Sûre, Ţā Sīn harfiyle başlar; bu iki ayrı harf, sûrenin ve bütün Kur'ân'ın oluşturulduğu temel malzemeye bir gönderme olarak yer almaktadır. Bu harfler Arapça konuşan bütün insanlara açıktır, yine de hepsi Kur'ân'a benzer bir şey meydana getirmekten âcizdir: Onlar buna meydan okunmuş, fakat hiçbiri Kur'ân'ın mükemmelliğine yaklaşan bir şey üretememiştir. Bu iki harften sonra Kur'ân'ın kendisine bir gönderme yapılır: "Bunlar Kur'ân'ın, apaçık ve açıklayıcı bir kitabın âyetleridir." (Âyet 1) Arapça metinde "Kur'ân" kelimesinden sonra "ve" anlamına gelen wa bağlacının bulunduğunu belirtmek gerekir; ancak bu kullanımda yalnızca "olan" anlamına gelmektedir.
The sūrah begins with two separate letters, Ţā Sīn, as reference to the basic material of which the sūrah and the entire Qur’ān are composed. These letters are available to all Arabic-speaking people, yet they are all unable to compose anything like the Qur’ān: they have been challenged to do so, yet none has ever produced anything that approximates the excellence of the Qur’ān. These two letters are followed by a reference to the Qur’ān itself: “These are verses of the Qur’ān, a clear, elucidating book.” (Verse 1) It should be noted that in the Arabic text the conjunction wa, which means ‘and’, occurs after the word ‘Qur’ān’, but in this usage it only means ‘which is’.
Burada Kur'an'ı "bir kitap" olarak nitelendirmek, Mekke'deki inkârcıların yukarıdan kendilerine indirilen kitaba nasıl karşılık verdikleriyle ve Sebe Melikesi ile halkının Süleyman'ın mektubunu nasıl karşıladıklarıyla ince bir karşılaştırma unsuru sunmaktadır. Bu sûrede Süleyman'ın mektubu da kitâb, yani "kitap" olarak adlandırılmaktadır. Ancak Süleyman, Allah'ın bir kulundan başka bir şey değildir.
Describing the Qur’ān here as ‘a book’ provides a subtle element of comparison with how the unbelievers in Makkah received the book bestowed on them from on high and how the Queen of Sheba and her people received Solomon’s letter, which in this sūrah is also called a kitāb, meaning ‘book’. Yet Solomon is no more than God’s servant.
Kur'an, yani kitap, daha sonra "inananlar için bir hidayet ve sevindirici müjde" olarak tanımlanır (2. ayet). Bu ifade, Kur'an'ın hidayet ve sevindirici müjde "içerdiğini" ya da bunları "sağladığını" söylemekten daha etkileyicidir. Nitekim bu tanımlamanın kuruluşu, Kur'an'ın varlığının bizzat hidayet ve müjde olduğunu ortaya koyar. Kesin olarak, Kur'an inananlara her yönden ve her bakımdan hidayet sağlar. Ayrıca onlara hem bu dünyada hem de ahirette mutluluk getiren şeyleri verir.
The Qur’ān, or the book, is then described as “a guidance and joyful tidings to the believers.” (Verse 2) This is more expressive than saying that it contains or provides guidance and joyful tidings. Indeed the way the description is phrased makes the very entity of the Qur’ān the guidance and the happy tiding. For certain, the Qur’ān provides guidance to believers in every way and every sense. It also gives them what brings happiness both in this life and in the life to come.
Kâfirlere değil, yalnızca mü'minlere verilen hidayet ve müjdenin olması özellikle önemlidir. Kur'ân, okuyup anlayan herkese faydalarını veren teorik ya da uygulamalı bir ilim kitabı değildir. Kur'ân, öncelikle kalplere hitap eder ve bütün nurunu ve güzel kokusunu onu kesin bir inançla ve huzurla karşılayan açık bir akla verir. İnsanın zihni sağlam bir iman ile tazelendiğinde, Kur'ân'ı daha iyi takdir edebilir ve tahmin edebileceğimizden çok daha fazla anlamını kavrayabilir. Kişi eski yaşam tarzını bırakıp yeni bir yaşam tarzını benimserken, Kur'ân bu hayatta mucizevi değişimler meydana getirir. Kur'ân'ın teşvik ettiği bütün sistemler, kanunlar ve değerler her şeyden önce imana dayanır. Bu yüzden, derinliklerinde Allah'a inanmayan ya da bu Kur'ân'ın Allah tarafından indirildiğini ya da içeriğinin Allah'ın insan hayatında uygulanmasını istediği sistemi temsil ettiğini kabul etmeyen kimse, Kur'ân'da arzu edilen hidayeti bulamaz ve onun getirdiği sevindirici müjdeden pay alamaz.
