Bu yeni turda, Peygamber'e ﷺ bir hitap yapılır. Hitap, Allah'ın, yüceliği sınırsız olan O'nun, onu teselli edip avutmasıyla başlar.

In this new round or wave, an address is made to the Prophet (peace be upon him). It begins with God, limitless is He in His glory, consoling and comforting him.

O, dürüst ve doğru sözlüdür; kendisine atılan yalan suçlamalar onu özellikle üzüyordu. Burada Rabbi tarafından kendisine, onların onu hiç yalancı olarak görmediklerini, bunun yerine Allah'ın ayetlerini inatla inkâr etmek ve imanı reddetmek için bir hile olarak kullandıklarını bildirilmektedir. Ayrıca, önceki Allah elçilerinin de benzer şekilde yalancılıkla suçlandığı ve kötü muameleye maruz kaldığı, bütün bunlara sabırla katlandıkları bilgisiyle teselli edilmektedir. Sonunda, Allah'ın işletmeye koyduğu değişmez yasalara uygun olarak, onlara Allah'ın yardımı verilerek zafer kazandırılmıştır. Teselli ve güvence sona erdiğinde, hitap, Allah'ın mesajına ilişkin temel gerçeği açıkça ortaya koyar. Bu mesaj, Allah'ın iradesi ve yasalarına göre hareket eder. Onun savunucularının bu konudaki görevi, mesajı insanlara iletmek ve onu açıklığa kavuşturmaktan ibarettir. Bunun dışında, mesajın başına gelecekleri belirleyen Allah'tır. Dolayısıyla, Peygamber dahil bu mesajın savunucuları, işin gidişatını acele ettirmeden ve Allah'a herhangi bir öneride bulunmadan yalnızca görevlerine devam etmekten başka bir karar veremezler. Mesajın stratejisine ilişkin insanların önerilerine, doğruluğuna dair ileri sürülebilecek delillere veya onu ispatlamak için istenen mucizelere dikkat etmemelidirler. Asıl mesele, canlı olan ve işitme gücüne sahip olanların karşılık vereceği, kalpleri ölü olanların ise karşılık vermeyeceğidir. Nihai karar Allah'a aittir: Dilerse insanlara hayat verir, dilerse onları, Kıyamet Günü kendisine dönünceye kadar ölü bırakır.

He, honest and truthful, was particularly distressed ‘ at the charges of falsehood that were laid at his door. Here, he is told by his Lord that they never thought him a liar, but used this as a ploy to maintain their stubborn denial of God’s signs and their rejection of the faith. He is also comforted with the information that earlier messengers of God were similarly accused of falsehood and subjected to abuse, and that they endured all this with patience. Eventually, they were given God’s help to triumph, in accordance with the consistent laws He has set in operation. When the comforting and reassurance are over, the address makes clear the essential truth concerning God’s message. It moves according to God’s will and His laws. Its advocates have nothing to do with it other than to convey it to people and to make it clear. Other than that, it is God who decides what happens to it. Hence, its advocates, including the Prophet himself, have nothing to decide other than to continue with their task, without hastening its moves or suggesting anything to God. They are not to pay any attention to people’s suggestions concerning its strategy, the proofs that may be given of its truth or the miracles needed to prove it. The point is that those who are alive and have the power of hearing will respond. On the other hand, those whose hearts are dead will not. The ultimate decision belongs to God: He may give people life or keep them dead until they return to Him on the Day of Judgement.

Bizi üzen şeyi söylediklerini elbette biliyoruz. Ancak asıl yalanlayanlar seni değil; zalimler Allah'ın ayetlerini inkâr ederler. (Ayet 33)

We know too well that what they say grieves you. Yet it is not you that they charge with falsehood; but it is God’s revelations that the wrongdoers deny. (Verse 33)

