Elif. Lâm. Râ. Bu, sana katından indirdiğimiz bir kitaptır. (Ayet 1)
“Alif. Lām. Rā. This is a book which We have bestowed on you from on high.” (Verse 1)
Bu kitap, bu harflere benzer harflerden oluşan sözcüklerden meydana gelen bir kitaptır; kuşkusuz onu sen yazmadın. Belirli bir amaç için sana indirilmiştir: "Rablerinin izniyle insanları, karanlıktan aydınlığa çıkarasın diye." (Ayet 1) Senin görevin, insanları batmış oldukları karanlık derinliklerden, yani batıl inançların, çelişkili sistemlerin ve geleneklerin karanlığından; sözde tanrılara inanmanın karanlığından ve yanlış kavramların, değerlerin ve ölçülerin karanlığından çıkarıp aydınlığa ulaştırmaktır.
This book which consists of words made up of letters like these is one which you certainly have not authored. It has been revealed to you for a definite purpose, “so that you might bring forth all mankind, by their Lord’s leave, from darkness into the light.” (Verse 1) Your role is to take mankind out of the depths of darkness into which they have sunk, the darkness of superstition, conflicting systems and traditions; the darkness of believing in alleged deities, and false concepts, values and standards.
Onları, yani bütün insanlığı, her türlü karanlığı giderən gerçek nura çıkarmak. Bu nur yalnızca insanların vicdanlarından ve akıllarından her karanlığı silip atmakla kalmaz, aynı zamanda genel olarak hayatlarını da etkiler, onlar için yeni değerler ve gelenekler belirler.
You are to bring them, i.e. all of mankind, into the real light which removes all darkness. Not only does this light dispel all darkness from people’s consciences and minds, it also affects their lives generally, setting for them new values and traditions.
Tevhide dayanan iman, insan kalbinin içinde parlayan bir nurdur; bu nur bütün insanı da aydınlatır. İnsan, içine Allah'ın ruhundan üflenmiş soğuk bir çamurdan yaratılmıştır. Bu ruh nefesinin nurunu terk ederse, yeniden karanlık bir çamura dönüşür ve bir hayvan gibi et ve kandan bir kütleye dönüşür. Gerçekten de yeryüzünün çamurundan yapılmış olan yalnızca et ve kandır. Allah'ın ruhundan gelen bu nefesle, onun üzerine nur yayılır. Sonra iman, onu bütün ihtişamıyla ortaya çıkarır. Bununla birlikte, et ve kandan oluşan kütle çiçek açar.
Faith based on God’s oneness is a light that shines within the human heart, to make the whole human being shine as well. Man is created out of cold clay in which God has blown of His spirit. Should he abandon the light of this breath of spirit, he turns back into dark clay, and becomes a mass of flesh and blood like an animal. It is indeed the flesh and blood alone that are made of the earth’s clay. It is with this breath from God’s spirit that light spreads over it. Then faith makes it appear in its full glory. With it the mass of flesh and blood blooms.
İman, ruhu aydınlatan bir nurdur; bu nur sayesinde ruh, Allah'a giden yolu görebilir. Bu yol, hurafelerin ya da arzuların yol açtığı hiçbir karışıklık olmadan, hiçbir yanıltıcı hayal ya da açgözlülük olmadan apaçık görünür. İnsan ruhu yolu önünde bu kadar açık gördüğünde, tereddüt etmeden, sağlam adımlarla ilerler.
Faith is a light that illuminates the soul so that it can see the way leading to God, clear without any confusion caused by superstition or desires, and without any misleading fancy or greed. When the human soul sees the way so clearly ahead of it, it proceeds with steady steps, and without hesitation.
İman nuru bütün hayatı aydınlatır; bütün insanlığı, iman bağıyla birbirine bağlanmış, Tanrı'nın eşit kulları kılar. Onlar kendilerini Tanrı'dan başkasına boyun eğdirmezler; bu da onların asla köle ve zalim olarak ayrılmadıkları anlamına gelir. Evrenle ve onun içindeki tüm güçleri işletmeye başlayan büyük yasayı bilmeye dayanan bir bağ kurarlar. Bu da onlara evrenle ve içinde yaşayan tüm yaratıklarla barış getirir.
The light of faith illuminates the whole of life, making all mankind equal servants of God, united together by their bond of faith. They submit themselves to none other than God, which means that they are never divided into slaves and tyrants. With the universe around them they establish a bond based on knowledge of the great law that sets the whole universe and all its forces into operation. This brings them peace with the universe and with all creatures that live in it.
