Bu sure, insan ruhundaki cahiliyye izlerini uzun, yavaş, ama isabetli ve derin bir şekilde ele alan bütünün bir parçası olarak nitelendirilebilir. Bu, Kur'an Mekke'de indirilirken en belirgin hâliyle görülmüştür, ama cahiliyyenin hüküm sürdüğü her yerde de geçerlidir. Farklı durumlarda ayrıntılar değişebilir, ancak bu değişiklikler yüzeysel olup yalnızca görünüşü etkiler. Ya da şöyle diyebiliriz: Bu sure, Kur'an'ın insan ruhunda verdiği uzun ve zorlu mücadelenin bir turudur; Kur'an bu mücadelede, cahiliyyeden kalan bütün izleri yok etmek için ruhun derinliklerine iner. Bu mücadele, Müslümanların daha sonra birçok düşmanlarına karşı vermek zorunda kaldıkları savaşlardan daha büyük ve daha uzun ömürlüdür. Üstelik bu izler, İslam mesajına karşı seferber edilen büyük güçlerden, ya da farklı cahiliyye toplumlarının bugün de ona karşı kaldırmaya devam ettiği güçlerden daha inatçı ve direnişte daha serttir.

This surah may be described as being part of the long, slow, yet accurate and profound treatment of the traces of jahiliyyah, or ignorance, within the human soul. This was most evident as the Qur’an was being revealed in Makkah but is true wherever jahiliyyah reigns. There may be differences in different situations, but these are superficial affecting only appearances. Alternatively, we may say that this surah represents a round in the long, hard battle the Qur’an fights within the human soul, going deep inside it to eradicate all lingering traces of jahiliyyah. This battle is greater and longer lasting than the wars the Muslims later had to fight against their many enemies. Moreover, these traces are more persistent and harder in their resistance than the great forces that were marshalled against the Islamic message, or those which continue to be raised against it by different jahiliyyah societies.