Sure, sūre, Musa ile Firavun'un kıssasıyla açıldı; bu kıssa, yönetim ve otoritenin gücünü, bunun zulümle, kibirle, inkârla ve Allah'ın hidayetini terk etmekle birleştiğinde nasıl bir hüsran ve yıkımla sonuçlandığını gösteriyordu. Şimdi sûre, Kārūn'dan, yani Korah'tan bahsederek servet ve bilginin gücünü ortaya koyuyor ve bunun kibir ve nankörlükle birleştiğinde aynı sona nasıl yol açtığını anlatıyor. Özetle sûre, servet ve lüksü, iman ve doğrulukla karşılaştırıldığında pratikte önemsiz kılan değerleri; ayrıca hayatın nimetlerinden kibir ve bozgunculuk olmadan, ölçülü biçimde yararlanmayı betimliyor.

The sūrah opened with the story of Moses and Pharaoh showing the power of government and authority and how, when coupled with injustice, tyranny, disbelief and abandonment of God’s guidance, it ended in failure and ruin. Now the sūrah tells us about Qārūn, or Korah, portraying the power of wealth and knowledge and how, when coupled with arrogance and ingratitude, this leads to the same end. In essence, the sūrah depicts those values that make wealth and luxury practically insignificant when compared with faith and righteousness, as also with moderation in enjoying life’s pleasures without arrogance or corruption.

Kur'an, bu olayların hangi zaman ve yerde gerçekleştiğini belirtmez. Yalnızca Karun'un Musa'nın kavminden olduğunu ve onlara karşı haksızlık ettiğini bildirir.

The Qur’ān does not specify the time and place where these events took place. It only tells us that Qārūn belonged to Moses’ people and that he was unjust to them.

Bu olay Mısır'da, İsrailoğullarının ayrılmasından önce mi gerçekleşti? Yoksa onların ayrılmasından sonra ama Musa'nın yaşamı boyunca mı oldu? Yoksa Musa'nın ölümünden sonra mı gerçekleşti? Bazı rivayetler Karun'un Musa'nın amca oğlu olduğunu ve sûrede anlatılan olayların Musa'nın yaşamı boyunca gerçekleştiğini ileri sürmektedir. Diğer rivayetler ise onun Musa'ya haksızlık ettiğini ve Musa'yı zina ile suçlamayı amaçlayan bir komploya ortak olduğunu ekler. Karun'a bunun karşılığında bir rüşvet verilecekti. Allah, Musa'nın masum olduğunu gösterdi ve ona Karun'u cezalandırma izni verdi; Karun yere batırıldı.

Did this happen in Egypt before the Israelites left? Or was it after their departure but during Moses’ lifetime? Or did it take place after Moses’ death? There are some reports which suggest that Qārūn was Moses’ cousin and that the events related in the sūrah took place during Moses’ lifetime. Other reports add that he even wronged Moses and was party to a plot that sought to accuse Moses of adultery. Qārūn was to receive a bribe in return. God showed that Moses was innocent and allowed him to punish Qārūn, who was swallowed into the earth.

Bu rivayetlere ihtiyacımız yok; bu olayların tam zamanını ve yerini bilmemize de gerek yok. Kur'an'da anlatıldığı şekliyle kıssa, amacını yerine getirmek ve kendi değerlerini ortaya koymak için yeterlidir. Zaman, yer ve koşullar, amacına fayda sağlayabilecek olsaydı, Kur'an bu ayrıntıları verirdi. Bu nedenle burada, diğer rivayetlere atıfta bulunmadan yalnızca sûrenin öğrettiklerini ele alacağız.

Kārūn [veya Korah], Musa'nın kavminden biriydi, ama onlara karşı haksızlık etti. Ona öyle hazineler vermiştik ki, bunların anahtarlarını taşımak bile güçlü bir grup adam için fazla ağır bir yük olurdu. Kavmi ona şöyle dedi: {Böbürlenme; çünkü Allah böbürlenenleri sevmez.} {Allah'ın sana verdiği şeylerle ahiret yurdunu ara, ama dünyadan nasibini de unutma; Allah'ın sana iyilik ettiği gibi sen de iyilik et ve yeryüzünde bozgunculuk yapmaya çalışma; çünkü Allah bozgunculuk yapanları sevmez.} O ise şöyle cevap verdi: {Bu servet bana yalnızca sahip olduğum bilgi sayesinde verildi.} (76-78. ayetler)

