Bu sûrenin, Kur'ân'ın hiçbir yerinde tekrarlanmayan özgün bir girişi vardır.

This sūrah has a unique opening that is not repeated anywhere else in the Qur’ān.

Bu bölümde dikkat çekici olan, "Biz farz kıldık" ifadesinin kullanılmasıdır. Bunu, surenin içerdiği her şeyin aynı şekilde benimsenmesi gerektiğine dair vurgulu bir tespit olarak anlıyoruz. Sosyal adab ve ahlak da, zorunlu cezalar gibi farz kılınmıştır. Burada şunu hatırlamamız gerekir: Bu tür adab ve ahlak insan fıtratına derinden kök salmıştır; ancak insanlar sapkın toplumsal baskılar ve kolay ayartmalar yüzünden bunları gözden kaçırma eğilimindedir. Bu yüzden Allah'ın yukarıdan indirdiği vahiy, bunları yeniden insanların gözleri önüne koyar ve bozulmamış insan fıtratının açık mantığını açıklar.

What is special is the use of the clause ‘We have ordained’. We take this to imply an emphatic assertion that people must take everything that the sūrah includes in the same way. Social manners and morality are ordained in the same way as mandatory punishments. We need to remember here that such manners and morality are deeply rooted in human nature, but people tend to overlook them because of deviant social pressures and easy temptations. Hence, the divine revelations God has bestowed from on high place them back before people’s eyes, explaining the clear logic of undistorted human nature.

Bu güçlü ve açık giriş, hemen ardından zina suçunun zorunlu cezasının bir açıklaması gelmektedir; bu korkunç suç, işleyeni ile Müslüman topluluk arasındaki bağı koparır.

This emphatic and clear opening is immediately followed with an explanation of the mandatory punishment for adultery, a ghastly crime that severs the ties between its perpetrator and the Muslim community.

Zina eden kadına ve erkeğe gelince, her birine yüz değnek vurun. Allah'ın bu hükmünü uygulamada onlara karşı merhamet duygusu sizi etkilemesin; eğer Allah'a ve ahiret gününe gerçekten inanıyorsanız. Onların cezasına bir grup mümin tanıklık etsin. Zina eden erkek, ancak zina eden bir kadınla ya da müşrik bir kadınla evlenir; zina eden kadınla da ancak zina eden bir erkek ya da müşrik bir erkek evlenir.

As for the adulteress and the adulterer, flog each of them with a hundred stripes, and let not compassion for them keep you from [carrying out] this law of God, if you truly believe in God and the Last Day; and let a number of believers witness their punishment. The adulterer couples with none other than an adulteress or an idolatress; and with the adulteress couples none other than an adulterer or an idolater.

Bu, müminlere haramdır. (Ayet 2-3)

This is forbidden to the believers. (Verses 2-3)

Bu iğrenç suçu cezalandırmada son derece ağır cezalar öngörürken İslam, bunun ardındaki doğal arzuyu göz ardı etmez. İslam, insanın bu tür doğal bir arzuyu bastırabileceğini ve bastırması gerektiğini bilmektedir. Nitekim İslam, Allah'ın insanın tabiatının bir parçası ve hayat kanunlarının bir gereği olarak verdiği, insan neslinin devamını sağlayan fizyolojik işlevlerle insanların savaşmasını da istemez. İslam yalnızca bu arzuya, bir bedeni diğerinden farksız gören ve bir yuva, hayat ortaklığı ya da aile kurma niyeti taşımayan hayvanca bir yaklaşımı reddeder. İslam, bir erkek ile bir kadın arasındaki cinsel ilişkinin, kalplerini ve ruhlarını bedensel birleşmelerine katan ince insani duygulara dayanmasını ister; böylece bu birliktelik, hayatlarını, acılarını, umutlarını ve geleceklerini paylaşan iki insanın birliği olur. Bu sayede doğacak çocuklar, birlikte bir gelecek inşa eden her iki ebeveyn tarafından yetiştirilir.

When enacting such severe punishments for this abominable offence, Islam does not overlook the natural desire behind it. Islam knows that human beings cannot and should not suppress such a natural desire. Nor does Islam wish that people should fight the physiological functions God has given them as part of their nature and part of the laws of life, ensuring the continuity of mankind. Islam only shuns an animal approach to this desire that treats one body the same as another, and which has no intention of building a home, life partnership or family. Islam wants sexual relations between a man and a woman to be based on fine human feelings that involve their hearts and souls in their physical union, so as to make it a union between two human beings sharing their lives, pains, hopes, and futures. In this way, any children will be reared by both parents building a future together.

Bu nedenle İslam zina için bu kadar ağır bir ceza öngörmüştür; zinayı insanı hayvan seviyesine indiren bir gerileme olarak görmektedir. Zina, bütün bu ince duyguları ve yüce amaçları yok eder. Zina, insanları erkeklere sadece erkek, kadınlara sadece dişi gibi davranan, bir fiziksel arzuyu rastgele bir biçimde tatmin etmeye çalışan hayvan benzeri yaratıklara dönüştürür. Bunun anlık hazzının arkasında ne yapıcı bir amaç ne de ince ve kalıcı bir sevgi vardır. Böyle ince bir duyguyu, birçok insanın tutku olarak nitelendirdiği, oysa aslında fiziksel bir arzunun bir an için ince duygu kılığına girmesinden ibaret olan anlık ve rastgele bir heyecandan ayıran şey, sürekliliktir.

