Bu pasaj, insan hayatıyla ilgili bazı temel hükümleri ortaya koymaya başlamaktadır. Bunların bir kısmı, İlahi hukuku uygulayan bir Müslüman toplumda hayatın korunmasıyla ilgilidir. Diğerleri ise böyle bir toplumda İlahi hukuku yürüten otoriteyi zayıflatmaya yönelebilecek her türlü isyana karşı sistemin korunmasıyla ilgilidir.

This passage begins to outline some fundamental legislation concerning human life. Some of these are concerned with life protection in a Muslim community that applies Divine law. Others relate to the protection of the system against any rebellion that may seek to undermine the authority administering Divine law in such a society.

Genel olarak bu tedbirler, İlahi rehberlik üzerine kurulmuş ve İlahi kanunla yönetilen bir toplumsal düzen içinde Müslüman topluluğa, ayrıca mal ve özel mülke gereken korumayı sağlamayı amaçlamaktadır.

All in all, these measures aim to provide proper protection for the Muslim community, as well as wealth and private property in a social set-up based on Divine guidance and ruled by Divine law.

Sosyal hayatın bu önemli yönlerini kapsayan hükümler, Adem'in iki oğluna ait kıssayı anlatan bir girişin ardından bu bölümün tamamını oluşturmaktadır. Bu kıssa, suçun doğasını ve saiklerini gözler önüne serer, çirkin yüzünü ortaya koyar ve suçla mücadele edilmesinin, onu İslam toplumunun hayatından tamamen kazımanın gerekliliğini gösterir.

The legislation covering these important aspects of social life take up this whole passage, after an introduction relating the story of Adam’s two sons. This story exposes the nature of crime and its motives, and reveals its ugly face, showing the need to stand up to crime and to stamp it out of the life of Islamic society altogether.

Bu, suçlunun cezalandırılmasının ve suç işlenmesine yol açan saiklerin ortadan kaldırılmasının gerekliliğini vurgular.

It stresses the need to punish the criminal and to counter the motives for crime.

Kıssa, bu sûrede ardından gelen hükümler ve düzenlemelerle sıkı bir biçimde bütünleşmiş görünmektedir. Düşünceli bir okuyucu, kıssanın doğru yerde ve önemli bir işlevi yerine getirmek üzere verildiğini hissetmekten kendini alamaz; kıssa, okuyucunun şuuruna işleyen derin bir delil ortaya koyar. Böylece kalpleri ve akılları, İslâm'ın insan hayatına, kamu düzenine ve kişisel mülkiyete karşı işlenen suçlar için koyduğu ağır cezaları kabul edecek doğru bir çerçeveye yerleştirir. Bu cezalar, İlâhî hukuku uygulayan İslâmî bir toplumda hayata geçirilmelidir.

The story appears to be firmly welded to the rulings and legislation that are subsequently detailed in this sūrah. A reflective reader is bound to feel that the story is given at the right place to fulfil an important function, and present a profound argument that penetrates the reader’s consciousness. It thus puts hearts and minds in the right frame to receive the severe penalties Islam legislates for crimes committed against human life, public order, and personal property. These must be put into effect in an Islamic society which implements Divine law.

Onlara Âdem'in iki oğlunun kıssasını gerçeğe uygun olarak anlat: Her ikisi de birer kurban sundular; biri kabul edildi, diğerinin kurbanı ise kabul edilmedi. Kurbanı kabul edilmeyen, "Seni mutlaka öldüreceğim!" dedi. Öteki şöyle karşılık verdi: "Allah yalnızca takva sahiplerinden kabul eder. Beni öldürmek için elini bana uzatsan bile, ben seni öldürmek için elimi sana uzatmam; çünkü ben âlemlerin Rabbi olan Allah'tan korkarım. Benim canıma kıymak istemen, senin kendi günahlarına bir de benim üzerimdeki günahını eklemeni isterim; böylece ateş ehlinden olursun. Zalimlerin cezası işte budur." Nefsi onu kardeşini öldürmeye sürükledi; onu öldürdü ve böylece kaybedenlerden oldu. Bunun üzerine Allah, kardeşinin cesedini nasıl örteceğini ona göstermek için toprağı eşeleyen bir karga gönderdi. Adam feryat etti: "Vay bana! Bu karganın yaptığını yapmaktan, kardeşimin cesedini örtmekten aciz miyim?" Böylece pişmanlığa kapıldı.

