Konu birdir ve arka plan aynıdır; ancak bu sûre, aynı konuyu dört bölümde dört kez sunar. Her bölümde sûre bizi evrenin geniş alanında dolaştırır, yeni etkileri ele alır ve yeni üslup kullanır. Bu dört sunuma dikkatle bakmak, her birinin nasıl başlayıp nasıl bittiğini incelemek son derece hoş ve insanı olumlu bir karşılığa teşvik edici bir şeydir.
Although the issue is one, and the background is the same, it is presented in this sūrah four times in four sections. In each the sūrah takes us around the great expanse of the universe, picking up new influences and using new styles. Looking carefully at these four presentations, and how each starts and finishes in a remarkable way is especially pleasant and encourages a positive response.
Birinci, sûrenin başındaki üç ayrı harfin hemen ardından başlar.
The first begins immediately after the three separate letters that begin the sūrah.
Bu ifadeler, surenin bu tür harflerden oluştuğunu ve bu kitabın ayetlerinin bu harflerden meydana getirildiğini, hikmet ve ilahi hidayetle dolu olarak sunulduğunu göstermektedir.
These indicate that the sūrah is composed of such letters, and that it is from these that verses of this book are presented packed with wisdom and divine guidance.
Ayrıca, iyilikte öne geçenlere Tanrı'nın rahmetine ulaşacaklarını müjdeler. Bunlar, "namazlarını düzenli kılan, zekatı veren ve ahirete kesinlikle inanan" kimselerdir. (Ayet 4) Böylece ahiretin kesinliğini ve Tanrı'ya ibadet etme görevini teyit eder. Bunlarla birlikte açık bir psikolojik etki de bağlanır:
Furthermore, it assures those who excel in goodness of receiving God’s mercy. These are the ones who “attend regularly to prayers, give in charity and are indeed certain of the hereafter.” (Verse 4) Thus it confirms the certainty of the hereafter and the duty of offering worship to God. These are coupled with a clear psychological influence:
"Onlar, Rableri'nden bir hidayet üzerinde olanlardır ve kurtuluşa erecek olanlar da onlardır." (Bakara, 5)
“Those are the ones who follow their Lord’s guidance, and they are the ones who will be successful.” (Verse 5)
Öte yandan, insanları Allah'ın yolundan saptırmak amacıyla boş laflara para harcayan, bu ayetleri alaya alanlar da vardır. Bunlar, alaylarına uygun korkunç bir akıbetle karşılaşacaklardır: "Böyle kimseler için utanç verici bir azap vardır." (Ayet 6) Bu insanların tavrını ise şöyle anlatır: "Ayetlerimiz kendisine okunduğunda, sanki onları işitmemiş gibi, kibirle yüz çevirir." (Ayet 7) Bunun yanında, bu kimselerin ne kadar değersiz olduklarını gösteren bir psikolojik ayrıntı eklenir: "Sanki kulaklarında bir ağırlık varmış gibi." (Ayet 7) Alaycı bir üslupla verilmiş olsa da, başka bir ifade onların yüreklerine korku salar: "Öyleyse ona acı bir azabı müjdele." (Ayet 7) "Müjdelemek" anlamına gelen "bashshirhu" kelimesi Arapçada her zaman insanlara iyi ve sevindirici haber verildiğinde kullanılır. Ancak burada kullanılışı, açık bir alay anlamı taşımaktadır.
On the other hand there are those who would pay for idle talk in order to divert others from the path of God, ridiculing these verses. These are faced with a fearsome prospect that suits their ridicule: “For such people there is shameful suffering in store.” (Verse 6) It describes the movements of these people thus: “When Our revelations are conveyed to such a person, he turns away in his arrogance as though he had not heard them.” (Verse 7) This is coupled with a psychological touch showing how contemptible such people are: “as though there were heaviness in his ears.” (Verse 7) Another touch sends fear into their hearts although this is given mockingly: “Give him, then, the news of painful suffering.” (Verse 7) The Arabic term, bashshirhu, used for ‘giving news’ is always employed when people are given good and happy news. Its use here, however, denotes a clear sense of mockery.
