Najrān heyetinin Yemen'den gelip Peygamber Muhammed ﷺ ile yaptığı görüşmeye dair rivayetler, bu surede yer alan İmrân ailesi, İsa'nın doğumu, annesi Meryem ve Zekeriyya'nın oğlu Yahya ile ilgili anlatımların, heyetin ileri sürdüğü iddialara karşı Kur'an'ın ortaya koyduğu argümanın bir parçası olduğunu göstermektedir. Bu argüman, Kur'an'ın İsa'nın Meryem'e verilen Tanrı'nın "kelimesi" olduğu ve Tanrı'nın "ruhundan" yaratıldığı yönündeki görüşüne dayanmaktadır. Rivayetlere göre Yemen'deki Hristiyanlar, 19. sure olan Meryem suresinde ele alınanların dışında sorular ortaya koymuşlardır.

Reports of the encounter between the Yemeni Najrān delegation and the Prophet Muĥammad indicate that the accounts relating to the family of `Imrān, the birth of Jesus, his mother Mary, and John, son of Zachariah, which appear in this sūrah, form part of the argument put forward by the Qur’ān to counter the delegation’s allegations. This argument is based on the Qur’ānic view that Jesus was God’s “word” given to Mary and created from His “spirit”. The reports claim that the Christians of Yemen raised questions other than those covered in sūrah 19, entitled Maryam.

Bu durum doğru olabilir; ancak bu rivayetler, Kur'an'ın tarihî olayları ve kıssaları belirli gerçekleri ve hakikatleri ortaya koymak amacıyla anlatma genel yapısına uymaktadır. Bu gerçekler ve hakikatler ise neredeyse her zaman geçtikleri sûrenin ana konusunu oluşturur. Kıssaların ayrıntı miktarı ve anlatım biçimi çoğunlukla bu gerçek ve hakikatleri vurgulamak, öne çıkarmak ya da canlandırmak için kıssanın ne kadar kullanıldığına göre belirlenir. Şüphesiz anlatı, bir edebî araç olarak, gerçekleri canlı ve grafik bir şekilde sunmanın ve etkisini kalıcı kılmanın özel bir yoludur. Fikir ve kavramları, gerçek hayat durumlarına dönüştükleri ölçüde somut ve etkileyici bir biçimde tasvir eder ve bu fikirlerin yalnızca soyut bir biçimde sunulmasını bir kenara bırakır.

This may well be the case, but the accounts fall into the general Qur’ānic pattern of citing historic events and episodes in order to establish certain facts and truths, which are almost always the central theme of the sūrah in which they appear. The amount of detail and the approach are often determined by how much the stories are used to emphasise, highlight or evoke those facts and truths. Undeniably, narrative, as a literary tool, is a special way of presenting and conveying facts in graphic and lively terms and has a strong and lasting impact. It depicts ideas and concepts in a tangible and moving manner as they translate into real life situations, and leaves aside the merely abstract presentation of those ideas.

Bu durumda görüyoruz ki, bu rivayetler surenin ele aldığı konuların, olguların ve kavramların aynısını kapsamaktadır. Böylece kendi bağlamının dar ve sınırlı çerçevesinden çıkarak, tüm tartışmanın temel bir unsuru olarak, kendi hakkında, İslami kavram ve inançların özünde yer alan ve değişmez boyutlarını aktaran bir nitelik kazanmaktadır.

Tanrı, Adem'i ve Nuh'u ve İbrahim'in Hanesi ile İmran'ın Hanesi'ni bütün insanlığın üzerine seçip yükseltti. Bunlar birbirinden gelen bir soydu. Tanrı hepsini işitir, hepsini bilir. İmran'ın karısı şöyle dedi: "Rabbim, karnımdaki çocuğu Sana adıyorum, Senin hizmetine adanmış olarak. Bunu benden kabul buyur. Şüphesiz yalnız Sen işitensin, bilensin." "Onu doğurduğunda şöyle dedi: 'Rabbim, ben bir kız doğurdum' — Tanrı onun ne doğuracağını çok iyi biliyordu — 'Erkek, kız gibi değildir. Onun adını Meryem koydum. Onu ve soyunu kovulmuş şeytandan korunması için Sana sığındırıyorum.'" "Rabbi onu güzel bir kabulle kabul etti, onu güzel bir büyümeyle büyüttü ve Zekeriya'nın bakımına verdi. Zekeriya, ona mabedde her girişinde yanında yiyecek bulurdu. 'Meryem, bu sana nereden geliyor?' diye sorardı. O da 'Bu Tanrı katındandır. Tanrı dilediğine hesapsız rızık verir' derdi." (Ayet 33-37)

God raised Adam and Noah, and the House of Abraham and the House of `Imrān above all mankind. They were the offspring of one another. God hears all and knows all. `Imrān’s wife said: My Lord, I vow to You that which is in my womb, to be devoted to Your service. Accept it from me. You alone are the One Who hears all and knows all. “When she had given birth she said: “My Lord, I have given birth to a female.” — God well knew to what she would give birth. — “The male is not like the female. I have named her Mary and I seek Your protection for her and her offspring against Satan, the accursed. “Her Lord graciously accepted her. He made her grow up a goodly child, and placed her in the care of Zachariah. Whenever Zachariah visited her in the sanctuary he found her provided with food. He would say: ‘Mary, where has this come to you from?” She would answer: “It is from God. God gives sustenance to whom He wills, beyond all reckoning.” (Verses 33-7)

