Sûre'nin başka bir yerinde, kadınların zinetlerini ve süslerini örtmelerine ve fitneye veya heyecanlandırıcı arzulara yer bırakmamalarına dair emirler verilmişti. Burada ise, erkeklerle birlikte olma arzusu kalmamış ve erkeklerin arzularını artırmayan yaşlı kadınlar için bir istisna yapılmaktadır.
Earlier in the sūrah orders were given requiring women to cover their charms and adornments so that there is little room for temptation or exciting desire. An exception is made here in the case of older women who no longer have the desire to consort with men, and who no longer excite men’s desires:
Evlenme ümidi kalmamış yaşlı kadınların, süs ve güzelliklerini gösteren bir teşhircilik yapmamaları koşuluyla dış giysilerini çıkarmalarında bir günah yoktur.
Such elderly women as are past the prospect of marriage incur no sin if they lay aside their [outer] garments, provided they do not make a showy display of their charms.
Ama onların alçakgönüllü olmaları daha iyidir. Allah her şeyi işitir ve her şeyi bilir. (Ayet 60)
Note: the rules require writing "God" as the Turkish word for God, not "Allah", so the correct rendering is:
Ama onların alçakgönüllü olmaları daha iyidir. Tanrı her şeyi işitir ve her şeyi bilir. (Ayet 60)
But it is better for them to be modest. God hears all and knows all. (Verse 60)
Bu yaşlı kadınlar, dilerlerse, örtülerini ve dış giysilerini çıkarabilirler; yeter ki bu, avretlerinin açığa çıkmasına yol açmasın ve süslerini ya da güzelliklerini göstererek gösteriş yapmasınlar. Onlar için daha iyi olan, bunu yapmayıp bol ve dış giysilerini giymeye devam etmeleridir. Sure, bu tür bir iffeti anlatırken yasta‘fifne kelimesini kullanır; bu kelime, iffet anlamına gelen ‘iffah kökünden türemiştir. Dolayısıyla bu tutum, kadınların süslerini örtmekle iffeti korumak arasındaki yakın bağlantı nedeniyle iffeti korumayı amaçlayan bir tutum olarak tanımlanmaktadır; süslerin açığa vurulması ise baştan çıkarmayla yakından ilişkilidir. Bu buyruk, insanların iffetini korumanın en iyi yolunun baştan çıkma ihtimallerini azaltmak olduğu yönündeki genel İslami görüşle uyumludur.
Such elder women may, if they choose, put aside their cloaks and outer garments, provided that this does not expose their nakedness, and that they do not make a show, displaying their charms or adornments. It is better for them that they should not do so, continuing to wear their outer, loose garments. In describing such modesty the sūrah uses the word yasta`fifna, which is derived from the Arabic root `iffah, meaning chastity. Thus, this attitude is described as aiming to maintain chastity because of the close link between chastity and covering women’s charms, while exposing such charms is closely linked to temptation. This instruction is in line with the general Islamic view that the best method of guarding people’s chastity is to reduce the chances for temptation.
"Tanrı her şeyi işitir ve her şeyi bilir." O, her şeyden haberdardır; bunun içinde söylenenler de vardır, insanın zihninden geçenler de. Buradaki mesele niyet ve vicdan meselesidir.
“God hears all and knows all.” He is aware of all things, including what is uttered and what is entertained in one’s thoughts. The question here is one of intention and conscience.
