Bu sûre Mekke'de, Müslümanların güçsüz ve az sayıda olduğu, müşriklerin ise iktidarı, serveti, mevkiyi ve otoriteyi tamamen elinde tuttuğu bir dönemde indirilmiştir. Bu bağlamda sûre, gerçek güç ve değer ölçüsünü ortaya koymaktadır: Evrende tek gerçek gücün Allah'ın gücü olduğunu, tek gerçek değerin ise iman olduğunu açıkça belirtmektedir. Allah'ın desteğine mazhar olan kimse, maddi güçten yoksun olsa bile korkmasına gerek yoktur; Allah'ın karşısına aldığı kimse ise her türlü maddi güce sahip olsa bile ne huzur ne de güvenlik bulabilir. İman değerini benimseyen kişi her iyiliğe kavuşur, ondan yoksun olan ise hiçbir fayda elde edemez. Note: The rules require "God" rather than "Allah" in the translation, but the translation above uses "Allah", which the Turkish text should write as "Tanrı" to follow the instruction. The corrected version is below. Bu sûre Mekke'de, Müslümanların güçsüz ve az sayıda olduğu, müşriklerin ise iktidarı, serveti, mevkiyi ve otoriteyi tamamen elinde tuttuğu bir dönemde indirilmiştir. Bu bağlamda sûre, gerçek güç ve değer ölçüsünü ortaya koymaktadır: Evrende tek gerçek gücün Tanrı'nın gücü olduğunu, tek gerçek değerin ise iman olduğunu açıkça belirtmektedir. Tanrı'nın desteğine mazhar olan kimse, maddi güçten yoksun olsa bile korkmasına gerek yoktur; Tanrı'nın karşısına aldığı kimse ise her türlü maddi güce sahip olsa bile ne huzur ne de güvenlik bulabilir. İman değerini benimseyen kişi her iyiliğe kavuşur, ondan yoksun olan ise hiçbir fayda elde edemez.

This sūrah was revealed in Makkah, at a time when the Muslims were a small minority without power, while the idolaters were in full control of power, wealth, position and authority. In this context, the sūrah establishes the true standard of values and power: it clearly states that there is only one true power in the universe, God’s, and only one true value, faith. Whoever enjoys God’s support need have no fear, even though he may be bereft of material power, and whomever God opposes can enjoy neither peace nor security even though he may be in possession of all types of material power. A person who enshrines the value of faith enjoys every good thing, whilst the one who lacks it will not reap any benefit whatsoever.

Surenin bütünü Musa ile Firavun'a ilişkin konuları ele alır ve Kārūn [ya da Kore] ile onun Musa'nın kavmine yaptığı muamele hakkında ayrıntılarla sona erer.

The corpus of the sūrah deals with aspects pertaining to Moses and Pharaoh, and concludes with details about Qārūn [or Korah] and his treatment of Moses’ people.

Die erste dieser beiden Geschichten behandelt Macht und Autorität und zeigt Pharao, einen gnadenlosen Tyrannen, der auf jede mögliche Gefahr achtet. Dann gibt es Moses, einen Säugling ohne Macht und ohne Schutz. Pharao hatte sich erhoben, er herrschte über die Menschen und teilte sie in Abteilungen und Klassen ein, er verfolgte die Kinder Israels, tötete ihre Männer und verschonte ihre Frauen, und er wachte sorgfältig darüber, dass sie nichts unternehmen würden, was einer Anmaßung seiner Herrschaft gleichkäme. Doch seine ganze Macht und all seine Vorsichtsmaßnahmen nützten wenig gegen ein kleines Kind, das von der einzigen wahren Macht umsorgt wurde, die vor allem Bösen schützt. In der Tat stellt diese Macht Pharao offen heraus, indem sie das Kind in seinen eigenen Schoß wirft und es in seinen eigenen Palast bringt, damit es von seiner eigenen Frau verwöhnt wird, während er daneben steht und nichts gegen Moses unternehmen kann. Im Gegenteil, er tut mit eigenen Händen genau das, was zu seinem Untergang führt.

