Bu surenin de Mekke'de inmiş tüm sureler gibi konusu imandır; ancak özellikle vahiy ve İlahi mesaj meselesi üzerinde durur. Bu meselenin surenin ana konusunu oluşturduğu ve içinde ele alınan bütün noktaların bu amaca hizmet ettiği gerçekten söylenebilir.

Like all the surahs revealed in Makkah, this surah deals with the issue of faith, but it especially focuses on the question of revelation and the Divine message. It can truly be said that this question provides the central theme of the surah and that all points discussed in it serve this purpose.

Sure aynı sure, Allah'ın birliğinin gerçeğini de farklı açılardan ele alarak genişletir. Ayrıca diriliş gerçeğinden ve buna inanmanın gerekliliğinden söz eder. Ahiret hayatı birçok yerde anılır ve onun farklı tasvirleri sunulur. Sure, mü'minlerin bazı niteliklerini ve davranışlarını karakterize eden güzel ahlakı da özetler. Ayrıca insanın rızıklarından ve bunların bol ya da az ölçüde nasıl verildiğinden bahseder. Bunların yanı sıra, insanın mutluluk yaşadığı ve sıkıntıya düştüğü iki hâlinden de söz eder.

Yet the surah also expands on the truth of Gods oneness, presenting it from different angles. It also speaks of the truth of resurrection and the need to believe in it. The life to come is mentioned in several places with different images of it presented. The surah also outlines some of the believers’ qualities and the good manners characterizing their behaviour. It also mentions man’s provisions and how they are given in plenty or in scant measure. Furthermore, it speaks about man and his two states when he enjoys happiness or suffers hardship.

Yine de vahiy ve İlahi mesaj meselesi, surenin açıkladığı temel hakikati sağlar ve ona genel atmosferini verir. Sanki surede ele alınan bütün noktalar ve fikirler bu hakikati vurgulamak ve onu zihinlere iyice yerleştirmek için oradadır.

Nevertheless, the question of revelation and the Divine message provides the basic truth the surah expounds upon, giving it its general ambiance. It is as if all the points and ideas discussed in the surah are meant to emphasize this truth and drive it home.

Surenin bu hakikati ve onunla ilgili konuları sunuş biçimi, daha fazla tartışılmayı gerektirmektedir. Bu konu farklı biçimlerde sunulmakta ve her biri, Yaratıcı'nın, Rızık Veren'in, kalpleri kontrol edenin veya tüm yaratıkların kaderini belirleyenin tek olan Tanrı olduğunu göstererek Tanrı'nın birliğinden söz eden birkaç ayetle birbirinden ayrılmaktadır. Sure, vahiy ve mesaj olan ana temasını işlerken, tüm vahyin kaynağının bir olduğunu, mesajın, imanın, yaşam ilkesinin ve izlenecek yolun da aynı şekilde bir olduğunu vurgulamaktadır.

The line the surah takes in presenting this truth and its associated topics requires further discussion. It is presented in different ways, each separated from the other with a few verses that speak about God’s oneness through showing that the Creator, or the Provider, or who controls hearts, or determines all creatures’ fates is the One God. As the surah tackles its main theme of revelation and message, it emphasizes that the source of all revelation is one, as also are the message, the faith, the code of living and the line to be followed.

Benzer şekilde, iman bayrağı altında insanlığın önderliği de birdir. Böylece tevhid teması, bütün anlamları ve çağrışımlarıyla, surenin hangi konuyu ele alırsa alsın, bütün surede belirgin biçimde öne çıkar. Şimdi bu tür birkaç örneğe kısaca değineceğiz:

Similarly, the leadership of humanity under the banner of faith is one. Thus the theme of oneness, with all its meanings and connotations, is brought into sharp relief throughout the surah, whatever topic it may be discussing. We will now briefly refer to some such examples:

Sure en-Naml? No, this is Surah Ash-Shura, which opens with Ha Mim, Ayn Sin Qaf. Here the text reads: "Sure, beş ayrı harfle başlar: Hd. Mtm. (Ayn. Sin."

The surah begins with five separate letters: “Hd. Mtm. (Ayn. Sin.