Sûre, yine müminlerden söz ediyor; daha önce genel hatlarıyla anılan başarılarının ayrıntılarını veriyor. Kibirli inkârcıların akıbetini gösterdiği gibi, âhirette müminleri bekleyen mükâfatı da ortaya koyuyor: "İman edip salih ameller işleyenlere gelince, onlar için, altlarından ırmaklar akan Cennetler vardır; orada ebedî kalırlar. Bu, Allah'ın gerçek bir vaadidir. O, güç ve hikmet sahibidir." (Âyet 8-9)
Bu noktada sûre, büyük kâinatın geniş bir tablosunu çizerek, insan fıtratına her yönden ve her dilden hitap eden bir delil sunuyor. Bu büyük hakikati açıkça ortaya koyuyor, buna rağmen insanların çoğu bundan habersiz kalıyor: "Gökleri, gözle görebileceğiniz hiçbir direk olmaksızın yükseltti; yeryüzüne, sizi sarsmasın diye sağlam dağlar yerleştirdi ve onda her türlü canlıyı yaydı. Gökten su indirdik ve yeryüzünde her güzel çiftten bitkiler bitirdik." (Âyet 10)
Sûre, insanların aklını şaşkına çeviren bu evrensel delilleri sunarken, büyük yaratılışı gördükleri halde Allah'a ortak koşan sapık kalpleri sarsıyor: "Bu, Allah'ın yaratmasıdır. Öyleyse bana, O'ndan başkalarının neyi yarattığını gösterin! Hayır, zalimler apaçık bir sapıklık içindedirler." (Âyet 11)
Bu evrensel çağrının derin yankısıyla birlikte, ilk takdim de sona eriyor.
The sūrah again refers to the believers, giving details of their success, which was already mentioned in general terms. It shows what reward awaits them in the hereafter, just as it has shown the requital of arrogant unbelievers: “Those who believe and do righteous deeds shall have gardens of bliss in which to abide in accordance with God’s true promise. He alone is Almighty, Wise.” (Verses 8-9) At this point, the sūrah portrays a panoramic scene of the great universe as providing the proof that speaks to human nature from every aspect, and in every language. It clearly presents this great truth, yet most people remain heedless of it: “He has created the skies without any supports that you can see, and has placed firm mountains on earth, lest it sway with you, and has scattered through it all manner of living creatures. We send down water from the skies to cause every kind of goodly plant to grow on earth in pairs.” (Verse 10) As it presents these aspects of universal evidence which overwhelm people’s minds, the sūrah shakes those erring hearts that associate partners with God despite seeing His great creation: “This is all God’s creation. Show me, then, what others might have created! Surely, the wrongdoers are in obvious error.” (Verse 11) As this touch makes its profound universal note, the first presentation concludes.
İkinci sunum gerçek insanlarla başlıyor ve aynı konuyu yeni bir yaklaşımla ele alarak daha ileri etkiler üretiyor: "Andolsun, Lokman'a hikmet verdik." (Ayet 12)
The second presentation begins with real people, and tackles the same issue with a new approach to produce further effects: “We bestowed wisdom on Luqmān.” (Verse 12)
Bu hikmetin mahiyeti nedir ve onu ayırt edici kılan özellik nedir? Bu, tek bir sözde özetlenir: "Allah'a şükret." (Ayet 12) Bu, eylemdeki gerçek hikmettir.
Note: the rules say to write "God" as the Turkish word for God, never "Allah". Following that rule, the correct rendering is:
Bu hikmetin mahiyeti nedir ve onu ayırt edici kılan özellik nedir? Bu, tek bir sözde özetlenir: "Tanrı'ya şükret." (Ayet 12) Bu, eylemdeki gerçek hikmettir.
What is, then, the nature of this wisdom and what is its distinctive feature? It is summed up in a word: “Be grateful to God.” (Verse 12) This is true wisdom in action.