Relate to them in all truth the story of the two sons of Adam: how each offered a sacrifice, and it was accepted from one of them while it was not accepted from the other. [The latter] said: ‘I will surely kill you.” [The other] replied: “God accepts only from those who are God-fearing. Even if lay your hand on me to kill me, I shall not lay my hand on you to kill you; for I fear God, the Lord of all the worlds. I would rather you should add your sin against me to your other sins, and thus you will be destined for the Fire; since that is the just retribution of wrongdoers.” His evil soul drove him to kill his brother; and he murdered him, and thus he became one of the lost. God then sent forth a raven which scratched the earth, to show him how he might conceal the nakedness of his brother’s body. He cried out: “Woe to me! Am I then too weak to do what this raven has done, and to conceal the nakedness of my brother’s body?” He was then overwhelmed by remorse. (Verses 27-31)

Bu hikâye, kötülüğün doğasına ve tamamen haksız saldırganlığa açık bir örnek sunuyor. Aynı zamanda iyiliğin doğasını ve herkese karşı barışçıl bir tutumu gösteren bir örnek de veriyor. Bu iki örnek, net bir zıtlık içinde yer alıyor. Ortaya çıkan sonuç, insanın içini acıtan bir suç; bu da adil bir karşılığı uygulayacak ve saldırganları suçlarını işlemeden önce bile durduracak bir hukuk düzeninin gerekliliğini hissettiriyor. Yine de suç işleyenler olursa, işledikleri suçla orantılı bir cezayı hak ettikleri kesin. Böylece hukuk düzeni, iyi olanları koruyabilecek ve onların yaşama hakkını güvence altına alabilecektir. Gerçekten de güven ve emniyeti hissetmesi gereken kişiler, suçu caydıran ve adaleti sağlayan hukukun koruması altındaki insanlardır.

This story gives us a clear example of the nature of evil and totally unjustified aggression. It also gives us an example showing the nature of goodness and a peaceful attitude towards everyone. The two examples are set in clear contrast. The result is a sordid crime, which makes us feel the need for a legal code to impose just retribution and to stop aggressors even before they commit their crimes. If they, nevertheless, do commit crimes, they are certain to receive a punishment commensurate to their crimes. The legal code will thus be able to protect those who are good and ensure their right to live. It is indeed such people that should feel secure and safe under the protection of the law that deters crime and administers justice.

Bütün bu öğüt ve ikna çabalarına, tamamen barışçıl ve nazik bir yaklaşımla rağmen, kötü nefs galip geldi ve cinayet işlendi. Kötü nefsi, her engeli aşabildi ve onu öldürme düşüncesine karşı daha az dirençli hale getirdi. Böylece kardeşini öldürdü ve kendini helak edenlerden oldu: "Böylece kayıplardan biri oldu." (Ayet 30) Kendini mahvederek her şeyini kaybetti; dost ve destek olması gereken kardeşini de kaybetti. Ayrıca dünyasını da kaybetti, çünkü bir katil hayatta asla mutlu olamaz. Şüphesiz ahiretini de kaybetti, çünkü yeni günahını önceki günahlarına ekledi.

After all this admonition and persuasion, in a perfectly peaceful and gentle approach, the evil soul prevailed and the crime was committed. His evil soul was able to override every hindrance and made him less resistant to the thought of killing. Thus, he killed his own brother, only to be doomed: “Thus he became one of the lost.” (Verse 30) He lost all as he brought himself into ruin, and lost his brother who should have been his friend and support. He also lost his world, since a murderer can never be happy in life. Most certainly, he lost his future life as he added his new sin to his earlier ones.

Suçunun dehşetini, ona en somut biçimiyle gösterdiler.

The ghastliness of his crime was made to appear to him in its most physical shape.

Kardeşinin ölü bedeni çürümeye başladı ve çıplaklığı dayanılmaz hale geldi.

The dead corpse of his brother started to rot and its nakedness became intolerable.