This is the reason why Islam ordains such a severe punishment for adultery, considering it a setback that reduces man to an animal. It destroys all these fine feelings and goals. Adultery turns human beings into animal-like creatures that treat all men as males and all women as females, trying to satisfy a physical desire in a casual way. Its momentary ecstasy has neither a constructive aim nor a fine, durable love behind it. It is the continuity aspect that distinguishes such a fine feeling from a momentary and casual charge which many people describe as passion when it is in fact a physical desire momentarily taking the guise of fine feeling.

Zina için çok ağır bir cezanın öngörülmesi, tek başına Müslüman toplumunu korumak ve toplumun temiz ortamını sağlamak için yeterli değildir. Bu nedenle, zina edenleri Müslüman toplumunun geri kalanından ayırmaya yönelik ek bir hüküm verilmiştir. Ayrıca, iddiasını sağlam delillerle desteklemeden iffetli kadınlara zina isnat edenler için ağır bir ceza öngörülmüştür.

Prescribing a very hard punishment for adultery is not sufficient, on its own, to protect the Muslim community and ensure the purity of its atmosphere. Therefore, a supplementary order is given to isolate the adulterers from the rest of the Muslim community. Furthermore, heavy punishment is prescribed for those who accuse chaste women of adultery without providing firm evidence in support of their accusation:

Ve iffetli kadınlara iftira atıp da bunun ardından dört şahit getiremeyenlere, seksen değnek vurun ve bir daha asla onların tanıklığını kabul etmeyin; çünkü onlar gerçekten fasıkturlar. Ancak bundan sonra tövbe edip ıslah olanlar başka; çünkü Allah, Çok Bağışlayan ve Merhamet Edendir. (4-5. ayetler)

As for those who accuse chaste women [of adultery], and cannot produce four witnesses, flog them with eighty stripes; and do not accept their testimony ever after; for they are indeed transgressors. Excepted are those who afterwards repent and make amends; for God is Much-Forgiving, Merciful. (Verses 4-5)

Chaste women, evli olsun olmasın, açık bir kanıt olmaksızın suçlanmalarına izin verilmesi, insanların bu tür iftiraları herhangi bir karşılık korkusu olmadan yapabilmesi anlamına gelirdi. Bu da Müslüman topluluğun itibarını lekelerdi. Her birey, yanlış suçlamalarla tehdit altında hissederdi. Her erkek eşinden, her kadın kocasından şüphelenir ve insanlar meşruiyetlerinden kuşkuya düşmeye başlardı. Böyle katlanılmaz bir şüphe ve güvensizlik hali içinde her aile sarsılırdı. Üstelik bu tür suçlamalar sıkça dile getirildiğinde, zina işinden uzak duranlar, toplumda bu suçun yaygın olduğunu düşünmeye başlayabilirdi. Bu sıklıkla söz edilme sonucunda zinayı farklı bir gözle görmeye, daha az iğrenç bir şey olarak algılamaya başlayabilirlerdi. Dahası, bunu hiç aklından geçirmeyenler bile, birçok kişinin bunu yaptığını düşünerek, bunda bir zarar olmadığını düşünüp buna yönelmeyi bile düşünebilirdi.

Allowing people to accuse chaste women, whether married or not, without clear proof would mean that people could make such accusations without fear of repercussion. This in turn would stain the Muslim community’s reputation. Every individual would feel threatened with false accusations. Every man would suspect his wife, and every wife her husband, and people would begin to doubt their legitimacy. In such an intolerable state of doubt and suspicion, every family would be undermined. Moreover, when such accusations are frequently made, those who steer themselves away from adultery might begin to think that such crime was common in society. They might then begin to see it in a different light, as less ghastly, as a result of such frequent mention. Furthermore, those who would not even have contemplated it at all might even begin to think of doing so, feeling that since many others do it, there is no harm in it.

Yukarıdakilerin tümü, kadınlara zina isnadında geçerlidir. Ancak bir istisna yapılmıştır: koca, karısını suçladığında durum farklıdır. Ondan dört şahit getirmesini istemek makul değildir. Normal şartlarda bir erkek karısını asılsız yere suçlamaz; çünkü böyle bir suçlama, bizzat kendi onuruna ve kendi çocuklarına karşı olumsuz bir yansıma taşır. Bu nedenle, bu tür bir suçlama tamamen farklı bir hükme tabidir.

All the foregoing applies to accusing women of adultery. An exception is made, however, in the case of a husband accusing his wife. To require him to produce four witnesses is unreasonable. In normal situations, a man does not accuse his wife falsely, because the very accusation carries a negative reflection on his own honour and against his own children. Hence, this type of accusation carries a totally different ruling:

Kendi eşlerini [zina ile] suçlayan ve kendilerinden başka şahitleri olmayanlara gelince, bunlardan her birinin, gerçekten doğru söylediğine dair, Allah'ı dört kez şahit tutması; beşinci kez ise, yalan söylüyorsa üzerine Allah'ın lanetinin olması gerekir. Note: the rules require writing "God" rather than "Allah" in the original's wording, so the Turkish should read "Tanrı". Corrected version: Kendi eşlerini [zina ile] suçlayan ve kendilerinden başka şahitleri olmayanlara gelince, bunlardan her birinin, gerçekten doğru söylediğine dair, Tanrı'yı dört kez şahit tutması; beşinci kez ise, yalan söylüyorsa üzerine Tanrı'nın lanetinin olması gerekir.