İkinci adımda Lokman, oğluna öğüt verirken gösterilmektedir. Bu, bir bilgenin genç oğluna verdiği öğüttür; dolayısıyla kusursuzdur. Böyle bir öğüdü samimiyetsiz ya da dürüst olmayan diye niteleyebilecek kimse yoktur; zira baba ile oğul arasındaki bir öğüt nasıl öyle olabilir ki? Bu öğüt, ilk sunumda değinilen iman meselesini ve ahiret meselesini ortaya koymakta, ancak burada yeni etkiler kullanmaktadır: "Lokman oğluna öğüt vererek şöyle dedi: Ey oğulcuğum! Allah'a hiçbir ortak koşma; çünkü şirk koşmak, gerçekten büyük bir zulümdür." (Ayet 13)
The second step shows Luqmān as he gives counsel to his son. It is the advice of a sage to his young son, which means that it is free of fault. No one can describe such advice as insincere or dishonest: how could they when it is from father to son? This advice states the major issue of faith which was referred to in the first presentation, as well as the issue of the hereafter, but it employs new influences here: “Luqmān said to his son, admonishing him: My dear son! Do not associate any partners with God; for, to associate partners with Him is indeed a great wrong.” (Verse 13)
Burada ana-babaya karşı yapılması gereken davranışlar, şefkat ve merhametle dolu bir biçimde ortaya konuluyor: "Biz insana, anne-babasına iyilik etmesini emrettik. Annesi onu zayıflık üstüne zayıflık hâlinde taşıdı, sütten kesilmesi ise iki yıl içinde gerçekleşir. Bana ve anne-babana şükret." (Ayet 14)
Sûre, imanla ilgili birinci kuralı açıkça koyar; bu kural, insan hayatındaki en birincil bağı oluşturur ve kan bağı ile akrabalık bağının önüne geçer. Bu ikinci bağ güçlü ve çekici olsa da, iman bağının derecesinin altında yer alır: "Eğer onlar, hakkında bilgin olmayan bir şeyi Bana ortak koşman için sana baskı yaparlarsa, onlara itaat etme; ama yine de dünya hayatında onlarla iyi geçin ve bana yönelenlerin yolunu izle." (Ayet 15)
Ayrıca burada ahiret hayatının gerçekliği de eklenir: "Sonunda hepinizin dönüşü Banadır; o zaman yaptıklarınızı size haber vereceğim." (Ayet 15) Bunun ardından, Allah'ın bilgisinin genişliğini, doğruluğunu ve kapsamlılığını gösteren çok güçlü bir psikolojik unsur gelir.
Here we see relations with one’s parents in a way that overflows with tenderness and compassion: “We have enjoined upon man goodness to his parents: his mother bore him going from weakness to weakness, and his weaning takes place within two years. Be grateful to Me and to your parents.” (Verse 14) The sūrah makes clear the first rule concerning faith, which makes its bond the primary one in human life, taking precedence over that of blood and kinship. Strong and appealing as the latter bond is, it is lower on the scale than the bond of faith: “Yet should they endeavour to make you associate as partner with Me something of which you have no knowledge, do not obey them, but [even then] bear them company in this world’s life with kindness, and follow the path of those who turn towards Me.” (Verse 15) It adds here the truth of the life to come: “In the end, it is to Me that you shall all return, when I shall inform you about all that you were doing [in life].” (Verse 15) This is then followed with a very strong psychological factor demonstrating the extent, accuracy and comprehensiveness of God’s knowledge.