That the guidance and the happy news are given to the believers only is especially significant. The Qur’ān is not a book of theoretical or applicable science that yields all its benefits to whoever reads and understands it. The Qur’ān addresses hearts in the first instance and gives all its light and fragrance to an open mind which receives it with certainty and contentment. When a person’s mind is refreshed with firm belief, it can better appreciate the Qur’ān and understand far more of its meanings than we can imagine. It brings about miraculous changes in this life as one adopts a new way of life and discards his old one. All the systems, legislation and values the Qur’ān promotes are based first and foremost on faith. Hence, a person who does not, deep at heart, believe in God or accept that this Qur’ān is revealed by God or that its contents represent the system God wants implemented in human life, cannot find the desired guidance in the Qur’ān and will not share in the joyful news it brings.
Bu kitap, Kur'an, rehberlik, bilgi ve sağlam yönlendirmelerden oluşan tükenmez hazineler barındırır; ancak bütün bunları açacak anahtar imandır. Bu anahtar olmadan Kur'an hiç kimseye hazinelerini vermez. Bu yüzden ona gerçekten iman edenler mucizeler gerçekleştirebildiler. Fakat Kur'an, insanların dinlemekten hoşlandığı ama kalplerine dokunmayan, güzel melodilere bağlanmış ilahilere indirgendiğinde, açılmamış bir hazine olarak kaldı ve hiçbir şey başaramaz hale geldi.
This book, the Qur’ān, contains inexhaustible treasures of guidance, knowledge and sound directives, but faith is the key to opening it all. Without this key, the Qur’ān does not yield its treasures to anyone. Hence those who truly believed in it were able to accomplish miracles. But when the Qur’ān was reduced to no more than chants set to charming tunes that people enjoyed hearing without touching their hearts, it remained an unopened treasure, incapable of achieving anything.
Bu sûre, Kur'an'da hidayet ve müjde bulan mü'minlerin niteliklerini anlatmaktadır. Onlar, "namazı dosdoğru kılan ve zekâtı veren, ahirete de kesin olarak inanan" kimselerdir. (Ayet 3)
Birinci nitelik, namazı düzenli olarak kılmak, onu gereği gibi, yani yüreklerinin ve ruhlarının, O'nun bütün azameti içinde huzurunda durduklarının bilinciyle kılmaktır. Böylece kendilerini O'nun yüce huzuruyla temas hâlinde hissederler ve düşünceleri tamamen O'na hitap etmeye ve O'nu yüceltmeye yöneliktir. İkincisi, zorunlu sadaka olan zekâtı verirler. Zekâtı verirken yüreklerini cimriliğin pisliğinden arındırır, malın cazibesinin üstüne çıkarlar. Allah'ın kendilerine lütfettiklerinden kardeşlerine verirler ve böylece topluluklarına karşı toplumsal görevlerini yerine getirirler. Son olarak, ahiret hayatına kesin olarak inanırlar; yani ahiretteki akıbetleri düşüncelerinin en başındadır. Bu inanç, onları arzularının peşinde serbestçe gitmekten alıkoyar ve yüreklerinde Allah korkusunu canlı tutar. Huzuruna hesap vermek üzere çıktıklarında itaatsiz sayılmaktan korkarlar.