Katil olmasına rağmen, kardeşinin cesedinin çıplaklığını nasıl örteceğini bilmediği için kısa sürede kendi güçsüzlüğünü anlamaya zorlandı. Kuşlar arasında bir kargadan bile daha zayıftı: "Bunun üzerine Allah, kardeşinin bedeninin çıplaklığını nasıl örteceğini ona göstermek için yeri eşeleyen bir karga gönderdi. Feryat etti: 'Vay bana! Bu kargânın yaptığını yapacak ve kardeşimin bedeninin çıplaklığını örtecek kadar aciz miyim?' Sonra pişmanlık duymaya başladı." (Ayet 31) Note: the original says "God" in the English, and the Turkish rule requires "Tanrı"; I have followed that rule for the Qur'an quotation as well. Correction: following the rule strictly, the translation should read as follows. Katil olmasına rağmen, kardeşinin cesedinin çıplaklığını nasıl örteceğini bilmediği için kısa sürede kendi güçsüzlüğünü anlamaya zorlandı. Kuşlar arasında bir kargadan bile daha zayıftı: "Bunun üzerine Tanrı, kardeşinin bedeninin çıplaklığını nasıl örteceğini ona göstermek için yeri eşeleyen bir karga gönderdi. Feryat etti: 'Vay bana! Bu kargânın yaptığını yapacak ve kardeşimin bedeninin çıplaklığını örtecek kadar aciz miyim?' Sonra pişmanlık duymaya başladı." (Ayet 31)

Murderer as he was, he was soon made to realise his powerlessness, as he did not know how to conceal the nakedness of his brother’s corpse. He was weaker than a raven among birds: “God then sent forth a raven which scratched the earth, to show him how he might conceal the nakedness of his brother’s body. He cried out: ‘Woe to me! Am I then too weak to do what this raven has done, and to conceal the nakedness of my brother’s body?’ He was then overwhelmed by remorse.” (Verse 31)

Sûre, bu kıssayı anlatmakla, böyle bir suçla ilgili olarak çıkarılan yasaya olumlu bir karşılık vermeyi teşvik ederek derinliğinden yararlanır. Yasa, hem cinayet işleme güdüsünü zayıflatmak hem de böyle bir suç işlendiğinde adil cezayı belirlemek gibi çifte bir amacı gerçekleştirir: "Bunun üzerine İsrailoğullarına şunu yazdık: Kim bir insanı, bir cana karşılık ya da yeryüzünde bozgunculuk çıkarmak dışında öldürürse, sanki bütün insanlığı öldürmüş gibi olur; kim de bir cana can verirse, sanki bütün insanlığa can vermiş gibi olur. Peygamberlerimiz onlara açık delilleri getirdi; ama bunca şeyden sonra onlardan çoğu yeryüzünde aşırı gitmeye devam ediyor." (Mâide, 32)

The sūrah then makes use of the profundity of relating this story by enhancing a positive response to the legislation enacted to deal with such a crime. The legislation achieves the dual purpose of weakening the motive to commit a murder and establishing the just punishment for such a crime whenever it takes place: “Because of this did We ordain to the Children of Israel that if anyone slays a human being, for anything other than in punishment of murder or for spreading corruption on earth, it shall be as though he had slain all mankind; and that if anyone saves a human life, it shall be as though he had saved all mankind. Our messengers brought them clear evidence of the truth, but despite all this, many of them continue to commit all manner of excesses on earth.” (Verse 32)

Bu tür insanlar vardır; barışçıl ve iyi huylu, başkalarına ne kin besleyen ne de kötü niyet taşıyan insanlara saldırganlık yapılır. Kötü bir yaradılışa sahip olanlara bir hatırlatma ve bir uyarı hiçbir fayda sağlamayabilir.

This type of person exists and aggression is committed against peaceful and good- natured people who harbour neither grudges nor ill-feelings towards others. A reminder and a warning may achieve nothing with those who have an evil nature.

