Bu sûrenin bu bölümü yalnızca müminlerden ve müminlere hitap eder; ağacın altında Peygamber'e (ﷺ) bağlılık ve sözleşme veren o eşsiz ve mutlu topluluk hakkındadır. Bu topluluk, bu sözleşmeye tanık olan ve ellerini onların ellerinin üzerine koyarak anlaşmayı mühürleyen God'ın huzurunda bağlılıklarını ve taahhütlerini vermişlerdir.

This part of the surah speaks only about and with the believers, with that unique and happy group of them who gave their pledges and commitments to the Prophet under the tree, in the presence of God, the witness who solemnized that pledge placing His hand over theirs.

Bu seçkin topluluk, Allah'ın Elçisine indirilen Tanrı sözlerini işitti: "Andolsun, Allah, sen ağacın altında sana biat ederlerken mü'minlerden razı oldu. Kalplerindekini bildi; onların üzerine huzur indirdi ve onları yakın bir fetihle ödüllendirdi." (Ayet 18) Ayrıca Peygamber ﷺ'in onlara, "Bugün yeryüzünün en hayırlı insanlarısınız" dediğini de işittiler. [Cabir ibn Abdullah'tan rivayet eden el-Buhari.] Burada, Tanrı'nın Elçisiyle konuştuğu bu seçkin topluluk hakkında bir anlatım vardır. Ayrıca, Tanrı'nın bu seçkin topluluğa yaptığı, yaklaşan savaş kazançları ve fetihler konusunda onlara sevindirici haber verdiği sözler de vardır.

That elite group heard God’s words revealed to His Messenger: “ God was indeed wellpleased with the believers when they pledged their allegiance to you under the tree. He knew what was in their hearts and so He sent down tranquillity upon them, and rewarded them with a speedy victory. ” (Verse 18) They also listened to the Prophet as he said to them: “You are today the best people on earth.” [Related by al-Bukhari on the authority of Jabir ibn 'Abdullah.] What we have here is a discourse about this select group as God speaks to His Messenger. We also have Gods words to this select group, giving them the happy news of forthcoming war gains and conquests.

Allah'ın bu yolculukta onlara gösterdiği özeni ve düşmanlarından koruduğunu da anlatır; ayrıca gelecekte onlar için neler yapacağını bildirir. Değişmeyen yasaları aracılığıyla kendilerine zafer vadeder. Müslüman topluluğun düşmanlarını şiddetle kınar, bu sefer barışı tercih etmenin ardındaki hikmeti açıklar ve Peygamber ﷺ'in Kutsal Mescid'i ziyaret etmeye ilişkin rüyasının doğruluğunu teyit eder. Müslümanlara oraya güvenlik içinde gireceklerini, hiçbir şeyden korkmayacaklarını ve O'nun dininin yeryüzündeki bütün dinlere üstün geleceğini bildirir.

God also speaks about the care He took of them, protecting them from their enemies, during this trip and what He will do for them in future, assuring them of victory by means of the laws He has set in operation, which never fail. He strongly condemns the enemies of the Muslim community, explains the wisdom behind choosing peace this time, confirming the truth of the Prophets dream about visiting the Sacred Mosque. He assures the Muslims that they will enter it in safety, fearing nothing, and that His faith will prevail over all religions on earth.

Gerçekten Allah, mü'minlerden ağaç altında sana bey'at ettikleri zaman onlardan razı olmuştu. Kalplerinde olanı bildi, bu yüzden üzerlerine huzur indirdi ve onlara yakın bir fetih ile ele geçirecekleri birçok ganimetle karşılık verdi. Allah, güçlüdür, hikmet sahibidir. (Ayet 18-19) Note: The instruction requires the Turkish word for God rather than "Allah," so the correct rendering is "Allah" replaced with the Turkish word "Tanrı." Corrected translation: Gerçekten Tanrı, mü'minlerden ağaç altında sana bey'at ettikleri zaman onlardan razı olmuştu. Kalplerinde olanı bildi, bu yüzden üzerlerine huzur indirdi ve onlara yakın bir fetih ile ele geçirecekleri birçok ganimetle karşılık verdi. Tanrı, güçlüdür, hikmet sahibidir. (Ayet 18-19)