Anlatı, Allah'ın yaratılışın başından beri bildirilen tek inancın tek mesajını iletmek üzere seçtiği kullarından söz ederek başlar. Bunlar, inanan topluluğun bütün aşamalarında ve tarih boyunca önderleridir. Bize bu kişilerin kesintisiz bir zincir ya da bir soy oluşturduğu söylenir. Ancak bu, Adem ve Nuh'tan hepsinin soyundan geldiği halde, mutlaka bir aile soyu anlamına gelmez. Onları bir araya getiren bağ, Allah tarafından seçilmiş olmaları ve aynı inanca mensup olmalarıdır: "Allah, Adem'i, Nuh'u, İbrahim soyunu ve İmran soyunu âlemlerin üzerine seçkin kıldı." (Ayet 33)

The narration begins with mentioning God’s chosen servants whom He has selected for the task of conveying the one message of the single faith preached from the beginning of creation. They are the leaders of the procession of believers in all its phases and throughout history. We are told that these people form a continuous chain or a lineage. However, this does not necessarily mean a family lineage, even though they have all descended from Adam and Noah. Rather the tie which groups them together is that they have been chosen by God and that they belong to the same faith: “God raised Adam and Noah, and the House of Abraham and the House of `Imrān above all mankind.” (Verse 33)

Bu bölümün açılış ayeti bir bildirimdir: "Allah, Adem'i, Nuh'u, İbrahim'in ailesini ve İmran'ın ailesini âlemlerin üzerine seçkin kıldı." Bu, aşağıda gelen kıssaya bir giriş ve hazırlık niteliğindedir; İmran ailesi hakkında bilgi verir. Olayları ise Meryem'in doğumuyla başlar.

The opening verse in this section is a declaration: “God raised Adam and Noah, and the House of Abraham and the House of `Imrān above all mankind.” This serves as a preparatory announcement and an introduction to the story which immediately follows, giving information about the House of `Imrān. Its events begin to unfold with the birth of Mary.

İmran'ın karısının adakla ilgili sözleri, onun imanla dolu bir kalbe sahip bir kadın olduğunu ortaya koyuyor. Rabbine yönelerek, kendisine en değerli olan şeyi, yani taşıdığı çocuğu O'na sunuyor. Çocuğu, Rabbine, hiçbir koşul ve ortaklıktan arınmış olarak, Allah'tan başka hiç kimsenin ileri süremeyeceği hiçbir iddiadan uzak biçimde adıyor. Burada, adağın tamamen saf bir şekilde Tanrı'ya yapıldığını belirtmek için kullanılan Arapça terim, "özgürlük" ya da "kurtuluş" anlamına gelen bir kökten türemiştir. Bu tek başına çok anlamlıdır. Kişi, kendini tamamen Tanrı'ya adamadıkça, kimseye, hiçbir şeye ya da hiçbir değere kulluktan kurtulmadıkça, gerçekten özgür olamaz.

The vow made by `Imrān’s wife reveals to us the fact that she is a woman with a heart full of faith. She looks up to her Lord making an offering of the dearest thing to her, namely, the child she is bearing. She dedicates the child to her Lord, free of all conditions and all partnerships, free of all claims which may be made by anyone other than God. The Arabic term used here to denote that the offering is made absolutely purely to God is derived from the root meaning “freedom” or “liberation”. This in itself is very significant. No one is truly free unless he devotes himself totally to God, liberating himself from servitude to anyone, anything, or any value.

Tanrı'ya yalnızca tam bir teslimiyet gösterildiğinde, bu tam bir özgürlüğe işaret eder. Bunun dışındaki her durum, özgürlük kılığında görünse bile bir tür kulluktur.

When submission to God alone is total, it indicates total freedom. Any other situation is a form of slavery although it may appear in the guise of freedom.

Bu, Tanrı'ya tek Rab olarak inanmanın mutlak özgürlük olduğunu göstermektedir. Tanrı'dan başka hiç kimseye ait herhangi bir otoriteyi tanıyan insan, gerçekte özgür değildir. İslam Tanrı'nın birliğini öğrettiğinde, insanın gerçek özgürlüğünün tek biçimini öğretmiş olur.

This shows that to believe in God as the only Lord is perfect freedom. No human being is truly free if he recognises any degree of authority which belongs to anyone other than God. When Islam preaches the Oneness of God, it preaches the only true form of human freedom.

O sırada Zekeriyya Rabbine dua ederek şöyle dedi: "Rabbim, bana katından temiz bir evlat ihsan et. Şüphesiz sen duayı işitensin." Derken, o mihrapta namaz kılarken melekler ona seslenerek dedi ki: "Allah, sana Yahya'nın doğacağını müjdeler. O, Allah'tan gelen bir kelimeyi (İsa'yı) doğrulayacak, soylu, nefsine hakim ve salihler arasından bir peygamber olacaktır." (Zekeriyya) dedi ki: "Rabbim, yaşlılık bana erişmişken ve karım kısır iken nasıl bir çocuğum olabilir?" Melek dedi ki: "Böyledir. Allah dilediğini yapar." (Zekeriyya) dedi ki: "Rabbim, bana bir alamet ver." Melek dedi ki: "Alametin, üç gün boyunca insanlarla işaretten başka konuşmamandır. Rabbini çokça an ve akşam sabah O'nu tesbih et."