"Qdf" Bunların hemen ardından şu ifade gelir: "Böylece, Yüce, Hikmet Sahibi Allah sana, ey Peygamber, ve senden önce gelenlere de vahyetmiştir." (Ayet 3) Böylece, tüm vahiylerin, tüm nesiller boyunca aynı kaynaktan geldiğini belirterek başlar.

Qdf” These are immediately followed by the statement: “ Thus has God, the Almighty, the Wise, sent revelation to you, Prophet, and to those who preceded you." (Verse 3) It, thus, begins by stating that all revelations, throughout all generations, come from the same source.

Gökleri ve yeri yaratmasının yanı sıra, Allah'ın diğer sıfatları da bir sonraki ayette eklenmektedir: "Göklerde ve yerde olan her şey O'nundur. O, en yüce olan, her şeye gücü yeten Üstün'dür."

Further attributes of God are added in the next verse: “His is all that is in the heavens and the earth. He is the Most High, the Supreme One?

(Âyet 4) Bu sıfatlar, göklerin ve yerin tek bir sahibi olduğunu ve O'nun Yüce olduğunu vurgulamaktadır.

(Verse 4) These attributes highlight the fact that the heavens and the earth belong to one owner, and that He is the Supreme One.

Sure'nin devamında, evrenin, Tek Sahip inancı ve bazılarını O'na ortak koşmaya yönelten sapma karşısındaki durumunu anlatan başka bir konuya geçilir: "Göklerin üstünden neredeyse parça parça olacak; melekler Rablerini hamd ile tesbih ederler ve yerde olanlar için bağışlanma dilerler. Şüphesiz God, Çok Bağışlayan, Pek Merhametlidir. O'ndan başka dostlar edinenlere gelince, God onları gözetler; sen onlara vekil değilsin." (Ayet 5-6) Böylece bütün evrenin iman ve inkâr meselesiyle meşgul olduğunu görüyoruz; yeryüzünde yaşayanların bir kısmının sapması yüzünden göklerin neredeyse parçalanacak hale gelmesi buna örnektir. Melekler ise, yeryüzündekilerin bir kısmının işlediği büyük günah yüzünden, özellikle yeryüzündeki herkes için bağışlanma dilerler.

The surah then takes another line, describing how the universe stands with regard to the question of belief in the One Owner, and to the deviation leading some people to associate partners with Him: “ The heavens are well-nigh rent asunder from above as the angels extol their Lord's limitless glory and praise, and beg forgiveness for all who are on earth. Surely God is Much-Forgiving, Ever Merciful. As for those who take for their protectors beings other than Him, God watches them, and you are not responsible for them." (Verses 5-6) We thus see the whole universe preoccupied with the question of faith and unbelief to the extent that the heavens are about to be rent asunder because of the deviation by some earth dwellers. For their part, the angels pray for the forgiveness of all those on earth specifically because of the grave offence perpetrated by some of them.

Sure surah bu ana temaya geri döner: "Böylece sana Arapça bir Kur'an vahyettik ki, Mekke'ye ve çevresindekilere uyarıda bulunasın; hakkında hiçbir şüphe olmayan toplanma gününe karşı uyarasın; bir kısmı cennette, bir kısmı da alev alev yanan ateşte olacaktır." (Ayet 7) Surede bu iki grup ve onların farklı kalacakları yerler ele alınarak devam eder ve Allah'ın dilemesi halinde onların hepsini tek bir ümmet kılabileceği belirtilir. Ancak O'nun iradesi, ilmi ve hikmeti temelinde, bazılarının rahmetine kabul edilmesine hükmetmiştir. "Zalimler ise ne bir dost bulacak ne de bir yardımcı." (Ayet 8) Ayrıca Allah'ın herkesin koruyucusu olduğu ve "Ölüleri diriltecek olan O'dur; O'nun her şeye gücü yeter." (Ayet 9) ifadesiyle bildirilir.