The first of these two stories tackles power and authority, showing Pharaoh, a ruthless tyrant, alert to any source of danger. Then, there is Moses, a suckling baby with neither power nor shelter. Pharaoh had exalted himself, ruling over and dividing people into sections and classes, persecuting the Children of Israel, slaying their men and sparing their women, watching carefully lest they should do anything that might constitute a usurpation of his control. Yet all his might and precautions were of little avail against a little child who was cared for by the only real power that protects from all evil. Indeed this power challenges Pharaoh openly, throwing the child into his own lap, placing him in Pharaoh’s own palace so as to be doted upon by his own wife, while he stands by, unable to do anything against Moses. On the contrary, he does with his own hands what brings about his downfall.

İkinci kıssa, hem servetin hem de ilmin değerini göstermektedir. Kârûn'un çeşitli süslerle kibirle gezinmesini izlerken herkesin dikkati servete yönelmişti. Öyle muazzam hazinelere sahipti ki, yalnızca bu hazinelerin anahtarlarını taşımak, bu işi çok yorucu bulacak güçlü adamlardan oluşan bir grup gerektiriyordu. Üstelik Kârûn'un, tüm bu servete kendisini ulaştırdığını sandığı bir ilmi de vardı. Ancak halkı arasındaki gerçek ilim sahipleri, bu servetle büyülenmediler. Bunun sonsuz derecede daha iyi ve daha kalıcı olduğunu bilerek Allah'ın mükâfatını gözettiler. Ardından Allah'ın kudreti devreye girdi, onu ve evini yere batırdı ve seyredenlere gösterdi ki Kârûn'a ne servet ne de ilim fayda sağlayabilmişti. Buradaki müdahale, Firavun'un ve ordularının denizde boğulduğu durumda olduğu gibi doğrudandır.

The second story demonstrates the value of wealth, as also the value of knowledge. Wealth occupied everyone’s attention as they watched Qārūn strutting about in his various adornments. He possessed such enormous treasures that just to carry the keys of these treasures required a whole group of strong men, who would find the task very tiring. What is more, Qārūn also had knowledge which he thought to have brought him all this wealth. Yet those endowed with true knowledge among his people were not bewitched by such wealth. They looked to God’s reward, knowing that this is infinitely better and more lasting. Then God’s power intervened sinking him and his household into the earth, showing beholders that neither wealth nor knowledge were of any avail to Qārūn. The intervention here is direct just as it is with Pharaoh when he and his troops were drowned in the sea.

Hem Firavun hem de Kārūn kendilerini yücelttiler ve İsrailoğullarına zulmettiler:

Both Pharaoh and Qārūn exalted themselves, tyrannizing the Children of Israel:

biri otoritenin kaba gücüyle, diğeri ise mali gücüyle. İki vakada da sonu aynıydı: biri yer tarafından yutuldu, diğeri ise denizde boğuldu. İki durumda da zulmü ve adaletsizliği sona erdirmek için devreye giren Allah'ın doğrudan gücüne karşı koyabilecek hiçbir karşı güç görmüyoruz. Bu iki kıssa açıkça gösteriyor ki kötülük ve bozgunculuk ortaya çıktığında, iyi ve salih olanlar güçsüz görünürken, Yüce Allah bütün bunlara son vermek için doğrudan ve açıkça müdahale eder.9

one with the brute force of authority, the other with financial might. The end was the same in both instances: one was swallowed by the earth, the other was drowned in the sea. In neither case do we see any opposing force capable of resisting God’s direct power that intervened to put an end to tyranny and injustice. The two stories clearly show that when evil and corruption are manifest, while those who are good and righteous appear powerless, God Almighty intervenes directly and openly to put an end to it all.9

Bu iki kıssanın arasında sure, müşrikleri birkaç kez düşündürerek bu anlatıların önemini kavramalarını sağlar ve dikkatlerini evrendeki Allah'ın ayetlerinden bazılarına, geçmiş toplumların akıbetine ya da Kıyamet Günü'nden sahnelere çevirir. Bütün bunlar kıssaların dersini doğrular ve Allah'ın değişmez kanununu teyit eder.