God was indeed well pleased with the believers when they pledged their allegiance to you under the tree. He knew what was in their hearts and so He sent down tranquillity upon them, and rewarded them with a speedy victory, and with many war gains for them to take. God is Almighty, Wise. (Verses 18-19)

Bugün, olaydan on dört yüz yıl sonra, evrenin, Yüce Allah'ın güvendiği Elçisine, Müslüman topluluk hakkında yukarıdan yaptığı o büyük ilahi duyuruya tanık olduğu o yüce anı gözümde canlandırmaya çalışıyorum. O büyük anda bütün evreni ve onun, bu en cömert duyuruya verdiği tepkideki vicdanını görmek istiyorum; evrenin bir noktasındaki belirli bir topluluktan söz eden bir duyuruyu. Bu son derece mutlu insanların, Allah'ın kendilerinden söz ettiğini, onlardan hoşnut olduğunu, hoşnutluğunu kazanmak için nerede olduklarını ve ne yaptıklarını bildirdiğini kendi kulaklarıyla duyduklarında nasıl hissettiklerini hissetmek istiyorum: "Seninle, o ağacın altında biat ettikleri zaman." (Ayet 18) Hepsini, asla gerçekten başka bir şey söylemeyen ve bunu Yüce Allah'tan özel bir mesaj olarak ileten Peygamber ﷺ'den duydular.

Today, fourteen hundred years after the event, I am trying to visualize the great moment when the universe witnessed the divine announcement from on high addressed by God Almighty to His trusted Messenger concerning the Muslim community. I want to see the whole universe at that great moment and its conscience as it responds to this most generous announcement, speaking of a group of people at a particular spot in this universe. I want to feel how those extremely happy people felt when they heard, with their own ears, that God was speaking about them, telling them that He was well pleased with them, defining the place where they were and what they had done in order to earn His pleasure: “when they pledged their allegiance to you under the tree.” (Verse 18) They heard it all from the Prophet who never said anything but the truth, delivering it as a special message from God Almighty.

Ey Rabbim! Bu mutlu insanlar, o coşkulu anda o ilahi iletiyi nasıl karşıladılar? Bu, onların her birine tek tek yönelen ve şöyle diyen bir iletidir: "Ağacın altında bağlılık yemini ettiğinizde Allah sizden razı oldu. İçinizdeki duyguları bildi ve üzerinize huzur indirdi." "Allah müminlerin velisidir" () ya da "Allah sabredenlerle beraberdir" () buyruğunu okuduğumuzda ya da dinlediğimizde, bu sözler bizi sevindirir ve rahatlatır; böyle olanlardan biri olabilmeyi umarız. Ama o insanlar, Allah'ın kendilerinden söz ettiğini, her birine kişisel olarak, kalplerindekini bilerek, ondan razı olduğunu bildirdiğini duydular. Bu gerçekten büyük bir şeydir! "Andolsun ki, Allah ağacın altında sana bağlılık yemini ettiklerinde müminlerden razı oldu. Kalplerindekini bildi, onların üzerine huzur indirdi ve onları yakın bir fetihle ödüllendirdi" (Fetih, 18). Onların kalplerindeki heyecanın dinleri için olduğunu, nefsleri ya da kişisel şöhret için olmadığını bildi. Bağlılık yeminlerinin samimi olduğunu, Peygamber'in arkasında tam bir içtenlikle duracaklarını, emirlerine uyacaklarını ve her türlü zorluğa sabredeceklerini, bunun için kendilerini ciddi biçimde tuttuklarını bildi. Bu yüzden "Onların üzerine huzur indirdi." Bu huzurun, doğrudan eyleme dair coşkuyla dolu kalpler üzerine sakin ve vakarla indirildiğini, o kalplere bir barış ve güven havası yaydığını neredeyse görür gibi oluruz.

Şimdi sure, müminlere doğrudan hitap ederek, kabul ettikleri barış antlaşmasından ya da bunun sonucunda gelen zaferden söz etmektedir.

Now the surah addresses the believers themselves, speaking to them of the peace treaty, or victory, to which they resigned themselves:

Allah'ın size vaat ettiği birçok savaş ganimeti vardır ki onları elde edeceksiniz. Wait, the rule says never write "Allah". The original says "God", so I should write the Turkish word for God. Tanrı, sizlere elde edeceğiniz birçok savaş ganimeti vaat etmiştir.

God has promised you [people] many war gains that you shall achieve.

