Ardı ardına gönderilenlere, şiddetle esip fırtınalaşanlara, her yana yayılıp saçanlara, hakkı batıldan apaçık ayıranlara, uyarı ve özür olarak zikri (öğüdü) getirenlere andolsun ki, size vadedilen mutlaka gerçekleşecektir.
By those sent forth in swift succession; and those tempestuously storming on; and those scattering far and wide; and those separating [right and wrong] with all clarity; and those giving a reminder with an excuse and a warning, what you have been promised shall be fulfilled.
Ölümden sonra diriliş meselesi, inkârcıların kabul etmekte çok zorlandığı bir konudur. Kur'an ise bu hakikati birçok surede, defalarca ve çeşitli yollarla teyit etmektedir. Kur'an'ın dirilişin hakikatini sağlamlaştırmak konusunda bu kadar özen göstermesi özellikle gerekliydi; böylece iman insanların akıl ve kalplerinde gereği gibi yerleşebilir ve ayrıca onların ölçüleri ve değer yargıları da buna göre yeniden biçimlenebilirdi.
The question here is that of the resurrection which the unbelievers found very hard to accept, yet the Qur’an confirms it time after time, in many surahs, and in various ways. It was especially necessary that the Qur’an take such care in establishing the truth of resurrection, this so that the faith can be properly established in peoples minds and hearts and further that their standards and values could then be redefined.
Ahiret gününe iman, hem ilahi dinin hem de insan hayatının temel taşıdır. Hayatın etrafında döndüğü eksen ve her değeri ve ölçüyü yargılayan ölçüttür. Bu yüzden dirilişin, ardından gelen hesabın ve yargılanmanın gerçekliğini ortaya koymak, böylesine sürekli bir çabayı gerektirmiştir.
Belief in the Day of Judgement is the corner-stone of both the divine faith and human life. It is the pivot around which everything in life turns, and the criterion that judges all values and standards. Hence, establishing the truth of resurrection and subsequent reckoning and judgement needed such a sustained effort.
Sure enough, the surah opens with an oath by God that this promise of a life to come is certainly true. The way the oath is phrased suggests that that by which God swears belongs to the realm beyond our perception. It mentions some hidden forces that have a definite effect on the universe and on human life. Early scholars differed as to what these were: some said that they all refer to winds, some said they refer to angels, and a third group said that some refer to winds and some to angels. It is clear, then, that these terms are ambiguous, which makes them best suited for an oath by God confirming an event which only He knows about.
The surah begins with an oath by God that this promise of a life to come is certainly true. The way the oath is phrased suggests that that by which God swears belongs to the realm beyond our perception. It mentions some hidden forces that have a definite effect on the universe and on human life. Early scholars differed as to what these were: some said that they all refer to winds, and some said they refer to angels, while a third group said that some refer to winds and some to angels. It is clear, then, that these terms are ambiguous, which makes them best suited for an oath by God confirming an event which only He knows about.
Tıpkı bu muğlak şeylerin var olması ve insan hayatı üzerinde etkisi olması gibi, algımızın ötesindeki âleme ait olan bu olay da kesinlikle gerçekleşecektir.
Just as these ambiguous things exist and have an effect on human life, this event belonging to the world beyond our perception will certainly take place.
"Peş peşe gönderilenler adına." (Ayet 1) Ebu Hureyre, bunun meleklere işaret ettiğini söylemektedir. Aynı görüş Mesruk, Ebu'd-Duha, Mucahid (bir rivayete göre), es-Süddi, Rebi' b. Enes ve Ebu Salih'ten de nakledilmiştir. Buna göre ayet, art arda gönderilen, koşan atlar gibi dalga dalga gelen meleklere yemin etmek anlamındadır. Ebu Salih, bundan sonraki dört ayetin de meleklerle ilgili olduğunu söylemektedir.
“By those sent forth in swift succession.” (Verse 1) Abu Hurayrah says that this is a reference to the angels. The same is reported to have been said by Masruq, Abu al-Duha, Mujahid (in one report), al-Suddi, al-RabT ibn Anas and Abu Salih. Thus the verse means an oath by the angels that are sent forth in successive waves, like running horses. Abu Salih says that the next four verses also refer to the angels.
