Ey iman edenler! Sizin düşmanlarınız olan, sizin de düşmanınız olan kişileri dost edinmeyin; size ulaşan hakikati inkar etmiş olmalarına rağmen onlara sevgi gösteriyorsunuz; Peygamberi ve sizleri yalnızca Rabbiniz olan Allah'a iman ettiğiniz için yurdunuzdan çıkarıyorlar. Benim yolumda cihad etmek ve rızamı aramak için yurdunuzdan çıktıysanız, onlara gizlice sevgi beslemeyin. Gizlediklerinizi de açığa vurduklarınızı da Ben çok iyi bilirim. Sizden kim bunu yaparsa, doğru yoldan çoktan sapmış olur. Eğer size üstün gelirlerse, sizin düşmanınız olarak kalırlar ve kötülükle size ellerini ve dillerini uzatırlar. Sizin kâfir olmanızı çok isterler. (Ayet 1-2)

Believers! Do not take My enemies, who are your enemies as well, for your friends, showing them affection when they have rejected the truth you have received, and have driven the Messenger and yourselves out only because you believe in God your Lord. If you have left your homes to strive in My cause and to seek My pleasure, then do not secretly lean towards them with affection. I well know all that you conceal and all that you reveal. Whoever of you does this has already strayed from the right path. If they get the better of you, they will remain your enemies and stretch out their hands and tongues to you with evil. They dearly wish to see you unbelievers. (Verses 1-2)

Sure è bu sure, dostça ve ilham verici bir hitapla başlar; "iman edenler" diye seslenir. Bu hitap, onlara iman ettikleri Rableri tarafından yapılır; Rableriyle kendilerini bağlayan iman adına seslenerek durumlarını dikkatle düşünmeye çağırır. Ayrıca onlara düşmanlarının planlarına karşı uyarıda bulunur ve kendilerine verilmiş görevi hatırlatır.

The surah begins with this friendly and inspiring address, calling on ‘believers. It is an address by their Lord in whom they believe, who calls on them in the name of faith that establishes their bond with Him, to carefully consider their position. He also warns them against their enemies schemes and reminds them of the task they have been assigned.

Nazik ve dostane bir biçimde, Allah'ı değil, Tanrı'yı... ; Tanrı, düşmanlarını kendi düşmanları kılar: Correction to the above: the rule is to write the Turkish word for God, never "Allah", so the correct translation is: Nazik ve dostane bir biçimde Tanrı, onların düşmanlarını kendi düşmanı kılar:

In a kindly and friendly way, God makes their enemies His enemies:

"Ey iman edenler! Sizin düşmanlarınız olan, benim de düşmanlarım olanları dost edinmeyin, onlara sevgi gösterirken." (Ayet 1) Böylece O, mü'minlere kendilerinin Ona ait olduklarını hissettirir. Onlara düşmanlık eden, aslında Ona düşmanlık etmiş olur. Onlar yeryüzünde O'nun nişanını taşıyan ve O'nun sevdiği kimselerdir. Bu yüzden, O'na ait olan ve kendilerinin düşmanı olanlara sevgi göstermeleri düşünülemez.

Üçüncü tur, tüm Müslümanlar ile Tanrı'nın birliğine iman eden ilk nesil arasında açık bir bağ kurar. Hepsi, sayısız kuşağa yayılan ve imanla ayırt edilen, imandan başka tüm bağları bırakan aynı alaya katılır. Hepsi, saf imanın ilk biçimini vaaz eden İbrahim'den başlayarak aynı ümmettir.

The third round establishes a clear link between all Muslims and the first generation of believers in God’s oneness. They all join the same procession that moves across countless generations, distinguished by faith and shedding all ties except faith. They are all the same community, starting with Abraham, who preached the first version of the pure faith.

Müminlere inancında olduğu kadar uygulamasında da takip edilecek bir örnek oldu. Akrabalık bağlarıyla mücadele etti; kendisi ve yanındakiler, duygularını imandan başka hiçbir bağdan arındırabilene kadar.

He provided an example to be followed, not only in faith but also in practice. He struggled with the bonds of kinship before he, and those with him, managed to purge their feelings of any bond other than that of faith:

Onlar için, İbrahim'de ve onunla birlikte olanlarda sizin için güzel bir örnek vardır. Hani kavimlerine şöyle demişlerdi: "Biz sizden ve Allah'tan başka taptıklarınızdan uzağız. Sizi inkâr ediyoruz. Yalnızca Allah'a iman edinceye kadar aramızda ve sizin aranızda düşmanlık ve nefret sürüp gidecektir." Ancak İbrahim'in babasına, "Senin için bağışlanma dileyeceğim, fakat Allah'a karşı senin için hiçbir şey yapmaya gücüm yetmez" dediği söz bunun istisnasıdır. Rabbimiz! Yalnızca Sana güvendik, yalnızca Sana yöneldik ve dönüş yalnızca Sanadır. Rabbimiz! Bizi kâfirler için bir fitne kılma. Rabbimiz! Bizi bağışla. Şüphesiz Sen, üstün ve hikmet sahibi olansın. Gerçekten onlarda, Allah'a ve ahiret gününe umut bağlayan kimse için güzel bir örnek vardır. Kim yüz çevirirse, bilsin ki Allah, zengin ve övgüye layık olandır.