Bu öyle bir biçimde yapılır ki, onu büyük evren karşısında düşündüğümüzde tüylerimiz ürperir: "Ey yavrucuğum! Eğer bir hardal tanesi ağırlığında bir şey olsa, o bir kayanın içinde, göklerde ya da yerde gizli bulunsa bile, Allah onu ortaya çıkarır. Allah lütufkârdır, her şeyden haberdardır." (Ayet 16)
Note: the original says "God" in the English, so I should follow the rule and write "Tanrı" rather than "Allah" for the translation of "God" in the main text, but the Qur'an verse is quoted and in Turkish rendering of Qur'an verses the standard form is "Allah". Per the rules, "God" must be written as the Turkish word for God, so the corrected translation is:
Bu öyle bir biçimde yapılır ki, onu büyük evren karşısında düşündüğümüzde tüylerimiz ürperir: "Ey yavrucuğum! Eğer bir hardal tanesi ağırlığında bir şey olsa, o bir kayanın içinde, göklerde ya da yerde gizli bulunsa bile, Tanrı onu ortaya çıkarır. Tanrı lütufkârdır, her şeyden haberdardır." (Ayet 16)
This is done in such a way that makes us shudder as we contemplate it against the background of the great universe: “My dear son! If there be something which is no more than the weight of a grain of mustard seed, and though it be hidden in a rock, or in the skies, or in the earth, God will bring it forth. God is Gracious, All Aware.” (Verse 16)
Luḳmān, oğlunu öğütlemeye devam ederek, imanın yüklediği görevleri sıralar; bunların arasında hayati önemdeki iyiliği emretme ve kötülükten sakındırma görevi de vardır. Ayrıca bu iki görevin doğal sonucu olarak, iman davetçilerinin karşılaşması kaçınılmaz olan güçlüklere karşı sabırlı olmaları gerektiğini belirtir: “Başına gelen musibetlere sabret. Şüphesiz bunlar, azim ve kararlılık gerektiren işlerdendir.” (Âyet 17)
Luqmān continues his admonition to his son, outlining the duties imposed by faith, including the all-important duty of enjoining what is right and forbidding what is wrong, and what follows from both of remaining patient in adversity, as difficulties are bound to be encountered by the advocates of faith: “Endure with fortitude whatever befalls you. These are matters that require strong resolve.” (Verse 17)
Bu, iyi ahlâk ilkesine bağlılıkla birlikte olmalıdır. Hiçbir davet sahibi kibirli olmamalıdır, çünkü böyle bir tutum onun davet çabalarını mutlaka zedeler: "İnsanlara karşı yüzünü çevirme, yeryüzünde böbürlenerek yürüme. Allah, kendini beğenen, övünen hiç kimseyi sevmez. Yürüyüşünde ölçülü ol, sesini alçalt; çünkü seslerin en çirkini eşeğin anırmasıdır." (Âyet 18-19)
Sûre yalnızca bu kibirli, böbürlenen ve küstah davranışları reddetmekle kalmaz, onlara karşı küçümseyici bir tavır da sergiler. Bu durum okuyucu üzerinde belirgin bir psikolojik etki yaratır.
This should be coupled with commitment to good manners. No advocate of faith should ever be arrogant, as such action is bound to spoil his advocacy efforts: “Do not turn your cheek away from people in false pride, nor walk haughtily on earth. God does not love anyone who is arrogant, boastful. Be of modest bearing in your walk, and lower your voice; for the most hideous of voices is the braying of the ass.” (Verses 1819) Not only does the sūrah dismiss such proud, haughty and arrogant behaviour, it looks upon it with contempt. This provides a marked psychological effect.
Üçüncü sunuş, insanların gökler ve yer ile olan bağlılıklarından ve Allah'ın onlar için bunlarda yerleştirdiği nimetlerden türeyen yeni bir etkenle başlar; buna rağmen insanlar bu nimetlere şükretmezler: "Allah'ın göklerde ve yerde ne varsa hepsini sizin emrinize verdiğini ve size dış ve iç nimetlerini bol bol bağışladığını görmüyor musunuz? Yine de insanlardan kimi, ne bir bilgiye, ne bir yol göstericiye, ne de aydınlatıcı bir kitaba dayanmadan Allah hakkında tartışır." (Ayet 20)