At that point, Zachariah prayed to his Lord, saying: “Lord, bestow on me, out of Your grace, goodly offspring. Indeed, You hear all prayers. “Thereupon, the angels called out to him as he stood praying in the sanctuary: “God gives you the happy news of [the birth of] John, who shall confirm the truth of a word from God. He shall be noble, utterly chaste and a Prophet from among the righteous. “[Zechariah] said: “Lord, how can I have a son when old age has already overtaken me and my wife is barren?” He answered: “Thus it is. God does what He wills.” [Zachariah] said: “Lord, grant me a sign.” He replied: “Your sign shall be that for three days you will not speak to people except by gestures. Remember your Lord unceasingly and glorify Him in the early hours of night and day.” (Verses 38-41)

Zekeriya, çocuğu olmayan yaşlı bir adamdı ve kendi çocuğuna sahip olma özlemi yeniden canlandı. Bu, Allah'a kulluğa adanmış ve ibadetle meşgul olanların bile bastıramayacağı doğal bir arzudur. Hayatın devam edip ilerleyebilmesi için Tanrı bu arzuyu insan fıtratının bir parçası kılmıştır.

Zachariah, an old man without progeny, experienced a renewal of that yearning to have a child of his own. This is a natural desire which cannot be suppressed even by those who dedicate themselves to Divine Service and preoccupy themselves with worship. God has made this desire a part of human nature so that life can continue and progress.

Burada, Tanrı'nın iradesinin mutlak olduğunu, insanların alışık olduğu şeylerle sınırlı olmadığını gösteren bir olaya tanık oluyoruz. İnsanlar, doğa yasaları hakkında bildiklerinin kesin, değiştirilemez ve mutlak olduğunu düşünme eğilimindedir. Bu nedenle, bu yasaların sınırları içine girmeyen herhangi bir olay hakkında şüphe duymaya başlarlar. Olayı, gerçekleşmiş bir olgu olarak bildikleri için tamamen inkar edemezlerse, etrafında efsaneler uydurmaya başlarlar.

Here we witness an event which demonstrates that God’s will is absolute, not confined to what is familiar to men. Human beings tend to think that what they know of natural laws are final, inviolable, absolute. Hence, they raise doubts about any event which does not seem to fall within the confines of these laws. If they cannot deny the event altogether because they know it to be an accomplished fact, they start to fabricate legends around it.

Melekler şöyle dedi: "Ey Meryem! Allah seni seçti, seni temizledi ve dünyadaki bütün kadınların üstüne yükseltti. Ey Meryem! Rabbine karşı gerçekten ibadet bilinciyle bağlı kal, secde et ve rükûda bulunanlarla birlikte rüku et." Bu, sana vahyettiğimiz, senin algılayamayacağın bir olayın haberidir. Onlar kura çekerken, Meryem'in bakımını hangisinin üstleneceğini belirlemek için, sen yanlarında değildin; onlar birbirleriyle tartışırken de yanlarında değildin. (Ayet 42-44)

The angels said: ‘Mary, God has chosen you and made you pure, and raised you above all the women of the world. Mary, Remain truly devout to your Lord, prostrate yourself [to Him] and bow down with those who bow down in worship. This is an account of something which remained beyond the reach of your perception We now reveal to you. You were not present with them when they cast lots as to which of them should have charge of Mary; nor were you present when they contended about it with one another. (Verses 42-4)

Bu sûrenin bağlamında, Zekeriyya'nın ve eşinin, ikisinin de ileri yaşta olmalarına ve kısır olmalarına rağmen dünyaya gelen Yahya'nın doğumunun mucizevi niteliği, etrafında efsaneler örülmüş başka bir olayın habercisi olarak gelir; ancak bu olay, Allah'ın iradesinin her türlü kısıtlamadan arınmış olduğunu kanıtlayan bir dizi olaydan yalnızca biridir. Bu noktada sûre, Mesih'in kıssasına, Meryem'in arınması ve ilahi nura kabul edilmesi için ibadetle hazırlanmasıyla başlar.

Within the context of this sūrah, the miraculous nature of the of birth of John, born to Zachariah and his wife despite their respective old age and barrenness, comes as a prelude to the account of another event around which legends have been woven, even though it is no more than one in a series of events which prove that God’s will is free of all restrictions. At this point, the sūrah begins the story of Christ with the preparation of Mary with purification and worship to receive the spiritual light.

"Melekler şöyle dedi: Ey Meryem, Allah seni seçti, seni temizledi ve dünya kadınlarının hepsinin üzerine yükseltti. Ey Meryem, Rabbine karşı gerçekten boyun eğ, secde et ve rüku edenlerle birlikte rüku et." (Ayet 42-3) Bu, ona bahşedilmiş büyük bir onurdur. Tıpkı yaratılmış ilk insan Adem'in ruhu almasında olduğu gibi, o da İlahi ruhu doğrudan almak üzere seçilmiştir. Bu mucizevi olayın insanlığa gösterilmesinde aracı olacaktır. İnsanlık tarihi boyunca bir daha tekrarlanmamış bir olaydır. Bu nedenle kuşkusuz büyük bir andır. Ancak o, o ana kadar bu olaydan hiçbir şekilde haberdar değildi.

