Bu Mekkî sûre, kısa âyetleri ve hızlı ritmiyle öne çıkar. 83 âyetten oluşan sûre, kendisinden önceki ve yalnızca 45 âyet içeren sûreye kıyasla genel uzunluk bakımından biraz daha kısadır. Bu kısa âyetler ile hızlı ritim, sûreye özel bir görünüm kazandırır. Ritmi art arda gelen vuruşlar gibi çınlar ve bu etki, sûrenin çizdiği çok sayıdaki imgeyle daha da artar; hepsi derin bir iz bırakır.

This Makkan sūrah is characterized by short verses and a fast rhythm. Composed of 83 verses, it is slightly shorter in overall length than the preceding sūrah which contained only 45 verses. Such short verses together with the fast rhythm give the sūrah a special outlook. Its rhythm sounds successive beats, the effect of which is increased by the numerous images it draws, all leaving a profound impression.

Bu sure, tüm Mekke ssurelerinin ortak temalarını paylaşır ve iman temelini atmayı amaçlar. Daha en başta vahyin doğasını ve mesajın gerçekliğini ele alır: "Yā Sīn. Hikmetle dolu Kur'ân'a andolsun ki, sen gerçekten doğru bir yol üzerinde olan peygamberlerdensin. Bu, Mutlak Güç Sahibi, Çok Merhametli olan (Allah'ın) indirdiği bir vahiydir." (Âyetler 1-5)

It shares the same main themes of all Makkan sūrahs, aiming to lay the foundation of faith. At the very outset it dwells on the nature of revelation and the truth of the message: “Yā Sīn. By the Qur’ān, full of wisdom, you are indeed one of God’s messengers, pursuing a straight way. It is a revelation by the Almighty, the Ever Merciful.” (Verses 1-5)

Bu, elçilerin gönderildiği kasaba halkının kıssasını anlatır ve bu kıssayı mesajın reddedilmesine ve vahyin yalanlanmasına karşı bir uyarı olarak kullanır.

It relates the story of the people of the township to which messengers were sent, using the story to warn against rejection of the message and denial of the revelation.

Sûrenin mesajını vurgulamak için kasaba halkının başına gelen sonu gösterir. Sûrenin sonlarında bu noktaya tekrar döner: "Biz Peygamber'e şiir öğretmedik; ona bu yakışmaz da. Bu, yalnızca bir öğüt ve her şeyi açıkça ortaya koyan bir Kur'an'dır; yaşayan herkesi uyarmak ve kâfirlere karşı Allah'ın sözünün gerçekleşmesi için." (Ayet 69-70)

It shows the end that befell the people of the township to emphasize the message the sūrah wants to deliver. Towards the end, the sūrah picks up this point again: “We have not taught the Prophet poetry; nor is it fitting for him to be a poet. This is but a reminder and a Qur’ān making all things clear, to warn everyone who is alive, and that the word of God be proved against the unbelievers.” (Verses 69-70)

Bu sûre aynı zamanda ilahın birliğini de ele alır ve şehrin en uç noktasından gelen adama, şirke karşı yapılan kınamanın sesini verir. Halkıyla Allah'ın elçilerini inkâr etmeleri üzerine tartışan da odur: "Beni yaratmış olana neden kulluk etmeyeyim? Hepiniz sonunda ancak O'na döndürüleceksiniz."

The sūrah also discusses the oneness of the Godhead, giving the voice of denunciation of polytheism to the man who came from the farthest end of town. It is he who argues with his people about their denial of God’s messengers: “Why should I not worship the One who has brought me into being? It is to Him that you will all return.

Should I worship other deities besides Him? If the Lord of Grace should will that harm befall me, their intercession will avail me nothing, nor will they save me. Indeed, I should clearly be in error." (Verses 22-24) The same point is emphasized again towards the end of the sūrah: "Yet they have taken to worship deities other than God, hoping for [their] support."

Should I worship other deities beside Him? If the Lord of Grace should will that harm befall me, their intercession will avail me nothing, nor will they save me. Indeed, I should clearly be in error.” (Verses 22-24) The same point is emphasized again towards the end of the sūrah: “Yet they have taken to worship deities other than God, hoping for /their] support.