İbn Mes'ud'un şöyle dediği rivayet edilmiştir: "Peş peşe gönderilenler" ifadesi rüzgârı kastetmektedir; bu da rüzgârların, koşan atlar gibi art arda gönderildiği anlamına gelir.
Ibn Mas'ud is reported to have said that1 those sent forth' refers to the wind, which means that winds are sent in succession like horses running.
Ona göre bu ayetlerde geçen, "hızla akan" ve "her yana savuran" ifadeleri de rüzgârı kastetmektedir. Bu görüşe İbn Abbas, Mücahid (ikinci bir rivayetinde), Katade ve Ebu Salih'in başka bir rivayetinde de katılmaktadır.
He is reported to have said that those ‘ storming on and ‘ scattering far and wide [mentioned in the next two verses] also refer to the wind. This view is shared by Ibn 'Abbas, Mujahid (in a second report), Qatadah and in another report by Abu Salih.
İbn Cerir et-Taberi, başlangıçtaki ayette geçen "gönderilenler"in melekleri mi yoksa rüzgârı mı kastettiğinde kararsızdır; ancak "saldıranlar" ve "dağıtanlar"ın rüzgârlar olduğu konusunda kesindir. Rüzgârların gökyüzündeki bulutları dağıttığını açıklar.
Ibn Jarir al-Tabari is uncertain whether 'those sent forth' mentioned in the first verse refers to the angels or to the wind, but he is certain that the stormers and scatterers are the winds. He explains that the winds scatter the clouds in the sky.
İbn Mesud, "{ayetin} o, [hakla batılı] açıkça ayıranlar; ve uyarı yapanlar, mazeret ve korkutma olarak" ifadesinin meleklere ait olduğunu söyler. Bu görüş İbn Abbas, Mesruk, Mücahid, Katade, er-Rabi b. Enes, es-Süddi ve es-Sevri tarafından da belirtilmiştir. Allah'ın emirlerini peygamberlerine taşıyan, hakkı batıldan ayıran ve insanlık için hüccet ile uyarı niteliği taşıyan vahyi bu peygamberlere ileten meleklerdir.
Ibn Mas ‘ud says that “ those separating [right and wrong] with all clarity; and those giving a reminder, with an excuse and a warning]' refer to the angels. This is also stated by Ibn ‘Abbas, Masruq, Mujahid, Qatadah, al-Rabi‘ ibn Anas, al-Suddi and al-Thawri. It is the angels that come down carrying Gods orders to His messengers, separating right from wrong, and giving revelations to those messengers that contain justification and a warning to mankind.
Bu noktayı belirtelim: Bu yemin ifadelerindeki belirsizlik, bu konulara yemine özellikle heybetli bir hava kazandırmak için bilerek konmuştur. Bu durum, 51. ve 79. surelerde de aynıdır. Bunlardan ilki, "Savurarak savuranlara andolsun" diyen yeminle başlar. 79. sure de belirsiz bir yeminle açılır: "Şiddetle çekip koparanlara andolsun." Anlamları hakkındaki görüş ayrılıklarında kendini gösteren bu belirsizlik kasıtlıdır; çünkü bu belirsizlik, surenin başındaki hızlı ritimle birleşerek dinleyicide ya da okuyucuda bir sarsıntı ya da titreme yaratır. Bu, surenin konusuyla tam olarak örtüşür. Nitekim surenin sonraki her bölümü de böyle bir sarsıntı yaşatır. Dolayısıyla sure, bir yetkilinin birini yakasından tutup bir suç ya da çok açık bir şeyi inkar etmesi hakkında sorguya çekmesine, sonra da güçlü bir uyarıyla bırakmasına benzetilebilir: "O gün yalanlayanların vay haline!"
We note that the ambiguity is intended to give these matters by which the oath is made a particularly awesome air. This is the same as in Surahs 51 and 79. The first of these begins with the oath: "By the winds that scatter far and wide." Surah 79 also starts with an ambiguous oath: "By those that pluck out vehemently" This ambiguity, evident in the differences of opinion about their meaning, is intended, because their very ambiguity combines with the quick rhythm employed in the opening of the surah to produce a jolt or a shake in the listener or reader. This fits perfectly with the subject matter of the surah. In fact, every subsequent section delivers such a jolt. Thus the surah may be compared to someone in authority taking a person by the collar as he questions him about a misdeed or about his negation of something very obvious, then releasing him with a strong warning: "Woe on that day betide those who deny the truth."