Furkan (Ayırt Edici Ölçü) - Kur'an'ın Gölgesinde | Quran Course

Furkan (Ayırt Edici Ölçü) - Kur'an'ın Gölgesinde | Quran Course

Peygamber Muhammed ﷺ, tüm bunlarla tek başına yüzleşti; ne fiziksel bir gücü ne de servetі vardı. Kendi uygun sınırları içinde durdu, Rabbine hiçbir şey önermedi, Rabbinin rızasını arayarak yalnızca Rabbine yöneldi ve başka hiçbir şeyi önemsemedi. Şöyle dua etti: “Rabbim! Eğer sen bana kızgın değilsen, karşılaştığım şeylerin umurumda değil... Senin rızanı kazanana kadar sana teslim oluyorum.” Bu surede Peygamber’in, kendisine teselli ve avunma veren, önüne konan bütün zorluklara, bunlar arasında başkalarının alaylarına karşı destek sağlayan Rabbinin merhametinden faydalandığını görüyoruz. Nitonim insanlar, kendilerini yaratan ve sahip oldukları her şeyi veren Rablerine karşı çoğu zaman saygısızdırlar. Bu nedenle Peygamber, bu tür alay ve kötü muameleden biraz görse de fazla üzülmemelidir. “Yine de insanlar, kendilerine ne fayda ne de zarar verebilecek şeylere, Allah'ı bırakıp tapıyorlar. Kâfir, Rabbine karşı her zaman destekçi durur.” (Âyet 55) “Yine de kimileri, Allah'ı bırakıp, kendileri de yaratılmış olup hiçbir şey yaratamayan, kendilerinden zararı savamayan ya da kendilerine fayda sağlayamayan, ölüm, hayat ve diriliş üzerinde hiçbir gücü olmayan ilahlara tapmayı seçiyorlar.” (Âyet 3) “Onlara, ‘Rahman'a secde edin’ denildiğinde ise, ‘Rahman da nedir?’ diye soruyorlar.” (Âyet 60)

The Prophet Muhammad, (peace be upon him), confronted all this alone, having neither physical power nor wealth. He stood within his appropriate limits, suggesting nothing to his Lord, doing nothing other than turning to his Lord seeking His pleasure, caring for nothing else. He prayed: “My Lord! If You are not displeased with me, I do not care what I face... To You I submit until I earn Your pleasure.” Here, in this sūrah, we see the Prophet enjoying his Lord’s compassion, who gives him comfort and solace, and provides him with support against all the difficulties placed in his way, including the ridicule of others. After all, they are often impolite with their Lord who creates them and gives them all that they have. The Prophet then should not be much troubled if he receives a little of such ridicule and ill treatment. “Yet people worship, instead of God, things that can neither benefit nor harm them. An unbeliever always gives support against his Lord.” (Verse 55) “Yet, some choose to worship, instead of Him, deities that cannot create anything but are themselves created, and have it not in their power to avert harm from, or bring benefit to, themselves, and have no power over death, life or resurrection.” (Verse 3) “Yet when they are told, ‘Prostrate yourselves before the Most Merciful,’ they ask, ‘What is the Most Merciful?” (Verse 60)

Sure'nin geri kalanı da aynı doğrultuda ilerler: bir yanı, Allah'ın Elçisine verdiği teselli ve güvenle taşarken, diğer yanı inkârcıların inatçılığını ve ona karşı koydukları zorlukları gösterir. Onları, Yüce Allah'ın üzerlerine indireceği azap ve yıkımla tehdit eder. Böylece ilerler ve sonuna yaklaşır; bu noktada kolaylık, rahatlık, huzur ve güven havası yayar. "Rahman'ın kulları"nın ayrıntılı bir tablosunu çizer. Bunlar, "yeryüzünde alçakgönüllülükle yürüyen ve cahiller onlara hitap ettiğinde 'Selâm' diyenlerdir." (Ayet 63) Burada onlar, yanlış yollarından vazgeçmeyi inatla reddeden ve ilahi hidayete uymayan insanlara karşı uzun süren Cihad'ın, ya da çok dikenli dallarına rağmen insan ağacının tatlı meyvesinin son ürünü gibi görülürler. Sure, insanlığın Allah katındaki değerinin, yalnızca O'na yönelip dualarını yalnız O'na yönelten müminler dışında ne kadar az olduğunu gösteren bir tabloyla sona erer: "De ki: Eğer duanız olmasaydı Rabbim sizi hiç önemsemezdi. Siz gerçekten yalanladınız, bu yüzden (bu yalanlama) yakanıza yapışacaktır." (Ayet 77)