Barışçıl bir tutum benimsemek, saldırganlığı önlemek için her zaman yeterli olmayabilir. Bütün bunlara rağmen, bir kişiyi öldürmenin korkunç suçu o kadar ağır ve o kadar iğrenç sayılmıştır ki, bütün insanlığı öldürme suçuna denk tutulmuştur. Öte yandan, öldürmeyi önlemek ve bir kişinin hayatını bağışlamak için yapılan çabalar, bütün insanlığı kurtarmaya eşit, büyük bir eylem sayılmıştır. İsrailoğullarına verilen yasa, herhangi bir insanın hayatını bütün hayatlara denk tutan bu ilkeyi içermekteydi. Yaşama hakkı herkes için geçerlidir. Dolayısıyla bir kişiyi öldürmek, tüm insanların eşit olduğu yaşama hakkına yönelik bir saldırıdır. Benzer şekilde, bir cinayeti önlemek ve bir kişinin hayatını bağışlamak; ya olası kurbanı savunarak ya da başka bir cinayeti önlemek amacıyla katile ölüm cezası uygulayarak, herkese ait temel yaşama hakkını korumak anlamına gelir.

Adopting a peaceful attitude may not be sufficient to prevent aggression. For all this, the ghastly crime of killing one person is considered so grave and so sordid that it is equated with the crime of killing all mankind. On the other hand, efforts to prevent killing and to spare the life of one person are considered a great action, equal to saving all mankind. The law given to the Children of Israel included this principle which equates the life of any human being with every life. The right to live is applicable to all. Hence, killing one person is an aggression against the right to live in which all people stand equal. Similarly, preventing murder and sparing the life of one person, either through defending the would-be victim or inflicting the death penalty on the killer in order to prevent the murder of another, is to save the basic right of life applicable to all.

Sûre, bu tür kötü unsurların işlediği suçun cezasını belirlemektedir. Bu, İslam hukuk sisteminde İslam'a karşı savaş açmanın cezası olarak bilinir: "Allah'a ve Elçisine savaş açan, yeryüzünde bozgunculuk çıkarmaya çalışanların cezası, öldürülmeleri, asılmaları, ellerinin ve ayaklarının çapraz olarak kesilmesi ya da yurtlarından sürülmeleridir. Bu, onların bu dünyadaki rezilliğidir; ahirette ise onlar için daha büyük bir azap vardır. Ancak sizin onlar üzerinde güç kazanmanızdan önce tövbe edenler bunun dışındadır. Bilin ki Allah, çok bağışlayan ve merhamet edendir." (Ayet 33-34)

The sūrah lays down the punishment for the crime that such wicked elements commit. This is known in the Islamic legal code as the punishment for waging war against Islam: “It is but a just punishment of those who make war on God and His Messenger, and endeavour to spread corruption on earth, that they should be put to death, or be crucified, or have their hands and feet cut off on alternate sides or that they should be banished from the land. Such is their disgrace in this world, and more grievous suffering awaits them in the life to come; except those who repent before you overpower them. For you must know that God is Much-Forgiving, Merciful.” (Verses 33-34)

Bu yasal ifadenin ilgili olduğu suç, İslam hukukunu uygulayan Müslüman bir yöneticiye karşı isyan etmeyi kapsar. İsyancılar, yöneticinin otoritesini reddederek bir grup halinde toplanırlar. Müslüman bir topraktaki Müslüman topluluk arasında korku yaratırlar ve insanların canlarına ve mallarına karşı saldırganlık işlerler. Bazı alimler, bunun yöneticinin otoritesinin uygulandığı bölgelerin dışında gerçekleşmesini de bir şart olarak koşarlar. Diğerleri ise, böyle isyancıların toplanmaya başlaması ve İslam topraklarının halkına karşı zor kullanarak saldırganlık yapmaya başlamalarının kendisinin, bu yasal hükmün nerede olurlarsa olsunlar onlara uygulanmasını gerektirdiğini öne sürerler.

The crime to which this legislative statement refers involves rebellion against a Muslim ruler who implements the laws of Islam. The rebels gather in a group renouncing the ruler’s authority. They cause fear among the Muslim community living in the Muslim land and they commit aggression against their lives and property. Some scholars also make it a condition that this should take place away from the areas where the ruler’s authority is enforced. Others suggest that the very fact that such rebels begin to gather and use force in aggression against the people of the land of Islam, makes this legal provision applicable to them wherever they are.

