Ek V - Kur'an'ın Gölgesinde | Quran Course

Ek V - Kur'an'ın Gölgesinde | Quran Course

Üçüncüsü: Tartışmalı konulardan biri de sizin konunuz: Seyyid Kutub'un Vahdet-i Vücud'a inandığı iddiasıdır. Gerçekten Seyyid Kutub, Allah ona rahmet etsin, Hadid Suresi ve İhlas Suresi'ni tefsir ederken edebi üslubu kullanarak, okuyucunun onun Vahdet-i Vücud'a inandığını düşünmesine yol açabilecek açık olmayan bir şey söylemiş, bunun üzerine de Vahdet-i Vücud'a inandığı suçlaması yöneltilmiştir. Bakara Suresi'ni tefsir ederken onun sözünü ve Vahdet-i Vücud fikrini açıkça reddettiğini nakletmekle iyi bir iş yaptınız. Bu alıntılardan şu sözü aktarıyorsunuz: "Ve buradan görüyoruz ki, gerçek İslami akidede Vahdet-i Vücud denilen bir fikir yoktur." Buna ek olarak, onun "Muqawwimat At-Tasawwur Al-İslami" adlı kitabında Vahdet-i Vücud'a inananlara verilmiş açık bir cevap vardır. Bu nedenle, edebi üslubuyla genişlettiği bu belirsiz ifadeleri için Allah Seyyid Kutub'u bağışlasın diyoruz; belirsiz olan şey, onun sözlerindeki kesin ve açık ifadelerin önüne geçemez.

Third: One of the provocative topics is your topic: Sayyid Qutb believes in Wahdat Al- Wujood. Verily, Sayyid Qutb, may Allah have mercy on him, said something not clear (that might make the reader think that he believes in Wahdat Al-Wujood) using the style (of literature) in commenting on Surat Al-Hadeed, and Surat Al-Ekhlaas, and based upon it the accusation that he believes in Wahdat Al-Wujood was made. You did something good when you quoted his saying in commenting on Surat Al-Baqarah, and his (Sayyid Qutb) clear rejection to the idea of Wahdat Al-Wujood. From these quotes (Sayyid Qutb wrote): “and from here we find that there is nothing in the true Islamic ideology called the idea of Wahdat Al-Wujood.” To add, in his (Qutb) book: "Muqawwimat At-Tasawwur Al- Islami” there is a clear response to those who belief in Wahdat Al-Wujood. Therefore, we say may Allah forgive Sayyid Qutb for these vague statements that he expanded upon using his literal style; and what is vague does not overcome the clear cut statements from his saying.

Yazı stillerinde farklılıklar olsa da ortak bir eğilim var. Bu kitap; rahatsız edici bir üslup, sürekli bir öfke, cümleler üzerinde aynı sıçramalar sonucu büyük hatalar doğuran bir yaklaşım, kanıtlanabilecekken aceleyle sonuçlara varma, belirsiz cümlelere dayanıp açık olanları bir kenara bırakma eğiliminde; oysa bunlar, hiçbir itiraza yer bırakmayan sağlam bir kuralı çiğnemektir. Bu durum, eleştiri yönteminin (Manhaj) ihlali, hatta ona ihanet olarak görülmektedir: el-Haydetü'l-İlmiyye. Edebi üslup açısından bakıldığında, Seyyid Kutub'un üslubuyla karşılaştırılırsa bu üslup aşağı seviyededir. Seyyid Kutub'un üslubu yüksektir. Eğer bunu Rebî'nin üslubu olarak değerlendirirsek, son derece basit kalmaktadır ve yüksek derecelere sahip bir ilim talebesine yakışmaz. Dolayısıyla lafzî zevk, dili kullanma becerisi ile meseleyi açık biçimde sunma ve sunumun güzelliği arasında bir denge olmalıdır; aksi halde kalem kırılmalıdır, yani yazmaya zahmet edilmemelidir.

Even though there are differences in the handwritings, there is a common trend, This book has the common trend of the disturbing manner, the continuous anger, the same jump on the sentence to generate huge mistakes, rushing into conclusions where there is a possibility to prove otherwise, and depending on the vague sentences and leaving the clear ones, which is a solid rule that do not accept any argument about it....This is considered as betraying (violating) the Manhaj of criticism (named): Al’Haydah Al’Elmiyah. Regarding the style of literature, if we were to compare it with the style of Sayyid Qutb, then this style is of descending style. The style of Sayyid (Qutb) is high. If we considered it as your (Rabee’s) style, then it is very elementary, and does not suit a student of knowledge who has great degrees. So there should be a balance between the literal taste, the ability of using the language and clearly presenting the matter, and the beauty of presenting; or otherwise the pen should be broken ( i.e. otherwise do not bother writing it).

Bu kitabın keyifli kılmayan, onu keyifsiz yapan altı yönü var. Talebinize ilişkin gördüğüm bu. Geç cevap verdiğim için özür dilerim; ancak bu adamın (Seyyid Kutub'un) kitaplarını daha önce okumazdım, halk arasında popüler olmasına rağmen. Fakat sözünü ettiğiniz tehlikeli ifadeler, onun kitaplarını çok okumama sebep oldu ve kitaplarında birçok güzel şey buldum: büyük bir iman, açık bir hakikat, İslam düşmanlarının planlarını ortaya koyması, ve içeriklerinde bazı hatalar ile keşke hiç söylemediğini dilediğim bazı şeyler. Birçok bu tür şeyi başka yerlerde ortadan kaldırıyor, ancak kusursuz olmak zordur. Bu adam büyük bir yazar ve büyük bir eleştirmendi; sonra büyük Kur'an'a, şerefli Sünnet'e ve güzel Siyer'e hizmet etmeye yöneldi. Bu, zamanının meselelerine yaklaşımını şekillendirdi. Allah için, yaptığı işi sürdürme tutumunda ısrar etti. Geçmişine dair meseleleri de açıklığa kavuşturdu. Kendisinden bir özür niteliğinde sözler yazması istendiğinde, şu meşhur ve sadık sözünü söyledi: "Şehadet (yani Tevhid'e davet) için kaldırdığım parmakla, Tevhid aleyhine bir şey yazmam..." ya da buna yakın bir söz.

These are six aspects that this book enjoys, which made it not enjoyable. This is what I see regarding what you requested. I apologize for being late to respond to you, but I used not to read the books of this man (Sayyid Qutb), even though it is popular amongst the people. However, the dangerous remarks that you talked about made me do lots of readings into his books, and I found in his books many good things, a great faith, clear truth, exposing the plans of the enemies of Islam, and some mistakes in the contents and saying some things that I wish he never said. He nullifies lots of these things in other places, and to be perfect is hard. This man was a great writer and a great criticizer, and then he moved towards serving Islam through the great Quran, the noble Sunnah, and the beautiful Seerah. This shaped his attitude regarding the issues of his time. He insisted on his attitude (to continue what he is doing) for the sake of Allah. He also clarified the issues about his past. It was requested from him to write some words of apology, and he said his faithful and famous word, that "I will not use the finger which I raise for shahadah (i.e. calling to Tawheed) to write something against Tawheed..." or a word close to this.