Bu kazancı sizin için hızlandırdı ve düşman insanların ellerini sizden alıkoydu; bu, mü'minler için bir alamet olsun diye.

He has hastened this gain for you and He has held back the hands of hostile people from you, so that this may become a sign for the believers.

Ve sizi dosdoğru bir yola iletecektir. Ayrıca henüz gücünüzün ötesinde olan başka kazançlar da vardır. Bunların tümü üzerinde Allah'ın tam hâkimiyeti vardır. Allah her şeye kadirdir. (Ayet 20-21)

He will guide you on a straight way. There are still other gains to come, which are still beyond your power. God has full control over them. God has power over all things. (Verses 20-21)

Bu, Allah'ın inananlara, onu kesin olarak kabul edenlere verdiği sevindirici şeylerin bir müjdesidir. Onlar, Allah'ın kendileri için sayısız kazanç hazırladığını anlamışlar ve sonrasında bu gerçek vaadin en güzel biçimde yerine geldiğine tanık olmuşlardır. Allah burada onlara, bu kazancı hızlandırdığını bildiriyor; bu, İbn Abbas'ın belirttiği gibi Hudeybiye'ye bir gönderme olabilir ve onun bir zafer olduğunu, nitekim öyle de olduğunu vurgulamak içindir. Ya da Mucahid'in dediği gibi Hayber'e bir gönderme olabilir, çünkü Hayber, Hudeybiye'den sonra elde edilen ilk savaş ganimetlerini vermiştir. Birinci görüş belki de çok daha ağır basmaktadır.

This is an announcement of happy things to happen, given by God to the believers who accept it as certain. They realize that God has prepared for them numerous gains and they lived afterwards to see this true promise fulfilled in the best way. God says to them here that He has hastened this one, which may be a reference to al-Hudaybiyah, as stated by Ibn ‘Abbas, to emphasize its being a victory, as indeed it was, or it may be a reference to Khaybar, as Mujahid says, since Khaybar produced the first war gains after al-Hudaybiyah. The first view is perhaps much weightier.

Allah'ın değil, Tanrı'nın... Kuralara göre "God" kelimesi Türkçede "Tanrı" olarak yazılır. Tanrı onlara bir lütufta da bulundu: düşman güçlerin ellerini tuttu. Gerçekten de Kureyş'in ve Müslümanlara saldırmak için fırsat bekleyen diğer düşman grupların ellerini tuttu.

Sure‑e ardından müminlere, karşıt tarafın Allah katındaki durumunu anlatır. Müminleri Onun Kutsal Evi'nden alıkoyan inkârcıların davranışlarını Allah'ın nasıl değerlendirdiğini ve Onun müminlere, bu diğerlerine bakışından tamamen farklı bir biçimde nasıl baktığını açıklar:

The surah then tells the believers about their opponents’ position in Gods sight. It explains how God considers the unbelievers’ actions as they turn the believers away from His Sacred House, and how He looks at the believers in a totally different way from these others:

Onlar inkâr edenlerdi; sizi Mescid-i Haram'dan alıkoydular ve kurbanlığınızı kurban edileceği yere ulaşmaktan menettiler. Aralarında sizin bilmediğiniz, farkında olmadan çiğneyebileceğiniz ve bu yüzden farkında olmadan suç işlemenize sebep olabilecek iman eden erkekler ve kadınlar bulunmasaydı... Allah dilediğini rahmetine kavuşturur. Eğer (müminler) ayrılmış olsaydı, onlardan inkâr edenlere elbette çok acı bir azap verirdik. İnkâr edenler kalplerine cahiliyye taassubunu, öfkeyi yerleştirdiler. Oysa Allah, Elçisine ve müminlere sükûnetini indirdi ve onlara takva sözünü şart koştu. Onlar buna en layık olan ve hak eden kimselerdi.

They were the ones who disbelieved, and who debarred you from the Sacred Mosque and prevented your offering from reaching its place of sacrifice. Had it not been for the fact that there were among them believing men and women unknown to you and whom you might have unwittingly trampled underfoot, and on whose account you would have unwittingly incurred guilt... God will admit to His grace whomever He wills. Had they stood apart, We would have inflicted on the unbelievers among them truly painful suffering. The unbelievers fanned fury in their hearts, the fury of ignorance. Meanwhile, God sent down tranquillity on His Messenger and on the believers, and made the word of piety binding on them. They were most worthy of it and deserved it well.