İman; adaletin, özgürlüğün ve bilginin nurudur. Merhamete dayanan Allah ile kurulan bağın nurudur. Kolaylık ve zorluk durumlarında Allah'ın adaletine, lütfuna ve hikmetine dair bize güven veren bir bağdır. Böyle bir güvence, zorluk karşısında sabır, daha mutlu koşullarda ise şükür tutumunu benimsememizi gerektirir.
Faith is the light of justice, freedom and knowledge. It is the light of a bond with God based on compassion. It is a bond that gives us reassurance of God’s justice, grace and wisdom in situations of ease and hardship. Such reassurance requires that we adopt an attitude of patience in adversity and gratitude in happier circumstances.
Ayrıca, zorlu durumların belirli bir amaç için gerçekleştiğine dair anlayış ışığını da ekler.
It also adds the light of understanding that adverse situations occur for a definite purpose.
Yalnızca Tanrı'ya Rab olarak inanmak, salt vicdanı dolduran ve ruha nur yayan kişisel bir inanç değildir. Bu, yalnızca Tanrı'ya tam teslimiyete dayanan, diğer yaratıkların rablik iddialarını reddeden ve bu tür yaratıklara herhangi bir egemenlik biçimi tanıyan her girişimi reddeden eksiksiz bir yaşam düzenidir. Bu yaşam düzeni, insan fıtratıyla tamamen uyum içindedir; böylece onun tüm ihtiyaçlarını karşılar ve onu mutlulukla, nurla ve güvenle doldurur. Ayrıca öylesine istikrarlıdır ki, başkalarınca iddia edilen egemenliğe boyun eğen ve siyaset, yönetim, ekonomi, toplumsal yapı, ahlak ve toplumsal davranışta, ayrıca örf ve âdetlerde onların kurduğu sistemleri izleyen toplumların yaşadığı türden çalkantılara karşı insanları korur. Dahası, bu yaşam düzeni insanın potansiyelini korur ve geliştirir. İnsanların zorbaları yüceltmesini ve onlara övgüler düzmesini önler.
Believing in God alone as the Supreme Lord is not merely a personal faith that fills one’s conscience and spreads light over one’s soul. It is a complete code of living based on the concept of total submission to God alone, discarding all claims of lordship by other creatures, and rejecting any attempt that gives such creatures any form of sovereignty. This code of living fits completely with human nature so as to satisfy all its needs and fill it with happiness, light and reassurance. It is also so stable that it protects people against the sort of upheaval experienced by societies that submit to the sovereignty claimed by others and who follow systems devised by them in politics, government, economics, social structure, morals and social behaviour, as well as in customs and traditions. Furthermore, this code of living preserves and promotes human potential. It prevents people from glorifying and singing the praises of despots.
Gerçekten de, "Rablerinin izniyle onları karanlıklardan aydınlığa çıkarasın diye" şeklindeki bu kısa ifade, insan aklıyla ilgili derin hakikatleri ve gündelik hayatta da pratik olan gerçekleri kapsamaktadır. İnsan dili, bu ufukları işaret etmekten fazlasını yapamaz.
Indeed this short phrase, “so that you may bring forth all mankind, by their Lord’s leave, from darkness into the light,” covers profound truths relevant to the human mind, as also practical day to day living. It is impossible for human language to do more than point to these horizons.
“Onları, Rablerinin izniyle, karanlıklardan aydınlığa çıkarasın diye.” Allah'ın Elçisi ﷺ yalnızca ilahi mesajı tebliğ edebilir; onun görevi ise sadece bunu açıklamaktır. İnsanlığın karanlıktan aydınlığa çıkarılmasına gelince, bu, Rabb'in izniyle ve O'nun işletmeyi dilediği yasalara göre gerçekleşir.
“So that you might bring forth all mankind, by their Lord’s leave, from darkness into the light.” God’s Messenger cannot do more than deliver the divine message, and his role is merely to explain it. As for the bringing of mankind out of darkness into light, this is done by God’s leave, and according to the laws He has willed to set in operation.
Peygamber yalnızca O'nun elçisidir.
The Prophet is only His Messenger.
“Böylece insanlığı, Rablerinin izniyle, karanlıklardan ışığa; Aziz olan, hamde layık olan Allah'ın yoluna çıkarasın.” (Ayet 1) “Aziz olan Allah'ın yolu” ifadesi, O'nun tüm evreni yöneten yasasını ve yolunu, hayatı yöneten ilkeyi ifade eder. Dilbilimsel açıdan bakıldığında, burada “ışık” yerine kullanılmıştır. Bu, ışığın Allah'ın yoluna yönlendirdiği ya da ışığın O'nun yolu olduğu anlamına gelir. İkinci anlam ise daha güçlü ve daha zengindir. İnsan ruhunu aydınlatan ışık, evreni de aydınlatan ışıktır.
