredeyse yoktur; Allah'ın ölçüsüne göre ihmal edilebilecek kadar azdır. Burada bir sıra vardır: Bu dünyada boğulmuşlar ve öteki dünyada ateşe sokulacaklardır. Bu iki hayat arasındaki kısa aralıkta belki de kabir azabı vardır. "Onlara Allah'tan başka destekçi bulamadılar." (Ayet 25) Hiçbir destekçi yoktur! Ne çocukları, ne malları, ne gücü ve ne de iddia ettikleri ilahlar arasından bir koruyucuları vardır.