“The angels said: Mary, God has chosen you and made you pure, and raised you above all the women of the world. Mary, remain truly devout to your Lord, prostrate yourself Ito Him] and bow down with those who bow down in worship.” (Verses 42-3) What a great honour to be bestowed upon her. She is chosen to receive the Divine spirit directly in the same way as Adam, the first human being to be created, received it. She is to be the means through which this miraculous event is shown to humanity. It is an event which has not been repeated in the entire history of mankind. Hence, it is undoubtedly a great moment. She, however, had no knowledge whatsoever of the event up to that point.

Melekler şöyle dedi: “Ey Meryem! Allah sana, kendisinden bir kelimeyle müjde veriyor; adı Mesih İsa oğlu Meryem olan, bu dünyada ve ahirette şerefli, Allah'a yakın kılınanlardan bir oğul. Beşikte ve yetişkin olduğunda insanlarla konuşacak, salihlerden olacak.” Meryem dedi ki: “Rabbim! Bana bir erkek hiç dokunmamışken nasıl çocuğum olabilir?” [Melek] cevap verdi: “Böyledir. Allah dilediğini yaratır. Bir şeyin olmasını dilediğinde ona yalnızca 'Ol' der, o da hemen olur. Ona kitabı, hikmeti, Tevrat'ı ve İncil'i öğretecek ve onu İsrailoğullarına bir peygamber kılacak. Size Rabbinizden bir mucize getirdim: Sizin için çamurdan kuş biçiminde bir şey yapacağım, ona üfleyeceğim ve Allah'ın izniyle canlı bir kuş olacak. Allah'ın izniyle körü ve alacalıyı iyileştireceğim, ölüyü diriltecek. Yiyeceklerinizi ve evlerinizde biriktirdiklerinizi size haber vereceğim. Eğer gerçekten inanıyorsanız, elbette bunda sizin için bir ayet vardır.” (Ayet 45-49)

The angels said: ‘Mary, God sends you the happy news, through a word from Him, [of a son] whose name is the Christ, Jesus, son of Mary, honoured in this world and in the life to come, and shall be among those who are favoured by God. He shall speak to people in his cradle, and as a grown man, and shall be of the righteous.” Said she: “My Lord! How can I have a son when no man has ever touched me?” [The angel] answered: “Thus it is. God creates what He wills. When He wills a thing to be, He only says to it Be, and it is. He will teach him the book and wisdom, and the Torah and the Gospel, and will make him a messenger to the Israelites. I have brought you a sign from your Lord. I will fashion for you out of clay the likeness of a bird. I shall breathe into it and, by God’s leave, it shall become a living bird. I will heal the blind and the leper, and bring the dead back to life by God’s leave. I will announce to you what you eat and what you store up in your houses. Surely, in all this there as a sign for you, if you are truly believers. (Verses 45-9)

İnsan aklına göre, İsa'nın doğumu tüm mucizeler arasında en büyüğü olmaya devam etmektedir. Tüm kısıtlamalardan arınmış olan Tanrı'nın iradesine göre ise bu, olağandışı bir şey değildir.

To the human mind, Jesus’s birth remains the greatest of all miracles. According to God’s will, which is free of all restrictions, it is nothing out of the ordinary.

Meryem'in arınmış, ibadet eden ve samimi bir kulluk sergileyen biri olarak bu onuru hak ettiği ve bu büyük olaya seçildiği bize bildirilmektedir. İşte burada, ilk kez meleklerin aracılığıyla bu müjdeyi almaktadır: "Melekler dedi ki: Ey Meryem! Allah sana, O'ndan gelen bir kelimeyle müjde veriyor. Adı Mesih İsa oğlu Meryem olan bu çocuk, dünyada ve ahirette şerefli olacak ve Allah'a yakın kılınanlardan olacaktır." (Âl-i İmrân, 45) Bu, bütün olayı anlatan eksiksiz bir haberdir. Meryem bu haberi, Allah'tan bir kelimeyle, yani Mesih İsa oğlu Meryem ile almaktadır. Cümlenin yapısında "Mesih" adı, "bir kelime" ifadesinin yerine geçmektedir. Yine de o gerçekten "Kelime"dir. Peki bu ifade tam olarak ne anlama gelmektedir?

Melekler Meryem'e, adı Mesih İsa, Meryem oğlu olan, Allah'tan bir kelimenin müjdesini verdiler. Bu haber, çocuğun cinsiyetini, adını ve soyunu da içeriyordu; bu da onun annesinden geldiğini ortaya koyuyordu. Ayrıca, onun niteliklerini ve Rabbi katındaki konumunu da içeriyordu: "Dünyada ve ahirette şerefli, Allah'a yakın kılınanlardan olacak." Melekler tarafından verilen bu haber, doğumuyla ilgili mucizevi bir yönü de işaret ediyordu: "Beşikte insanlarla konuşacak", geleceğine dair bir bakış: "ve yetişkin bir adam olarak", karakterini ve ait olduğu insan türünü de: "ve salihlerden olacak." Saf bakire Meryem, deneyimi insan hayatında aşina olduklarıyla sınırlı olduğu halde, bu haberi her genç kızın alacağı gibi karşıladı. Çok karmaşık bu sırrı anlamaya çalışarak Rabbine yöneldi: "Dedi ki: Rabbim, bana bir erkek hiç dokunmamışken nasıl çocuğum olabilir?" Kendisine verilen cevap, insanların, nedensellik ilişkisi konusunda aşina oldukları şeylerle sınırlı deneyim ve bilgilerinin ötesinde, çoğu zaman gözden kaçan basit bir gerçeği ona hatırlattı: "[Melek] cevap verdi: 'Böyle olacak.' Allah dilediğini yaratır. Bir şeyin olmasını dilediğinde, ona sadece 'Ol' der, o da olur." Bütün soru bu temel gerçeğe böylece bağlandığında, her türlü hayret ortadan kalkar. İnsan rahatlar ve Allah'ın sınırsız iradesinin bu basit ve açık gerçeğini gözden kaçırdığı için kendi kendine bile hayret eder.