Bu muhtemelen daha pratiktir, çünkü İslam pragmatik bir yaklaşım benimser.

This is probably more practical, because Islam adopts a pragmatic approach.

Âlimler, bu cezalardan birini Müslüman bir yöneticinin seçip seçemeyeceği veya her cezanın yalnızca belirli bir durumda uygulanıp uygulanmayacağı konusunda büyük ölçüde farklı görüşlere sahiptir. Hanefî, Şafiî ve Hanbelî fıkıh mezheplerine göre bu cezalar işlenen suça göre belirlenir. Kimseyi öldürmeden ve mal almadan isyan eden biri idam edilir; mal almış ama öldürmemiş bir başkası ise ellerinin ve ayaklarının kesilmesiyle cezalandırılır. Hem öldürme hem de mal alma suçunu işlemiş biri idam edilir ve çarmıha gerilir. Korku yayılmasına yardım eden, ancak ne kimseyi öldürmemiş ne de mal almış olan bir isyancı ise sürgün edilir.

Scholars have widely different views on whether a Muslim ruler may choose any of these punishments or whether each punishment is implemented in a particular case. According to the Ĥanafī, Shāfi`ī and Ĥanbalī schools of Islam law, these punishments are ordered according to the crime committed. A rebel who kills without taking any property is put to death, while another who has taken property without killing has his limbs cut off. A person who has committed both crimes is put to death and crucified. A rebel who helps spread fear but has neither killed anyone nor taken any property, is banished.

İmam Malik'e göre, öldürmüş olan bir asi kesinlikle öldürülmelidir. Müslüman yönetici, daha hafif cezalar olan uzuvlarını kesme veya sürgüne gönderme cezalarını uygulamakta bir seçme hakkına sahip değildir. Onun tek seçimi, devletin seçtiği bir yöntemle idam etmek ya da onu çarmıha germektir. Eğer Müslümanların malını almış ama kimseyi öldürmemişse, sürgüne gönderilemez. Yöneticinin önündeki seçenekler öldürmek, çarmıha germek veya uzuvlarını kesmektir. Eğer korku yayılmasına yardım etmişse, yöneticinin dört seçeneği de vardır ve takdirini kullanabilir. Suçlu isyanın organizatörlerinden biriyse, uzuvlarını kesmek yeterince yeterli bir ceza olmayabilir. Ya öldürülmeli ya da çarmıha gerilmelidir. Fiziksel gücüyle isyana yardım eden biriyse, uzuvlarını kesmek uygun cezadır. Bunların hiçbirine girmiyorsa, daha hafif ceza olan sürgüne gönderme uygulanmalıdır.

According to Imām Mālik, a rebel who has killed must be killed. The Muslim ruler does not have a choice to enforce the lesser punishments of cutting off his limbs or banishing him. The only choice he has is either to put him to death by a method chosen by the state or to crucify him. If he has taken the property of Muslims but without killing anyone, he cannot be banished. The choices open to the ruler are to kill or crucify him or to cut off his limbs. If he has helped to spread fear, the ruler has all four choices and he may use his discretion. If the culprit is one of the organisers of rebellion, then cutting off his limbs may not be an adequate enough punishment. He should be either killed or crucified. If he is one who helps the rebellion with his physical strength, then cutting off his limbs is the appropriate punishment. If he is of neither type, then the lesser punishment of sending him into exile should be implemented.

İlahi yöntemin insan toplumunu biçimlendirmedeki önemli bir özelliği, yalnızca yasal düzenlemelere dayanmamasıdır. Elbette, yalnızca yasanın gücünden korkan kimseleri caydırmak için hukuki hükümlerle donanır. Nitekim asıl olarak, insanın karakterindeki pürüzleri giderici eğitici bir etkiye dayanır. İnsan ruhuna yol gösterir; iyiliğin tohumlarının büyümesine yardımcı olan ve zararlı otlara verimli toprak bırakmayan bir toplum kurar. Önceki ayetler, ağır suçlar için çok sert cezalardan söz etmiştir. Ancak cezalar, caydırıcı etkilerinin sağlanması için açıklandıktan sonra, sure insanların vicdanlarına ve ruhlarına hitap eder; imanı ve Allah'a karşı yükümlülük bilincini güçlendirmeyi amaçlar. İnsanları, Allah'ın hoşnut olacağı yollara yönelmeye ve kurtuluşa erebilmeleri için Allah yolunda çaba göstermeye çağırır.