The surah then returns to its main theme: “So We have revealed to you a discourse in the Arabic tongue in order that you may warn the Mother City and all who dwell around it; that you may forewarn them of the Day of the Gathering, of which there is no doubt, when some shall be in paradise and some in the blazing fire” (Verse 7) It moves on with the two groups and their different abodes to state that God could have made them all one community. However, His will has decreed on the basis of His knowledge and wisdom that some are admitted to His grace, “ whereas the wrongdoers will have no one to protect them and no one to support them.” (Verse 8) It further states that God is the Protector of all, and that “He is the One who gives life to the dead; and He has power over all things.” (\erse 9)

Sûre bir kez daha vahyin ve risaletin hakikati temasına döner; insanlar arasında ihtilaf konusu olan her meselede hükmün, insanların her durumda başvurması gereken Kur'an'ı indirmiş olan Allah'a ait olduğunu bildirir: "Hangi konuda ihtilaf ederseniz edin, son söz Allah'ındır. İşte Allah budur, benim Rabbim. Ona güvendim ve daima ona yönelirim." (Ayet 10) Sonra Allah'ın Rablığından yola çıkarak, O'nun gökleri ve yeri yaratan tek Yaratıcı olduğunu, evrendeki her şeyi yalnızca O'nun yönettiğini, rızıkları O'nun belirlediğini ve her şeyi O'nun bildiğini anlatır: "Gökleri ve yeri yoktan var edendir. Sizin için kendinizden eşler yarattı; hayvanlar için de eşler yarattı, bu yolla sizi çoğaltır. Hiçbir şey O'na benzemez. O, her şeyi hakkıyla işitendir, görendir. Göklerin ve yerin anahtarları O'nundur. Dilediğine rızkı bol verir, dilediğine kısar. O, her şeyi hakkıyla bilendir." (Ayet 11-12)

Again the surah returns to the central theme of the truth of revelation and message, stating that judgement on all matters that are subject to dispute between people belongs to God who has revealed the Qur’an to which people must refer in all situations: “ Whatever the subject of your disputes, the final word belongs to God. Such is God, my Lord. In Him have Iplaced my trust, and to Him do I always turn.” (\erse 10) It then proceeds from Gods Lordship to His being the One Creator who alone administers everything in the universe, determines provisions and knows all: “He is the Originator of the heavens and the earth. He made mates for you from among yourselves, just as He made mates for animals, so that you will multiply. Nothing bears even the slightest comparability to Him. He alone hears all and sees all. His are the keys of the heavens and the earth. He gives abundant sustenance, or gives it in scant measure to whomever He wills. He has full knowledge of everything.” (Verses 11-12)

Bu noktaları ortaya koyduktan sonra sure, asıl temasına hemen geri döner: "İnanç konusunda, Nuh'a emrettiğini, sana [Muhammed] vahyettiğimizi ve İbrahim'e, Musa'ya ve İsa'ya emrettiğimizi size de emretmiştir:

Having made these points, the surah immediately returns to its central theme: “In matters of faith, He has ordained for you the same as He had enjoined on Noah — that which We have revealed to you [Muhammad] - and as We enjoined on Abraham, Moses and Jesus:

„Dini sıkı sıkıya koruyun ve ayrılığa düşmeyin.“ Müşriklere zor gelen, onları kabule çağırdığın şeydir. Allah, dilediğini kendine çeker ve kendisine yönelen herkesi kendisine yöneltir. Ancak bilgi kendilerine ulaştıktan sonra, aralarındaki bencil çekişme yüzünden ayrıldılar. Rabbin tarafından belli bir süreye kadar ertelenmiş olan bir hüküm olmasaydı, aralarındaki mesele çoktan çözülmüş olurdu. Fakat onlardan sonra gelen ve kendilerine kitap miras kalan kimseler, bu konuda derin ve rahatsız edici bir şüphe içindedirler. Bu yüzden insanları o dine çağır ve sana emredildiği gibi doğru yolda devam et. Onların istek ve beğenilerine uyma, şöyle de: “Allah'ın indirdiği her kitaba iman ettim...” (Ayet 13-15)

