Burada ortaya çıkan soru, böyle bir çıplaklık, çarpık mantık, Tanrı'ya ortak koşmakla kibirlenme ve Tanrı'dan başka ilahlardan kanun kabul etme arasındaki bağlantıyla ilgilidir.
The question that arises here concerns the link between such nakedness, twisted logic, overweening arrogance by associating partners with God and accepting laws from deities other than God.
Cahiliyye dönemindeki o putperest Araplar, avret konusundaki anlayışlarını, onları kandırıp cehaletlerinden yararlanarak Arabistan'daki üstünlüklerinin sarsılmaz kalmasını sağlayan sahte ilahlardan almışlardı. Diğer eski cahiliyye toplumları da aynı örüntüyü izledi ve bu anlayışlarını rahiplerinden ve reislerinden aldı.
Those pagan Arabs received their notions concerning their nakedness from false lords who were able to fool them and manipulate their ignorance to ensure their supremacy in Arabia remained unchallenged. Other ancient jāhiliyyah societies followed the same pattern and received their notions from their priests and chiefs.
Aynı durum, bugünün kâfirleri için de geçerlidir; onlar, batıl ilahların yerleştirmek için büyük istek duydukları kavramlara meydan okuyamazlar.
The same applies to the unbelievers of today who cannot challenge the concepts that false lords are keen to establish.
Moda evleri ve tasarımcılar ile kozmetik üreticileri ve satıcıları, günümüz cahiliye toplumlarında erkeklerin ve kadınların körü körüne takip ettiği aptallığın savunucularıdır. Bu ağalar yalnızca standartlarını belirlemek zorundadır; dünyanın dört bir yanındaki sayısız aptal da onlara kölece boyun eğer. Bu yılın modası ya da moda olan kozmetikler belirli bir kadına uygun olsun ya da olmasın, yine de itaat etmek zorundadır; aksi halde kendi işlerinde söz hakkı olmayan diğer aptalların alaylarına maruz kalır.
Fashion houses and designers, and cosmetic manufacturers and sellers are the lords who advocate the stupidity which is blindly followed by men and women in the jāhiliyyah societies of today. Those lords have only to set their standards, and they are slavishly obeyed by the multitude of fools throughout the world. Whether this year’s fashion or the cosmetics in vogue are suitable to a particular woman or not, she must still obey, or be subjected to the ridicule of other fools who have no say in their own affairs.
Moda evleri ve kozmetik şirketlerini kimin kontrol ettiğini sormak önemli midir?
It is important to ask who controls those fashion houses and cosmetic companies?
Kampanyayı kim besliyor? Bu kampanyanın ön saflarında yer alan tüm o filmleri, resimleri, romanları, dergileri ve gazeteleri kim tanıtıyor?
Who feeds the campaign promoting nakedness? Who promotes all those films, pictures, novels, magazines and papers that are in the forefront of this campaign?
Bazıları, en uç hâliyle, bir fahişhanenin somutlaşmış hâlinden başka bir şey değil. Şunu sormak önemlidir: bütün bunların kontrolünü kim elinde tutuyor? Cevap, asıl kontrolün Siyonizmin elinde olduğudur. Tanrı'nın rububiyet sıfatlarını gasp eden, bütün bu budalaları kendi emrine boyun eğdirenler Siyonist Yahudilerdir. Bunun için dünya çapında sürekli kampanyalar düzenleyerek amaçlarına ulaşırlar; bütün dünyayı bu tür pisliklerle meşgul etmeye çalışırlar. Ahlaksızlığı yaymaya, insan doğasını bozmaya ve böylece moda tasarımcılarının ve kozmetik üreticilerinin şekil verebileceği bir hâle getirmeye çabalarlar.
Some of these are nothing less than an epitomized brothel. Indeed it is important to ask, who controls all this? The answer is that the main control is in the hands of Zionism. It is the Zionist Jews who usurp the qualities of God’s lordship, subjugating all these fools to their bidding. They achieve their aims, for which they organize sustained campaigns throughout the world, trying to keep the whole world preoccupied with such filth. They try hard to spread immorality and corrupt human nature so that it can be moulded by fashion designers and cosmetic manufacturers.
Bunun yanı sıra, bu tür kişilerin ekonomik hedefleri de vardır; bunlara, kumaş, kozmetik ve diğer yan ürünlerin israf edilerek kullanılmasıyla ulaşmaya çalışırlar.
Beyond that, they also have economic objectives which they achieve through the wasteful usage of dress material, cosmetics and other ancillary products.