An important feature of the Divine method of moulding human society is that it does not rely solely on legislative action. It certainly arms itself with legal provisions in order to deter those who only fear the force of the law. Indeed, it relies primarily on educative action which smoothes over the rough edges of people’s characters. It provides guidance to the human spirit as it establishes a society that helps the seeds of goodness to grow and gives harmful weeds no fertile soil. The previous verses spoke of very stern punishments for serious crimes. However, once the punishments are outlined, so as to ensure their deterrent effect, the sūrah addresses people’s consciences and spirits, aiming to strengthen faith and consciousness of one’s obligations towards God. It urges people to seek proper ways of moving nearer to what pleases God and to strive hard in His cause, so that they may be successful.

Bu, küfre karşı bir uyarıyla ve kâfirleri ahirette bekleyenlerin canlı bir tasviriyle birlikte gelmektedir.

This is coupled with a warning against disbelief and a vivid description of what awaits disbelievers in the Hereafter.

Ey iman edenler! Allah'tan korkun, O'na yaklaşmak için vesile arayın ve O'nun yolunda cihad edin ki kurtuluşa erebilesiniz. Şüphesiz inkâr edenler, yeryüzünde ne varsa ve bir o kadarını da Kıyamet Günü'nün azabından fidye olarak verseler, yine de bu onlardan kabul edilmez. Onlara acı bir azap vardır. Ateşten çıkmak isterler, ama ondan çıkarılacak değildirler. Onlara süregelen bir azap vardır.

Believers, fear God and seek the means to come closer to Him, and strive hard in His cause, so that you may be successful. If those who disbelieve had all that is on earth and as much besides to offer as ransom from the suffering of the Day of Resurrection, it would not be accepted from them. Theirs shall be a painful suffering. They will wish to come out of the Fire, but they shall not come out of it. Theirs shall be a long-lasting suffering. (Verses 35-37)

Bunun ardından, hırsızlık suçunun cezasını belirleyen bir hüküm gelmektedir: "Hırsızlık eden erkek ve kadın, işledikleri suçun karşılığı olarak ve Allah'ın takdir ettiği caydırıcı bir ceza olarak ellerini kesin. Allah üstündür, hikmet sahibidir. Ancak kim zulmünden sonra tövbe eder ve durumunu düzeltirse, Allah onun tövbesini kabul eder. Allah çok bağışlayandır, merhametlidir. Göklerin ve yerin mülkünün Allah'a ait olduğunu bilmiyor musun? Dilediğine azap eder, dilediğini bağışlar. Allah her şeye kadirdir." (38-40. ayetler)

This is followed by a legislation outlining the punishment for theft: “As for the man or the woman who is guilty of stealing, cut off their hands in requital for what they have wrought, as an exemplary punishment ordained by God. God is Almighty, Wise. But whoever repents after having thus done wrong, and makes amends, shall have his repentance accepted by God. God is Much-Forgiving, Merciful. Do you not know that to God belongs the kingdom of the heavens and the earth? He punishes whom He wills and forgives whom He wills. God has power over all things.” (Verses 38-40)

İslam toplumu, hangi inanca sahip olursa olsun İslam topraklarındaki tüm sakinlere, sağlıklı herhangi bir zihinden hırsızlık düşüncesini uzak tutmaya yetecek imkânları sağlar. Iyi bir yaşam, uygun bir eğitim ve adil bir dağıtım sistemi güvence altına alınır. Aynı zamanda özel mülkiyeti yalnızca meşru yollarla elde edilen bir sonuç olarak kılar ve ona toplum için yararlı bir rol biçer. Öyleyse iyi bir insan neden hırsızlık düşüncesine kapılsın ki? Müslüman toplum tüm bunları sağladığına göre, hırsızlık için çok sert bir cezayı öngörmesi de adil olur; çünkü hırsızlık, özel mülkiyete ve toplumun güvenliğine yönelik bir saldırıdır. Ancak bu güçlü yaklaşım, suç veya faili konusunda şüphe bulunduğunda cezanın uygulanmasının engellenmesiyle sınırlandırılmıştır. Sanığa, masumiyetini kanıtlamak için tüm haklar tanınır; böylece kimse, suçu şüphenin ötesinde ispatlanmadıkça cezalandırılmaz.