“So that you might bring forth all mankind, by their Lord’s leave, from darkness into the light, to the path of the Almighty, the One to whom all praise is due.” (Verse 1) The phrase, ‘the path of the Almighty,’ means His way and law which governs the whole universe, and the code which governs life. Linguistically speaking, it is used here as a substitute for ‘light’. This means that the ‘light’ guides to ‘the path of the Almighty’, or that the light is His path. The second meaning is however stronger and richer. The light that illuminates the human soul is the light that illuminates the whole universe.
Bu, bir yaşam yoludur, bir hukuk ve bir yaşam düzenidir. Bu nurla yaşayan bir ruh asla sapmaz, yanlış fikirlere kapılmaz ya da yanlış davranışı tercih etmez. O, doğru yolu izler: "Her türlü övgüyü hak eden, güçlü ve yüce olan (Allah'ın) yolu." O, evrende mutlak kudrete sahip olan ve bütün varlıklar tarafından övülen Zat'tır.
It is the way, the law and the code of living. A soul which lives in this light will never be in error, or entertain misconceptions, or opt for wrong behaviour. It follows the straight path, “the path of the Almighty, the One to whom all praise is due.” He is the One who has absolute power in the universe, and who is praised by all creatures.
Burada Allah'ın azameti, inkar edenler için bir tehdit olarak vurgulanırken, hamde layık olması ise O'na şükredenler için bir hatırlatma olarak zikredilmektedir.
His might is highlighted here as a threat to the unbelievers, while the fact that He is worthy of praise is mentioned as a reminder to those who express gratitude to Him.
Ardından Allah'ın sıfatlarından bazıları anlatılır. Özellikle, göklerde ve yerde olan her şeyin kendisine ait olduğu, hiçbir şeye muhtaç olmadığı ve evrendeki ve içindeki bütün yaratıkların üzerinde hükmettiği belirtilir: "Göklerde ve yerde olan her şey Allah'ındır." (Ayet 2)
Dolayısıyla karanlıktan aydınlığa çıkan ve hidayete uyan kimse iyilik etmiş olur. Sûre burada böyle bir kişiden söz etmez. Bunun yerine inkâr edenleri korkunç bir azaba karşı uyarmaya devam eder. Bu azap, Allah'ın insanlığa bahşettiği en büyük nimete, yani onları karanlıktan aydınlığa çıkarmakla görevli bir Elçi göndermesine küfretmelerinin sonucudur. Bu, Allah'ın lütfudur ve buna yeterince şükredemeyiz. Yine de bazı insanlar bunu tamamen reddeder.
Then follow some of God’s attributes. He is notably mentioned as the One to whom everything in the heavens and on earth belong, who is in need of no one, and who controls the universe and all creatures therein: “God, to whom all that is in the heavens and all that is on earth belongs.” (Verse 2) Whoever, then, comes out of darkness into light and follows guidance does well. The sūrah does not mention anything about such a person here. Instead, it goes on to warn the unbelievers against woeful suffering. This is inflicted on them as a result of their rejection of the greatest blessing God has bestowed on humanity, that is, sending them a Messenger whose task is to bring them out of darkness into light. That is an act of God’s grace for which we cannot show enough gratitude. Yet some people reject it outright.
Bu nedenle, "Kâfirlerin vay haline; çünkü onlara şiddetli bir azap vardır." (2. ayet)
Hence, “woe to the unbelievers; for theirs will be a severe suffering.” (Verse 2)
Sûrenin devamında, bu kişilerin Allah'ın insanlığa en seçkin Elçisi aracılığıyla bahşettiği nimeti reddetmelerinin sebebini bize açıklayan bir özellik zikredilir: "Bunlar, ahiret yerine dünya hayatını tercih edenlerdir; Allah'ın yolundan insanları alıkoyar ve o yolu eğri göstermeye çalışırlar. İşte onlar, derin bir sapıklık içindedirler." (Ayet 3) Dünya hayatını öncelemek, insanı imanın gerekleriyle çatışma içine sokar ve 'Allah'ın yolu'na karşı bir çarpışma rotasına yerleştirir. Durum, ahiret hayatına öncelik verildiğinde tersine döner. Çünkü o zaman bu dünya hayatı doğru bir yola oturtulur. İnsanlar bu hayattan ölçülü biçimde yararlanır, her zaman Allah'ın rızasını kazanmaya hevesli olurlar.
The sūrah then mentions a quality that tells us the reason for their rejection of the blessing God bestows on mankind through His noble Messenger: “These are the ones who love the life of this world preferring it to the life to come, and who turn others away from God’s path and try to make it appear crooked. They have gone far astray.” (Verse 3) Giving preference to the life of this world puts a person in a position of conflict with the requirements of faith, and on a collision course with the ‘path of God’. The situation is reversed when preference is given to the life to come. For then, this life is set on the right course. People enjoy it with moderation, always keen to earn God’s pleasure.