"Onlara yardım edemezler; oysa onlara ibadet edenler, onları savunmak için asker gibi saf tutarlar." (Ayet 74-75)

They are unable to support them; yet their worshippers stand like warriors to defend them.” (Verses 74-75)

Surede en çok vurgulanan konu, diriliş (ba'th) konusudur.

The issue that is most strongly emphasized in the sūrah is that of resurrection.

Kendisine: “Cennete gir!” denildi. O da: “Keşke halkım, Rabbimin beni bağışladığını ve beni ikramlara erenlerden kıldığını bilseydi!” dedi. (Ayet 26-27) Bu konu, sûrenin başında ilk olarak şu ayette geçmektedir: “Ölüleri diriltecek olan Biziz. Onların önden gönderdiklerini ve geride bıraktıklarını kaydediyoruz. Her şeyi apaçık bir kayıtta tutuyoruz.” (Ayet 12) Diriliş, kasaba kıssasında, imanı savunan adama verilecek mükâfattan söz edilirken bir kez daha ima edilir: Sûrenin ortasında ise diriliş yeniden zikredilir: “Bir de soruyorlar:

Mention of this is first made at the very outset: “It is We who will bring the dead back to life. We record whatever Needs] they send ahead, as well as the traces they leave behind. We keep an account of all things in a clear record.” (Verse 12) Resurrection is further alluded to in the story of the township as it mentions the reward given to the man arguing the case of faith: “He was told- Enter paradise. He said Would that my people knew how my Lord has forgiven me my sins, and has placed me among the highly honoured!” (Verses 26- 27) In the middle of the sūrah resurrection is once again referred to: “They also ask:

"Bu vaad ne zaman yerine gelecek, eğer doğru söylüyorsanız?" Onların beklediği yalnızca tek bir ses olacak; tartışırken onları yakalayacak. Ne bir vasiyette bulunmaya fırsat bulacaklar, ne de kendi ailelerine dönebilecekler. (Ayet 48-50) Sûre'nin sonunda ise diyalog biçiminde şöyle buyrulur: "Bize karşı bir misal getirir, kendi yaratılışını unutur. Der ki: 'Çürüyüp toz olmuş kemikleri kim diriltebilir?' De ki: Onları ilk defa yaratan, onlara yeniden hayat verecektir. O, her yaratılışı bilendir." (Ayet 78-79)

‘When will this promise be fulfilled, if what you say be true?’ All they are waiting for is a single blast that will overtake them while they are still disputing. No time will they have to make bequests, nor will they return to their own people.” (Verses 48-50) And at the end of the sūrah, it is stated in the form of dialogue: “He comes up with arguments against Us, forgetting how he himself was created. He asks: ‘Who could give life to bones that have crumbled to dust?’ Say: He who brought them into being in the first instance will give them life again. He has full knowledge of every act of creation.” (Verses 78-79)

Bu temel iman meseleleri Mekkî sûrelerde defalarca ele alınır. Ancak her seferinde farklı bir açıdan ele alınır, yeni bir odağa yerleştirilir ve sûrenin genel havasına uygun etkiler kazandırılır; sûrenin ahengi, imgeleri ve izlenimleriyle uyum içinde kalınır.

These fundamental issues of faith are repeatedly discussed in Makkan sūrahs. Each time though they are tackled from a different angle, brought under new focus, and given effects that fit the overall ambience of the sūrah, maintaining harmony with its rhythm, images and impressions.

Bu etkiler bu sûrede çeşitlidir. Bazıları Kıyamet sahnelerinden, kıssadaki sahnelerden ve bu sahnelerde alınan tavırlardan, buna dahil olan diyaloglardan ve önceki ümmetlerin uğradığı sondan doğar. Diğer etkiler ise evrene dair verilen sayısız tasvirden doğar; bunların her biri kendine özgü bir mesaj taşır. Ölü toprak, içinde hayat belirmeye başlar; gündüzden soyulan gece, her yanı kaplayan zifiri karanlığı yayar; güneş, varacağı noktaya kadar yörüngesinde ilerler; ay, eski bir hurma dalına dönüşene kadar bir evreden diğerine geçer; eski insan nesillerinin yavrularını taşıyan gemiler; insanın emrine verilmiş hayvanlar; insana dönüşüp tartışan ve kavga eden nutfe; ve yeşil ağaçtan yakılan ateş, ondan da kendi ateşlerini yakarlar. Sûre, mesajını vurgulamak için bütün bu sahneleri ve tasvirleri kullanır.