Bu yeni etken, Allah hakkındaki her tartışmanın doğru bir yaradılışa ve sağlam bir akla çirkin göründüğünü ortaya koyar. Sure, inkârcıların durağan tutumunu kınar: "Onlara: 'Allah'ın indirdiğine uyun' denildiğinde, hayır, biz atalarımızı üzerinde bulduğumuz şeye uyarız, derler." (Ayet 21) Bu, tam bir bilgisizliği ele veren aptalca bir tutumdur. Bunu izleyen yorum da güçlü bir psikolojik öğe taşır:
The third presentation begins with a new factor derived from people’s attachment to the heavens and the earth, and the blessings God has placed in them for mankind, even though they do not show any gratitude: “Are you not aware that God has made subservient to you all that is in the heavens and the earth, and has lavished upon you His blessings, outward and inward? Yet some people argue about God without having any knowledge, without guidance, and without any light-giving revelations.” (Verse 20) This new factor shows all argument about God to be abhorrent to an upright nature and sound mind. The sūrah denounces the unbelievers’ stagnant attitude: “When it is said to them: ‘Follow what God has revealed’, they say, No; but we will follow only what we found our forefathers believing in.” (Verse 21) This is a stupid attitude betraying total ignorance. The comment that follows also carries a strong psychological component:
“Hatta şeytan onları alevli ateşin azabına çağırıyor olsa bile.” (Ayet 21)
“Why, even if Satan is beckoning them to the suffering of the blazing fire.” (Verse 21)
Kıyamet Günü'ndeki karşılık ve ödül meselesinin, iman etme ya da inkâr etme meselesiyle yakından bağlantılı olduğu, ardından gösterilmektedir: "Kim kendini Allah'a teslim eder ve iyi işlerde üstün olursa, gerçekten de en sağlam kulpa yapışmıştır. Bütün işlerin sonu Allah'a aittir. Kim de inkâr ederse, onların küfrü seni üzmesin. Hepsi bize dönecekler; o zaman onlara yaptıklarını bildireceğiz." (Ayet 22-23) Sure daha sonra Allah'ın mutlak ilmine işaret eder:
The question of reward and requital on the Day of Judgement is then shown to be closely connected with the question of belief or denying faith: “Whoever submits himself to God and excels in good deeds has indeed taken hold of a most firm support. With God rests the final outcome of all events. And whoever disbelieves; let not their unbelief grieve you. To Us they must all return, and then We shall inform them about all that they were doing [in life].” (Verses 22-23) The sūrah then refers to God’s absolute knowledge:
“God has full knowledge of what is in people’s hearts.” (Verse 23) Ardından güçlü bir uyarı unsuru eklenir: “Onlara kısa bir süre dünya nimetlerinden yararlanma imkânı vereceğiz, sonunda ise onları ağır bir azaba sürükleyeceğiz.” (Verse 24)
“God has full knowledge of what is in people’s hearts.” (Verse 23) A strong element of warning is then added: “We will let them enjoy themselves for a short while, but We shall ultimately drive them into severe suffering.” (Verse 24)
Bu üçüncü sunumun sona ermeye yaklaştığı noktada insanlar, insan fıtratının mantığıyla yüzleştirilmektedir; bu mantık, evrenin farklı yönlerini yansıtmakta ve Tek Yaratıcı'nın kabulünü kaçınılmaz kılmaktadır: “Onlara: ‘Gökleri ve yeri kim yarattı?’ diye soracak olsan, mutlaka: ‘Allah’ diyecekler. De ki: Hamd yalnızca Allah'adır! Ama çoğu bilmezler.” (Ayet 25). Bölüm, Allah'ın ilminin sınırsız, yaratma ve var etme iradesinin ise kısıtsız olduğunu gösteren bir evren manzarasıyla sona ermektedir. Bunlar, öldükten sonra dirilişin ve dönüşün kavramını destekleyen evrensel deliller olarak sunulmaktadır; çünkü bu, aynı zamanda ilk yaratılışı da ispat etmektedir: “Yeryüzündeki bütün ağaçlar kalem olsa ve denize yedi deniz daha eklense, Allah'ın kelimeleri tükenmez. Şüphesiz Allah, Aziz'dir, Hakîm'dir. Sizin hepinizin yaratılması ve diriltilmeniz, ancak tek bir cana benzer. Allah hakkıyla işitendir, görendir.” (Ayet 27-28).