'Steadfastly uphold the faith and do not divide into factions.’ Hard for the idolaters is that which you call on them to accept. God draws to Himself whoever He pleases and guides to Himself everyone who turns to Him. They became divided, out of selfish rivalry, only after the knowledge had reached them. Had it not been for a decree that had already been issued by your Lord, until a term set [by Him], all would have been decided between them. As it is, those after them, who inherited the Divine book, are in grave, disquieting doubt about it. Therefore, call people to that faith, and follow the straight path as you have been commanded. Do not follow their likes and dislikes, but say: T believe in whatever revelation God has bestowed from on high...” (Verses 13-15)

Bu sure, vahyin ve risaletin hakikatini ortaya koyarak bu atmosferi korur; ardından, bu hakikati doğrulayan inancın diğer meselelerine yönelir. Bu örüntü, surenin 24. âyetine kadar ve dahil olan ilk bölümünde açıkça görülür; bu bölümde vahiy ve risalet teması defalarca karşımıza çıkar.

The surah follows this pattern in presenting the truth of revelation and message, maintaining this ambiance while turning to address other issues of faith which, in turn, endorse that truth. This pattern is abundantly clear in the first part of the surah, up to and including verse 24, in which the theme of revelation and message is encountered time after time.

Surenin ikinci bölümü, surenin geri kalanını oluşturur ve Allah'ın ayetlerinin tartışılmasıyla başlar: Allah'ın bazı insanlara bol rızık verirken diğerlerine az ölçüde verdiği, yağmuru nasıl indirdiği, göklerin ve yerin ve onlardaki bütün canlıların yaratılışı ve denizde seyreden gemiler gibi ayetler. Ardından inananları ve topluluklarını ayıran temel niteliği ortaya koyar. Bunu, azap görecek zalimlerin cezalarıyla karşı karşıya kaldıkları Kıyamet Günü'nün bir tasviri izler: "Onların ateşin önüne getirildiklerini, aşağılanmış ve zelil edilmiş halde, gizlice bakarken görürsün ve 'Geri dönmenin bir yolu var mı?' diye haykırırlarken onları görürsün." (Ayet 44-45) Buna karşılık inananlar onurlu bir konumda olacak ve zalimlerin karşı karşıya olduğu kaderi dile getirecekler: "İnananlar derler ki: 'Gerçek kaybedenler, bu Kıyamet Günü'nde kendilerini ve yakınlarını kaybedenlerdir. Şüphesiz zalimler uzun süren bir azaba düşeceklerdir.'" (Ayet 45) Bu çerçevede sure, zaman varken insanları böyle bir sondan kendilerini korumaya çağırır: "Allah'ın izniyle geri çevrilemeyecek bir gün gelmeden önce Rabbinizin çağrısına icabet edin."

The second part, taking up the rest of the surah, begins with a discussion of Gods signs that are seen in the way He gives some people abundant provision while others receive small measure, how He sends rainfall, the creation of the heavens and the earth with all creatures therein, and ships that traverse the sea. It then moves on to outline the basic quality that distinguishes believers and their community. This is followed by an image of the Day of Judgement showing the wrongdoers as they face their punishment: “you will see them exclaiming, 7s there any way of return?* You shall see them brought before the fire, disgraced and humiliated, looking with a furtive glance** (Verses 44-45) By contrast, the believers will be in a dignified position, stating the fate that the wrongdoers face: “ The believers will then say: 'The true losers are the ones who have forfeited themselves and their kindred on this Day of Resurrection. * Indeed the wrongdoers will fall into long-lasting suffering** (Verse 45) Against this backdrop, the surah calls on people to spare themselves such an end before it is too late: “Respond to your Lord before there comes, by God's will, a day that cannot be put off.