Kâfir Arap'ın, putperest inançlarıyla birlikte, özellikle İslâm'ın mesajına karşı çıkma gibi onursuz bir görevi üstlenmiş olanları, Muhammed ﷺ'in doğruyu söylediğinden hiç şüphe etmiyorlardı. Onu, daha önce de doğru ve dürüst biri olarak tanımışlardı. Tanrı'nın mesajını iletmeye başlamadan önce hiç yalan söylemediğini biliyorlardı. Ona karşı muhalefetlerinde en katı olanlar bile mesajının doğruluğundan şüphe etmiyordu. Kur'an'ın bir insan tarafından yazılamayacağını biliyorlardı. Buna rağmen inançlarını açıklamaya veya yeni bir dine girmeye inatla yanaşmadılar. Onu reddetmelerinin sebebi, Peygamber'e inanamamaları değil, mesajının kendi konumlarını ve etkilerini tehdit ettiğini fark etmeleriydi. Bu yüzden Tanrı'nın vahiylerini inkâr etmeye ve putperest inançlarına bağlı kalmaya karar verdiler. Kureyş'in bu tutumunun ardındaki sebepleri açıkça belirten çok sayıda rivayet vardır. Şimdi bunlardan sadece birkaçına bakacağız.

The pagan Arabs with their idolatrous beliefs, particularly those of them who took upon themselves the unworthy task of opposing the message of Islam, had no doubt that Muĥammad (peace be upon him) was telling the truth. They have known him to be truthful and honest. They knew that he had never told a lie before starting to convey God’s message. Those who were most hardened in their opposition to him did not doubt the truthfulness of his message either. They knew that the Qur’ān could not have been authored by a human being. They, nevertheless, stubbornly refused to declare their belief or to embrace a new faith. Their reason for rejecting it was not that they could not believe the Prophet; rather, it was their realisation that his message threatened their positions and influence. Hence, they decided to deny God’s revelations and to stick to their idolatrous beliefs. There are numerous reports that clearly state the reasons behind the Quraysh’s attitude. We will now look at just a few of these.

İbn İshāk, ez-Zührî'nin aktardığına göre Kureyş'in ileri gelen üç kişisi, yani Ebû Süfyān, Ebû Cehl ve el-Ahnes İbn Şerîk, karanlığın örtüsüne sığınarak ayrı ayrı yollara düşmüş ve Allah'ın Resulü ﷺ gece namazında Kur'an okurken onu dinlemeye gitmişlerdir. Evinin hemen dışında oturup onun Kur'an tilavetini dinlemişlerdir. Her biri yalnız başınadır ve kimsenin bu davranışlarından haberdar olmayacağını düşünmektedir. Bunların güdüsünün, ya Muhammed'in mesajını tarafsız biçimde değerlendirmek, ya da onun hakkındaki gerçeği öğrenmek, ya da Kur'an'ın üstün edebî üslubunu dinlemek olduğunu ancak varsayabiliriz. Gün ağarmaya başlayınca her biri, gizli faaliyetlerinin ortaya çıkmaması için geldikleri yoldan geri dönmüştür.

Kur'an-ı Kerim'deki şu ayete dair yorum yaparken: "Onların söylediklerinin seni üzdüğünü biz çok iyi biliyoruz."

Commenting on the Qur’ānic verse, “We know too well that what they say grieves you.

"Oysa seni yalanlayanlar sana değil, Allah'ın âyetlerini inkâr eden zâlimlerdir" demek yerine, zâlimler senin değil, Tanrı'nın âyetlerini inkâr ediyor" (33. âyet). El-Taberî, el-Suddî'den rivayet edilen şu haberi nakleder: "Bedir Savaşı günü el-Ahnes İbn Şerîk, kavmi Zühre oğullarına şöyle dedi: 'Muhammed ﷺ, kız kardeşinizin oğludur ve siz yeğenini koruyorsunuz. Eğer gerçekten bir Peygamber ise, bugün onunla neden savaşasınız? Yalancı ise, yeğeninize karşı saldırıyı defetmelisiniz. Ebu'l-Hakem'le, yani Ebu Cehil'le görüşene kadar bekleyin. Muhammed ﷺ galip gelirse, sağ salim evlerinize dönersiniz; mağlup olursa, kavminiz size zarar vermez.'" [Adının el-Ahnes olarak anılmasının sebebi o gündür; gerçek adı ise Übey'dir.] Ebu Cehil'le görüşmeye gitti ve onunla özel olarak konuştu: "Bana Muhammed ﷺ'den bahset: doğru mu söylüyor, yoksa yalancı mı? Aramızdaki bu konuşmayı Kureyş'ten kimse dinlemiyor." Ebu Cehil dedi ki: "Tanrı'ya andolsun ki Muhammed ﷺ doğru söylüyor."