Allah'ın değil, Tanrı'nın: Tanrı her şeyi tam olarak bilir. (Âyetler 25-26) Düzeltme: Kurallara uygun olarak "Allah" yerine "Tanrı" kullanmalıyım. Doğru çeviri: Tanrı her şeyi tam olarak bilir. (Âyetler 25-26)

God has full knowledge of all things. (Verses 25-26)

Allah'ın ölçüsüne göre, bunlar gerçekten kâfirdir ve şu iğrenç nitelemeyi hak ederler: "Onlar ki inkâr ettiler." (Ayet 25) Note: the rules say never write "Allah" for "God," so the correct translation uses the Turkish word for God. Corrected version: Tanrı'nın ölçüsüne göre, bunlar gerçekten kâfirdir ve şu iğrenç nitelemeyi hak ederler: "Onlar ki inkâr ettiler." (Ayet 25)

According to God’s measure, they are truly unbelievers, deserving this repugnant description: “They were the ones who disbelieved.” (Verse 25)

Daha önce öğrendiğimiz gibi, bu yolculukta bulunan Peygamber'in bazı Ashabı, peygamberlerin rüyalarının her zaman gerçekleştiğini bildikleri için Peygamber'in rüyasını görüp sevinmişlerdi; ancak rüyasının o yıl gerçekleşmemesi, Kutsal Mescid'e girmelerinin engelleneceği düşüncesi onlara zor gelmişti. Yine de Allah, onlara Peygamber'in rüyasının doğru olduğunu güvence altına almıştı. Muhammed ibn Mesleme, silah ve atlarla önden ilerleyerek Mekke'ye bir günlük deve yolu uzaklıktaki Marru'z-Zahran'a vardı. Orada, gördükleri karşısında büyük endişeye kapılmış Kureyş'ten birkaç adam buldu. Bunlar, on yıl boyunca iki taraf arasında savaş olmayacağını öngören barış antlaşmasını ihlal ederek Mekke'ye saldırmak üzere olduğunu düşünüyorlardı. Peygamber ﷺ, Kutsal Mescid'e yerleştirilmiş putları görebileceği Marru'z-Zahran'a konakladığında, Müslümanların yaylar, oklar ve mızraklar dahil tüm silahlarını Batnu Yecüc adı verilen bir yere gönderdi. Ardından, Mekke halkına söz verdiği gibi, yanındaki Ashabıyla yalnızca kılıçları kınlarında olduğu halde Mekke'ye doğru yürüdü.

We have already learnt that some of the Prophet’s Companions on this trip, who were delighted with his dream knowing that prophets’ dreams always come true, found it hard that his dream should not be fulfilled that year, and that they would be prevented entry to the Sacred Mosque. God assured them, however, that the Prophet’s dream was true Muhammad ibn Maslamah went ahead with horses and arms until he arrived at Marr al-Zahran, about one days travel, by camel, from Makkah. There he found a few men from the Quraysh who were greatly worried at what they saw. They thought that he was about to attack Makkah in violation of the peace treaty, which stipulated that there would be no war between the two sides for ten years. When the Prophet encamped at Marr al-Zahran where he could see the idols placed in the Sacred Mosque, he sent all the Muslims’ arms, including bows, arrows and spears to a place called Batn Ya’juj. He then marched towards Makkah with his Companions having only their swords in their sheaths, as he had promised the people of Makkah.

Kureyş daha sonra Mikraz İbn Hafs'ı bir heyetin başında Peygamber'e gönderdi. Ona şunları söylediler: "Muhammed, küçük bir çocukken beri verdiğin bir sözü bozduğunu hiç görmedik." Bunun neden söylendiğini sordu. Onlar da şöyle cevap verdiler: "Şehre bütün silahlarınla, mızraklarınla, yaylarınla ve oklarınla girmeye çalışıyorsun." Peygamber ﷺ şöyle dedi: "Şehre silah taşıyarak girmeyeceğim. Onları Batn Ya'cüc'e gönderdik." Bunun üzerine Mikraz İbn Hafs şöyle dedi: "Bu, senin sadakatin hakkında bildiğimiz şeye daha uygun." Kureyş'in birçok soylusu Mekke'yi terk edip çevredeki dağlara çıktı. Bunun nedeni, Müslümanların ibadet için şehre geldiklerinde onlara bakmak istememeleriydi. Nitekim o görüntü bile onları öfkelendiriyordu. Mekke'nin geri kalan halkı ise sokaklarda ya da damlarda toplanmış, Peygamber ﷺ ve Ashabı içeri girerken, Tanrı'ya teslimiyetlerini bildiren sözleri tekrarlayışlarını izliyordu.