O sizin için o gün hiçbir sığınak bulunmayacak ve günahlarınızı inkar edebileceğiniz de olmayacak. (Ayet 47) Sonra sure, merkezi temasına, vahyin ve risaletin hakikatine geri döner ve bunun birçok yönünden birini öne çıkarır:

There shall be no refuge for you on that day, nor shall you be able to deny your sins** (Verse 47) Then the surah reverts to its central theme, the truth of revelation and message, highlighting one of its many aspects:

"Eğer yüz çevirirlerse, Biz seni onların üzerine bekçi olarak göndermedik. Senin tek görevin, [sana emanet edilen] mesajı iletmektir.** (Ayet 48)

“If they turn away, We have not sent you to be their keeper. Your only duty is to deliver the message [entrusted to you].** (Verse 48)

Sure enough, the surah continues to refer to its central theme, directly and indirectly, up to its end, and after each reference it moves on to address other ideas related to it. Its conclusion gives the following statement regarding revelation and message: "Böylece sana da emrimizle bir ruh vahyettik [Muhammad ﷺ]. Sen ne kitabı ne de imanı biliyordun, ancak Biz onu, kullarımızdan dilediğimizi onunla hidayete erdirecek bir nur kıldık. Şüphesiz sen, göklerde ve yerde olan her şeyin kendisine ait olduğu Allah'ın yoluna, dosdoğru yola iletmektesin. Bilin ki, bütün işler sonunda Allah'a döner." (Şura, 52-53) Note: the original text says "God" throughout, and the translation follows the rule of using the Turkish word for God. Please correct the above as follows: "Böylece sana da emrimizle bir ruh vahyettik [Muhammad ﷺ]. Sen ne kitabı ne de imanı biliyordun, ancak Biz onu, kullarımızdan dilediğimizi onunla hidayete erdirecek bir nur kıldık. Şüphesiz sen, göklerde ve yerde olan her şeyin kendisine ait olduğu Tanrı'nın yoluna, dosdoğru yola iletmektesin. Bilin ki, bütün işler sonunda Tanrı'ya döner."

The surah continues to refer to its central theme, directly and indirectly, up to its end and moves after each reference to address other ideas relating to it. Its conclusion provides the following statement regarding revelation and message: “ Thus have We revealed a spirit to you [Muhammad] by Our command. You knew neither revelation nor faith, but We made it a light, guiding with it whoever We will of Our servants. You most certainly give guidance to the straight path, the path of God, to whom belongs all that is in the heavens and earth. Most certainly, to God all things shall in the end return” (Verses 52-53)

Surenin ele aldığı merkezi konu ve bu konuya ilişkin meseleleri defalarca anarak ilerleyişi, açık amaçlarından birini ortaya koymaktadır. Bu amaç, Allah'a inananların (ilahi imanın savunucularının) yeni bir önder topluluğu olarak görevlendirilmesinden başkası değildir. Bu yeni önderlik, aslında bu son mesajın, onu tebliğ eden elçinin ve God'ın belirlediği doğru yolu izleyen Müslüman topluluğun kendisidir. Bu amaca ilk atıf, surenin başında yapılmaktadır: * "Böylece, Aziz ve Hakîm olan God, sana, Peygamber, ve senden önce gelenlere vahiy göndermiştir." (Ayet 3) Bu ayet, God'ın tüm mesajları tüm elçilere vahyettiğini açıkça ortaya koymaktadır. Bu son mesaj, uzun zamandır kurulmuş olan bir şeyin açık bir devamıdır.

One of the clear objectives of the surah emerges from the way it tackles its central theme and how it proceeds, time after time, to refer to related issues. This objective is nothing less than to appoint a new leadership for the advocates of Divine faith. This new leadership is in fact this final message, the messenger delivering it and the Muslim community that follows the straight course defined by God. The first reference to this objective is made at the outset: * Thus has God, the Almighty, the Wise, sent revelation to you, Prophet, and to those who preceded you.” (Verse 3) It thus makes it clear that it is God who reveals all messages to all messengers. This final message is a clear progression of something that has long been established.