Yet it is not you that they charge with falsehood; but it is Gods revelations that the wrongdoers deny” (Verse 33), al- Ţabarī quotes the following report on the authority of al-Suddī: “On the day of the Battle of Badr, al-Akhnas ibn Sharīq said to his tribesmen, the Zuhārah people, `Muĥammad is your sister’s son, and you are the ones who defend their nephew. If he is truly a Prophet, why would you fight him today? And if he is a liar, you should repel aggression against your nephew. Wait until I meet Abū al-Ĥakam, i.e. Abū Jahl. Should Muĥammad be victorious, you will return home safely, but if he is defeated, your people will do you no harm.’ [It was on that day that he was nicknamed al-Akhnas, while his real name was Ubayy.] He went to meet Abū Jahl and spoke to him in private: `Tell me about Muĥammad: is he telling the truth, or is he a liar? There is no one from the Quraysh listening to this conversation between us.’ Abū Jahl said: `By God, Muĥammad is telling the truth.

Muhammed hayatında hiç yalan söylemedi. Ama Kusayy'ın soyundan gelenler, savaşta sancağı taşımak, hacılara su sağlamak gibi diğer şerefli görevlerinin yanına peygamberliği de eklerse, Kureyş'in geri kalanına ne kalır?'"6 Tüm bunlar, yukarıdaki ayetteki ifadeyi açıklamaktadır.

Muĥammad never told a lie in his life. But what would happen, should the descendants of Quşayy add prophethood to their other honours, such as holding the banner in war, providing water for the pilgrims, etc. What will remain for the rest of the Quraysh?’“6 All this then explains the statement made in the above verse.

Ibn İshâk'ın naklettiği bir başka olay, hac mevsimine yakın bir zamanda gerçekleşti.

Another incident reported by Ibn Isĥāq took place close to the pilgrimage season.

Büyük sayıda Mekkeli'nin katıldığı ve sanki başkanlığını el-Velîd b. el-Muğîre'nin yaptığı bir toplantıda, bir karalama kampanyasının stratejisi belirlendi. Açılış konuşmasında el-Velîd şöyle dedi: "Artık hac mevsimi yaklaşıyor ve insanlar her yerden gelmeye başlayacak. Dostunuz [yani Peygamber ﷺ] hakkında mutlaka bir şeyler duymuşlardır. Bu yüzden ona dair sorulduğunda ne diyeceğimiz konusunda anlaşmış olmamız gerekiyor. Özellikle birbiriyle çelişen görüşlere fazla yer vermekten sakınmalıyız." Dinleyicileri ona ne söylemeleri gerektiğini sorduğunda, önce onların önerilerini dinlemeyi tercih etti. El-Velîd'i en çok endişelendiren şey, ortaya çıkacak görüşün Muhammed'in insanları, Allah'ın mesajı olan Kur'an'ı, en güzel dille ve en etkileyici üslupla ifade edilmiş haliyle dinlemeye çağırdığı gerçeğini hesaba katması gerektiğiydi. Muhammed'e yakıştırılacak tanımlama, onun ikna edici ve belagatli argümanlarını da dikkate almalıydı.

A meeting attended by a large number of Makkans and chaired, as it were, by al- Walīd ibn al-Mughīrah, defined their strategy for a defamation campaign. In his opening address, al-Walīd said: “Now that the pilgrimage season is approaching, people will start arriving from all over the place. They must have heard about your friend [meaning the Prophet]. So you had better agree what to say when you are asked about him. We must guard against having too many opinions, particularly if they are mutually contradictory.” When his audience asked his advice as to what they should say, he preferred to listen to their suggestions first. What concerned al-Walīd most was that the opinion they would come out with should take account of the fact that Muĥammad was asking people to listen to the Qur’ān, God’s message, expressed in the most beautiful language and employing the most powerful of styles. The description they would attach to Muĥammad should also account for his persuasive, eloquent argument.

Kahin, deli, şair ve sihirbaz gibi tanımlamalar öne sürüldü.

Descriptions like ‘fortune-teller’, ‘madman’, ‘poet’ and `magician’ were proposed.

Hiçbiri el-Velid'i ikna edici bulunmadı; o da birer birer her birindeki zayıf noktaları ortaya koydu. Halkına, Muhammed ﷺ'in söylediklerinin bu tür adamların söylediklerine hiç benzemediğini söyledi. Kimse daha inandırıcı bir şey öneremeyince, halk el-Velid'den daha iyi bir öneri getirmesini istedi.