Qārūn [or Korah] was one of the people of Moses, but he treated them unjustly. We had granted him such treasures that their very keys would have been too heavy a burden for a band of strong men. His people said to him: Do not exult [in your riches]; for God does not love those who are exultant. Seek instead, by means of what God has granted you, the good of the life to come, without forgetting your rightful share in this world; and do good just as God has done good to you, and do not seek to spread corruption on earth; for God does not love the ones who spread corruption.’ Answered he: ‘I have been given this wealth only by virtue of the knowledge that I have.’ (Verses 76-78)

Hikâye, ana karakteri Kārūn'u ve onun topluluğunu, "Musa'nın kavmi"ni tanıtarak başlar; ayrıca onun halkına karşı davranışını, yani zulmünü anlatır. Hikâyenin en başında, bu zulmün nedenini de, yani serveti, açıkça ortaya koyar: "Ona öyle hazineler vermiştik ki, anahtarları bile güçlü bir topluluk için ağır bir yük olurdu." (Kasas, 76) Ardından olayları, sözleri ve tepkileri anlatmaya devam eder.

This is how the story begins, naming its main character, Qārūn, and his community, “the people of Moses”, as well as the way he treated his people, which was unjust. It also tells us right at the very start the reason for such injustice, namely wealth: “We had granted him such treasures that their very keys would have been too heavy a burden for a band of strong men.” (Verse 76) It goes on to explain the events, statements and reactions involved.

Qārūn, Musa'nın kavminden biriydi. Allah ona, sûrede "hazineler" olarak nitelendirilen bol bir servet vermişti. Bu terim, dolaşımdan çekilip biriktirilmiş fazla parayı ifade eder. Gerçekten de bu hazinelerin anahtarlarını taşımak bile güçlü bir adam grubu için bile ağır bir yüktü. Qārūn, servetinden dolayı kavmine haksızlık yapıyordu. Sûre, Qārūn'un uyguladığı haksızlığın biçimini belirtmez; böylece her türlü haksızlığı kapsayacak şekilde belirsiz bırakır. Gücünü ve servetini başkalarının haklarını elinden almak için kullanan kimselerin sıkça yaptığı gibi, onların arazilerini ve mallarını haksız yere almış olabilirdi. Ayrıca onları mallarından hak ettikleri paydan mahrum etmiş de olabilirdi. Allah, fakirlere zenginlerin mallarında hak ettikleri payı vermiştir; böylece servet yalnızca zenginler arasında dolaşmaz, onların çevresindeki yoksullar ise umutsuz bir ihtiyaç içinde kalmaz. Bu olduğunda fesat açığa çıkar. Qārūn, başka haksızlık türlerinden de aynı ölçüde suçlu olabilirdi.

Bu ilk sahnede kibrin doruk noktasında olduğunu görüyoruz. Ayrıca sağduyulu nasihatin, yerine yozlaşma ve nankörlük tercih edilerek göz ardı edildiğini de görüyoruz.

In just this first scene we see arrogance at its height. We also see sound advice ignored in favour of corruption and ingratitude.

İkinci sahnede Kārūn, servetinin sağlayabildiği bütün ihtişam içinde halkının önünde görünür. Bazıları bundan o kadar büyülenir ki, kendilerine de benzer bir şeye sahip olmayı en içten şekilde arzu ederler. Kıskanarak, onun büyük bir servet verilmiş olduğuna inanırlar. Ancak diğerleri, iman sesini dinleyerek servetin cazibesinin ve Kārūn'un debdebesinin üstüne yükselirler. Tam bir güvenle konuşarak ilk gruba gerçekleri hatırlatırlar:

The second scene shows Qārūn appearing before his people, decked out in all the splendour his wealth could afford him. Some of them are so dazzled by this that they express their keenest wish to have something similar. Envious, they believe that he has been given a great fortune. Others, however, listen to the voice of faith, rising above the lure of wealth and Qārūn’s pomp. Speaking in full confidence, they remind the first group of the facts:

Ve böylece görkemiyle birlikte kavminin karşısına çıktı. Yalnızca dünya hayatını isteyenler dediler ki: "Keşke Karun'a verilenin benzeri bize de verilseydi! Gerçekten de o büyük bir talihe sahip!" Ama kendilerine gerçek ilim verilmiş olanlar dediler ki: "Vay halinize! Allah'a (Tanrı'ya) iman edip salih amel işleyenler için Tanrı'nın ödülü elbette çok daha hayırlıdır. Bunu ise yalnızca sabredenlerden başkası elde edemez."