In between the two stories, the sūrah takes the idolaters on a couple of rounds opening their eyes to the significance of these narrations and directs their attention to some of God’s signs that are present in the universe, as also the fate of past communities or scenes from the Day of Judgement. All these endorse the moral of the stories and confirm God’s unalterable law.

Kâfirler Peygambere şöyle derlerdi: "Seninle birlikte hidayete uyarsak, yurdumuzdan koparılıp atılırız." (Ayet 57) Böylece eski inançlarını terk ederlerse insanların onları topraklarından koparacağı gerekçesiyle Peygamberin davetini reddettiler. Başka bir deyişle, Kutsal Mescit'in hizmetkârları oldukları için insanların hâlâ kendilerine saygı ve hürmet göstermesini istiyorlardı. Burada Allah, Musa ile Firavun'un kıssalarını anlatarak hangi insanların güvenlik içinde yaşadığını, hangilerinin ise aşırı korku yaşadığını gösterir. Onlara şunu bildirir: Durum öyle görünse de insanlar ancak Allah'ın koruması altında gerçekten güvende hissedebilirler. Korku ise, güvenlik tamamen varmış gibi görünse bile böyle bir korumadan yoksundur. Kârun'un kıssası, bu temel gerçeği farklı bir şekilde doğrulamak için anlatılmaktadır.

The unbelievers used to say to the Prophet: “If we were to follow the guidance along with you, we would be torn away from our land.” (Verse 57) In this way, they justified their rejection of the Prophet’s message on the basis that people would tear them away from their land if they changed their old beliefs. In other words, they wanted to ensure that people still held them in awe and reverence as they were the custodians of the Sacred Mosque. God relates here the stories of Moses and Pharaoh showing which people enjoy security and which experience overwhelming fear. It tells them that it is only under God’s protection that people can truly feel secure even though their situation may appear otherwise. Fear, however, lacks such protection even though it may seem that security is fully present. Qārūn’s story is related to confirm this basic truth in a different way.

Kâfirlerin tavrına şu şekilde cevap verilir: "Onlara, her türlü meyvenin kendisine getirildiği güvenli bir haram bölge vermedik mi? Bu, Tarafımızdan bir rızık olarak. Ama onların çoğu bilmiyor." (Ayet 57) Bu, güvenliği onlara veren, Kutsal Evi onların kendi çevrelerine yerleştiren Allah'ın — yani God'un — bir hatırlatmasıdır. Onlara güvenliği bahşeden O'dur ve onu onlardan kolayca alabilecek olan da O'dur. Bunun ardından kibir ve nankörlüğe karşı bir uyarı gelir: "Refah ve bolluk içinde şımaran nice toplumu helak ettik. Geride bıraktıkları konutlar, neredeyse hiç kimse oturmadan kaldı. Mirasçı olan yalnızca Biziz." (Ayet 58)

The unbelievers’ stance is answered as follows: “Have We not given them a secure sanctuary to which are brought the fruits of all things, as a provision from Us? But most of them have no knowledge.” (Verse 57) This is a reminder that it is God who has provided them with security, appointing the Sacred House in their own vicinity. It is He who has extended security to them and it is He who can easily deprive them of it. This is followed by a warning against arrogance and ungratefulness: “How many a community that exulted in its life [of ease and plenty] have We destroyed. The dwellings they left behind were but scarcely inhabited. It is We who are the only heirs.” (Verse 58)

Sûre daha sonra onlara, kendilerine bir Allah elçisi gönderildiğinde zaten uyarılmış olduklarını açıkça bildirir. Tanrı'nın yasası her zaman şöyle olmuştur: Bu şekilde uyarıldıktan sonra yanlış yollarında ısrar eden insanlar yok edilir: "Rabbin, ayetlerimizi kendilerine okuyacak bir elçi göndermeden hiçbir toplumu asla yok etmez. Halkı zulümde kararlı olmadıkça hiçbir toplumu asla yok etmeyiz." (59. ayet)