The sūrah outlines the qualities of those believers who find guidance and happy news in the Qur’ān. They are ones: “who attend regularly to prayers and pay their zakāt, and who firmly believe in the life to come.” (Verse 3) The first quality is to attend regularly to prayer, offering it as it should be offered, with their hearts and souls conscious of the fact that they are standing in front of God, in all His majesty. Thus they feel themselves in contact with His sublime presence, and their thoughts fully attentive to addressing and glorifying Him. Secondly, they pay their zakāt, which is the obligatory charity. When they pay it they purge their hearts of stinginess rising above the lure of wealth. They give their brethren some of what God has granted them, thus fulfilling their social duty towards their community. Finally, they firmly believe in the life to come, which means that their fate in the hereafter remains topmost in their thoughts. It prevents them from giving free rein to their desires and keeps the fear of God alive in their hearts. They dread lest they might be considered disobedient when they come before Him for judgement.
Yalnızca böyle itaatkâr müminler, Allah'ın ödülünü umabilirken O'nun azabından da korkabilirler. Yalnızca onlar, kalpleri Kur'ân'a açık olduğu için, onun hidayetini bulabilir ve müjdesini alabilirler. Onlar için Kur'ân, hayatlarını aydınlatan bir nur, onlara güçlü bir eylem motivasyonu sağlayan bir ışıktır. Onlar için Kur'ân, güvenilir tek rehberdir ve onlar her zaman ona başvururlar.
It is only such obedient believers who can hope for God’s reward yet still dread His punishment. Only they, with their hearts open to the Qur’ān, can find its guidance and receive its happy news. For them, it is a light illuminating their lives, providing them with strong motivation for action. It is their only reliable guide and one to which they always refer.
Ahiret'e iman etmeye büyük önem verilmiştir; bu da inanmayı reddeden ve sapkın yollarında direnen kimseler için sert bir uyarı şeklinde yapılmıştır: "Ahirete inanmayanların amellerini kendilerine süslü gösteririz; böylece şaşkınlık içinde bocalayıp dururlar." (Ayet 4)
Strong emphasis is placed on believing in the hereafter; this in the form of a stern warning to those who refuse to believe, and persist with their erring ways: “As for those who will not believe in the life to come, We make their deeds seem fair to them, and so they wander about in distraction.” (Verse 4)
Ahiret inancı, nefsin arzu ve heveslerini dizginleyen ve insanı ölçülü bir hayat sürmeye yönelten güdüdür. Bu inanç olmadığında insan, yalnızca bu dünyada sunulan zevki kendisine fırsat bilerek, nefsanî isteklerin peşinden gitmekten kendini alamaz. Oysa dünya hayatı, insanların arzu edip umut ettikleri şeylerin küçük bir kısmını bile gerçekleştirmeye yetmeyecek kadar kısadır. Üstelik bir insanın şımarık bir hayat sürecek imkânı olduğunda, Allah'ın huzurunda durup O'nun hükmünü, mükâfatını ya da cezasını beklemesi gerektiğini düşünmedikçe, onu en aşırı zevklerin peşinden gitmekten alıkoyacak ne olabilir? Nitekim ahirete inanmayan bir kimse, gücünün yettiği her zevkin peşinden kaçınılmaz olarak gidecektir. Onu hiçbir utanma duygusu ya da engel durduramaz. İnsanın tabiatında, kendisini bu kısa hayatın ardından gelen, sürekli bir gelecek hayatın varlığından ve bu dünya hayatının o hayata hazırlık olduğundan haberdar eden ilahi bir mesajla yönlendirilmediği sürece, zevki sevmek vardır. Bu hidayete kulak verirlerse, farklı türden uğraşılarda çok daha büyük bir haz bulacaklardır.
Believing in the life to come is the motive that keeps whims and desires in check, urging us to lead a life of moderation. When such belief is lacking, a person cannot restrain himself from pursuing wanton desires, thinking that his only chance for indulging in pleasure is that offered in this life. Yet life on earth is scarcely long enough to fulfil a small portion of what people desire or hope for. Besides, when someone has the means to lead a life of indulgence, what can stop him from pursuing his wildest pleasures unless he has to reckon with standing before God, awaiting His judgement, reward or punishment? Indeed, a person lacking belief in the hereafter will inevitably pursue every pleasure within his ability. No sense of shame or check will restrain him. It is in the nature of human beings that they love pleasure unless they are guided by a divine message that tells them of a future, permanent life that follows this short one, and that the latter is but preparation for that future life. If they heed this guidance then they will find much greater pleasure in different types of pursuits.