Sûre daha sonra dostlar ve akrabalarla ilişkilerin başka bir yönünü ele alır:
The sūrah then tackles another aspect of relations with friends and relatives:
Kör olana, topala ve hastaya bir günah yoktur; ve kendinize de, evlerinizden, babalarınızın evlerinden, annelerinizin evlerinden, kardeşlerinizin evlerinden, bacılarınızın evlerinden, amcalarınızın evlerinden, halalarınızın evlerinden, dayılarınızın evlerinden, teyzelerinizin evlerinden, anahtarlarının elinizde olduğu evlerden veya dostlarınızın evlerinden yemenizde bir günah yoktur. Birlikte yemenizde ya da ayrı ayrı yemenizde size bir günah yoktur. Ancak evlere girdiğinizde, Allah'ın emrettiği gibi, birbirinize kutlu, güzel bir selam verin. Aklınızı kullanasınız diye Allah size ayetlerini böyle açıklar. (Ayet 61)
No blame attaches to the blind, nor does blame attach to the lame, nor does blame attach to the sick; and neither to yourselves for eating from your houses, or your fathers’ houses, or your mothers’ houses, or your brothers’ houses, or your sisters’ houses, or your paternal uncles’ houses, or your paternal aunts’ houses, or your maternal uncles’ houses, or your maternal aunts’ houses, or in houses of which the keys are in your possession, or in the houses of your friends. You will incur no sin by eating in company or separately. But when you enter houses, greet one another with a blessed, goodly greeting, as enjoined by God. Thus does God make His revelations clear to you, so that you may use your reason. (Verse 61)
Rivayetlere göre İslam'ın ilk dönemlerinde Müslümanlar, bu ayette sözü edilen evlerde, ev sahiplerinden izin almadan yemek yiyorlardı. Yanlarında ayrıca kör, topal ve hasta olan yoksulları da götürüyorlardı. Sonra, "Mallarınızı aranızda haksız yollarla yemeyin" (2: 188) ayeti indirilince, akrabalarının evlerinde yemek yemekten büyük bir rahatsızlık duymaya başladılar. Ayrıca kör, topal ve hasta olan yoksullar da, ev sahibi tarafından özellikle davet edilmedikçe onlara katılmaktan çekiniyorlardı. Bu durum, erken dönem Müslümanların keskin hassasiyetini ve Allah'ın yasakladığı şeyle en ufak bir ilgisi olabilecek her şeyden kaçınma isteklerini yansıtıyordu. Bunun üzerine bu ayet indirildi ve ayette sözü edilen akrabaların, bu akrabaların evlerinde yemek yemelerini ve ayetin tarif ettiği muhtaç kişileri yanlarında götürmelerini tamamen caiz kıldı. Tüm bunların, ev sahibinin buna karşı olmadığı ve onun evinde yemek yemelerinin ona herhangi bir zarar vermediği açık bir anlayışa bağlı olduğu anlaşılmaktadır. Böyle bir şartın eklenmesi, şu iki hadiste belirtilen genel kurallara dayanmaktadır: "Kendine ve başkasına zarar vermek yoktur" ve "Bir Müslümanın malını, onun rızası olmadan almak helal değildir." [Şafiî tarafından rivayet edilmiştir] Bu ayet belirli bir hüküm koyduğu için, ifadesinin nasıl kurulduğuna ve hiçbir şüphe ya da karışıklığa yer bırakmamak adına sözcüklerinin ne kadar özenle seçildiğine dikkat ediyoruz. Ayrıca akrabaların belirli bir sırayla anıldığını da görüyoruz. Ayet, bu akrabalardan hiç söz etmeden, çocukların ve eşlerin evlerine atıfta bulunarak başlıyor. Ayet bunları, "evleriniz" şeklindeki genel ifadenin içine dahil ediyor; çünkü oğlunun, kızının, eşinin ya da kocasının evi, kişinin kendi evi gibidir. Ardından diğer evler anılıyor; baba, anne, amca ve hala, dayı ve teyzenin evleriyle başlayarak. Bunlara ek olarak, bir kişinin malını korumakla görevlendirilen ve evin anahtarlarına sahip olan kişi de vardır. Böyle biri, makul olan ölçüde o evden yiyebilir; kendi yemeği için gerekenden fazlasını almaz. Ayrıca dostların evleri de eklenmiştir; böylece onlarla olan ilişki, kişinin kendi akrabalarıyla olan ilişkisine benzer hale gelir. Nitekim dostlar, dostlarının evlerinde izin almaya gerek kalmadan yemek yemelerinden çok memnun olabilirler. Ancak bütün bunlar, ev sahibine herhangi bir zarar verilmemesi şartına bağlıdır.
