Musa'ya verdiği kitap Tevrat'ta Allah, İsrail Oğulları'nı yeryüzünde iki kez bozgunculuk yapacakları, Kutsal Toprak'ta güç kazanıp hâkim olacakları konusunda uyarmıştı. Güce sahip oldukları ve bu gücü kötüye kullandıkları ya da bozgunculuk yaydıkları her seferinde, Allah onların üzerine kendi kullarından bazılarını gönderdi; bunlar onlara üstün gelip onları yok ettiler ve haklarını çiğnediler: “İlk uyarının gerçekleşme vakti geldiğinde, üzerinize, şiddetli güç sahibi kullarımızı gönderdik; onlar evlerin arasına girip araştırdılar. Bu, yerine getirilmesi kesin bir vaat idi.” (Ayet 5)
In the book He gave to Moses, the Torah, God warned the Children of Israel that they would spread corruption on earth twice and that they would gain power and be the masters in the Holy Land. Every time they held power and used it corruptly or spread corruption, God sent some of His servants against them who overpowered and destroyed them, abusing their rights: “When the prediction of the first of these came true, We sent against you some of Our servants of great might who wrought havoc throughout the land. Thus [Our] warning came to be fulfilled.” (Verse 5)
Bu ilk seferdi: Kutsal Topraklarda güç kazandılar ve güçlü devletlerini kurdular. Ancak sonra zulme ve bozgunculuğa başvurdular. Bunun sonucunda Allah, onları büyük bir kudreti sağlam bir kararlılıkla birleştiren bazı kullarıyla karşı karşıya getirdi. Yanlış yolda olanların ve yeryüzünde fesat çıkaranların üzerine yürüdüler ve onları tamamen boyun eğdirdiler. Böylece, Allah'ın vaadlerinde her zaman olduğu gibi, uyarı gerçekleşti.
This was the first time: they gained power in the Holy Land and they established their strong state. But then they resorted to tyranny and corruption. As a result, God brought them face to face with some of His servants who combined great might with strong determination. They overran those who had erred and spread corruption, completely subjugating them. Thus the warning came to pass, as is always the case with God’s promises.
İsrailoğulları yenilgiye uğrayıp aşağılanmaya maruz kaldıktan sonra Rablerine yöneldiler, davranışlarını düzelttiler ve öğrendikleri dersleri uyguladılar. Bu arada onları yenen galipler zaferin verdiği kör gururla, zulüm ve bozgunculuk yolundan yürümeye devam ettiler. Bunun sonucunda durum tersine döndü. Yenilmiş olanlar yeniden zafer kazandı: "Sonra onlara karşı sizi tekrar galip kıldık, size mal ve evlat verdik ve sizi her zamankinden daha çok sayıda kıldık." (Ayet 6)
After the Children of Israel were vanquished and suffered humiliation, they turned back to their Lord, mended their ways and applied the lessons they had learnt. In the meantime, their conquerors were blinded by victory and travelled along the same road of tyranny and corruption. As a result, the tables were turned. The vanquished were victorious again: “Then We let you prevail against them once more, and We gave you wealth and offspring, and made you more numerous than ever.” (Verse 6)
Tarih böylece kendini tekrarladı.
History thus repeated itself.
Sûrenin gerçek vaat ve uyarıya dair anlatımını sürdürmeden önce, temel bir eylem ve karşılık kuralını ortaya koyar: "Eğer iyilik yaparsanız, kendi nefislerinize iyilik yapmış olursunuz; eğer kötülük yaparsanız, o da yine kendi aleyhinize olur." (Âyet 7) Bu, değişmeyen bir kuraldır ve etkileri bu dünyayı aşarak ahirete kadar uzanır. Bu kural, insanın yaptığı her şeyi, bütün sonuçları ve neticeleriyle birlikte, tamamen kendisine ait kılar. Dolayısıyla karşılık, eylemin doğal bir meyvesidir. Bu yüzden karşılık, yapılan eylemin niteliğiyle belirlenir. Yani insan kendi nefsinden sorumludur. İyiliği ya da kötülüğü seçen kendisidir ve yaptığının karşılığını ya ödüllendirilerek alacak ya da sonuçlarına katlanacak olan da yalnızca odur. Eyleminin sonucu onu cezaya götürdüğünde, kendisinden başkasını suçlayamaz.