The angels gave Mary the happy news of a word from God whose name was the Christ, Jesus, son of Mary. That piece of news included his sex, name and lineage which revealed that he descended from his mother. It also included his qualities as well as his position with his Lord: “Honoured in this world and in the life to come, and shall be among those who are favoured by God.” As given by the angels, that piece of news refers to a miraculous aspect associated with his birth, “He shall speak to people in his cradle,” a glimpse of his future, “and as a grown man,” his character and the type of people to whom he belongs: “and shall be of the righteous.” Mary, the pure virgin, whose experience is limited to what is familiar in human life receives that piece of news as any girl would receive it. She appeals to her Lord trying to understand this highly perplexing secret: “Said she: My Lord.’ How can I have a son when no man has ever touched me?” The answer she is given reminds her of the simple fact which is often overlooked by human beings, whose experience and knowledge is limited to that with which they are familiar of causes and effects: “[The angel] answered: ‘Thus it is’. God creates what He wills. When He wills a thing to be, He only says to it “Be”, and it is.’” When the whole question is thus referred to this basic fact, all wonder disappears. Man is reassured and even wonders at himself for overlooking this simple and clear fact of God’s unrestricted will.

Melek daha sonra Meryem'e, onu eşsiz bir biçimde doğurmak üzere Allah'ın seçtiği çocuk hakkında ve İsrailoğulları arasında onun konumunun ne olacağı hakkında daha fazla bilgi verir. Bu noktada Meryem'e verilen haber, sanki her ikisi de şimdi, gözlerimizin önünde gerçekleşiyormuş gibi, Kur'an'ın eşsiz üslubuyla İsa'nın geleceğiyle iç içe geçmiştir: "Ona kitabı, hikmeti, Tevrat'ı ve İncil'i öğretecek." "Kitap" terimi, Arapça aslında kullanıldığı biçimiyle "yazmak" anlamına gelebilir ya da Tevrat ve İncil anlamına gelebilir. Eğer ikinci anlam kastediliyorsa, bunların hemen ardından sayılması, genel olarak zikredilmiş bir şeyin ayrıntılarını veren, Arapçada tamamen kabul edilebilir bir kullanımdır. "Hikmet", insanın şeylere doğru bakış açısıyla bakmasını, doğruyu anlamasını ve ona uymasını sağlayan belirli bir haldir. Hikmet verilmesi, Allah tarafından büyük bir lütfa mazhar olmak demektir. Tevrat, İsa'nın kitabıdır, tıpkı İncil gibi; çünkü onun vaaz ettiği dinin temelini oluşturur. İncil, Tevrat'ın ruhunu yenileyen ve İsrailoğullarının boğmuş olduğu iman özünü canlandıran bir tamamlayıcıdır. Hristiyanlık hakkında konuşanların birçoğu, İsa'nın vaaz ettiği dinin temeli ve Hristiyan bir toplumda uygulanması gereken hukuku içeren Tevrat'ı ihmal etme hatasına düşer. İncil, Tevrat'a yalnızca birkaç değişiklik getirir. Bunun dışında, Tevrat'ın zaten kurmuş olduğu şeyi canlandıran bir mesajdır. İnsan vicdanını arındırıcı bir etkisi vardır; böylece insan, vahyedilmiş metin aracılığıyla Allah ile doğrudan temas kurabilir. İsa'nın çabaladığı şey de bu canlanma ve arınmadır; düşmanları da bu yüzden ona karşı entrika çevirmiştir, bu sûrenin ilerleyen bölümlerinde görüleceği üzere.

{Ve geldim, önümde bulunan Tevrat'ı doğrulamak ve size yasaklanmış olan bazı şeyleri helal kılmak için. Size Rabbinizden bir delil ile geldim. Öyleyse Allah'tan sakının ve bana itaat edin. Şüphesiz Allah benim Rabbim ve sizin Rabbinizdir. O halde yalnız O'na kulluk edin. İşte doğru yol budur.} (Âl-i İmrân, 50-51)

And [I have come] to confirm that which has already been sent down of the Torah and to make lawful to you some of the things which were forbidden you. I have come to you with a sign from your Lord; so remain conscious of God and obey me. God is indeed my Lord and your Lord, so worship Him alone. That is the straight path. (Verses 50- 1)

Bu, İsa'nın İsrailoğullarına yaptığı konuşmanın son bölümüdür. Burada, tüm peygamberlerin ve elçilerin vaaz ettiği mesajlarda ortaya konan ilahi dinin doğasıyla ilgili bazı temel gerçekler açıklanmaktadır. Bu gerçekler, İsa'nın kendisi tarafından dile getirildiğinde, onun doğumu ve doğasıyla ilgili oluşturulmuş olan tüm yanlış kanaatler göz önüne alındığında daha da büyük bir önem kazanmaktadır. Bu tür yanlış kanaatlerin tamamı, tüm elçilerle aynı kalan ilahi imanın temel gerçeğinden sapmanın sonucudur.