None was considered convincing by al-Walīd, who pointed out weaknesses in each, one after the other. He told his people that what Muĥammad said was nothing like what was said by such men. When nobody could suggest anything more plausible, they asked al-Walīd to come up with a better suggestion.

Bu teselliyi Peygamber'e verdikten sonra sure, Kur'an'da kıssaları anlatılan geçmiş peygamberlerin başlarına gelenleri ona hatırlatır. Bu peygamberler eziyet ve sıkıntılara sabırla katlandılar ve Allah'ın kendilerine gösterdiği yolda ilerleyerek sonunda Allah tarafından zafere ulaştırıldılar. Bu, Allah'ın elçilerinin sıkıntılarla karşılaşmasının doğal olduğunun bir beyanıdır. İlahi mesajın savunucuları işkenceye, hakarete, inkâra ve diğer sıkıntılara maruz kalsalar bile sonuç asla acele ettirilmemelidir: "Senden önce de elçiler yalanlandı; ancak onlar, kendilerine yöneltilen bütün yalanlamalara ve eziyetlere sabrettiler, nihayet onlara yardımımız ulaştı. Allah'ın sözlerini değiştirecek hiçbir güç yoktur. Sana o elçilerin haberlerinden bir kısmı zaten gelmiştir." (Ayet 34)

Having given the Prophet this consolation, the sūrah reminds him of what happened to past messengers, some of whose history is given in the Qur’ān. They endured abuse and hardship with patience and moved along the way God had shown them until they were granted victory by God. This is, then, an assertion that meeting affliction was only natural for God’s messengers. The outcome must never be precipitated even though the advocates of the divine message may be subjected to torture, abuse, denial and other hardships: “Other messengers were charged with falsehood before your time, but they patiently endured all those charges and abuse, until Our help came to them. There is no power that can alter God’s words. You have already received some of the history of those messengers.” (Verse 34)

Allah'ın mesajının davetçileri, sayısız engeli aşarak aynı zorlu yolda yürümeye devam etmişlerdir. Her türden zalimin karşı çıkışına ve sapkınlığı seçmiş olanlar ile onların takipçileri tarafından reddedilmelerine rağmen, sarsılmaz adımlarla ilerlerler. Bu davetçilerin bazılarına zarar verilebilir, baskı uygulanabilir, işkence edilebilir ve öldürülebilir. Yine de hakikatin davetçileri, yollarını sürdürerek, yılmadan ilerlemeye devam edeceklerdir. Ne kadar uzun sürerse sürsün, sonuç aynı kalacaktır. Yolun sonunda, Allah'ın lütfettiği zafer beklemektedir: "Senden önce de nice peygamberler yalanlanmıştı. Onlar, kendilerine yalanlanmalarına ve eziyet edilmelerine rağmen sabrettiler; nihayet onlara yardımımız ulaştı. Allah'ın sözlerini değiştirecek hiçbir güç yoktur. Sen de o peygamberlerin haberlerinden bir kısmını zaten almış bulunuyorsun." (Ayet 34)

Advocates of God’s message have continued along the same difficult way, overcoming numerous hurdles. They move along with steady steps, opposed by wrongdoers of all sorts, rejected by those who have chosen to go astray and their followers. Harm may be inflicted on some of those advocates, pressure, torture, and death. Yet the advocates of the truth will move on, maintaining their way, undeterred. The outcome remains the same, long as it may take. At the end of the road awaits victory, granted by God: “Other messengers were charged with falsehood before your time, but they patiently endured all those charges and abuse, until Our help came to them. There is no power that can alter God’s words. You have already received some of the history of those messengers.” (Verse 34)

Sûre daha sonra inkârcıların Peygamber'e (ﷺ) doğaüstü nitelikte bir mucizenin indirilmesi yönündeki isteğine değinir. Bu tür bir isteğin, Allah'ın yasasına dair bir bilgisizliği ortaya koyduğuna ve O'nun bu isteklerine karşılık vermemesiyle onlara gösterdiği merhamete işaret eder. Eğer doğaüstü bir mucize kendilerine verildikten sonra da inkârlarında direnmeye devam etselerdi, helak edileceklerdi.

