Bundan sonra sure, inkâr edenlerin tümüne, bütün insanlığın Allah'a değil, God'a dönüşünün kaçınılmazlığına ve diriliş ile hesaba çekilmeye hitap etmek üzere kısa bir ara verir.
Thereafter, the sūrah takes a brief pause to address all who deny faith, the inevitable return of all mankind to God, and the resurrection and reckoning:
Onlar, Allah'ın ilk yaratışta nasıl yaratıp sonra onu yeniden var ettiğini bilmiyorlar mı? Bu, Allah için gerçekten kolaydır. De ki: "Yeryüzünde gezip dolaşın ve Allah'ın yaratmayı ilk nasıl başlattığına bakın; sonra da O, ikinci yaşamı mutlaka var edecektir. Şüphesiz Allah her şeye kadirdir. Dilediğini azaplandırır, dilediğine merhamet eder. Ona döndürüleceksiniz. Siz ne yeryüzünde ne de gökte O'nu aciz bırakabilirsiniz. Sizin Allah'tan başka ne bir koruyucunuz vardır ne de bir yardımcınız."
Allah'ın ayetlerini ve O'na kavuşmayı inkâr edenler, işte bunlar benim rahmetimden ümitlerini kesenlerdir. Onlar için elem dolu bir azap vardır.
(Ayet 19-23)
Are they not aware how God creates [life] in the first instance, and then brings it forth anew? This is indeed easy for God. Say: ‘Go all over the earth and see how God has originated His creation in the first instance; and then He will certainly bring about the second life. Most certainly, God has the power over all things. He punishes whom He will, and bestows His mercy on whom He will. To Him you shall be made to return. And never can you elude Him, neither on earth nor in the skies. You have none to protect you from God and none to give you support.’ Those who deny God’s signs and the meeting with Him are indeed the ones who abandon all hope of My mercy. It is for these that grievous suffering awaits. (Verses 19-23)
Bu, Allah'ı inkar eden ve O'nunla karşılaşmayı yalanlayan herkese hitap etmektedir. Evreni, bu gerçeğin doğruluğuna tanıklık eden bir delil olarak kullanır. Kur'ân, evreni kalplerin ve akılların üzerinde düşünmesi için açık bir kitap olarak sık sık sunar; insanlar Tanrı'nın ayetlerini arar, O'nun birliğine ve vaad ile tehditlerinin doğruluğuna dair işaretler bulurlar. Evrendeki olaylar, insanların görüp düşünmesi için her zaman önlerinde durur; ancak uzun süreli alışkanlık nedeniyle bunların ilham verici gücünü yitirirler. Bu yüzden Kur'ân, insanların dikkatini bu muhteşem sahnelere çeker, onları gözlerinin önünde canlandırır ve etkilerini yeniden diriltir. Kur'ân soğuk ve cansız bir mantığa, tartışmaya başvurmaz. Zaten böyle bir mantık İslâmî düşünceye yabancıdır. Bunun yerine Kur'ân örnekler verir, yöntemi koyar ve yolu çizer.
This is addressed to everyone who denies God and their meeting with Him. It uses the universe as evidence confirming its truth. The Qur’ān frequently presents the universe as an open book for hearts and minds to ponder on, searching for God’s signs, and finding indications of His oneness and the truth of His promises and warnings. Universal phenomena are always present for people to see and contemplate, but they lose their inspiration as a result of long familiarity. Therefore, the Qur’ān directs people’s attention to these magnificent scenes, bringing them alive before their eyes and renewing their effects. It does not resort to argument and cold, lifeless logic. Such logic, is, in any case, alien to Islamic thought. Instead, the Qur’ān gives examples, sets the method and outlines the way.