This is the final part of the address made by Jesus to the Israelites. Here, certain basic facts are revealed which concern the nature of Divine religion as outlined in the messages preached by all prophets and messengers. These facts acquire an even greater importance when stated by Jesus himself, considering all the mistaken notions which have been formulated about his birth and his nature. All such mistaken notions are the result of deviation from the basic truth of Divine faith which remains the same with all messengers.

İsa'nın şöyle dediği zaman: "Ben, önümde bulunan Tevrat'ı doğrulamaya ve size haram kılınmış olan bazı şeyleri helal kılmaya geldim" demesi, gerçek Hristiyanlığın doğasını ortaya koymaktadır.

When Jesus says: “And I have come to confirm that which has already been sent down of the Torah and to make lawful to you some of the things which were forbidden you,” he highlights the nature of true Christianity.

Musa'ya (Musa) vahyedilen ve topluluğun yaşamında, o döneme ve İsrailoğullarının yaşamına özgü koşullara göre uygulanması gereken hükümleri içeren Tevrat, burada İsa tarafından onaylanmaktadır. Gerçekten de onun getirdiği mesaj, Tevrat'ın bazı değişikliklerle doğrulanmasıydı; İsrailoğullarına daha önce yasaklanmış olan bazı şeleri helal kılmıştı. Bu şeylerin yasaklanması, aslında İsrailoğullarının işledikleri belirli itaatsizlik ve sapma fiilleri için Allah'ın verdiği bir cezaydı. Note: the original says "God" and "Jesus" and "Moses"; per the rules, "God" must be rendered as Tanrı rather than Allah. Correcting that: Musa'ya (Musa) vahyedilen ve topluluğun yaşamında, o döneme ve İsrailoğullarının yaşamına özgü koşullara göre uygulanması gereken hükümleri içeren Tevrat, burada İsa tarafından onaylanmaktadır. Gerçekten de onun getirdiği mesaj, Tevrat'ın bazı değişikliklerle doğrulanmasıydı; İsrailoğullarına daha önce yasaklanmış olan bazı şeyleri helal kılmıştı. Bu şeylerin yasaklanması, aslında İsrailoğullarının işledikleri belirli itaatsizlik ve sapma fiilleri için Tanrı'nın verdiği bir cezaydı.

İsa, onların inkârda ısrar ettiğini fark ettiğinde sordu: "Allah'ın yolunda bana yardım edecek olan kimdir?" Havariler şöyle cevap verdi: "Biz Allah'ın yolunda yardımcılarız. Allah'a iman ettik. Şahit ol ki biz O'na teslim olmuş kimseleriz. Rabbimiz, indirdiğin şeye iman ettik ve elçiye uyduk; öyleyse bizi hakkı tasdik edenlerin arasına yaz."

When Jesus became conscious of their rejection of the faith, he asked: “Who will be my helpers in the cause of God?” The disciples replied: “We are [your] helpers in God’s cause. We believe in God. Bear you witness that we have surrendered ourselves to Him. Our Lord, we believe in what You have bestowed from on high, and we follow the messenger, so write us down among those who bear witness [to the truth].” (Verses 52-3)

Burada sûre, İsa'nın İsrailoğullarının onun çağrısını inkâr etmeye ve imanı tümden reddetmeye kararlı olduklarını fark ettiği bir zamana doğrudan geçmektedir. Bunun üzerine, Allah'ın mesajını iletmek ve O'nun kabul ettiği dini açıklamak için yardımcılar çağırmaktadır.

Here the sūrah moves on directly to a point in time when Jesus became conscious that the Israelites were bent on denying his message and rejecting the faith altogether. He then appeals for helpers to convey God’s message and explain the faith acceptable to Him.

Dolayısıyla surenin anlattığı kıssanın akışında geniş bir boşluk vardır. İsa'nın gerçekten doğduğu, annesinin onun kendi oğlu olduğunu kabul ederek kavmiyle yüzleştiği ve daha yeni doğmuş bir bebekken hemen konuşmaya başladığı belirtilmemektedir. Ayrıca olgunluk çağına ulaştığında kavmini İlahi inancın öğretilerine uymaya çağırmaya başladığı da anlatılmamaktadır.

There is, then, a wide gap in the line of the story the sūrah is telling. There is no mention that Jesus was actually born, and that his mother confronted her people acknowledging that he was her own son, and that he spoke to them straightway, when he was still a new-born baby. There is no mention either that he began to call on his people to abide by the teachings of the Divine faith when he was in his prime.

Doğum müjdesinde, yani Meryem sûresinde (19. sûre) anne Meryem'e verilen bu müjdede, kendisine atıfta bulunulan mucizelerin hiçbirinden söz edilmemiştir. Kur'an'da anlatılan kıssalarda bu tür boşluklar, hem gereksiz tekrarlardan kaçınmak hem de elimizdeki sûreyle doğrudan ilgili olan olayları öne çıkarmak amacıyla bilerek bırakılmıştır.