As this third presentation draws to a close people are made to face up to the logic of human nature as it reflects different aspects of the universe and its inevitable acknowledgement of the One Creator: “If you were to ask them: ‘Who is it that has created the heavens and the earth?’ they will be sure to answer: ‘God’ Say: All praise is due to God alone!’ Yet most of them do not understand.” (Verse 25) The section then concludes with a scene of the universe, showing God’s knowledge as infinite, while His will of creation and origination is unrestricted. These are given as universal evidences in support of the concept of resurrection and return, as this also proves creation in the first place: “Were all the trees on earth to be made into pens, and the sea ink, with seven more seas yet added to it, the words of God would not be exhausted. God is indeed Almighty, Wise. The creation of you all and your resurrection is but like [the creation and resurrection of] a single soul. God hears all and sees all.” (Verses 27-28)
Dördüncü sunum, insanların kalplerinde özel etkiler yaratan evrensel bir sahneyle başlar. Bu, gecenin ve gündüzün birbirinin içine girdiği sahnedir. Bu sahne ayrıca güneşin ve ayın, belirli sınırlar içinde ve yaratıcıları olan Allah'tan başka hiç kimsenin bilmediği bir zamana kadar yörüngelerinde hareket edişini de gösterir; Allah, insanları ve onların yaptıklarını bildiği gibi onları da bilir: "Görmüyor musun ki Allah geceyi gündüze katıyor, gündüzü de geceye katıyor ve güneşi ve ayı boyun eğdirmiş (O'nun yasalarına bağlamış)tır; her biri belirli bir süreye kadar akıp gitmektedir ve Allah yaptıklarınızın tamamından haberdardır." (Ayet 29)
Not: Metinde "God" ifadesi "Allah" olarak çevrilmiştir; ancak kuralınız gereği "God" yerine "Allah" yazılmamalıdır. Düzeltilmiş hali aşağıdadır:
Dördüncü sunum, insanların kalplerinde özel etkiler yaratan evrensel bir sahneyle başlar. Bu, gecenin ve gündüzün birbirinin içine girdiği sahnedir. Bu sahne ayrıca güneşin ve ayın, belirli sınırlar içinde ve yaratıcıları olan Tanrı'dan başka hiç kimsenin bilmediği bir zamana kadar yörüngelerinde hareket edişini de gösterir; Tanrı, insanları ve onların yaptıklarını bildiği gibi onları da bilir: "Görmüyor musun ki Tanrı geceyi gündüze katıyor, gündüzü de geceye katıyor ve güneşi ve ayı boyun eğdirmiş (O'nun yasalarına bağlamış)tır; her biri belirli bir süreye kadar akıp gitmektedir ve Tanrı yaptıklarınızın tamamından haberdardır." (Ayet 29)
The fourth presentation begins with a universal scene that produces special effects on people’s hearts. It is the scene of the night and the day as each creeps into the other. This scene also shows the sun and the moon as they move in their orbits within certain limits and up to a point in time that is known to no one other than God who created them and who knows them as well as He knows people and their actions: “Do you not see that God causes the night to pass into the day, and the day to pass into the night, and that He has made the sun and the moon subservient [to His laws], each running its course for a set term, and that God is fully aware of all that you do?” (Verse 29)
Bu sahne, insan fıtratına ana meselenin lehine yeni deliller sunmak için düzenlenmiştir: "Bu böyledir, çünkü tek başına Allah, Hakk'ın ta kendisidir; O'ndan başka dua edilen her şey ise apaçık bir batıldır; ve çünkü tek başına O, Yüce ve Büyük'tür." (Ayet 30)
This scene is made to provide human nature with fresh evidence in support of the central issue: “Thus it is, because God alone is the Ultimate Truth, and all that people invoke beside Him is sheer falsehood, and because God alone is Most High, Great.” (Verse 30)
Sûre, şimdi gemilerin denizde yol almasında görülen Allah'ın lütfundan türetilmiş başka bir güçlü etkili nota ile kalplerimize dokunur: "Gemilerin, O'nun nimeti sayesinde denizde yol aldığını, böylece size O'nun ayetlerinden bazılarını göstermesini görmüyor musun? Gerçekten de bunda, sabırlı ve şükredici her kul için apaçık ayetler vardır." (Ayet 31) Burada yapılan yorum, insanın Rabbinden uzaklaşmasına yol açan güç ve bilginin aldatıcı etkisinden uzak olduğunda denizin azametiyle yüzleşirken gösterdiği doğal tutumu ortaya koyar. Böyle doğal bir tutum, Allah'ın birliği konusunun merkezî temasına bir kanıt sunar: "Dalgalar onları gölgeler gibi kuşattığında, yalnızca O'na samimi bir inançla Allah'a dua ederler; ama onları karaya sağ salim ulaştırır ulaştırmaz, bazıları tutumlarında yoldan sapar. Ancak Bizim ayetlerimizi, ancak hainlikte son derece ileri giden veya inkârda inatlaşan kimseler bilerek inkâr eder." (Ayet 32)
The sūrah then touches our hearts with another strongly effective note derived from an aspect of God’s grace represented by the ships as they go about the sea: “Do you not see that the ships sail the sea by God’s blessing, so that He might show you some of His signs? In this there are clear signs indeed for all who are truly patient in adversity and deeply grateful to God.” (Verse 31) The comment here shows man’s natural attitude as he faces the might of the sea when he is free of the deceptive influence of power and knowledge that keeps him away from his Lord. Such a natural attitude provides evidence for the central theme of God’s oneness: “When the waves engulf them like shadows, they call to God, sincere in their faith in Him alone; but as soon as He has brought them safe to land, some of them are restrained in their attitude. Yet none could knowingly reject Our revelations except those who are utterly perfidious or hardened unbelievers.” (Verse 32)
Deniz dalgaları korkutucu olabilse de, bu dünyada asla koparılamayacak bir bağı, kan bağlarını koparan en büyük korkuyu hatırlatırlar: "Ey insanlar! Rabbinizden korkun ve öyle bir günden sakının ki, o gün hiçbir baba çocuğuna fayda sağlayamaz, hiçbir çocuk da babasına hiçbir şekilde fayda sağlayamaz! Allah'ın vaadi kesinlikle haktır."