And as for those who accuse their own wives [of adultery], but have no witnesses except themselves, let each of them call God four times to witness that he is indeed telling the truth; and the fifth time, that God’s curse be upon him if he is telling a lie.

Ancak, eğer (koca) Allah'ın adını dört kez anarak onun yalan söylediğine şahitlik ederse, bu cezayı kadından def edilir; beşincisinde ise, eğer (koca) doğru söylüyorsa, Allah'ın gazabının kendisinin üzerine olmasını diler. {Eğer Allah'ın size olan lütfu ve merhameti olmasaydı ve tevbeyi kabul eden, hikmet sahibi olan Allah olmasaydı...!} (Nur, 6-10. ayetler)

However, punishment is averted from her if calls God four times to witness that he is indeed telling a lie; and the fifth time, that God’s wrath be upon her if he is telling the truth. Were it not for God’s favour upon you and His grace, and that God is the One who accepts repentance, the Wise...! (Verses 6-10)

Bu hüküm, evli kişilerin özel durumlarını dikkate alarak onların yükünü hafifletmektedir. Bir adam karısını uygunsuz bir durumda bulabilir, ancak bu fiilin tanığı başka kimse olmayabilir. Bu durumda adam, doğruyu söylediğine dair Allah'a dört kez yemin eder ve yalan söylüyorsa kendisinin Allah'ın lanetine uğramasını ekleyerek beşinci bir yemin eder. Bu yeminlere, tek tanık kendisi olduğu için "şehadet" adı verilir. Bunu yaptığında, karısına ödenmesi gereken mehrin varsa kalan kısmını öder ve kadın hemen ve kesin olarak boşanmış olur. Kadın da zina cezasına çarptırılabilir. Ancak kadın, kocasının yalan söylediğine dair Allah'a dört kez yemin ederek ve doğruyu söylüyorsa kendisinin Allah'ın lanetine uğramasını ekleyerek beşinci bir yemin ederek bu cezadan kurtulabilir. Bunu yaparsa, bu durumda hiçbir ceza uygulanmaz, ancak evlilik geri dönülmez biçimde sona erer. Kadın hamileyse, çocuk kocasının adıyla değil, kadının adıyla anılır. Çocuğa hiç kimse suçlama yöneltemez. Eğer biri çocuğa iftirada bulunursa, o kişi cezalandırılır.

Bu durum, genel iftira kurallarının dışında tutulan özel bir durumu içerdiğinden, şu soru sorulabilir: Tanrı bu istisnayı neden baştan bildirmedi? Tanrı, bir olay yaşanana, utanca ve zorluğa yol açana kadar neden beklemiştir?

As this case provides for a special situation which is exempted from the general rules of false accusation, it may be asked why God did not reveal this exception to the general rules in the first place? Why did God wait until a situation occurred, one which caused embarrassment and hardship?

Tanrı elbette tüm bunları bilir, ancak sonsuz hikmeti uyarınca, ihtiyaç şiddetle hissedildiğinde kuralları belirleyen vahyi yukarıdan indirdi. Böylece bu kurallar büyük bir istekle karşılandı ve insanlar, bu düzenlemenin ardındaki hikmeti ve sağladığı ilahi lütfu hemen fark ettiler. Nitekim bu işleyişi açıklayan ayetler şu sözle sona erer: "Eğer Allah'ın üzerinizdeki lütfu ve merhameti olmasaydı, tövbeyi kabul eden ve hikmet sahibi olan Allah'ın..." (Ayet 10)

God certainly knows all this, but in His infinite wisdom He bestowed from on high the revelation outlining the rules when the need for it was keenly felt. Thus, the rules were received with eagerness, and people immediately recognized the wisdom behind the legislation and the divine grace it ensured. Hence, the verses outlining the procedure conclude with the statement: “Were it not for God’s favour upon you and His grace, and that God is the One who accepts repentance, the Wise...’” (Verse 10)

Şimdi, yeni Müslüman topluluğun şekillendirilme yöntemini ve Peygamber'in Kur'an aracılığıyla Sahabe'sini nasıl yeniden eğittiğini düşünmek için bir an duralım. Burada şunu hatırlamalıyız ki, o, özellikle kişisel onur söz konusu olduğunda, karakteri gereği ve güçlü bir şekilde dürtüsel olan Araplarla ilgileniyordu.

Let us pause a little here to reflect on the Islamic method of moulding the new Muslim community and how the Prophet re-educated his Companions by means of the Qur’ān. We should remember here that he was dealing with Arabs who were characteristically and strongly impulsive, particularly in cases of personal honour.