Muslim society provides for all inhabitants of the land of Islam, whatever faith they may have, enough to keep any thought of stealing far from any healthy mind. It guarantees good living, proper education and a system of fair distribution. At the same time, it makes private ownership the result of only legitimate means, and assigns to it a beneficial social role. Why, then, should any good person entertain any thought of stealing? When Muslim society has provided all this, it is only fair that it should prescribe a very stern punishment for theft, which represents an aggression on private ownership and the security of the community. This strong approach, however, is qualified by the fact that the enforcement of punishment is blocked when there is doubt as to the crime or its perpetrator. It provides all rights to the accused to prove his innocence so that no one is punished unless proven guilty beyond doubt.

Hırsızlık suçuna uygulanan bu sert cezanın, İslam hukukunun uygulandığı bir ülkede, herkes için adaletin ve adil dağıtımın bütün güvencelerinin ve herkesin korunmasının araçlarının sağlandığı bir ortamda neden konulduğuna dair gerekçeleri açıkladıktan sonra, bu cezanın Müslüman bir toplumda hırsızlık suçuna ne kadar uygun olduğu hakkında da bir şey söylememiz gerekir.

Having explained the reasons for imposing such a stern punishment for theft in the land where Islamic law is implemented, providing all guarantees of justice and fair distribution as well as the means of protection for all, we need to say a word about the suitability of this punishment to the crime of theft in a Muslim community.

Hırsızlık düşünen biri aslında başkasının hakkı pahasına sahip olduklarını artırmayı düşünür. Kendi meşru yollardan kazandığının az olduğunu hisseder ve bu yüzden onu haksız bir yolla artırmak ister. Kendi emeğinin meyveleri açgözlülüğünü tatmin etmez; zengin görünmek ister ya da bir daha çalışmak zorunda kalmayacağı veya gelecekte rahat bir hayatın güvence altına alınacağı bir konuma gelmek ister. Kısacası hırsızlığın güdüsü, kişinin gelirini veya servetini artırmaktır. İslam, bu güdüye karşı hırsızın elini veya ayağını kesme cezasını koymuştur; çünkü böyle bir ceza, hırsızın çalışma kabiliyetini belirgin biçimde azaltacak ve gelirini ile servetini düşürecektir. Hırsız, İslam'a göre cezalandırıldığında, gösteriş yapma imkânı büyük ölçüde kısıtlanır ve daha çok çalışma ihtiyacı çok daha büyük hale gelir. Üstelik geleceğine dair kaygısı sonsuz derecede artar.

When someone thinks of stealing, he actually thinks of increasing what he owns at the expense of someone else. He feels that what he earns legitimately is too little for him and, therefore, he wishes to add to it in an illegitimate way. The fruits of his own labour do not satisfy his greed and he wants to appear to be wealthy or to get himself in a position where he does not need to work or where he is assured of a comfortable life in future. In short, the motive for stealing is to increase one’s income or one’s wealth. Islam counters this motive by prescribing the punishment of cutting off the thief’s hand or leg, since such a punishment will markedly decrease the thief’s ability to work and reduce his income and wealth. When a thief is punished according to Islam, his ability to show off is greatly curtailed and his need to work hard is much greater. Moreover, his worry about his future is infinitely greater.

Bu nedenle görürüz ki İslam hukuku, hırsızın elinin kesilmesi cezasını öngörerek, hırsızlığın psikolojik saiklerine, hırsızlık yapma arzusuna karşı koymak için daha güçlü psikolojik etkenler kullanmaktadır. Bu etkenler, çalma yönündeki cazibeye direnmeyi sağlar. Yine de bir kişi bu cazibeye yenik düşer ve hırsızlık suçunu işlerse, cezanın ağırlığı onun üzerinde kalıcı etkiler bırakır ve bu da onun aynı suçu tekrarlamasını önler.