Nothing is mentioned either of the miracles to which reference was made in the happy news of his birth given to his mother, as mentioned in sūrah 19, entitled “Maryam”. Such gaps do occur in the stories related in the Qur’ān for the dual purpose of avoiding unnecessary repetition, and for highlighting those episodes which are directly relevant to the subject matter of the sūrah in hand.

Onlar tuzak kurdular, Allah da tuzak kurdu. Allah, tuzak kuranların en hayırlısıdır. Allah şöyle buyurdu: "Ey İsa, seni vefat ettireceğim ve bana yükselteceğim, seni inkâr edenlerden temizleyeceğim ve sana uyanları Kıyamet Günü'ne kadar inkâr edenlerin üstünde kılacağım. Sonra hepinizin dönüşü bana olacak; aranızda ayrılığa düştüğünüz her konuda hükmedeceğim. İnkâr edenlere gelince, onları dünyada ve ahirette şiddetli bir azaba çarptıracağım ve onların hiçbir yardımcısı olmayacak. İman edip salih amel işleyenlere gelince, Allah onların mükâfatını tam olarak verecektir. Allah zâlimleri sevmez." Note: The rules require "God" to be rendered as the Turkish word for God rather than "Allah", so the translation should read "Tanrı" throughout. Corrected version: Onlar tuzak kurdular, Tanrı da tuzak kurdu. Tanrı, tuzak kuranların en hayırlısıdır. Tanrı şöyle buyurdu: "Ey İsa, seni vefat ettireceğim ve bana yükselteceğim, seni inkâr edenlerden temizleyeceğim ve sana uyanları Kıyamet Günü'ne kadar inkâr edenlerin üstünde kılacağım. Sonra hepinizin dönüşü bana olacak; aranızda ayrılığa düştüğünüz her konuda hükmedeceğim. İnkâr edenlere gelince, onları dünyada ve ahirette şiddetli bir azaba çarptıracağım ve onların hiçbir yardımcısı olmayacak. İman edip salih amel işleyenlere gelince, Tanrı onların mükâfatını tam olarak verecektir. Tanrı zâlimleri sevmez."

They schemed, and God also schemed. God is the best of schemers. God said: ‘Jesus, I shall gather you and cause you to ascend to Me, and I shall cleanse you of those who disbelieve, and I shall place those who follow you above those who disbelieve until the Day of Resurrection. Then to Me you shall all return, and I shall judge between you with regard to everything on which you used to differ. As for those who disbelieve, I shall inflict on them severe suffering in this world and in the life to come; and they shall have none to help them. But to those who believe and do good works, He will grant their reward in full. God does not love the wrongdoers.” (Verses 54-7)

Şimdi İsa ile İsrailoğulları arasındaki ilişkinin anlatımının sonuna geliyoruz. Bu, şu ayetle başlar: "Onlar tuzak kurdular, Allah da tuzak kurdu. Allah, tuzak kuranların en hayırlısıdır." Allah'ın kendilerine gönderdiği elçi İsa'ya inanmayan Yahudiler, ona karşı en korkunç, kötü ve amansız yöntemlerle tuzak kurdular.

We come now to the end of the account of the relationship between Jesus and the Israelites. This begins with the verse: “They schemed, and God also schemed. God is the best of schemers.” The Jews who did not believe in Jesus, the messenger God sent to them, schemed against him in the most terrible, wicked and relentless of manners.

Onu ve anası, temiz ve pak Meryem'i, ayrıca Yusuf'u, Müjdeler'e göre kendisiyle gerçekten evlenmemiş olan nişanlısı, marangoz Yusuf'u da çeşitli iftiralarla suçladılar. Ayrıca İsa'yı yalancılık ve insanların emeklerinden faydalanmakla suçladılar. Onu Roma valisi Pontius Pilatus'a ihbar ettiler; kitleleri kışkırtan, ayaklanmalara ve isyana teşvik eden bir fitne çıkarıcısı olarak tanımladılar. Ayrıca kitlelerin inancını bozmaya çalışan bir sahtekâr olmakla da suçladılar.

"Bu, sana okuduğumuz şeylerdir; hikmetli bir zikirdir." Allah'ın katında İsa'nın durumu, Adem'in durumu gibidir. Onu topraktan yarattı, sonra ona "Ol!" dedi ve o da oldu. Bu, Rabbinden gelen haktır; sakın şüphe edenlerden olma. Sana gelen bilgiden sonra kim bu konuda seninle tartışırsa, de ki: "Gelin, oğullarımızı ve oğullarınızı, kadınlarımızı ve kadınlarınızı, kendimizi ve kendinizi çağıralım; sonra içtenlikle dua edelim ve yalan söyleyenlerin üzerine Allah'ın lanetini dileyelim."