Before the sūrah continues its account of the true prophesy and warning, it states a basic rule of action and reward: “If you do good, you will be but doing good to yourselves; and if you do evil, it will be also against yourselves.” (Verse 7) This is a never changing rule with effects that transcend this life into the next. It makes everything a human being does, with all its results and consequences, totally his own. Thus, reward is the natural fruit of action. Hence it is determined by the nature of the action done. This is to say that a human being is responsible for himself. It is he who chooses to do good or evil, and he alone who will receive the reward or bear the consequences of what he does. He has only himself to blame when the result of his action leads him to suffer punishment.
Ardından sure, gerçek kehanetin anlatımını tamamlamaya devam eder: “İkinci kehanet gerçekleştiğinde, [Bizim iznimizle düşmanlarınızın] seni tamamen rezil etmelerine ve Mescid'e ilk kez girdikleri gibi [öncekilerinin] girdiği gibi girmelerine ve güçleri altına giren her şeyi yıkıma uğratmalarına [izin verdik].” (Ayet 7)
Having established the rule, the sūrah goes on to complete the telling of true prophesy: “When the second prediction came true, [We allowed your enemies] to disgrace you utterly, and to enter the Mosque just like [their predecessors] had entered it the first time, and to visit with destruction all that fell into their power.” (Verse 7)
Sûre, İsrailoğullarının güç yeniden ele geçirdikten sonra yeryüzünde tekrar fesat çıkardıklarına dair herhangi bir anlatıma metninde yer vermez. İlk seferki durumdan söz etmesi yeterlidir: "İki kez yeryüzünde fesat çıkaracaksınız." (Ayet 4) Ancak ikinci seferde Allah'ın onların başına neler getirdiğini bildirir: "İkinci vaadin gerçekleşmesi zamanı geldiğinde, [Bizim gönderdiğimiz düşmanlarınız] yüzlerinizi kara çıkarsınlar ve sizi tamamen rezil etsinler." (Ayet 7) Bu, aşırı aşağılanmaya yol açan yaygın yıkımın canlı bir tasviridir; bu aşağılanma yüzlerinde bile görülebilirdi. Ya da rezillik yüzlerine adeta boyanmıştı ve kutsal değerlerinin çiğnenmesini gördüklerinde hissettikleri de buna eklenmişti. Ve [öncekilerin] ilk kez girdikleri gibi "Mescid'e girdiler." (Ayet 7) Her şeyi yerle bir ettiler, yerinde hiçbir şey bırakmadılar.
The sūrah does not include in its text any account of how the Israelites spread corruption again after they regained power. Its mention of the first occasion is sufficient: “Twice will you spread corruption on earth.” (Verse 4) But it tells us of what God inflicted on them the second time: “When the second prediction came true, [We allowed your enemies] to disgrace you utterly.” (Verse 7) This is a vivid description of the widespread destruction that causes acute humiliation, visible even on their faces. Or the disgrace was physically painted on their faces, coupled with what they felt when they saw their sanctities desecrated. And they “enter[ed] the Mosque just like [their predecessors] had entered it the first time.” (Verse 7) They wrought total destruction, leaving nothing in place.
Uyarı gerçekleşti. Allah, Yahudilerin üzerine onlara üstün gelen düşmanlar gönderdi; krallıklarını yıktı ve onları büyük sürgünlerinde bıraktı. Kur'an, Yahudilerin üzerine gönderdiği bu düşmanların milliyetini belirtmez; çünkü böyle bir bilgi, çıkarılacak derse veya Allah'ın bütün toplumlar için koyduğu kanunun etkisine hiçbir şey katmaz.