These effects vary in this sūrah. Some derive from the scenes of the Day of Judgement, the scenes in the story and the positions taken in it and the dialogue it includes as also the end suffered by earlier communities. Other effects are derived from the numerous images given of the universe, each of which imparts its own message. The dead land as life begins to emerge in it; the night stripped out of the day to spread total darkness; the sun running its course up to its point of destination; the moon moving from one phase to another until it becomes like an old date stalk; the boats laden with the offspring of old human generations; the cattle made subservient to man; the gamete being transformed into a human being who argues and quarrels; and the green tree made into a fire from which they light their own fires. It is by using all these scenes and images that the sūrah emphasizes its message.

Bunların yanı sıra, kalplerimize dokunmak ve akıllarımızı uyandırmak için yapılmış başka etkiler de vardır. Bunlardan biri, Allah'ın hükmü kendilerine ulaştığında hakikati inkar edenlerin tablosudur. Artık onlara verilen ayet ve uyarılardan hiçbir fayda sağlayamazlar: "Boyunlarına, çenelerine kadar uzanan zincirler taktık; böylece başları yukarı kaldırılmış olur. Önlerine bir set, arkalarına da bir set çektik ve onları perdelerle örttük, bu yüzden göremezler." (Ayet 8-9) Bir diğeri, kalplerinin içinde gizledikleri ve açıkta bıraktıkları her şeyin Allah tarafından bilinmesi, O'ndan hiçbir şeyin gizli kalmamasıdır. Üçüncü etki ise yaratılış mekanizmasının yalnızca tek ve kısa bir kelimeden ibaret olduğunun anlatılmasıdır: "Bir şeyin olmasını dilediğinde, ona yalnızca 'Ol!' der, o da hemen oluverir." (Ayet 82)

Alongside these there are other effects made to touch our hearts and alert our minds. One of these is the image of those who deny the truth when God’s judgement befalls them. No longer can they derive any benefit from the signs and the warnings given them: “Around their necks We have put chains, reaching up to their chins, so that their heads are forced up. And We have set a barrier before them and a barrier behind them, and We enshrouded them in veils so that they cannot see.” (Verses 8-9) Another is the fact that whatever they harbour inside their hearts and whatever they leave open are known to God; nothing is hidden from Him. A third effect is the description of the mechanism of creation as involving nothing but one short word: “When He intends something to be, He only says to it, Be,’ and it is.” (Verse 82)

Sūrah'ın üç bölümü vardır. Birinci bölüm, Allah'ın iki ayrı harfle, Yā Sīn ile ve hikmetle dolu Kur'ân'a yemin etmesiyle başlar; bunun amacı Peygamber'in (ﷺ) mesajının doğruluğunu ve onun doğru bir yol üzere olduğunu vurgulamaktır. Ardından, mesaja kulak asmayan ve doğruluğunu inkâr edenlerin içler acısı sonu anlatılır. Bu kimseler, Allah'ın hükmü gereği asla hidayete erecek bir yol bulamayacaklardır. Uyarının yalnızca Allah'ın vahiylerine uyan ve O'ndan, idrak melekeleri O'na erişemese de, korkan kimselere fayda sağladığı açıklanır. Bu tür insanlar, ilahi hidayetin delillerini ve iman yolunun işaretlerini almak üzere kalplerini açarlar. Bu bölümde Peygamber'den (ﷺ), elçileri inkâr eden kasabanın halkının örneğini ve çektikleri sonu anlatması istenir. Ayrıca imanın doğasını ve onu savunan insanın kalbini nasıl etkilediğini gösterir.

The sūrah can he divided into three parts. The first begins with an oath God makes by the expression of two separate letters, Yā Sīn, and by the Qur’ān, which is full of wisdom, to emphasize the truth of the Prophet’s message and that he follows a straight path. This is followed by describing the miserable end of those who pay no heed to the message and deny its truth. They will never find a way to guidance because this is God’s judgement. It explains that the warning only benefits those who follow the revelations given by God and who fear Him despite the fact that their faculties of perception cannot reach Him. Such people open their hearts to receive the evidence of divine guidance and the pointers to the path of faith. In this part, the Prophet is asked to cite the example of the people of the township who denied God’s messengers and the end they suffered. It also shows the nature of faith and how it affects the heart of the man arguing its case.

