Eş-Şuara Şairler (Güçlü Nasıl Düşer) 123-140
Al-Shuara The Poets ( How the Mighty Fall) 123-140
Âd kavmi de Allah'ın elçilerini yalanlamıştı.
The `Ād, too, denied God’s messengers.
(123)
(123)
Kardeşleri Hûd onlara şöyle dedi: Allah'tan korkmayacak mısınız? Note: The rule says to write "God" as the Turkish word for God, never "Allah". Correcting that: Kardeşleri Hûd onlara şöyle dedi: Tanrı'dan korkmayacak mısınız?
Their brother Hūd said to them: Will you have no fear of God? (124)
Ben size güvenilir bir Elçiyim. (125)
I am a Messenger [sent by Him] to you, worthy of all trust. (125)
Öyleyse Allah'tan korkun ve bana itaat edin. (126)
So, fear God and pay heed to me. (126)
Bunun karşılığında sizden hiçbir ücret istemiyorum; benim ücretim yalnızca âlemlerin Rabbi'nedir. (127)
No reward whatever do I ask of you for it: my reward is only from the Lord of all the worlds. (127)
"Her yüksek yerde bir işaret mi dikiyorsunuz, boş bir çabayla?" (128)
‘Do you build a landmark on every high place, in a vain endeavour, (128)
ve ebedi kalacağınızı umarak kendinize sağlam yapılar mı edinirsiniz? (129)
and make for yourselves strong structures, hoping to be immortal? (129)
Gücünüzü kullandığınızda, zalim zorbalar gibi kullanırsınız. (130)
When you exercise your power, you do so like cruel tyrants. (130)
Öyleyse Allah'tan korkun ve bana itaat edin. (131)
So, fear God and pay heed to me. (131)
Sizi bildiklerinizle donatan Allah'tan korkun. (132)
Fear Him who has provided you with all that you know. (132)
Size hayvanlar ve evlatlar ile onu desteklemiştir,
He has provided you with cattle and children, (133)
ve bahçeler ve pınarlar. (134)
and gardens and springs. (134)
"Gerçekten ben, üzerinize dehşetli bir günün azabının gelmesinden korkarım." (135)
Indeed, I fear lest suffering befall you on an awesome day.’ (135)
Onlar şöyle cevap verdiler: "Bizim için ister bize öğüt ver, ister hiç öğüt verme, birbirinden farkı yoktur. (136)
They answered: ‘It is all one to us whether you admonish us or you never give admonition. (136)
Bu, eskilerin uygulamasından başka bir şey değildir. (137)
This is none but the practice of the ancients. (137)
“Asla cezalandırılmayacağız.” (138)
Never are we going to be punished.’ (138)
Böylece onu yalanladılar. Bunun üzerine onları helak ettik. Şüphesiz bunda bir ayet vardır; yine de onların çoğu inanmazlar. (139)
Thus they denied him. So We destroyed them. Indeed, there is in this a sure sign; yet most of them will not believe. (139)
Ve şüphesiz ki Rabbin, Aziz, Rahîm'dir. (140)
And indeed it is your Lord who is the Mighty One, the Merciful. (140)
Güç ve Ölümsüzlük Duygusu
Power And A Sense Of Immortality
Hud Peygamber'in kavmi, Hadramevt'e çok da uzak olmayan, Yemen yönünde bulunan, geniş kum tepecikleriyle kaplı bir bölge olan el-Ahkāf'ta yaşıyordu. Nuh'tan sonra yaşadılar ve Nuh kavminin cezalandırıldığı tufandan sonra doğru yoldan sapan topluluklardan biriydiler.
The Prophet Hūd’s people lived in al-Aĥqāf, an area of extensive sand dunes not far from Ĥadramowt and in the direction of Yemen. They lived sometime after Noah, and were one of the communities that deviated from the right way sometime after the flood that punished Noah’s people.
Hūd'un kıssası, Sûre 7, A'râf ve Sûre 11, Hûd'da daha ayrıntılı olarak anlatılmıştır. Ayrıca Sûre 23, Mü'minûn'da da geçer; ancak orada Hûd'un ve kavminin isimleri anılmaz. Buradaki anlatım, Hûd'un kavmine Allah'ın birliğine inanmaları çağrısında bulunduğu sözleri ile Allah'ın azabının onlara ulaştığı ve sonlarının geldiği an arasında özetlenmiştir.
Hūd’s story was told in more detail in Sūrah 7, The Heights, and Sūrah 11, Hūd. It is also mentioned in .Sūrah 23, The Believers, without mentioning the names of Had or his community. The story here is summed up between Hūd’s address to his community that encouraged them to believe in God’s oneness and the end they faced as God’s punishment befell them.
Hud ve kavminin kıssası, Nuh'un kıssasıyla aynı şekilde başlar:
The story of Had and his people has the same beginning as Noah’s story:
Ad kavmi de peygamberleri yalanladı. Kardeşleri Hud onlara şöyle dedi: "Allah'tan korkmayacak mısınız? Ben size gönderilmiş, güvenilir bir elçiyim. O hâlde Allah'tan korkun ve bana itaat edin. Bunun karşılığında sizden hiçbir ücret istemiyorum; benim ücretim yalnızca âlemlerin Rabbi'nedir." (Kur'an mealinin Ad kavmi ve Hud kıssası bölümü: 123-127. ayetler)
The `Ād, too, denied God’s messengers. Their brother Hid said to them: Will you have no fear of God? I am a Messenger [sent by Him] to you, worthy of all trust. So, fear God and pay heed to me. No reward whatever do I ask of you for it: my reward is only from the Lord of all the worlds. (Verses 123-127)
Bu, her peygamberin getirdiği aynı mesajdır: Yalnızca Allah'a inanmaya, Allah'tan korkmaya ve Onun elçisine itaat etmeye çağrıdır. Buna, insanların sunabileceği dünyevi lüks ve makamlara hiçbir ilgisi olmadığını bildiren bir beyan eşlik eder. Bu, meseleyi doğru bir çerçeveye oturtur. Elçi onlardan hiçbir şey istemez; bunun yerine ödülünü Allah'tan bekler.
It is the same message given by every messenger of God: it is a call to believe in God alone and to fear Him and obey His messenger. This is coupled with a declaration disclaiming any interest in worldly luxuries or position the people may have to offer. This puts things in the right perspective. The messenger seeks nothing from them, but instead he looks to God for his reward.