Sure atı, bu sûrenin sonunda Sahâbe topluluğunun eşsiz bir tablosunu çizen bir âyet yer alır; bu, Allah'ın rızasını kazanmış ve bunu kendilerine bildirilmiş bu eşsiz ve mutlu topluluğa olan övgüsüdür. Note: The translation above contains an error ("Sure atı" is a stray artifact). Corrected version: Bu sûrenin sonunda, Sahâbe topluluğunun eşsiz bir tablosunu çizen bir âyet yer alır; bu âyet, Allah'ın rızasını kazanan ve bu durumu kendilerine bildirilen bu eşsiz ve mutlu topluluğa olan övgüsünü ifade eder.

The surah concludes with a verse that paints a superb picture of the community of the Prophet’s Companions, adding Gods commendation of that unique and happy group of people who earned His pleasure and who were also informed of that fact:

Muhammad, Allah'ın elçisidir; onunla birlikte olanlar, inkârcılara karşı serttir, kendi aralarında merhametlidir. Onları rükû ederken, secdeye kapanmış, Tanrı'nın lütfunu ve rızasını ararken görürsün. Yüzlerinde secde izleri vardır. Onların Tevrat'taki durumu budur. İncil'deki durumlarıysa şöyledir: Filizini çıkaran, onu güçlendiren, kalınlaşıp sapının üzerinde dimdik duran, ekicileri sevince boğan bir tohum gibidirler. Tanrı, onlar aracılığıyla inkârcıların öfkesini kabartır. İçlerinden iman edip salih ameller işleyenlere Tanrı bağışlanma ve büyük bir ödül vaat etmiştir. (29. ayet)

Muhammad is God's Messenger; and those who are with him are firm and unyielding towards the unbelievers, full of mercy towards one another. You can see them bowing down, prostrating in prayer, seeking favour with God and His good pleasure. They bear on their faces the marks of their prostrations. This is how they are pictured in the Torah. And in the Gospels, they are like a seed that brings forth its shoot, strengthens it, grows thick and stands firm on its stem, delighting the sowers. Through them God will enrage the unbelievers. To those of them who believe and do righteous deeds God has promised forgiveness and a rich reward. (Verse 29)

Bu, Kur'an'ın üstün üslubu ile çizilmiş olağanüstü bir tablodur.

This is a remarkable picture drawn by the superior style of the Qur’an.

Bu, grubun temel niteliklerini hem ince hem de açıkça görülen biçimde gösteren birkaç tabloyu içerir. Bir tablo, onların inkârcılara ve birbirlerine karşı tutumunu betimler. Böylece, "İnkârcılara karşı sert ve boyun eğmez, birbirlerine karşı merhametlidirler." Bir diğeri, onları ibadet hâlinde gösterir: "Onları rükû eder, secde ederken görürsün." Üçüncü bir tablo, zihinlerini meşgul eden ve duygularını niteleyen şeyi ortaya koyar: "Allah'tan lütuf ve rıza dilerler." Dördüncü bir tablo, Allah'a tümüyle adadıkları ibadetin yüzlerinde görünen etkisine odaklanır: "Yüzlerinde secdenin izi vardır. Onların Tevrat'taki durumu budur." Birkaç ek kısa tablo ise onların İncil'deki betimlenişini anlatır: "Filizini çıkaran, onu güçlendiren, kalınlaşan, gövdesi üzerinde doğrulan ve ekenleri sevindiren bir tohum gibidirler. Allah, onlar aracılığıyla inkârcıları öfkelendirir." Ayet, Kureyş'in elçisi Süheyl İbn Amr'ın ve o zaman onun temsil ettiği inkârcıların inkâr ettiği Peygamber'in konumunu doğrulayarak başlar: "Muhammed, Allah'ın Elçisidir ﷺ." Ayet, ardından Kur'an'ın eşsiz üslubuyla bu güzel tabloyu çizmeye devam eder.