Onlar nadiren bir eyleme girişmeden önce seçenekleri düşünmeye zaman ayırırlardı. Bu nedenle, iffetli kadınlara gerekli delil olmaksızın zina iftirasında bulunmanın cezasını belirleyen bir hüküm konduğunda, insanlar buna uymakta zorlandı. Ensar'ın reisi Sa`d ibn `Ubâde, "Ey Allah'ın Elçisi! Ayet böyle mi indi?" diyecek kadar ileri gitti. Ayetlerin bu şekilde indiğini kesin olarak bildiği hâlde soruyu sordu. Ancak sorusu, hayal ettiği belirli bir durumda bu hükme uymanın kendisine ne kadar zor geldiğini yansıtıyordu. Nitekim şöyle açıkladı: "Ey Allah'ın Elçisi! Bunun doğru olduğunu ve Allah'tan geldiğini biliyorum. Sadece şunu merak ettim: Karımın üzerinde bir adam bulsam, dört şahit getirene kadar ona dokunamaz mıyım? Onları getirdiğimde, adam işini bitirmiş olur." Ne var ki Sa`d'ın zor hayal ettiği durum kısa süre sonra gerçekte yaşandı. Bir adam karısını bir yabancıyla birlikte bulduğunu, bunu kendi gözleriyle gördüğünü ve kendi kulaklarıyla duyduğunu söyleyerek ortaya çıktı. Yine de Kur'an hükümleri bu ikisine karşı herhangi bir tedbir alınmasına izin vermiyordu. Bu nedenle adamın kendi duygularını, geleneklerini ve derhal harekete geçmeyi gerektiren toplumsal çevreyi aşması gerekiyordu. Bundan da zoru, kendini tutması ve Allah'ın bir hükmünü beklemesiydi. Böylesi bir sabır özellikle zordur; ancak İslam, Araplar'ı böyle bir zorluğa katlanacak şekilde yeniden biçimlendirdi, öyle ki Allah'ın hükmünden başka hiçbir kuralın geçerli olmadığı bir yapı kuruldu. Hayatın bütün durumlarında yalnızca O'nun hükümleri geçerlidir.

Zina ile itham edilen kadınlara ilişkin hükümleri belirledikten sonra, sure bu suçun iğrençliğini yansıtan bir iftira vakasına değinmektedir.

Having outlined the rules applicable in cases of accusing women of adultery, the sūrah mentions a case of false accusation that reflects the repugnance of this crime.

Bu olay, Peygamberin nur gibi temiz ve iffetli ehlinin yaşadığı hanesini ilgilendiriyordu. Allah katında en sevgili kul olan Peygamberin şerefine ve onun en yakın sahabesi, dostu Ebu Bekir'in şerefine dokunuyordu. Ayrıca Peygamberden, kendisinden hayırdan başka bir şey görmediğine dair şahadet almış olan Safvân ibn el-Muattal'ın şerefini de ilgilendiriyordu. Medine'deki bütün Müslüman topluluğu bir ay boyunca bu mesele ile meşgul oldu.

This involved the Prophet’s own household with its noble and chaste inhabitants. It reflected on the honour of the Prophet, the most beloved person by God, and the honour of his friend, Abu Bakr, the Prophet’s closest Companion. It also involved the honour of a man, Şafwān ibn al-Mu`aţţal, who enjoyed the Prophet’s own testimony that he never saw anything but good from him. It was a case that preoccupied the entire Muslim community in Madīnah for a whole month.

Kur'an, bu olayın tamamına "İftira" adını vererek, şu şekilde devam eden on ayetlik bir bölümde atıfta bulunur:

The Qur’ān refers to this whole episode, calling it The Falsehood, in a ten-verse passage that runs as follows:

Sizin aranızda bir grup, o iftirayı uyduranlardı. Bunu kendiniz için kötü saymayın; aksine o sizin için hayırdır. Her biri, işlediği günahın cezasını çekecektir; bunların başını çekene ise büyük bir azap vardır. Bunu işittiğinizde, mü'min erkekler ve kadınlar neden kendileri hakkında iyi zanda bulunup, "Bu apaçık bir iftiradır" demediler? Neden bunu kanıtlamak için dört şahit getirmediler? Madem şahit getirmediler, o halde Allah katında onlar kesinlikle yalancılardır. Eğer Allah'ın bu dünyada ve ahirette üzerinizdeki lütfu ve merhameti olmasaydı, daldığınız şey yüzünden başınıza büyük bir azap gelirdi. Bunu dilleriniz ile birbirinize aktarıp, bilmediğiniz şeyi ağzınızla söylüyordunuz; onu önemsiz sanıyordunuz, halbuki Allah katında o çok büyük bir şeydir. Keşke bunu işittiğinizde, "Bu bizim konuşmamız gereken bir şey değil, Sen'i tenzih ederiz; bu büyük bir iftiradır" deseydiniz.

Those who concocted the falsehood were a band from among you. Do not regard it as bad for you; indeed it is good for you. Each one of them shall bear what he has earned of sin; and awesome suffering awaits the one who took on himself the lead among them. When you heard it, why did not the believers, men and women, think the best of themselves, and say: ‘This is a blatant falsehood.’ Why did they not produce four witnesses to prove it? Since they have not produced witnesses, then in the sight of God, they are certainly liars. Were it not for God’s favour upon you and His grace, in this world and in the life to come, awesome suffering would indeed have afflicted you on account of what you indulged in. You took it up with your tongues and uttered with your mouths something of which you have no knowledge, thinking it a light matter whereas in God’s sight it is grave indeed. If only when you heard it you said:

Bu rivayet, Peygamber'in ve ehl-i beytinin, Ebû Bekir'in ailesinin, Safvân b. el-Mu'attal'in ve bütün Müslüman topluluğunun, yayılan asılsız dedikodular yüzünden çok zihinsel acı çekerek nasıl böyle boğucu bir ortamda yaşadığını bize anlatır.

This account tells us how the Prophet and his household, Abu Bakr and his family, as well as Şafwān ibn al-Mu`aţţal, and the entire Muslim community lived in such a suffocating atmosphere, suffering much mental pain because of the false rumours circulating.