Surun ikinci bölümü, Allah'ın gönderdiği her peygamberi inkâr etmeye, onunla ve mesajıyla alay etmeye devam eden insanlar için bir hüzün çağrısıyla başlar. Bu insanlar, hakikati yalanlayan önceki toplulukların başına gelenlere ve kendilerini çevreleyen pek çok ayete hiç aldırış etmemektedirler. Bu bölüm, daha önce değindiğimiz evrensel tasvirleri içermekte olup, Kıyamet Günü'nden uzun ve ayrıntılı bir sahneyi de barındırmaktadır.

The second part begins with a call of sorrow for those people who continue to deny every messenger God sends them, ridiculing them and their message, paying no heed to what happened to earlier communities who denied the truth, or to the great many signs God has placed all around them. This part includes the universal images we have already mentioned as well as a long and detailed scene from the Day of Judgement.

Sûrenin üçüncü ve son bölümü, sûrenin bütün temalarını özetler. Bu bölüm, Muhammed'in okuduklarının şiir olduğu iddiasının reddiyle başlar ve Peygamber ﷺ'in şiirle hiçbir ilgisinin bulunmadığı vurgulanır. Bölüm, God'un birliğini doğrulayan birtakım görüntüler sunar. Müşriklerin, düşmanlarına karşı kendilerine zafer vermesi için tapındıkları ilahlara sahip olma uygulamasını eleştirir; oysa onların asıl bu sözde ilahları korumaları gerekir. Diriliş meselesini ele alır ve onlara kendi kökenlerini, yaratılışlarının bir döllenmiş yumurta hücresiyle başladığını hatırlatır. Bu, toza dönüşmüş kemiklere hayat vermenin, onların bir döllenmiş yumurta hücresinden ilk yaratılışlarından pek farklı olmadığını anlamalarını sağlamalıdır. Birbirinden uzak görünen iki kavram olmasına rağmen, yeşil ağaçları ve bunların nasıl ateşe yakacak odun olduğunu da onlara hatırlatır. Göklerin ve yerin yaratılışı da, God'un hayatın her iki aşamasında da onları yaratmaya kadir olduğuna dair bir hatırlatma olarak anılır. Son olarak, sûreyi sonlandıran son söz şudur:

The third and final part sums up all the themes of the sūrah, starting with a denial that what Muĥammad recited was poetry, and emphasizing the fact that the Prophet never had anything to do with poetry. It portrays a number of images confirming God’s oneness. It decries the unbelievers’ practice of having deities to which they pray to give them victory over their enemies, when in fact they themselves have to protect those alleged deities. It discusses the issue of resurrection, reminding them of their origin and how their creation starts with a gamete. This should enable them to understand that giving life to bones that have crumbled into dust is barely different from their first creation from a gamete. It reminds them of the green trees and how they become fire fuel, although the two concepts seem to be far apart. The creation of the heavens and the earth is also mentioned as a reminder that God is able to create them in both stages of their life. Finally, the last beat that concludes the sūrah is:

“Bir şeyi dilediğinde, ona yalnızca ‘Ol!’ der, o da hemen oluverir. Her şeyin mülkü elinde olan O'nu tesbih ederim; her şey ancak O'na döndürülecektir.” (Yâsîn, 82-83) Note: The verse is quoted above as given in the original English text, translated faithfully. Since the source text already contains the verse number reference, I've preserved it. Let me correct the translation of the verse text itself to be faithful to the original English: “Bir şeyi dilediğinde, ona yalnızca ‘Ol!’ der, o da oluverir. Her şeyin mülkü elinde olan, O tenzih edilmiştir ve sonunda hepiniz O'na döndürüleceksiniz.” (82-83. ayetler)

“When He intends something to be, He only says to it, Be,’ and it is. Limitless, then, in His glory is He in whose hand rests the mighty dominion over all things, and to Him you all will be brought back.” (Verses 82-83)