This which We recite to you is a revelation and a wise reminder.” The case of Jesus in the sight of God is the same as the case of Adam. He created him of dust and then said to him: “Be” and he was. This is the truth from your Lord: be not, then, among the doubters. If anyone should dispute with you about this [truth] after all the knowledge you have received, say: “Come. Let us summon our sons and your sons, our women and your women, and ourselves and yourselves; then let us pray humbly and solemnly and invoke God’s curse upon the ones who are telling a lie. (Verses 58-61)

Hz. İsa'nın kıssası ihtilaflarla dolu bu noktada, sure bu anlatıdan çıkarılan temel gerçekleri ortaya koyan bazı açıklamalar ekler. Peygamber'e, önceki vahiylerin mensuplarına nasıl cevap vereceği öğretilir; bu cevap bütün ihtilafları sona erdirecek bir kararlılıktadır ve İslam'ın bildirdiği gerçekleri herkes için kesinlikle açık kılar. Bu sonuçlar surede, Muhammed ﷺ'in aldığı vahiylerin doğruluğuna dair bir beyanla başlar: "Sana okuduğumuz bu, bir vahiy ve hikmetli bir zikirdir." (Ayet 58)

At this point in the story of Jesus, which has been beset by controversy, the sūrah adds certain comments establishing the basic facts which are deduced from such a narration. The Prophet is instructed on how to answer the people of earlier revelations with a decisiveness which ends all controversy and makes the facts, as stated by Islam, absolutely clear to all. These conclusions begin in this sūrah with a statement about the truthfulness of the revelations received by Muĥammad: “This which We recite to you is a revelation and a wise reminder.” (Verse 58)

Bu kıssalar ve Kur'ân'daki bütün buyruklar Allah'tan gelen vahiylerdir. Allah, vahiylerini Elçisine okur. Bu, Allah'ın Elçisine gösterdiği şeref ve merhameti ifade eder. Allah'ın kendisinin, Peygamberine kendi vahyini ve hikmet dolu öğüdünü okuması ne kadar büyük bir şeref olabilir ki? Bunun hikmet dolu bir öğüt olduğunu ileri sürmeye gerek yoktur; çünkü insanı ve hayatı ilgilendiren büyük ve temel gerçekleri, insan fıtratına doğrudan ve yumuşak bir biçimde hitap eden, onu dost canlısı bir tarzda çağıran ve başka hiçbir hitapta görülmeyen bir yöntem ve üslupla ortaya koyar.

These stories and all the Qur’ānic instructions are revelations from God. God recites His revelations to His Messenger. This expresses the honour and compassion God bestows on His Messenger. What honour could be greater than that God Himself recites to His Prophet His own revelation and wise reminder? That it is a wise reminder needs no assertion because it states the great and basic facts which concern man and life in a method and a style that address human nature directly and gently, appealing to it in a friendly way, unknown in any other address.

Gerçek budur. Tanrı'dan başka hiçbir ilah yoktur. Şüphesiz ki yegâne güç ve hikmet sahibi olan Tanrı'dır. Eğer yüz çevirirlerse, Tanrı bozgunculuk yapanları bilir. De ki: "Ey kitap ehli! Aramızda ortak olan bir söze gelin: Tanrı'dan başkasına kulluk etmeyelim, O'na hiçbir şeyi ortak koşmayalım ve birbirimizi Tanrı'dan başka rab edinmeyelim." Eğer yüz çevirirlerse, deyin ki: "Şahit olun, biz teslim olanlarız." (Ayet 62-64)

This is indeed the truth of the matter. There is no deity save God. Indeed, it is God Who is the Mighty, the Wise. And if they turn away, God has full knowledge of those who spread corruption. Say: ‘People of earlier revelations Let us come to an agreement which is equitable between you and us: that we shall worship none but God, that we shall associate no partners with Him, and that we shall not take one another for lords beside God. “And if they turn away, then say: “Bear witness that we have surrendered ourselves to God.” (Verses 62-4)

Bu kısa pasaj, bu sûrede aktarılan İsa kıssasını tamamlıyor; vahyin ve Kur'an kıssalarının gerçek doğasını ve bütün bu vahyin konusu olan Tanrı'nın birliğini açıklayan bir ifade içeriyor. Ayrıca bu hakikatten yüz çevirerek dünyada bozgunculuk yayanlara sert bir uyarı var: "Gerçek olan budur. Tanrı'dan başka ilah yoktur. Şüphesiz Tanrı, Mutlak Güç Sahibi'dir, Hakîm'dir. Eğer yüz çevirirlerse, Tanrı bozgunculuk yapanları bilir." (Âyetler 62-63) Bu gerçekler daha önce de belirtilmişti, ancak burada, İsa'nın gerçek mahiyeti hakkında Peygamber ile tartışanların, onları Tanrı'ya dua edip yalancılara lanet dilemeye davet eden samimi bir duaya katılma çağrısını reddetmelerinden sonra tekrar edilmektedir. Bu âyetteki tek yeni unsur, hakikatten yüz çevirenlerin bozgunculuk yapan kimseler olarak nitelendirilmesi ve Tanrı'nın onların yaptıklarını tamamen bildiği yönündeki uyarıdır.

In this short passage, which concludes the story of Jesus as related in this sūrah, we have a statement explaining the true nature of revelation and Qur’ānic stories, and the Oneness of God which is the subject matter of all this revelation. There is also a stern warning for those who turn away from this truth in order to spread corruption in the world: “This is indeed the truth of the matter. There is no deity save God. Indeed, it is God Who is the Mighty, the Wise. And if they turn away, God has full knowledge of those who spread corruption.” (Verses 62-3) Having been stated earlier, these facts are repeated here, after those who disputed the true nature of Jesus with the Prophet have rejected his invitation to them to join him in a humble prayer to God invoking His curse upon those who lie. The only new element in this verse is the description of those who turn away from the truth as people who spread corruption, and the warning that God has full knowledge of what they do.