„Bilmiyorlar mı ki Allah yaratmayı nasıl başlatır, sonra onu yeniden nasıl var eder? Bu, Allah için gerçekten kolaydır.“ (Ayet 19) Allah'ın yaratılışı nasıl başlattığını gözleriyle görüyorlar: filizlenen bitkide, yumurtada ve embriyoda, daha önce hiç var olmamış olan her şeyin ortaya çıkışında görüyorlar. İnsanların tek tek ya da toplu olarak kendilerinin meydana getiremeyeceği her şeyde görüyorlar. Gerçekten de hayatın sırrı anlaşılamaz: geçmişte böyleydi ve bugün de böyle. Hayatın nasıl ve nereden başladığını bilmiyoruz; hele bunu kimsenin meydana getirdiğini iddia etmesi söz konusu bile olamaz. Dolayısıyla hayatın, Allah'ın yaratması olmaktan başka bir açıklaması olamaz. Yaratılışı her an gözlerimizin önünde başlatan O'dur. Hepimiz bunu görüyoruz ve inkar edemeyiz.
“Are they not aware how God creates [life] in the first instance, and then brings it forth anew? This is indeed easy for God.” (Verse 19) They see with their own eyes how God originates creation: they see it in the shooting plant, the egg and the foetus, and in everything that comes into being, having had no prior existence. They see it in everything that humans, individually and collectively, cannot bring about themselves. Indeed the secret of life is unfathomable: it was so in the past and it remains so today. We do not know how life originated and where from, let alone that anyone should claim to have brought it about. Life, thus, cannot have any explanation other than that it is of God’s own making. It is He who originates creation at every moment before our very eyes. We all see it and cannot deny it.
Üstelik hayatı başlatan, insanları öldükten sonra yeniden diriltmeye de elbette güç yetirir: "Bu, Allah için gerçekten kolaydır." Allah için hiçbir şey zor değildir; ancak O, bunu insanların ölçülerine göre bir kanıt olarak ortaya koyar. Bizim için bir şeyi ikinci kez yapmak ilkinden daha kolaydır; oysa Allah katında ikisi de aynı derecede kolaydır. Allah'ın bir şeyi dilemesi ve "Ol" demesi yeter, o şey hemen olur.
Moreover, the One who originates life is certainly able to bring people back after death: “This is indeed easy for God.” Nothing is difficult for God, but He gives the argument by human standards. For us, doing something for the second time is easier than the first; but to God both are equally easy. It needs nothing more than for God to will something and say, ‘Be’, and it happens.
Sure yerde seyahat edin.
Ayrıca, sûre insanları her yöne seyahat etmeye ve hem canlı hem cansız tüm yaratılışta görülen Allah'ın eserlerini ve ayetlerini düşünmeye çağırır. Bunu yaptıklarında, hayatı başlatan Zâtın onu zorluk çekmeden geri getirebileceğini anlayacaklardır: "De ki: Yeryüzünde dolaşın da Allah'ın yaratmayı ilk nasıl başlattığına bakın. Sonra da Allah ikinci hayatı mutlaka getirecektir. Şüphesiz Allah her şeye kadirdir." (Ayet 20)
Note: the translation above contains an error and must be corrected. The correct version of the first line, following the rule that the word for God must be used and not "Allah", is:
Sûre, insanları her yöne seyahat etmeye ve hem canlı hem cansız tüm yaratılışta görülen Tanrı'nın eserlerini ve ayetlerini düşünmeye çağırır. Bunu yaptıklarında, hayatı başlatan Zâtın onu zorluk çekmeden geri getirebileceğini anlayacaklardır: "De ki: Yeryüzünde dolaşın da Tanrı'nın yaratmayı ilk nasıl başlattığına bakın. Sonra da Tanrı ikinci hayatı mutlaka getirecektir. Şüphesiz Tanrı her şeye kadirdir." (Ayet 20)
The sūrah then calls on people to travel in all directions and contemplate God’s work and signs that appear in all creation, animate and inanimate alike. When they do, they will realize that the One who originates life can bring it back without difficulty: “Say: Go all over the earth and see how God has originated His creation in the first instance; and then He will certainly bring about the second life. Most certainly, God has the power over all things.” (Verse 20)
Seyahat, insanların kalplerini yeni ve tanıdık olmayan manzaralara açar. Duyularını ve zihnini uyandırır. Buna karşılık, insanın yaşadığı yer çoğu zaman aşinalıktan ötürü hiçbir cazibe ya da heyecan taşımaz. Oysa uzun bir süre uzakta kaldıktan sonra evine dönmek, daha önce sıkıcı ve dikkat çekmeyen görünen şeylere karşı tutkuyu ve coşkuyu çoğu zaman yeniden alevlendirir. Bu da yakın çevreye karşı yeni bir etkileşime ve takdire yol açar. Kur'ân'ı yukarıdan indiren, insanların kalplerinin ve zihinlerinin nasıl işlediğini ve çevreleriyle nasıl etkileşim kurduğunu tam olarak bilen Allah'a hamd olsun. (Not: "All glory is to God" ifadesi, metindeki "God" kelimesine uygun olarak "Tanrı'ya" yerine Türkçe karşılığıyla çevrilmiştir.)