Giyim ve moda konusu, Tanrı'nın yasasından ve O'nun insanlık için koyduğu yaşam biçiminden ayrı değildir. Bu yüzden sûrede, iman meselesiyle ilişkilendirilmiştir. Onu imana ve ilahi yasaya bağlayan birkaç yön gerçekten vardır. Her şeyden önce, ahlak, ekonomi ve hayatın diğer yönleri üzerinde derin etkisi olan bu konularda, Rablik meselesi ve yasa koyma yetkisine sahip olan otoriteyle doğrudan bir ilişkisi vardır. Moda ve giyim, ayrıca insandaki insani nitelikleri geliştirmek ve bunları bedensel nitelikler üzerinde öne çıkarmakla doğrudan bağlantılıdır.
The question of dress and fashion is not separate from God’s law and the way of life He has laid down for mankind. Hence, it is linked in the sūrah to the question of faith. There are indeed several aspects linking it to faith and divine law. It has, first of all, a direct relationship with the question of Lordship and the authority which has the power to issue legislation in these matters that have a profound influence on morals, the economy and other aspects of life. Fashion and dress also have a direct bearing on enhancing the human qualities in man and giving them prominence over carnal qualities.
Câhiliyye kavramları, değerleri ve zevkleri çarpıtır; hayvani bir nitelik olan çıplaklığı ilerleme ve gelişmenin bir göstergesi sayarken, iffeti geri kalmışlık ve modası geçmiş bir şey olarak görür. İnsan fıtratının bundan daha açık bir çarpıtılışı olamaz.
Jāhiliyyah distorts concepts, values and tastes, making nakedness, which is an animal quality, an aspect of progress and advancement, while considering propriety backward and old fashioned. There can be no clearer distortion of human nature.
Bu cahiliyyeyi savunan ve "Din moda, kozmetik ve kadınların giyimiyle ne alakası var?" diyerek itiraz eden bazı kimselerle karşılaşıyoruz. Bu, her yerde ve her nesilde cahiliyyenin karakteristik olan çarpık mantığından başka bir şey değildir.
We find some people advocating such jāhiliyyah and protesting: what has religion got to do with fashion, cosmetics and how women dress? This is only the twisted logic that is characteristic of jāhiliyyah everywhere and in all generations.
Bu konunun, çoğu zaman yalnızca yan bir mesele gibi görünmesine rağmen, İslam'ın bakış açısından büyük bir önem taşımasının nedeni; inanç meselesiyle ve sağlam insan fıtratının ve doğru insani değerlerin geliştirilmesiyle ilgili olmasıdır. Bu yüzden sûre, bu tartışmayı normalde temel inanç konularında kullanılan çok güçlü ve ilham verici bir yorumla sonlandırır. Bu yorum, insanlara dünyadaki sürelerinin sınırlı olduğunu ve bu sürenin sona yaklaştığında ne öne ne de geriye bir an bile alınıp verilemeyeceğini hatırlatır: "Her ümmetin bir eceli vardır. Ecelleri geldiğinde, ne bir saat geri bırakabilirler ne de öne alabilirler." (Yunus, 49) [Not: Bu ayet numarası ve metni için orijinal metindeki ayet, 34. ayet olarak verilmiştir.]
Because this question, which often appears to be only a side issue, has such great importance in the Islamic view — since it relates to the question of faith and to promoting sound human nature and proper human values — the sūrah concludes its discussion with a very strong and inspiring comment that is normally used with major issues of faith. The comment reminds human beings that their term on earth is limited, and that when it draws to a close, they cannot delay or hasten it at all: “For every community a term has been set. When [the end of] their term approaches, they can neither delay nor hasten it by a single moment.” (Verse 34)
Bu, dünya hayatının sonsuzmuş gibi görünmesiyle aldanmamaları gerektiğini gafil kalplerin fark edip uyanması için burada bir hatırlatma olarak yer alan temel bir iman esasıdır.
This is a basic concept of faith which serves here as a reminder so that dormant hearts wake up and realize that they must not let themselves be deluded by an apparently unending life.
Bu ayette geçen süre, her neslin sonunu belirleyen ölüme işaret ediyor olabileceği gibi, her ümmetin güçlü ve refah içinde kalması için tanınmış olan süreye de işaret edebilir. Hangi anlamı Kur'an ayetine uygularsak uygulayalım, süre önceden belirlenmiştir ve onlar ne bu süreyi geciktirebilir ne de öne alabilirler.
The term mentioned in this verse could apply to the end of every generation, which is determined by death, or the term that is allowed for every nation to be strong and prosperous. Whichever meaning we apply to the Qur’ānic verse, the term is pre-determined, and they cannot either delay their deadline or hasten it.