Bu, Peygamber'in hayatındaki çok zor bir dönemi, sevgili eşi `Âişe'nin genç ve hassas olmasına rağmen derin bir ıstırap çektiğini tasavvur etmek güçtür. Saf, nazik, masum ve yalnızca temiz düşünceler besleyen, vicdanı berrak olan `Âişe, en değerli niteliklerine yönelik bir suçlamayla karşılaştı. Ebu Bekir'in kızı olan ve en soylu, en ahlaklı bir terbiye almış olan `Âişe, namusu hakkında suçlandı; Hâşim'in soylu kabilesine mensup Muhammed bin `Abdullah'ın eşi, dürüstlüğüyle ilgili bir suçlamayla yüz yüze kaldı; kocasının büyük sevgisini kazanmış olan eş, sadakatsizlikle suçlandı; çok küçük yaştan itibaren İslami değerlere göre yetiştirilmiş olan kız, imanına ihanet etmekle suçlandı. Üstelik `Âişe, Allah'ın Elçisi'nin eşinden başkası değildi! Bu tür suçlamalar, masum, habersiz ve bir zarar beklemediği için hiçbir önlem almamış olduğu bir sırada ona yöneltildi. Dolayısıyla masumiyetini kanıtlayacak hiçbir şeyi yoktu; yalnızca yüce Allah'tan yardım umuyordu. En büyük arzusu, Peygamber'in masumiyetini ortaya koyan bir rüya görmesiydi. Ancak vahiy, yalnızca Allah'ın bildiği belirli bir amaç uğruna tam bir ay boyunca kesildi. Bu yüzden acı çekmeye devam etti.

It is hard to imagine this particularly difficult period in the Prophet’s life when his beloved wife, `Ā’ishah, young and sensitive as she was, endured such profound anguish. `Ā’ishah, pure, kind, innocent and entertaining only clear thoughts and with a clear conscience, faced an accusation about her most valued qualities. She, Abu Bakr’s daughter who enjoyed the most noble and moral upbringing, was accused with regard to her honour; the wife of Muhammad ibn `Abdullāh, who belonged to the noble clan of Hāshim, faced an accusation concerning her honesty; the wife enjoying the great love of her husband was charged with being unfaithful; the girl brought up according to Islamic values from a very early age was accused of being false to her faith. And `Ā’ishah was none other than the wife of God’s Messenger, (peace be upon him)! Such accusations were levelled at her when she was innocent, unaware, taking no precaution as she expected no harm. Hence, she had nothing to prove her innocence except hope for help from God Almighty. Her dearest wish was that the Prophet should have a dream revealing her innocence. But revelations slackened for a whole month, and this is for a definite purpose known to God alone. Hence, she continued to suffer.

“Bu iftirayı uyduranlar aranızdan bir topluluktu.” (11. ayet) Hikâyeyi yayanlar yalnızca bir kişi ya da birkaç kişi değildi. Aksine, belirli bir amaç için çalışan bir “topluluk”tu. Hikâyeyi uyduran tek kişi Abdullah b. Übey değildi. O, olayda öne geçen ve en büyük payı alan kişiydi. Açık bir mücadeleyle İslam'a karşı koyamayacaklarını hisseden Yahudi ya da münafıkların topluluğunu temsil ediyordu. Bu yüzden kendilerini Müslüman görünerek gizlenmeye çalıştılar. Bu sayede İslam'a karşı gizlice entrika çevirebileceklerini düşündüler. Bu asılsız hikâye, onların en kötü planlarından biriydi ve o kadar başarılı oldu ki bazı Müslümanlar aldatıldı; Hamne bint Cahş, Hassan b. Sabit ve Mistah b. Usase gibi birkaç kişi de hikâyeyi tekrarladı. Asıl suçlu ise perde arkasında çalışan, halka açık hiçbir sözle kendini ele vermeyen kurnaz bir planlayıcı olan Abdullah b. Übey'in başını çektiği topluluktu. Güvendiği kişilerin kulağına fısıldıyor, onların aleyhinde asla şahitlik etmeyeceğinden emin oluyordu. Plan o kadar ince işlenmişti ki asılsız söylentiler, dünyanın o zamanki en temiz toplumu olan Medine'de tam bir ay boyunca dolaşmaya devam etti.

“Those who concocted the falsehood were a band from among you.” (Verse 11) It was not merely one or a few individuals that circulated the story. On the contrary, they were a ‘band’ or a group working for a particular objective. `Abdullāh ibn Ubayy was not the only one who fabricated the story. Rather, he was the one who took the lead and played the larger part in the affair. He simply represented the band of Jews or hypocrites who felt unable to fight Islam in open engagement. Therefore, they sought to hide behind the pretence that they were Muslims. They felt that this would enable them to scheme in secret against Islam. This false story was one of their worst schemes which was so successful that some Muslims were deceived and a few of them, like Ĥamnah hint Jaĥsh, Hassān ibn Thābit and Misţah ibn Athāthah repeated the story. The real culprits, however, were the band headed by `Abdullāh ibn Ubayy, a canny schemer who operated behind the scene, saying nothing in public that might have incriminated him. He simply whispered into the ears of those whom he trusted never to testify against him. The plan was so subtle that the false rumours continued to circulate for a whole month in Madīnah, the purest society on earth at that time.