The sūrah continues along the same lines: one aspect of it overflows with solace and reassurance given by God to His Messenger, and the other portrays the intransigence of the unbelievers and the difficulties they put up against him. It threatens them with punishment and destruction that will be visited upon them by God Almighty. It thus moves on until it approaches its end when it spreads an air of ease, comfort, peace and reassurance. It portrays a detailed image of ‘the servants of God the Most Merciful’. These are the people “who walk gently on earth, and who, whenever the ignorant address them, say: Peace.” (Verse 63) They are seen here as if they are the final product of the long Jihād, or tough striving against people who stubbornly refuse to abandon their erroneous ways and follow divine guidance, or the sweet fruit of the human tree, despite its thorny branches. The sūrah ends with a picture of how little value humanity has in God’s sight, except for those believers who turn to Him and address their prayers to Him alone: “Say: No weight or value would my Lord attach to you were it not for you calling out [to Him]. You have indeed denied [His message], and in time this [sin] will cleave unto you.” (Verse 77)

Birinci bölüm, Allah'ın sınırsız yüceliğini övmek ve insanlığa uyarıcı olan Kur'an'ın indirilmesi için Ona hamd etmekle başlar. Göklerin ve yerin mutlak hükümdarı olan Allah'ın birliğini açık ve kesin bir dille ortaya koyar. Evrenin tek yöneticisinin Allah olduğunu, işlerini mutlak hikmetiyle yürüttüğünü ve Ona ne bir çocuğun ne de bir ortağın bulunmadığını belirtir. Ardından inkârcıların, hiçbir şey yaratamayan, kendileri yaratılmış olan sözde ilâhlara tapındıklarından söz eder. Tüm bunlar, inkârcıların Allah'ın Elçisi hakkındaki incitici sözlerine, onun getirdiği mesajı reddedip bunun kendi uydurması ya da eski toplumların masalları olduğunu iddia etmelerine değinilmeden önce anlatılır. Ayrıca, Allah'ın Elçisi Muhammed ﷺ'in yemek yiyen ve çarşı pazarda dolaşan bir insan olmasına yönelik itirazlarından da, sonrasında onu bir melekle desteklenmesi ya da tüm yiyeceğini sağlayacak bir hazineye ya da bahçeye sahip olması gerektiğine dair sözlerinden de önce bahsedilir.

The first part begins with extolling God’s limitless glory and praising Him for the revelation of the Qur’ān which serves as a warner to mankind. It emphasizes in clear, unequivocal terms God’s oneness and sovereignty over the heavens and the earth. It affirms that He alone controls the universe and conducts its affairs in His absolute wisdom, making it clear that He has neither offspring nor partner. It then mentions that the unbelievers nevertheless ascribe divinity to alleged deities that can create nothing, but are themselves created. All this is stated before referring to their hurtful statements about God’s Messenger, denying his message and alleging that it is fabrication of his own making, or the fables of ancient communities. It also comes before any reference to their objection to Muhammad, God’s Messenger, being a human being who eats food and walks in the streets and market places. Also later come their other statements suggesting that he should be supported by an angel, or that he should have a treasure or a garden providing him with all his food.

Sûrenin üçüncü bölümü, gölgenin tasvirinden başlayıp gece ile gündüzün birbirini izleyişi sahnesine geçen, ardından rüzgârı canlandırıcı yağmurun habercisi olarak ve insanın sudan yaratılışını gösteren, evrenden bir dizi sahneden oluşmaktadır. Bütün bunlara rağmen inkârcılar, kendilerine ne fayda sağlamaya ne de zarar vermeye gücü yetmeyen ilâhlara tapmayı sürdürmektedir. Hatta ileri giderek, kendilerini yaratan Rablerine karşı birbirlerine yardım etmektedirler. Evrenin tek gerçek Rabbine ibadetlerini yöneltmeleri istendiğinde ise kibre sığınırlar: “Onlara, ‘Rahmân'a secde edin’ denildiğinde, ‘Rahmân da nedir?’ derler.” (Âyet 60) Sûre, Allah'ın “Gökte burçlar yaratan, orada bir kandil ve aydınlatıcı bir ay yerleştiren” ve “Gece ile gündüzü birbiri ardınca getiren” olduğunu açıklamaktadır; “Öğüt almak ya da şükretmek isteyen kimse için” bunda bir ibret vardır. (Âyet 61-62)

The third part of the sūrah is made up of a number of scenes from the universe, starting with a description of the shadow and moving to the scene of the succession of day and night, before showing the wind as a herald of revitalizing rain and the creation of man from water. Despite all this, the unbelievers continue to worship deities that have no power to bring them benefit or cause them harm. They even go further, by aiding one another against their Lord who has created them. When they are called upon to address their worship to the only true Lord of the universe, they revert to arrogance: “Yet when they are told, ‘Prostrate yourselves before the Most Merciful, ‘they ask: What is the Most Merciful?” (Verse 60) The sūrah explains that God is “He who has set up in the skies great constellations, and has placed among them a lamp and a light-giving moon. And He it is who causes the night and the day to succeed one another; [a clear sign] for him who would take heed or would show gratitude.” (Verses 61- 62)