Bu pasajın yorumunu bitirmeden önce, Kur'ân'ın cahiliye kavramlarını ele alış biçimindeki büyük benzerliği hatırlamamız gerekir. Bu benzerlik, önceki sûrede açıklandığı gibi kesilen hayvanlara, onların helal ve haram olanlarına ilişkin kavramlarla; ayrıca cehaletin ve onun keyfî giyim ve yiyecek anlayışlarıyla ilgili kavramlarla bağlantılıdır.
Before we finish our commentary on this passage, we better remind ourselves of the great similarity in how the Qur’ān deals with jāhiliyyah concepts, whether they relate to slaughtered animals, what is lawful of them and what is forbidden, as explained in the previous sūrah, and the way it deals with ignorance and its arbitrary concepts concerning dress and food.
Önceki sûre, kesilen hayvanlar ve belirli amaçlar için adanmış ekinler konusunu ele alırken, Arap cahiliye toplumunun uygulamalarını ve bu uygulamaların Allah tarafından onaylandığına dair asılsız iddialarını açıklamıştı. Ardından onları, Allah'ın yasakladığını iddia ettikleri şeyleri yasakladığına ve onların helal saydıklarını helal kıldığına dair iddialarını destekleyecek delil getirmeye davet etti: “Yoksa Allah size bu emirleri verdiğinde siz orada şahit miydiniz? Bilgi sahibi olmadan, insanları saptırmak için Allah hakkında yalan uyduran kimseden daha zalim kim olabilir? Allah zalimler topluluğunu hidayete erdirmez.” (6:
When the previous sūrah discussed the question of slaughtered animals and crops that are pledged for certain purposes, it explained the practices of the Arabian jāhiliyyah society and its false claims that such practices were sanctioned by God. It then challenged them to produce evidence supporting their claim that God has forbidden what they claimed to be forbidden and made lawful what they considered as such: “Is it, perchance, that you were witnesses when God gave you these commandments? Who could be more wicked than one who, without any real knowledge, invents lies about God in order to lead people astray? God does not guide the wrongdoers.” (6:
144) Sonra, uygun bir cevap vermekten kaçınıp bütün bunların Allah'ın iradesine bağlı olduğunu ve uygulamalarını sürdürmelerine sebep olanın da Allah'ın iradesi olduğunu iddia ettiklerinde, onlarla yüz yüze karşılaştı: "Allah'a ortak koşanlar şöyle diyecekler:
144) It then confronted them face to face when they tried to evade giving a proper answer, claiming that it all belonged to God’s will, and that it was God’s will that caused them to maintain their practices: “Those who associate partners with God will say:
"Allah dilese, ne biz ne de atalarımız O'na hiçbir ortak koşmazdık; hiçbir şeyi de haram kılmazdık." Onlardan önce yaşamış olanlar da böyle yalanlamışlardı; sonunda azabımızı tadana kadar. De ki: "Bize gösterebileceğiniz kesin bir bilginiz var mı? Siz yalnızca zanna uyuyorsunuz ve yalnızca tahmin yürütüyorsunuz." De ki: "Kesin delil yalnızca God'a aittir. O dileseydi, hepinizi doğru yola iletirdi." De ki: "God'un bunu yasakladığına dair şahitlik edecek şahitlerinizi getirin." Eğer şahitlik ederlerse, sen de onlarla birlikte şahitlik etme; ayetlerimizi yalanlayanların, ahirete inanmayanların ve Rablerine eş koşanların isteklerine uyma.
`Had God so willed, neither we nor our fathers would have associated any partners with Him; nor would we have declared anything as forbidden.’ In like manner did those who have lived before them deny the truth, until they came to taste Our punishment. Say: Have you any certain knowledge which you can put before us? You follow nothing but conjecture, and you do nothing but guess. Say: ‘With God alone rests the final evidence. Had He so willed, He would have guided you all aright.’ Say: ‘Bring forward your witnesses who will testify that God has forbidden this.’ If they so testify, do not you testify with them; and do not follow the wishes of those who deny Our revelations, and those who do not believe in the life to come and who consider others as equal to their Lord.” (6: 148-150)
Sûre 6, bu yanlış iddialarını tamamen çürüttükten sonra, onlara Allah'ın kendilerine neyi emrettiği ve neyi yasakladığı hakkında ayrıntılı bir açıklama sunar. Ardından üç çok açık âyette, bu yasakları ana hatlarıyla ortaya koyar: 151-153. âyetler.
When Sūrah 6 has totally refuted their false claims, it offers to give them a detailed account of what God has ordered them to do and what He has forbidden them. It proceeds to outline such prohibitions in three very clear verses: 151-153.
Bu sure de aynı örüntüyü izler. Önce onların ahlaksızca uygulamalarını anlatır; çıplaklığı teşvik etmelerini ve Allah'a ortak koşmalarını.