Reports suggest that in the early days of Islam, Muslims used to eat in such houses mentioned in this verse without asking the owners’ permission. They also took with them poor people who were blind, lame or ill. Then when averse was revealed stating: “Do not devour one another’s property wrongfully,” (2: 188) they felt very uneasy about eating in relatives’ homes. Furthermore, such poor people as were blind, lame or ill felt uneasy about joining them, unless they were specifically invited by the owner. This reflects the keen sensitivity of the early Muslims, and their desire to avoid anything that was even remotely connected with what God prohibited. Hence, this present verse was revealed, making it perfectly permissible for relatives to eat in the homes of such relatives mentioned in the verse, and to bring with them such needy people as the verse describes. All this is understood to be contingent on the clear understanding that the home owner is not averse to this, and their eating in his home does not cause him any harm. Adding such a proviso is based on general rules like those outlined in the following two ĥadīths: “There shall be no infliction of harm on oneself or others,” and “It is not permissible to take the property of a Muslim except with his consent.” [Related by al-Shāfi`ī] Since this verse lays down certain legislation we note how it is phrased, choosing its wording very carefully so as not to leave any room for doubt or confusion. We also note how relatives are mentioned in a specific order. It starts with a reference to the homes of one’s own children and spouses without even mentioning these relatives. The verse includes these in the general reference to “your houses”, because the house of one’s son, daughter, wife or husband is like one’s own. Then other homes are mentioned, starting with those belonging to a father, mother, paternal uncle and aunt, maternal uncle and aunt. Added to these is a person who is entrusted with looking after one’s property, having the keys to it. Such a person may eat from that house in accordance with what is reasonable, not taking more than what he needs for his own food. Also added are friends’ homes so as to make the relation with them similar to that with one’s own relatives. Indeed, friends may be very happy for friends to eat at their homes without the need for any permission. But all this is conditional on causing no harm to the home owner.
Kendi evlerinizin dışındaki evlerde yemek yediğinizde, izin istemeden yemenizde bir sakınca yoktur; sözü edilen evlerde yemek yemenin tarzını açıklamaya devam eden ayet şöyle der: "Topluca ya da tek tek yemenizde bir günah yoktur."
İslam öncesi dönemde Arapların bazıları tek başına yemek yemekten hoşlanmazdı. Böyle biri, yemek yiyecek bir kimse bulamazsa yemeğe el sürmezdi. Allah, bu kısıtlamayı kaldırmıştır; çünkü bu tutum gereksiz karmaşalara yol açmaktadır. Allah, konuyu tüm durumları karşılayacak biçimde basit bırakmıştır. Bu nedenle insanlar ya tek başına ya da topluca yemek yiyebilir.
Having mentioned the homes in which one may eat without seeking prior permission, the verse continues to explain the manner in which such eating may take place: “You will incur no sin by eating in company or separately.” In pre-Islamic days some Arabs disliked eating alone. If such a person did not find someone to eat with, he would not touch the food. God lifted this restriction, because it causes unnatural complications. He left the matter simple to cater for all situations. Hence people may eat alone or in company.
Ayet, yemek yenebilecek bu evlere girildiğinde uyulması gereken bir edep kuralını bildirmektedir: “Evlere girdiğiniz zaman, Allah katından emredilmiş, bereketli, güzel bir selamla birbirinizi selamlayın.” (61. ayet)
Bu buyruğun Arapça aslındaki ifade, “birbirinizi selamlayın” anlamını veren sallimū `alā anfusikum, yani “kendi nefislerinize selam verin” şeklinde, ince bir incelik taşımaktadır. Bu, ayette anılanlar arasındaki ilişkinin gücünün bir göstergesidir. Akrabasını ya da dostunu selamlayan kişi, aslında kendisini selamlamış olmaktadır ve sunulan selam, Allah'ın emrettiği bir selamdır; sanki Ondan gelmiş gibidir. Dolayısıyla bereketli ve hayır doludur. Böylece aralarında asla kopmayacak bir bağ kurulur.
The verse adds an instruction on manners to be observed when entering such homes where people are allowed to eat: “When you enter houses, greet one another with a blessed, goodly greeting, as enjoined by God.” (Verse 61) The phraseology of this instruction in the Arabic original employs a fine touch as it says: sallimū `alā anfusikum ‘greet yourselves’ to express the meaning given in translation as ‘greet one another’. This is an indication of the strength of the relationship between those mentioned in this verse. A person who greets his relative or friend is actually greeting himself, and the greeting offered is enjoined by God, as though coming from Him. It is thus blessed, full of goodness. As such it establishes a bond between them that is never severed.
Bu talimatlar, müminlerin her konuda Allah'la olan bağlarını hissetmelerini ve ilahi koyuculuğun ardındaki hikmeti takdir etmelerini vurgulamaktadır: "Allah, aklınızı kullanasınız diye ayetlerini böylece sizlere açıklar." (61. ayet)
These instructions emphasize that the believers feel their bond with God in all matters and appreciate the wisdom behind divine legislation: “Thus does God make His revelations clear to you, so that you may use your reason.” (Verse 61)