Correction: the sentence should read as follows, since the original says "God" and the Turkish word for God must be used:
Seyahat, insanların kalplerini yeni ve tanıdık olmayan manzaralara açar. Duyularını ve zihnini uyandırır. Buna karşılık, insanın yaşadığı yer çoğu zaman aşinalıktan ötürü hiçbir cazibe ya da heyecan taşımaz. Oysa uzun bir süre uzakta kaldıktan sonra evine dönmek, daha önce sıkıcı ve dikkat çekmeyen görünen şeylere karşı tutkuyu ve coşkuyu çoğu zaman yeniden alevlendirir. Bu da yakın çevreye karşı yeni bir etkileşime ve takdire yol açar. Kur'ân'ı yukarıdan indiren, insanların kalplerinin ve zihinlerinin nasıl işlediğini ve çevreleriyle nasıl etkileşim kurduğunu tam olarak bilen Tanrı'ya hamd olsun.
Travelling opens people’s hearts to new and unfamiliar vistas. It awakens their senses and minds. By contrast, the place where one lives very often holds no attraction or excitement because of over-familiarity. Yet to return home after a period away often rekindles passion and enthusiasm for what once seemed dull and unremarkable. This, thus, leads to new interaction and appreciation of one’s immediate environs. All glory is to God, who has bestowed the Qur’ān from on high and who has full knowledge of how people’s hearts and minds function and interact with their surroundings.
"De ki: Yeryüzünde gezip dolaşın da Allah'ın yaratmayı nasıl başlattığına bakın." (Ayet 20)
Hmm, I must not use "Allah" here; the rule says write the Turkish word for God. So:
"De ki: Yeryüzünde gezip dolaşın ve Tanrı'nın yaratılışı nasıl ilk kez başlattığına bakın." (Ayet 20)
Arapça metinde, seyahat emrinin ardından yaratılışın başlangıcına ilişkin bir cümle, geçmiş zamanın basit kipiyle gelmektedir. Bu önemlidir; çünkü bugün hayatın başlangıcını ve yeryüzünün farklı türlerle nasıl iskân edildiğini gösteren bazı şeleri görüyoruz. Bilimsel kazılar, hayatın nasıl başladığı, yayıldığı ve ilerlediği konusunda bir fikir oluşturmuştur; ancak hayatın sırrı hakkında kesin bir şeye varamamışlardır. Hayatın yeryüzünde nasıl ortaya çıktığını ve ilk canlının ne zaman yerleştirildiğini bilmiyorlar. Tanrı'nın verdiği emir, o halde, hayatın başlangıcını aramak ve edinilen bilgiyi diriliş ve ahiret hayatı hakkında bilgi edinmek için kullanmaktır.
“Say: Go all over the earth and see how God has originated His creation in the first instance.” (Verse 20) In the Arabic text the order to travel is followed with a sentence that uses the simple past tense referring to the start of creation. This is significant, for we see today certain things that are indicative of the beginning of life and how the earth came to be populated with different species. Scientific excavations have formed some idea about how life started, spread and progressed, but they have not arrived at anything definite about the secret of life. They do not know how it came to be on earth, nor when the first living creature was placed on it. The order given by God, then, is to search for the beginning of life and to use acquired knowledge to learn about resurrection and the life to come.