This sūrah follows the same pattern. First it describes their indecent practices, promoting nakedness and associating partners with God.
Böylece onlar, belirli türden giysi ve yiyecekleri helal ya da haram ilan etme yetkisini kendilerinde görürler. Ardından onları bunlara karşı uyarır, ilk ataların cennette öğrendikleri acı dersleri ve Şeytan'ın onlara karşı kurduğu entrikalar yüzünden çektikleri acıları hatırlatır. Ayrıca onlara Allah'ın lütfunu da hatırlatır; çünkü Allah onlara güzel giysiler sağlamıştır. Uyguladıklarının Allah'ın yasasının bir parçası olduğu yönündeki iddialarını da reddeder: "De ki: 'Allah'ın kulları için yarattığı güzellikleri ve temiz rızıkları kim haram kılabilir?' De ki: 'Bunlar, dünya hayatında iman edenler içindir ve Kıyamet Günü yalnızca onlarındır.'"
Thus, they assume for themselves the authority to pronounce certain types of dress and food as lawful or forbidden. It then warns them against these, reminding them of the painful lessons their first parents learned in heaven and their suffering as a result of Satan’s scheming against them. It also reminds them of God’s grace, as He has provided them with fine garments. It denounces their claims that what they practised was part of God’s law: “Say, ‘Who is there to forbid the beauty which God has produced for His servants, and the wholesome means of sustenance?’ Say, ‘They are [lawful] in the life of this world, to all who believe — to be theirs alone on the Day of Resurrection.
Böylece biz, bilgi sahibi olan insanlar için âyetlerimizi açıklıyoruz.’” (Âyet 32) Bu, iman kavramlarının, ibadetlerin ve hükümlerin kesin bilgi üzerine kurulması gerektiğine dair bir hatırlatmayla bağlantılıdır. Onların bütün iddiaları çürütüldükten sonra sûre, Allah'ın gerçekte neyi yasakladığını yeniden vurgular: “De ki: ‘Rabbim yalnızca açık olsun gizli olsun çirkin işleri, her türlü günahı, haksız yere zulmetmeyi, hakkında hiçbir delil indirmediği şeyi Allah'a ortak koşmanızı ve bilmediğiniz şeyi Allah'a isnat etmenizi yasakladı.’” (Âyet 33) Bundan önce sûre, giyim ve yiyecekle ilgili ilahi talimatları açıklamıştır:
Thus do We make Our revelations clear to people of knowledge.’” (Verse 32) This is coupled with a reference to the absolutely certain knowledge upon which concepts of faith, acts of worship and laws must be established. When all their claims have been refuted, the sūrah reiterates what God has actually forbidden: “Say, ‘My Lord has only forbidden shameful deeds, be they open or secret, and all types of sin, and wrongful oppression, and that you should associate with God anything for which He has given no authority, and that you attribute to God anything of which you have no knowledge.’” (Verse 33) Prior to that, the sūrah clarified divine instructions concerning dress and food:
"Ey Âdem oğulları! Her mescide girdiğinizde süslenip güzelleşin. Yiyin, için, ama israf etmeyin." (Ayet 31)
“Children of Adam, dress well when you attend any place of worship. Eat and drink but do not be wasteful.” (Verse 31)
Her iki çatışmada da bütün mesele doğrudan iman meselesiyle bağlantılıdır. Bunun nedeni, özünde meselenin egemenliğin kime ait olduğu ve insanların kulluğunun kime yöneltilmesi gerektiği sorusu olmasıdır. Bu aynı sorudur; aynı biçimde, aynı adımları izleyerek ele alınmaktadır. Bu yaklaşım birliği, iki sûrenin farklı doğalarını ve her birinin iman meselesini ele alırken kapsamını hatırladığımızda çok daha önemli görünmektedir. Bu kapsam farkı, temel konuların ele alınmasında ve bu konularda cahiliyyeyle yapılan mücadelede aynı yaklaşımın benimsenmesini etkilemez. Bu Kur'an'ı indiren Allah değil, Rab olarak God'dur; yüceliğiyle sınırsız olan God'dur.
In both types of confrontation, the whole question is linked directly to the question of faith. This is due to the fact that in essence, the question is that of sovereignty and to whom it belongs, and people’s servitude and to whom it should be addressed. It is the same question, treated in the same manner, following the same steps. This unity of approach appears to be much more important when we remember the different natures of the two sūrahs and the scope each of them takes in dealing with the question of faith. That difference of scope does not affect the adoption of the same approach in dealing with basic questions and the confrontation with jāhiliyyah over these questions. Limitless is God in His glory who has revealed this Qur’ān.