Note: the rules require "God" rather than "Allah" in the translation, so the correct rendering is:
Uyarı gerçekleşti. Tanrı, Yahudilerin üzerine onlara üstün gelen düşmanlar gönderdi; krallıklarını yıktı ve onları büyük sürgünlerinde bıraktı. Kur'an, Yahudilerin üzerine gönderdiği bu düşmanların milliyetini belirtmez; çünkü böyle bir bilgi, çıkarılacak derse veya Tanrı'nın bütün toplumlar için koyduğu kanunun etkisine hiçbir şey katmaz.
The warning was fulfilled. God sent enemies against the Jews who overpowered them, destroyed their kingdom and left them in their great diaspora. The Qur’ān does not specify the nationality of those God sent against the Jews, because such information adds nothing to the lesson to be drawn, or to the effect of the law God has made applicable to all communities.
Sure needs care: keep translating faithfully, Qur'an verses in { }, "God" as Tanrı, no ﷺ here since the Prophet isn't mentioned.
Sūre bu gerçek uyarıyı ve kehaneti yorumlayarak, doğru ders çıkarılıp buna uyulursa bu yıkımın Allah'ın rahmetine giden bir yol olabileceğini belirtir: "Belki Rabbiniz size merhamet eder." (Ayet 8) Ancak Yahudiler yeniden yeryüzünde bozgunculuğa dönerlerse, o zaman yasa kaçınılmaz olarak işleyecek ve ceza yeniden uygulanacaktır: "Ama siz (eski yollarınıza) dönerseniz, Biz de (cezalandırmaya) döneriz." (Ayet 8)
Gerçekten de eski bozguncu yollarına döndüler ve Tanrı, onlara karşı Müslümanları gönderdi; Müslümanlar onları Arabistan'dan sürüp çıkardı. Aynı şey aynı sonuçlarla yeniden yaşandı; sonunda Tanrı, yirminci yüzyılda onları aşağılanmaya uğrattı. Şimdi ise İsrail devletinde yeniden zulme ve bozgunculuğa döndüklerini görüyoruz; bu devlet, toprağın asıl sahipleri olan Araplara karşı çok acımasız yöntemler kullanmaktadır.
The sūrah comments on this true warning and prophesy by saying that this destruction may be a way leading to God’s mercy if the right lesson is drawn and acted upon: “It may be that your Lord will have mercy on you.” (Verse 8) But if the Jews revert to spreading corruption on earth, then the law will inevitably operate and the punishment will again be inflicted: “But if you revert [to your old ways], We shall revert [to punishing you].” (Verse 8) They certainly did revert to their corrupt ways and God sent the Muslims against them who drove them out of Arabia. They did this again with the same results, until He caused them to be humiliated during the twentieth century. We see now how they have again reverted to tyranny and corruption in the state of Israel which uses very cruel tactics against the Arabs, the owners of the land.
Allah'ın kesin uyarısını yerine getirmek ve asla bozulmayan yasası uyarınca, Tanrı'nın kuşkusuz, bozgunculukları yüzünden onlara çok acı çektirecek kullarını üzerlerine göndereceğini biliyoruz. Bunun gerçekleşmesini görmek için yalnızca beklememiz gerekiyor.
God is certain to send His servants against them who will make them suffer much for their corruption in fulfilment of His firm warning and in accordance with His law which never fails. We need only wait and see this take place.
Sûre, bu bölümü, inkâr edenlerin ahirette yaşayacakları kaderi belirleyerek sona erdirir. Bu, yeryüzünde fesat çıkaranların da maruz kalacağı kaderin aynısıdır: "Şüphesiz Biz, cehennemi kâfirler için bir hapishane kıldık." (Âyet 8) Onlar kuşatılmış olacak, kaçıp kurtulamayacaklardır. Üstelik cehennem, hepsini içine alacak kadar geniştir.
The sūrah concludes this episode by defining the destiny the unbelievers will suffer in the hereafter. It is the same destiny as will be suffered by those who spread corruption: “Indeed We have made hell a place of confinement for the unbelievers.” (Verse 8) They will be surrounded, unable to escape. Furthermore, it is large enough to contain them all.