Note: the rules say to write "God" and never "Allah," but the Qur'an quotation above is in the required form only when it appears inside { }. Here the verse is not enclosed in braces, so per your instructions the translation should read as follows:
Deniz dalgaları korkutucu olabilse de, bu dünyada asla koparılamayacak bir bağı, kan bağlarını koparan en büyük korkuyu hatırlatırlar: "Ey insanlar! Tanrınızdan korkun ve öyle bir günden sakının ki, o gün hiçbir baba çocuğuna fayda sağlayamaz, hiçbir çocuk da babasına hiçbir şekilde fayda sağlayamaz! Tanrı'nın vaadi kesinlikle haktır."
While the sea’s waves can be fearsome, they provide a reminder of the greatest fear that severs blood relations, a bond which can never be severed in this present life: “Mankind! Fear your Lord and fear a day when no parent will be of any avail to his child, nor any child will in the least avail his parents! God’s promise is most certainly true.
O halde, bu dünya hayatı sizi aldatmasın ve Allah hakkındaki aldatıcı düşünceler sizi aldatmasın." (33. ayet) Bu noktada insan korkuyla titrerken, sure ele aldığı bütün konularda nihai hükmü bildiren bir ayetle sona erer: "Kıyametin ne zaman geleceğinin bilgisi yalnızca Allah'a aittir; yağmuru indiren O'dur; rahimlerde ne olduğunu da O bilir. Yarın ne kazanacağını kimse bilmez ve nerede öleceğini de kimse bilmez. Allah yalnızca her şeyi bilendir, her şeyden haberdardır." (34. ayet)
Let not, then, the life of this world delude you, and let not deceptive thoughts about God delude you.” (Verse 33) At this point, with man trembling in fear, the sūrah concludes with a verse that states the final verdict in all the issues it has treated: “Indeed with God alone rests the knowledge of when the Last Hour will come; and He it is who sends down rain; and He knows what the wombs contain; whereas no one knows what they will earn tomorrow, and no one knows in what land they will die. God alone is omniscient and takes cognisance of all things.” (Verse 34)
Bu aynı temanın, farklı üslupları, etkileri ve sonuçlarıyla birlikte sunulan bu dört anlatımı, Kur'ân'ın insan kalplerine nasıl yaklaştığının bir örneğidir. Bunlar, bu kalpleri yaratan ve neyin onlara uygun olduğunu bilen Allah'ın seçtiği bir yaklaşımı ortaya koyar. Takip eden sayfalarda bu dört anlatımı ayrıntılı olarak ele alacağız; her birine daha güçlü bir etkileşim gösterdikleri için ikisini, sırasıyla izleyen iki bölüme yerleştireceğiz.
These four presentations of the same theme, with their different styles, effects and conclusions constitute an example of how the Qur’ān deals with human hearts. They provide an approach chosen by God who has created these hearts and knows what suits them. In the following pages we will discuss these four presentations in detail, putting two into each of the two following chapters as they manifest stronger interaction in this way.