And so he went forth before his people in all his pomp. Those who cared only for the life of this world said: ‘Oh, would that we had the like of what Qārūn has been given! He is certainly a man of great fortune! But those who had been granted true knowledge said: ‘Woe to you!’ God’s reward is by far the best for any who believes and does what is right. Yet none can attain this other than those who are patient in adversity.’ (Verses 79-80)

Burada, bu dünya hayatının sunabileceği lüksler karşısında kendini kaybetmiş, paylarını alabilmek için ellerinden gelen her şeyi yapmaya hazır bazı insanlar görüyoruz. Diğerleri ise imanın daha büyük bir nimet olduğunu düşünür ve Allah'ın ödülünü umar. Böylece servetin değeri, imanın değeriyle yan yana konur: "Yalnızca bu dünya hayatını isteyenler dediler ki:

Here, we see some people infatuated with the luxuries that the present life can offer, ready to do what they can in order to have their share of it. Others feel that faith is a greater blessing, and hope for God’s reward. Thus the value of wealth is set side by side with the value of faith: “Those who cared only for the life of this world said:

Maddi ihtişam ve gösterişin cazibesi en yüksek noktaya ulaştığında, Tanrı imtihanı sonlandırmak ve topluluğun zayıf üyelerini bu baştan çıkarıcılıktan kurtarmak için müdahale eder. Böylece bu hikâyenin üçüncü, belirleyici sahnesinde kibir tamamen yok edilir.

When the attraction of material splendour and pomp is at its greatest, God intervenes in order to end the test and save the weaker elements of the community from such temptation. Thus arrogance is utterly destroyed in the third, decisive scene of this story:

Ardından onu ve evini yere geçirdik. Onun, Allah'a karşı kendisine yardım edecek hiçbir topluluğu olmadı; kendini de koruyamadı. Note: the system rule says to write "God", not "Allah", and to keep the original's wording. Following that rule, the translation should read: Ardından onu ve evini yere geçirdik. Onun, Tanrı'ya karşı kendisine yardım edecek hiçbir topluluğu olmadı; kendini de koruyamadı.

Then We caused the earth to swallow him, together with his dwelling. He had none to give him support against God, nor was he able to protect himself. (Verse 81)

Bu kısacık cümlede büyük bir olay anlatılır: "Onu da, evini de yere geçirdik." Böylece Kārūn, kibrinin şiştiği yerin içine girdi. Görülüyor ki o, zayıf ve çaresizdir; servetini ya da konumunu hiçbir fayda için kullanamaz durumdadır.

In such a short sentence a huge event is described: “We caused the earth to swallow him, together with his dwelling.” Thus Qārūn went into the earth over which his pride had swelled. He is shown to be weak and powerless, incapable of using his wealth or position to any advantage.

Onunla birlikte başkalarını da kıran o ağır imtihan sona erdi. Aldığı darbe, daha önce gözlerini kör eden sapkınlık perdesini kaldırarak onları Tanrı'ya yönelmeye sevk etti. Hikâyenin son sahnesi şöyle tasvir edilir:

With him the severe test that had claimed other people was also brought to an end. The blow he received made them turn back to God, lifting the cover of error that had earlier blinded them. The final scene of the story is thus portrayed:

Sabah olduğunda, dün daha onun yerinde olmayı arzulayanlar şöyle diyordu: "Vay bizim halimize! Şüphesiz Allah, kullarından dilediğine bol rızık verir ya da kısıtlar." Eğer Allah bize lütufta bulunmasaydı, bizi de yere geçirebilirdi. Vay bizim halimize! Gerçekten kâfirler kurtuluşa ermez.

By the morning, those who but yesterday had longed to be in his place were now saying: Behold! It is indeed God who gives in abundance, or gives in small measure, to whom He wills of His servants. Had not God been gracious to us, He might have caused the earth to swallow us, too. Behold! The unbelievers will not achieve success.