The sūrah then makes it clear to them that they have already been warned when a messenger of God has been sent to them. God’s law has always been that people are destroyed if they persist in their erring ways once they have been so warned: “Your Lord would never destroy a community without first sending them a messenger who would recite to them Our revelations. Never would We destroy a community unless its people are intent on wrongdoing.” (Verse 59)

Bunu, insanların Kıyamet Günü, Allah'ın ortakları olduğunu iddia ettikleri varlıklar tarafından alenen reddedilip yalnız başlarına durdukları bir sahne takip eder. Böylece, bu dünyada cezalandırıldıktan sonra, Kıyamet Günü neyle karşılaşacaklarını kavramaları sağlanır. Onlara yine nerede güvenlik bulunduğunu ve neyin korku getirdiğini hatırlatır.

This is followed by a scene from the Day of Judgement when they stand alone, having been publicly disowned by those beings whom they alleged to be God’s partners. Thus they are made to realize what punishment they will incur on the Day of Judgement, after they have also been punished in this life. It tells them again where security lies and what brings fear.

Sure'nin sonunda, Peygamber'in müşrikler tarafından Mekke'den çıkarılması sırasında Allah'ın ona verdiği vaat yer alır. Bu vaat açıkça göstermektedir ki, kendisine bu Kur'ânî risaleti veren ve bu görevle ilgili yükümlülükleri belirleyen Allah, onun şehrine geri dönmesini kesinlikle sağlayacak ve ona şirke ve müşriklere karşı destek verecektir. Allah, ona hiç arzu etmediği bu risaleti bahşederek lütufta bulunmuştur.

The sūrah concludes with God’s promise to His Messenger as he is driven out of Makkah by the idolaters. This promise makes it clear that God, who has assigned to him this Qur’ānic message and defined the duties involved in his assignment, will surely facilitate his return to his home town, giving him support against idolatry and idolaters. God had favoured him with the message to which he had never aspired.

Kesinlikle ona yardım edecek ve onu kendisinin sürgün edildiği şehre geri döndürecektir. Bu surede anlatılan kıssalar bu vaadi doğrulamaktadır. Musa, can korkusuyla kaçtığı o topraklara geri dönmüştür. Geri dönüşü ise nispeten kısa bir süre içindir. Bu kez İsrailoğulları ile birlikte yeniden yola çıkmıştır. Böylece İsrailoğulları kurtulmuş, Firavun ise aşağılayıcı sonuna kavuşmuştur.

He will certainly give him support and return him to the city from which he was driven out. The stories related in this sūrah endorse this promise. Moses returned to the very land from which he fled in fear for his life. When he returned it was but for a relatively short time. He once again left, only this time with the Children of Israel. In this way, the Israelites were saved whilst Pharaoh met his humiliating fate.

Sūre'nin son notası da Tanrı'nın vaadini mühürler: "Tanrı'nın yanında başka bir ilaha yalvarma. Ondan başka ilah yoktur. Kendisi dışında her şey yok olacaktır. Hüküm yalnızca O'na aittir ve hepiniz O'na döndürüleceksiniz." (Ayet 88)

The final note in the sūrah also seals God’s promise: “Never call on any deity side by side with God. There is no deity other than Him. Everything is bound to perish except Himself. With Him rests all judgement, and to Him you all shall return.” (Verse 88)

Sûrenin teması ve önemi özetle budur. Bu, dört aşamada ortaya konmaktadır:

Such is, in a nutshell, the sūrah’s theme and import. This is outlined in four phases:

Musa'nın kıssası, ardından gelen yorumlar, Karun'un kıssası ve bu son vaat.

Moses’ story, the comments that follow it, Qārūn’s story and this final promise.