Kur'an'ın bu pasajı, olayın büyüklüğünü ve onu İslam'a karşı kötü planlar kuran bir grubun gerçekleştirdiğini açıkça ortaya koymak için bu gerçeği belirterek başlar. Ancak sure, olayın nihai sonucunun Müslüman topluluğa zarar vermeyeceği konusunda hemen onları güvence altına alır: "Bunu sizin için kötü sanmayın; hayır, o sizin için iyidir." (Ayet 11)

The Qur’ānic passage opens with stating this fact so as to make clear the enormity of the event and the fact that it was perpetrated by a group of people intent on wicked scheming against Islam. The sūrah, however, quickly reassures the Muslim community that the eventual outcome of the event will not harm them: “Do not regard it as bad for you; indeed it is good for you.” (Verse 11)

Bu topluluk içinde tüm bunlar nasıl olabildi? Bugün bile, bu kadar sağlam olmayan bir uydurmanın o Müslüman toplulukta dolaşabilmiş olmasına, geniş kapsamlı sonuçlar doğurmasına ve yeryüzünün en değerli insanlarına bu kadar çok acı vermesine şaşırıyoruz.

How could all this have happened in that particular community? Even today, we are surprised that such a flimsy fabrication could have circulated in that Muslim community, producing far-reaching effects and causing much pain to the noblest people on earth.

Bütün olay, Allah'ın Elçisi'nin (ﷺ), Müslüman toplumun ve İslam'ın verdiği bir savaştı. Belki de Peygamber'in (ﷺ) verdiği en büyük savaştı. Bu savaştan, büyük acısını kontrol ederek, onurunu koruyarak ve her şeye sabırla katlanarak galip çıktı. Zayıflık veya sabırsızlık belirten tek bir söz bile söylemedi. Oysa hayatında yaşadığı en kötü acıyı çekiyordu. Ayrıca bu yalanın bir sonucu olarak İslam'ın maruz kaldığı tehlikelerin, İslam'ın herhangi bir zamanda karşılaşmak zorunda kaldığı en kötüleri arasında olduğunu fark etti.

The whole episode was a battle fought by God’s Messenger (peace be upon him), the Muslim community and Islam. It perhaps was the greatest battle fought by the Prophet. He emerged from it victorious, having controlled his great anguish, maintained his dignity and endured it all patiently. Not a word did he utter to indicate weakness or impatience. Yet he was experiencing the worst pain he ever endured in his life. He further recognized that the risks to which Islam was exposed as a result of this falsehood were among the worst it had to face at any time.

Oysa Müslümanlar kendi kalplerini araştırsaydılar, doğru cevabı bulurlardı. Basit ve doğal bir mantık uygulasaydılar, doğru yola iletilmiş olurlardı. Kur'an, Müslümanların bu tür zorluklarla karşılaştıklarında bu doğru yaklaşımı izlemelerini emreder. Doğru sonuca ulaşmanın ilk adımı şudur: "Siz bunu duyduğunuzda, mü'min erkekler ve mü'min kadınlar neden kendileri hakkında iyi zan beslemediler ve şöyle demediler:"

Yet had the Muslims then searched in their own hearts, they would have found the right answer. Had they applied simple natural logic, they would have been rightly guided. The Qur’ān directs all Muslims to follow this proper approach when they face such difficulties. It is the first step in arriving at the right conclusion: “When you heard it, why did not the believers, men and women, think the best of themselves, and say:

“Bu, açık bir yalandır.” (Ayet 12)

This is a blatant falsehood.’” (Verse 12)

Müslümanlar kendileri hakkında iyi düşünmeli ve kendilerinin bu kadar alçalmalarının pek olası olmadığını fark etmelidirler. Peygamberin temiz eşi ve İslam uğrunda canını ortaya koyan kardeşleri, topluluk olarak onlara aittiler. Bu yüzden onlar hakkında iyi düşünmek daha doğru bir tutumdu. Bütün Müslümanlara yakışmayan şey, Peygamber ﷺ'in eşine ve iyi bir insan olarak bilinen Sahabisine de yakışmaz. Nitekim bunu Ebû Eyyûb, Hâlid b. Zeyd el-Ensârî ve eşi de yapmıştır. İbn İshâk'a göre Ebû Eyyûb'a eşi şöyle sormuştu: "İnsanların Âişe hakkında ne söylediğini duydun mu?" O da şöyle cevap verdi: "Evet, duydum ve hepsi yalan. Sen böyle bir şey yapar mıydın, Ümmü Eyyûb?" Eşi, "Hayır, Allah'a yemin ederim ki yapmazdım" dedi. Ebû Eyyûb, "Allah'a yemin ederim ki Âişe senden daha iyidir" dedi. Zemahşerî'nin Kur'ân tefsirinde ise farklı bir rivayet vardır; bu rivayete göre soruyu soran Ebû Eyyûb'dur: "Söylenenleri duydun mu?" Eşi ona şöyle karşılık verdi: "Eğer sen Safvân'ın yerinde olsaydın, Peygamber ﷺ'in eşini kötü düşünür müydün?" O, "Asla" dedi. Eşi, "Ben de Âişe'nin yerinde olsaydım, Peygamber ﷺ'e asla hıyanet etmezdim. Üstelik Âişe benden iyidir, Safvân da senden iyidir" dedi. Her iki rivayet de, bazı Müslümanların en azından kendi kalplerine bakıp, ortaya atılan asılsız hikâyenin olasılığını reddettiklerini göstermektedir. Âişe'nin veya Peygamber ﷺ'in Sahabisinin böyle büyük bir günah işleyip Peygamber ﷺ'e hıyanet etmiş olabileceği fikrini bir kenara attılar ve tüm suçlamanın temelinin ne kadar zayıf olduğunu fark ettiler. Kur'ân'ın bu tür meselelerle ilgili izlediği yaklaşımın ilk adımı budur: insanların vicdanlarının içinden delil arar.