Tanrı, insan doğasını bu biçimde yaratmıştır: insan, algılama yetilerini bu hakikate açtığında Onun hidayetine uyma eğilimine, bu yetileri kapattığında ise bunun tersi olan, körlüğe kalma eğilimine sahiptir. Her iki durumda da O'nun iradesi daima yerine gelir. Bu nedenle Kur'an, ahirete inanmayanlar hakkında şöyle buyurur: "Biz de onların amellerini kendilerine güzel gösteririz; böylece onlar şaşkınlık içinde dolaşıp dururlar." (Ayet 4) Onlar inanmamayı seçerler ve bunun üzerine Tanrı'nın kanunu devreye girer; yaptıkları işleri kendilerine güzel ve cazip gösterir. Yaptıkları işlerde hiçbir çirkinlik göremezler ve bu yüzden kendilerini doğruya ulaştıracak açık bir yol bulamazlar.
It is God who has moulded human nature in this fashion, giving it the propensity to follow His guidance when it opens its receptive faculties to this, and the opposite propensity to remain blind when it shuts such faculties down. His will is always done, in both situations. Hence, the Qur’ān says in reference to those who will not believe in the hereafter: “We make their deeds seem fair to them, and so they wander about in distraction.” (Verse 4) They choose not to believe, and thus God’s law comes into operation making their deeds seem fair and attractive to them. They cannot see any foul element in what they do and so remain unable to find a clear way leading them aright.
Kötülük güzel gösterildiğinde, sonucu iyi bilinmektedir: "İşte bunlar, kendileri için en kötü azap vardır ve ahirette en çok hüsrana uğrayanlar da onlardır." (Ayet 5) Bu dünyada azaba uğratılsınlar ya da ahiretteki hayata bırakılsınlar, ahirette tam bir yıkımla yüz yüze gelecekler. Bu, kötülüğün peşinden gitmelerinin hak ettikleri karşılık olacaktır.
When evil is made to seem fair, the end result is well known: “These are the ones for whom grievous suffering is in store, and who in the life to come shall be the worst losers.” (Verse 5) Whether suffering is meted out to them in this present life or in the life to come, they will have to face utter ruin in the hereafter. It will be their just recompense for pursuing what is evil.
Surenin açılışı, Kur'an'ın ilahi kaynağını yeniden vurgulayan bir ayetle tamamlanır: "Şüphesiz sen, Hikmet sahibi, Her Şeyi Bilen (Allah) tarafından Kur'an'a kavuşturuluyorsun." (Ayet 6) Burada "kavuşturuluyorsun" diye çevrilen Arapça tulaqqā fiili, Kur'an'ın her şeyi hikmetle yapan ve her şeyi mükemmel bilgiye dayanarak planlayan Allah'ın sunduğu yüce bir armağan olduğu duygusunu verir.
The sūrah’s opening is completed with a verse that re-emphasizes the divine source of the Qur’ān: “Most certainly, you receive the Qur’ān out of the grace of One who is Wise, All-Knowing.” (Verse 6) The Arabic verb tulaqqā, which is rendered here as ‘you receive’, gives a sense of the Qur’ān being a sublime gift presented by the One who does everything wisely and plans everything on the basis of perfect knowledge.
Gerçekten de Onun hikmeti ve ilmi, Kur’ân’da açıkça görülmektedir; onun üslûbunda, yüklediği görevlerde ve verdiği emirlerde, izlediği düzende, en uygun zamanda indirilmesinde, bölümlerinin birbiri ardınca akışında ve konularının uyumunda.
Indeed, His wisdom and knowledge are clearly seen in the Qur’ān; its mode, the duties it assigns and directives it gives, in the system it follows, in its revelation at the most appropriate time, in the flow of its component parts and in the harmony of its subject matter.
Sûre, ardından Allah'ın hikmetini, ilmini, planını ve gözetimini çeşitli yönleriyle gözler önüne seren tarihî anlatımlara başlar.
The sūrah then begins its historical accounts which provide a panoramic exhibition of aspects of God’s wisdom, knowledge, planning and care.