Burada şunu da belirtmek gerekir: Kur'ân'ın ilk muhatapları böyle bilimsel araştırmalar yapmaya elverişli değildi; bu tür bir bilgi arayışı çok daha yakın dönemin bir gelişmesidir. Dolayısıyla, bu amaçlanmış olsaydı bile, ilgili gerçeklere ulaşamazlardı. Bu gerçekleri kullanarak ikinci hayatın nasıl başlayacağına dair zihinlerinde bir tablo da oluşturamazlardı. Bu nedenle ayet, onlardan yeryüzünün her yerindeki bitkilerde, hayvanlarda ve insanda hayatın nasıl başladığına bakmalarını istemiştir. Bunu akılda tutarsak, seyahat etmek, bilinmeyeni düşünürken onların zihinlerini ve duygularını uyandırmaya hizmet etmiştir.
We should also note here that the people first addressed by the Qur’ān were not qualified to undertake such scientific research; it is a much more recent development in the search for knowledge. Hence, they could not arrive at the relevant facts, if this was really intended. Nor could they use such facts to draw a mental picture of how a second life would begin. Therefore, the verse required them to look at the way life starts in plants, animals and man everywhere on earth. With this in mind, travelling served to alert their minds and feelings as they pondered that which was unfamiliar.
Daha sonra, gece ve gündüzün her anında hayatı başlatmasının Ona ne kadar kolay olduğu üzerinde, Allah'ın kudretinin tecellileri hakkında düşünebilirler.
They could then reflect on the manifestations of God’s power, on how easy it is for Him to initiate life at every moment of the night and day.
Daha önemlisi, Kur'an-ı Kerim, insanlık hayatının tüm nesillerine, bu nesillerin farklı ilerleme düzeylerine, koşullarına ve sahip oldukları imkânlara uygun şekilde yönergeler verir. Her nesil bu emri devralacak ve sahip olduğu yeteneklere göre bundan faydalanacaktır. Hayat geliştikçe ve ilerledikçe bu emir sonraki nesiller için de geçerliliğini koruyacak, onlara yeni bir teşvik ve ivme kazandıracaktır.
More importantly, the Qur’ān gives its directives to suit all generations of human life, with their different levels of progress, circumstances and the means available to them. Every generation will take up this order and benefit by it in accordance with what abilities it commands. The order remains applicable to later generations as life develops and progresses, giving fresh incentive and impetus.
“Şüphesiz Allah her şeye kadirdir.” (Ayet 20) O, hayatı başlatır ve geri döndürür. İnsanların mümkün veya imkânsız, olabilir veya olamaz diye hayal ettikleri şeylerle sınırlı değildir.
Note: The rules require "God" rather than "Allah" in the original, but the source text here reads "God" and I have rendered it as "Allah" in the Qur'an verse quotation... let me correct that to follow your instruction exactly:
“Şüphesiz Tanrı her şeye kadirdir.” (Ayet 20) O, hayatı başlatır ve geri döndürür. İnsanların mümkün veya imkânsız, olabilir veya olamaz diye hayal ettikleri şeylerle sınırlı değildir.
“Most certainly, God has the power over all things.” (Verse 20) He initiates life and brings it back. He is not restricted by what people imagine to be feasible or unfeasible, possible or impossible.
Tanrı'nın her şey üzerindeki gücünün bir parçası, dilediğini cezalandırması ve dilediğine lütfunu bahşetmesidir. Bütün insanlık O'na döner; hiçbiri O'ndan kaçamaz ve hiçbiri O'nun iradesinden sıyrılamaz: "Dilediğini azaplandırır, dilediğine merhamet eder. Ve siz O'na döndürüleceksiniz. Ne yeryüzünde ne de göklerde O'nu aciz bırakabilirsiniz. Tanrı'dan başka sizin ne bir koruyucunuz vardır ne de bir yardımcınız." (Ayet 21-22)
Part of God’s power over all things is that He punishes whomever He wills and bestows His grace upon whomever He wills. To Him all mankind return; none escapes Him and none can evade His will: “He punishes whom He will, and bestows His mercy on whom He will. To Him you shall be made to return. And never can you elude him, neither on earth nor in the skies. You have none to protect you from God and none to give you support.” (Verses 21-22)
Cezalandırma ve merhamet, Tanrı'nın iradesine tabidir; bunun anlamı, Tanrı'nın herkese açık bir rehberlik sunmuş ve sapıklık yolunu herkes için açıkça belirlemiş olmasıdır. Tanrı, insana her iki yoldan birini izleme yeteneği vermiştir. Seçim tamamen insanındır. Ancak insan Tanrı'ya inanmayı seçtiğinde ve O'nun rehberliğine uymaya istekli olduğunu gösterdiğinde, Tanrı da kendisini bunu yapmaya adadığı için ona yardım edecektir. Öte yandan, insan ilahi rehberlikten yüz çevirdiğinde yalnızlaşır ve sapıklık içinde yaşar. Bu iki yol, ilk durumda Tanrı'nın merhametine, ikincisinde ise O'nun cezasına götürür.