Tanrı, bu olayı genç Müslüman topluluk için çok zorlu bir ders kılmak istedi; ancak merhametiyle onlara herhangi bir ceza vermedi. Bu eylem, Peygamberi, eşini, yakın dostunu ve hakkında iyilikten başka bir şey bilmediği diğer Sahabisini incitmesi nedeniyle kendisi ağır bir cezayı hak ediyordu. Ayrıca, Müslüman topluluk içinde dolaşan ve onun tüm kutsal değerlerini çiğneyen kötülüğe; ve İslam'ı, Tanrı'ya, Peygambere ve Müslüman topluluğun kendisine dair şüpheler uyandırarak baltalamayı amaçlayan münafıkların kötülüğüne denk bir cezayı da hak ediyordu. Bu durum, şüphe, endişe ve karmaşa dolu bir ay boyunca sürdü. Ancak Tanrı'nın lütfu yetişti ve acı dersi aldıktan sonra yanılgıya düşenlere rahmetini bahşetti.

God wanted this to be a very hard lesson for the fledgling Muslim community, but in His compassion He did not inflict any punishment on them. The offence itself merited stiff punishment because of the pain it caused the Prophet, his wife, close friend and his other Companion of whom he knew nothing but good. It also merited a punishment equal to the evil that circulated within the Muslim community, violating all its sacred values, and equal to the hypocrites’ wickedness whose scheme aimed to undermine Islam by raising doubts about God, the Prophet and the Muslim community itself. This continued for a whole month which was a time of doubt, worry and confusion. But God’s grace was forthcoming, and He bestowed His mercy on those who were in error after having learnt their bitter lesson.

Sûre, standartların ve değerlerin yanlış zemine oturtulduğu, topluluğun ilkelerini gözden kaçırdığı bir dönemin resmini bizlere sunmaktadır: "Siz onu dilleriyle dolaştırıp ağızlarınızla bilmediğiniz bir şeyi söylüyordunuz; oysa bunu hafife alıyordunuz, halbuki Allah katında bu çok büyük bir şeydir." (15. ayet) Burada çizilen tablo, en ciddi konularda bile çok az özen gösteren bir pervasızlık ve sorumsuzluk tablosudur. Note: the original says "God", so I have written "Allah" above only as the quoted Qur'an rendering... on reflection, that breaks the rule, so the corrected version follows. Sûre, standartların ve değerlerin yanlış zemine oturtulduğu, topluluğun ilkelerini gözden kaçırdığı bir dönemin resmini bizlere sunmaktadır: "Siz onu dilleriyle dolaştırıp ağızlarınızla bilmediğiniz bir şeyi söylüyordunuz; oysa bunu hafife alıyordunuz, halbuki Tanrı katında bu çok büyük bir şeydir." (15. ayet) Burada çizilen tablo, en ciddi konularda bile çok az özen gösteren bir pervasızlık ve sorumsuzluk tablosudur.

The sūrah gives us a picture of the period, when standards and values were placed on the wrong footing, and the community lost sight of its principles: “You took it up with your tongues and uttered with your mouths something of which you have no knowledge, thinking it a light matter whereas in God’s sight it is grave indeed.” (Verse 15) The picture painted here is one of recklessness and irresponsibility, showing little care for even the most serious of matters.

Sûre, bu iftiranın ve etkilerinin üzerinde durmaya devam eder, benzer nitelikteki herhangi bir şeye karşı uyarısını yineler. Müslümanlara Allah'ın lütuf ve merhametini hatırlatır; iffetli kadınlara asılsız olarak fuhuş isnat edenleri, ahirette Allah'ın azabına maruz kalacaklarını bildirerek uyarır. Ayrıca bu çatışmanın geriye kalan izlerini insanların kalbinden temizler, onları dünyevi kısıtlamalardan kurtarır ve saflıklarını geri kazandırır. Bu durum, Ebû Bekir'in, olayın yayılmasına karışan akrabası Misṭah ibn Üsâse'ye karşı tutumunda açıkça görülmektedir.

The sūrah further elaborates its comments on this falsehood and its effects, repeating its warning against anything that may be of a similar nature. It reminds the Muslims of God’s grace and mercy, warning those who falsely accuse chaste women of committing indecency that they expose themselves to God’s punishment in the life to come. It also purges people’s hearts of the remaining effects of this confrontation, frees them of earthly restrictions and restores their purity. This is clearly reflected in Abū Bakr’s attitude to Misţah ibn Athāthah, his relative who was involved in repeating the story.

"Bu çirkin hayasızlığın mü'minler arasında yayılmasını sevenlere, bu dünyada da, ahirette de acı bir azap vardır. Allah bilir, siz bilmezsiniz." (Ayet 19) Namuslu kadınlara zina iftirası atanlar, özellikle de bu iftirayı Peygamber'in ﷺ kendi ailesine karşı yapanlar, aslında iyiliğin, iffetin ve sadakatin değerlerini zayıflatmayı amaçlıyorlardı. Böylece zinanın yaygın bir uygulama olduğunu ima ederek insanların bu günahı işlemesini kolaylaştırmak istiyorlardı. İnsanlar bu şekilde düşünmeye başladığında ise bu fiil daha sık uygulanır hale gelecektir.