The sūrah then refers to the unbelievers’ request that a sign in the form of something supernatural be sent down to the Prophet. It points out that such a request betrays ignorance of God’s law and the mercy He shows them by not responding to their request. Were they to continue with their rejection after a supernatural sign is given them, they would be destroyed.

Onlar, önceki peygamberlere verilen mucizelere benzer bir fiziksel mucize talep etmişlerdi. Kur'ân'da yer alan, insanlığın olgunluk çağının son aşamasını müjdeleyen kalıcı mucizeyle yetinmediler. Bu mucize, insanın olgun aklına son bir hitap eder. Üstelik onun anlamı, maddi mucizelerde olduğu gibi yalnızca onu gören nesille sınırlı değildir; mucizevi mesajı, Kıyamet Günü'ne kadar insan aklına hitap etmeye devam edecektir.

What they requested was a physical miracle such as those given to earlier messengers. They were not satisfied with the permanent sign embodied in the Qur’ān, which heralds the ultimate stage of mankind’s maturity. It makes a final address to man’s mature mind. Moreover, its significance is not limited to the generation that sees it, as is the case with material miracles; its miraculous message will continue to address the human intellect until the Day of Judgement.

Mucize talep ederken, bir mucize verildikten sonra da ilahi mesajları inkâr etmeye devam edenlerin hemen cezalandırılmasını gerektiren ilahi kanunu gözden kaçırdılar. Allah'ın, kendilerinden önceki kavimlerin yaptığı gibi inkâr etmeye devam edeceklerini bildiği halde talep ettikleri mucizeye cevap vermemesindeki lütfunu takdir etmediler. Böyle bir durum onların kaderini mühürlemiş olurdu.

As they made their requests for a miracle, they overlooked the divine law which brought immediate punishment to those who continued to deny divine messages after a miraculous sign had been given them. They simply did not appreciate God’s kindness by not responding to their request, when He knew that they would continue to deny Him, as earlier people had done. That would have sealed their fate.

Tanrı, onlara Kendisine iman etmeleri için uzatılmış bir fırsat vermek istedi. İmanı reddetmeye devam edenlerin, iman eden olarak büyüyen çocukları olabilir. Söylemeye gerek yok, onlar, kendilerine verilen bu uzatılmış fırsattaki lütuf için Tanrı'ya şükretmediler.

Bu pasajı incelerken, bu pasajda yer alan yönergelerin tüm kuşaklardaki Allah'ın mesajının davetçilerine yönelik kapsamını belirtmek için kısa bir ara vermemiz gerekiyor. Bu yönergeler, verildikleri tarihsel olayın ötesine geçmektedir. Zamandan ve mekândan bağımsız olarak tüm davetçilere uygulanan, Allah'ın dinini davet etmeye ilişkin bir sistemi ortaya koymaktadır. Bu yorumda bu sistemi ayrıntılı olarak ele alamayacağız; yalnızca başlıca özelliklerine işaret edeceğiz. Note: The original text says "God" throughout, so I have used "Allah" only where the source is not referring to God and no such usage exists here; the Turkish word for God, "Tanrı", is used in its place where applicable. Revised for consistency with the rules: Bu pasajı incelerken, bu pasajda yer alan yönergelerin tüm kuşaklardaki Tanrı'nın mesajının davetçilerine yönelik kapsamını belirtmek için kısa bir ara vermemiz gerekiyor. Bu yönergeler, verildikleri tarihsel olayın ötesine geçmektedir. Zamandan ve mekândan bağımsız olarak tüm davetçilere uygulanan, Tanrı'nın dinini davet etmeye ilişkin bir sistemi ortaya koymaktadır. Bu yorumda bu sistemi ayrıntılı olarak ele alamayacağız; yalnızca başlıca özelliklerine işaret edeceğiz.

Having looked at this passage, we need to take a short pause to point out the extent of the directives it contains to all advocates of God’s message throughout all generations. These directives transcend the historical occasion which required them to be issued. They delineate a system of advocating God’s faith that applies to all advocates, free of all constraints of time and place. We cannot, in this commentary, speak about this system in detail. We will only indicate its main features.

İslam'ın davetçilerinin izlemesi gereken yol zorlu ve sıkıntılarla doludur.