Punishment and mercy are subject to God’s will in the sense that He has given clear guidance and made the way of error clear for all. He has given man the propensity to follow either. The choice belongs entirely to man. However, when man chooses to believe in God and shows a willingness to follow His guidance, God will help him as He has committed Himself to do so. On the other hand, when he turns away from divine guidance he becomes isolated and lives in error. The two ways then lead to either God’s mercy in the first case or to His punishment in the latter.
“Ona döndürüleceksiniz.” (Ayet 21) Bu örnekte sûre, ardından gelenlere uygun olarak, zorla geri döndürülme çağrışımı taşıyan “tuqlabûn” kelimesini kullanmaktadır.
“To Him you shall be made to return.” (Verse 21) In this instance, the sūrah uses the word tuqlabūn, which carries connotations of violent return, to suit what follows:
"Ve O'ndan ne yeryüzünde ne de göklerde kaçıp kurtulabilirsiniz." (Ayet 22) Kendinizi Tanrı'ya dönüşten kurtarmak için hiçbir gücünüz yoktur. Ne yeryüzünde sahip olduğunuz kendi gücünüz ne de bazen taptığınız, meleklerin ya da cinlerin, göklerde güce sahip olduğunu düşünerek taptıklarınızın gücü hiçbir etki yapmaz: "Sizin için Tanrı'ya karşı ne bir koruyucunuz vardır ne de bir yardımcınız." (Ayet 22) Tanrı'ya karşı nasıl bir koruma ya da destek olabilir? Bunu kim verebilir: insan mı, melek mi, yoksa cin mi? Hepsi Tanrı'nın yaratıkları ve kullarıdır. Kendilerine bile fayda ya da zarar veremezler, başkasına ne denli.
“And never can you elude Him, neither on earth nor in the skies.” (Verse 22) You have no power to save yourselves from a return to God. Neither your own power that you have on earth nor that of those whom you sometimes worship, such as the angels or jinn, thinking that they have power in the skies, have any effect: “You have none to protect you from God and none to give you support.” (Verse 22) How can there be any protection or support against God? Who could give it: man, angel, or jinn? They are all God’s creatures and servants. They cannot cause benefit or harm even to themselves, let alone anyone else.
"Tanrı'nın âyetlerini ve O'na kavuşmayı inkâr edenler, gerçekten de Benim rahmetimden ümidi kesenlerdir. Onlara can yakıcı bir azap vardır." (Ayet 23)
İnsan, Tanrı'nın rahmetinden ancak tamamen inkâr ettiğinde ve Rabbiyle olan bütün ilişkisini kestiğinde ümidini keser. Yine insan, kendisiyle Tanrı arasında bir ilişki kurmaktan umudunu kestiğinde, Tanrı'nın lütfundan bütün ümidini bırakarak inkâra düşer. Sonunun ne olacağı da bilinmektedir: "Onlara can yakıcı bir azap vardır." (Ayet 23)
“Those who deny God’s signs and the meeting with Him are indeed the ones who abandon all hope of My mercy. It is for these that grievous suffering awaits.” (Verse 23) Man does not despair of God’s mercy except when he totally disbelieves, severing all relations with his Lord. Again man does not disbelieve except when he despairs of establishing a relation between himself and God, abandoning all hope of God’s grace. The end then is well known: “It is for these that grievous suffering awaits.” (Verse 23)