İkinci atıf, ardından gelecek olan yeni liderliğin merkezini belirlemek için kısa süre sonra yapılır: "Böylece sana Arapça bir Kur'an vahyettik ki, Ümmü'l-Kura'yı ve çevresindekileri uyarasın." (Ayet 7) Üçüncü atıf ise mesajın birliğini belirtir; oysa birinci atıf kaynağın birliğini tespit etmişti: "Dinde, Nuh'a emrettiğini, sana [Muhammed] vahyettiğimizi ve İbrahim'e, Musa'ya ve İsa'ya emrettiğimizi size de emretti: Dini dosdoğru tutun ve onda ayrılığa düşmeyin." (Ayet 13) Bu üçüncü atıfta sure, ayrılığın Allah'ın emrine itaatsizlik edildiği için ortaya çıktığını açıkça belirtir. Bu durum, o yüce peygamberlerin ümmetlerinin bilgisizliğinden kaynaklanmadı; onları böyle bir ayrılıktan koruyacak bilgiye zaten sahiptiler.

The second reference follows shortly after that to establish the centre of the new leadership to which reference will be later made: “So We have revealed to you a discourse in the Arabic tongue in order that you may warn the Mother City and all who dwell around it.” (Verse 7) The third reference states the unity of the message whereas the first reference identified the unity of its source: “In matters of faith, He has ordained for you the same as He had enjoined on Noah - that which We have revealed to you [Muhammad] - and as We enjoined on Abraham, Moses and Jesus: Steadfastly uphold the faith and do not divide into factions.” (Verse 13) In this third reference, the surah clearly states that division occurred because people disobeyed Gods injunction. This did not come about as a result of any ignorance on the part of the followers of those noble messengers; they had the knowledge to spare them such division.

Bu, yalnızca haksızlık ve kıskançlık yüzünden meydana geldi: "Kendi aralarındaki çekişme yüzünden, bilgi kendilerine ulaştıktan sonra ayrılığa düştüler." (14. ayet) Sure daha sonra, ayrılığa düşen nesillerin ardından gelenlerin durumunu anlatmaya geçer: "Ama onlardan sonra kitaba varis kılınanlar, bu konuda rahatsız edici, derin bir şüphe içindedirler." (14. ayet)

It simply occurred as a result of injustice and envy: “They became divided, out ofselfish rivalry, only after the knowledge had reached them.” (Verse 14) The surah then moves on to describe the conditions of those who came after the generations that differed: “As it is, those after them, who inherited the Divine book, are in grave, disquieting doubt about it.” (yerse 14)

Bu noktada, insanlığın bir karmaşa ve şüphe içine düştüğü açıkça ortaya çıkmaktadır. Artık belirli bir kurala dayanan bilge bir önderliğe sahip değildi. İnsanlığın önderliğini üstlenmesi gereken İlahi mesaj, takipçileri arasında meydana gelen bölünmeden zarar gördü; sonraki nesiller ise ona derin bir kuşkuyla baktı ve bu durum bilge bir önderliğin ortaya çıkmasını engelledi. Bu yüzden sure, bu son mesajın ve onu tebliğ eden elçinin ﷺ önderlik rolünü üstlenmesi gerektiğini bildirmektedir:

At this point it becomes abundantly clear that humanity had sunk into a state of confusion and doubt. It no longer had a wise leadership following a well-defined code. The Divine message that assumes the leadership of humanity suffered from the division that took place between its followers, while succeeding generations viewed it with profound suspicion, thereby precluding the emergence of wise leadership. The surah therefore declares that this final message and the messenger delivering it are to assume the role of leadership:

"Bu nedenle, insanları o dine çağır ve emredildiğin gibi doğru yolu izle. Onların keyfi arzularına uyma ve de ki: 'Allah'ın indirdiği her kitaba iman ettim. Aranızda adaleti sağlamakla emrolundum. Allah bizim de Rabbimiz, sizin de Rabbinizdir.'" (15. ayet) Surenin ikinci bölümünde yer alan Müslüman toplumun ayrıntılı tasviri de böylece doğal bir ilerleme olarak gelmektedir; çünkü insanlığın önderliğini üstlenecek olan bu topluluktur.

“ Therefore, call people to that faith, and follow the straight path as you have been commanded. Do not follow their likes and dislikes, but say: T believe in whatever revelation God has bestowed from on high. I am commanded to ensure justice between you. God is our Lord and your Lord” (Verse 15) Thus the detailed description of the Muslim community, which occurs in the second part of the surah, comes as a natural progression, because it is this community that will assume the leadership of humanity.