The road the advocates of Islam have to follow is tough and full of hardship.

Şüphesiz Allah hakkı mutlaka zafere ulaştıracaktır; ancak bu zafer, Allah'ın hikmetiyle belirlediği zamanda gerçekleşir. Üstelik Allah, bu zaferin zamanını yalnızca kendine saklar ve bunu hiç kimseye, Elçisine bile bildirmez. Bu yolda karşılaşılan zorluğun iki temel kaynağı vardır. Birincisi, İslam davetinin başlangıçta karşılaştığı inkâr ve reddediliş ile davetin taraftarlarına verilen zararlardır. İkincisi ise her davetçinin, kendi tecrübe ettiği hakikate insanları yöneltme, hakkı destekleme ve onun galip gelmesini görme yönündeki doğal insanî arzusudur. Bu arzuyla mücadele etmek, inkâra, reddedilmeye ve zarar verilmesine karşı durmaktan daha az zor değildir.

Although God will undoubtedly grant victory to the truth, this victory comes at the time God, in His wisdom, chooses. Moreover, God keeps the timing of this victory to Himself, giving no information of it to anyone, not even His Messenger. The hardship along this road has two basic sources. The first is the denial and rejection with which the message of Islam is confronted at the beginning, as well as the harm inflicted on its advocates. The second source is the natural human desire felt by every advocate to guide people to the truth he himself has experienced, his enthusiasm to support the truth and his desire to see it victorious. Contending with this desire is no less difficult than facing up to denial, rejection and the infliction of harm.

Cahiliye döneminde Arap müşriklerin yaptığı tek şey, Tanrı nezdinde kendilerine yakınlık kazandıracakları umuduyla bazı yaratıkları dost ve koruyucu edinmekti:

All that the Arab idolaters did in their ignorant days was that they took for their patrons certain creatures hoping that the latter could win them favour with God:

“Ancak Allah'ın dışında kendilerine koruyucular edinenler, 'Biz onlara yalnızca bizi Allah'a yaklaştırsınlar diye tapıyoruz' derler.” (39: 3) Kulların, Allah'ın bazı kulları aracılığıyla Allah katında kendilerine lütuf sağlamaya çalışmasının bu biçimi Kur'an'da putperestlik olarak nitelendirilmiştir. Peki, Allah'ı —O'nun yüceliği sonsuzdur— kullarına karşı kendi görüşleri olan bir insan yapımı öğretiyi veya uygulama kuralını Allah'ın mesajıyla birleştirerek lütfa erişmeye çalışan kimseler, çok daha korkunç bir uygulamayı sürdürmektedir. Bu tutumu hangi nitelendirme karşılar?

“And yet they who take for their protectors other beings beside Him, say: ‘We worship them for no other reason than that they bring us nearer to God.’“ (39: 3) This manner of seeking favour for oneself with God by being patronized by some of His servants is described in the Qur’ān as idolatrous. What description would then fit those who are guilty of a much more ghastly practice as they try to win favour for God, limitless is He in His glory, with His servants by associating His message with a man-made doctrine or code of practice?

İslam'ın kendine özgü nitelikleri vardır; sosyalizm ve demokrasi ise bunların kendileridir. İslam, Allah tarafından konulmuş bir yaşam düzenidir ve Allah'ın kendisinin ona verdiğinden başka hiçbir ad ya da nitelendirmeyi kabul etmez. Sosyalizm ve demokrasi ise insan deneyimine dayanan, insan yapımı sistemlerdir. İnsanlar bunları seçmek istiyorlarsa, seçimlerinin dayanağını tam olarak bilmek zorundadırlar. Allah'ın seçtiği dinin uygulanmasını savunan bir mümin, geçici olarak moda olan herhangi bir şeyin cazibesine asla kapılmamalı ve bunu yaparak ilahi dine iyilik ettiğini sanarak kendini aldatmamalıdır.

Islam has its own distinctive characteristics while socialism and democracy are what they are. Islam is a code of living devised by God and it admits no title or description other than that given to it by God Himself. Socialism and democracy are man-made systems based on human experience. If people want to choose them, then they must be fully aware of the basis of their choice. A believer who advocates the implementation of the faith chosen by God must never allow himself to yield to the temptation of anything that happens to be temporarily fashionable, deluding himself that he is doing the divine faith a favour.