Dolayısıyla onların ahiret tercihleri ile bu dünya hayatından ve sunduğu nimetlerden faydalanmaları arasında hiçbir çelişki yoktur.
Hence there is no conflict between their preference for the life to come and their enjoyment of this life and the pleasures it offers.
Ahiret mutluluğunu sağlamaya zihnini ve kalbini yöneltenler, bazı yanlış kavramlara sahip insanların sandığı gibi, bu dünyanın zevklerini kaybetmezler. İslam'da bu dünyada mutlu bir hayat, gelecek hayatın mutluluğu için bir başlangıçtır. İnsanın Allah'ın yeryüzündeki halifesi olarak görevini yerine getirmesi, mutlu bir hayat kurmasını gerektirir.
Note: the instruction says to write "God" not "Allah", so the translation should read "Tanrı" in place of "Allah":
Ahiret mutluluğunu sağlamaya zihnini ve kalbini yöneltenler, bazı yanlış kavramlara sahip insanların sandığı gibi, bu dünyanın zevklerini kaybetmezler. İslam'da bu dünyada mutlu bir hayat, gelecek hayatın mutluluğu için bir başlangıçtır. İnsanın Tanrı'nın yeryüzündeki halifesi olarak görevini yerine getirmesi, mutlu bir hayat kurmasını gerektirir.
Those who turn their minds and hearts towards ensuring a happy outcome in the hereafter do not lose the pleasures of this world, as some people with faulty concepts imagine. In Islam, a happy life in this world is a prelude to a happy future life. The fulfilment of man’s task as God’s vicegerent on earth requires building a happy life.
İslam'da, insanların ahiret için beklemesi amacıyla bu dünya hayatının hiçbir yönünün kınanması ya da terk edilmesi yoktur. İslam'ın gerektirdiği, hayatın hakikat, adalet ve sağlam bir ahlak ile gelişmesidir; bunu da Allah'ın rızasını arayan ve ahirette mutlu bir hayat isteyen insanlar yapar. İslami bakış açısı budur.
In Islam, there is no denunciation or renunciation of any aspect of this life as people wait for the hereafter. What Islam requires is that life should prosper with truth, justice and sound behaviour by people who seek God’s pleasure and a happy life in the hereafter. This is the Islamic outlook.
Dünya hayatını ahirete tercih edenler, iman nurunun parladığı ve insanların Allah'ın hidayetine uyduğu bir toplumda, kendi çıkarlarına hizmet etmek için insanları sömürerek, aldatarak ve ezerek dünyanın kaynaklarını tekellerine alamazlar. Bu yüzden kendilerini ve başkalarını Allah'ın yolundan çevirir, bu yolu eğri, hakikatten ve adaletten yoksun gösterirler. Ancak bunu yapıp kendilerini Allah'ın dosdoğru yolundan ve adaletten uzaklaştırdıktan sonra, zulümlerine başvururlar, insanları aldatır ve onları kendi bozgunculuklarına ortak olmaya ikna ederler. Ancak bu yolla kendi büyüklüklerini sağlama, Allah'ın yeryüzüne koyduğu kaynakların çoğunu kendilerine ayırma ve başkalarına karşı kibirli davranma gibi istediklerine ulaşabilirler. Bundan sonra insanlar, hiçbir direnç göstermeden onların otoritesine boyun eğer.
Those who choose the life of this world in preference to the hereafter cannot monopolize the resources of this world, exploiting, cheating and oppressing people to serve their own interests in a society where the light of faith shines and people follow God’s guidance. Hence they turn themselves and others away from God’s path and try to make it appear crooked, devoid of truth and justice. It is only when they have done this, and managed to lead themselves away from the straight path of God and justice that they resort to their oppressive ways, cheating people and persuading them to share in their corruption. It is only in this way that they can get what they want of self- aggrandisement, taking for themselves most of the resources God has placed on earth, and behaving arrogantly towards others. People then submit to their authority without resistance.
İnanç tarafından savunulan yaşam tarzı, ahiret yerine dünya hayatına öncelik verenlerin bencilliğine ve açgözlülüğüne karşı insan hayatını korur. Bu yaşam tarzı altında hiçbir kişi ya da grup, yeryüzünün servetini ve kaynaklarını tekeline alamaz.
The way of life advocated by faith protects human life against the selfishness and greed of those who are preoccupied with the life of this world in preference to the life to come. Under this way of life no one person or group can monopolize the earth’s wealth and resources.