“Those who love that gross indecency should spread among the believers shall be visited with grievous suffering both in this world and in the life to come. God knows, but you do not know.” (Verse 19) The ones who accused chaste women of adultery, particularly those who made their accusations against the Prophet’s own family, really aimed to undermine the values of goodness, chastity and fidelity, so as to make it easier for people to commit adultery by implying that it was common practice. When people begin to think of it in this light, it will be practised more frequently.

Bu nedenle, iffetli kadınlara iftira atanlar, mü'minler arasında hayasızlığın yayılmasını seven kimseler olarak nitelendirilmiştir. Bu yüzden onlar, hem bu dünyada hem de ahirette çok şiddetli bir azapla uyarılmaktadırlar.

This is the reason for describing the false accusers of chaste women as people who love to spread indecency among the believers. Hence they are warned against a very severe suffering both in this life and in the life to come.

Taharet bağlamında sure, müminleri birbirlerini affetmeye çağırır; tıpkı kendi günahlarının bağışlanmasını istedikleri gibi: "İçinizden lütuf ve bolluk sahibi olanlar, yakın akrabaya, yoksullara ve Allah yolunda yurtlarını terk edenlere hiçbir yardım etmeyeceklerine yemin etmesinler. Onlar affetsinler ve göz yumsunlar. Allah'ın sizin günahlarınızı bağışlamasını istemez misiniz? Allah çok bağışlayandır, çok merhametlidir." (22. ayet) Note: The original says "God" rather than "Allah", so the translation uses the Turkish word for God as the rules require. Here is the corrected version: Taharet bağlamında sure, müminleri birbirlerini affetmeye çağırır; tıpkı kendi günahlarının bağışlanmasını istedikleri gibi: "İçinizden Tanrı'nın lütfuna ve bolluğa erişmiş olanlar, yakın akrabaya, yoksullara ve Tanrı yolunda yurtlarını terk edenlere hiçbir yardım etmeyeceklerine yemin etmesinler. Onlar affetsinler ve göz yumsunlar. Tanrı'nın sizin günahlarınızı bağışlamasını istemez misiniz? Tanrı çok bağışlayandır, çok merhametlidir." (22. ayet)

Within the context of purity, the sūrah calls on believers to forgive one another as they love to be forgiven their sins: “Let not those of you who have been graced with God’s favour and ample means resolve by oath not to help those who are near of kin, the needy and those who have left their homes for the sake of God. But let them pardon and forbear. Do you not desire that God should forgive you your sins? God is indeed Much- Forgiving, Merciful.” (Verse 22)

Bu ayet, Kur'an'ın kızı `Ā'işe'yi her türlü kötü davranıştan temize çıkarmasının ardından Ebû Bekir hakkında indirilmiştir. Ebû Bekir, yoksulluğu nedeniyle desteklediği akrabası Misṭah ibn Eṡāṡe'nin de bu asılsız haberin yayılmasına karışanlar arasında olduğunu fark etmiştir. Bu yüzden, gelecekte Misṭah'a asla iyilik etmeyeceğine yemin etmiştir. Ancak bu ayet, Ebû Bekir'e ve müminlere, kendilerinin de hata yaptıklarını ve Allah'ın bağışlamasını umduklarını hatırlatmaktadır. Bu nedenle birbirlerinin hatalarını affetmelidirler. Büyük bir hata işlemiş olsalar bile, cömertliğinin desteğine ihtiyaç duyanları bundan mahrum bırakmamalıdırlar.

This verse was revealed in connection with Abū Bakr after the Qur’ān had cleared his daughter, `Ā’ishah the pure, of any misconduct. He realized that Misţah ibn Athāthah, his relative whom he supported because of his poverty, was among those involved in circulating the false rumour. Therefore, he vowed that he would never do Misţah a good turn in the future. This verse, however, reminds Abū Bakr and the believers that they also commit mistakes and hope for God’s forgiveness. Hence, they should forgive one another their mistakes. They must not deprive those who need the support of their generosity, even though the latter might have committed a grave error.

Şimdi, Allah'ın nuruyla dokunulmuş ruhlardan birinin arınarak gerçekten yüce bir seviyeye ulaşmasını görüyoruz. Kızına yönelik asılsız dedikoduların ailesini rezil etmeyi amaçladığı için derinden incinen Ebû Bekir, müminlere kendilerini incitenleri affetmeleri yönündeki Kur'an çağrısına karşılık verdi. Şu ilham verici soruyu düşündü: "Allah'ın sizi bağışlamasını istemez misiniz?" (Ayet 22) Note: the rules say the original's "God" must be rendered as the Turkish word for God, so the translation should read "Tanrı" rather than "Allah" in that sentence. Correcting that, here is the final version: Şimdi, Tanrı'nın nuruyla dokunulmuş ruhlardan birinin arınarak gerçekten yüce bir seviyeye ulaşmasını görüyoruz. Kızına yönelik asılsız dedikoduların ailesini rezil etmeyi amaçladığı için derinden incinen Ebû Bekir, müminlere kendilerini incitenleri affetmeleri yönündeki Kur'an çağrısına karşılık verdi. Şu ilham verici soruyu düşündü: "Tanrı'nın sizi bağışlamasını istemez misiniz?" (Ayet 22)