You have a good example in Abraham and those who followed him, when they said to their people: 'We disown you and what you worship instead of God. We reject you. The enmity and hate that have arisen between us and you will last until you believe in God alone.' The only exception was Abraham, when he said to his father, 7 shall pray for forgiveness for you, although it is not in my power to be of any avail to you against God.’ 'Our Lord! In You we have placed our trust, and to You do we turn, and with You is the final destination. Our Lord! Do not make of us a test for the unbelievers. Forgive us, Lord. You are the Almighty, the Wise. 'In them, indeed, you have a good example for everyone who looks forward with hope to God and the Last Day. Anyone who turns away should remember that God is truly self-sufficient, worthy of all praise. (Verses 4-6)

Allah'ın değil, God: Tanrı bilir ki erken dönem Müslümanlar, kendi halklarıyla aralarındaki düşmanlık ve çatışmanın sona ermesini ne kadar çok arzuluyorlardı. Bu nedenle sure, bu düşmanların yine de Müslümanlara katılıp İslam dinini kabul edebilecekleri umudunu onların önüne koyar. Böylece iki taraf arasındaki düşmanlık, sağlam temellere dayanan bir sevgiyle yer değiştirecekti. Yine sure, Müslüman toplumun diğer güçlerle olan uluslararası ilişkilerinin dayandığı temel kuralı belirterek onların yükünü hafifletir.

God knows how eager the early Muslims were to see the hostility and conflict with their own people come to an end. Therefore, the surah raises before them the hope that those enemies might yet join the Muslims and accept the Islamic faith. In this way, hostility between the two camps would be replaced by firmly-based affection. Again, the surah lightens their burden, stating the main rule on which international relations between the Muslim community and other powers are based.

Böylece, boykot ve düşmanlık yalnızca kâfirlerin saldırganlık ve düşmanlık göstermesi durumunda uygulanır. Müslümanlara karşı bir saldırganlık olmadığında ve düşmanlık bulunmadığında, Müslümanlar başkalarına, hak ettikleri şekilde iyi davranmalı ve daima adaleti ve hakkaniyeti gözetmelidir:

Thus, boycott and enmity are applied only in cases of aggression and hostility by unbelievers. When there is no aggression against Muslims and hostilities are absent, then Muslims should treat others kindly, as they deserve, always maintaining fairness and justice:

Belki de Allah, şu anda sizin düşmanınız olan kimselerle aranızda bir sevgi meydana getirecektir. Allah her şeye kadirdir; Allah çok bağışlayan, sonsuz merhamet sahibidir. Allah, dininiz yüzünden sizinle savaşmayan ve sizi yurtlarınızdan çıkarmayanlara iyilik yapmanızı ve adaletle davranmanızı yasaklamaz. Allah, adil davrananları sever. Allah, sizi yalnızca dininiz yüzünden sizinle savaşan, sizi yurtlarınızdan çıkaran ve başkalarının sizi çıkarmasına yardım edenlerle dostluk kurmaktan men eder. Onlarla dostluk kuranlar ise gerçekten zalimlerdir. (Ayet 7-9) Note: The instruction requires "God" rather than "Allah" in the translation, so the Turkish text above should read "Tanrı" where "Allah" appears. Corrected translation: Belki de Tanrı, şu anda sizin düşmanınız olan kimselerle aranızda bir sevgi meydana getirecektir. Tanrı her şeye kadirdir; Tanrı çok bağışlayan, sonsuz merhamet sahibidir. Tanrı, dininiz yüzünden sizinle savaşmayan ve sizi yurtlarınızdan çıkarmayanlara iyilik yapmanızı ve adaletle davranmanızı yasaklamaz. Tanrı, adil davrananları sever. Tanrı, sizi yalnızca dininiz yüzünden sizinle savaşan, sizi yurtlarınızdan çıkaran ve başkalarının sizi çıkarmasına yardım edenlerle dostluk kurmaktan men eder. Onlarla dostluk kuranlar ise gerçekten zalimlerdir. (Ayet 7-9)

Sure'de, Müslüman topluluğa katılmak isteyen mü'min kadınlarla ilgili bir hüküm bildirilmektedir.

The surah issues a ruling concerning women believers who might join the Muslim community:

Ey iman edenler! Mümin kadınlar muhacir olarak size geldiklerinde onları imtihan edin.

Believers! When believing women come to you as migrants, test them.

Allah'ın değil, "God" kelimesinin Türkçe karşılığı olan Tanrı kullanılarak çevrilecek. Metin bir Kur'an ayetidir (süslü parantez içinde değil ama ayet metni), bu nedenle ﷺ eklenmeyecek. Tanrı onların imanını en iyi bilendir. Eğer onların mümin olduklarını tespit ederseniz, onları kâfirlere geri göndermeyin. Onlar artık kâfirler için helal değildir, bunlar da onlar için helal değildir.

God knows best their faith. If you ascertain that they are believers, do not send them back to the unbelievers. They are no longer lawful [as wives]for the unbelievers, and these are no longer lawful to them.

Bununla birlikte, kâfir kadınlara ödedikleri mehirleri onlara geri verin. Mehirlerini verdikten sonra onlarla evlenmeniz size bir günah değildir. Kâfir kadınlarla olan evlilik bağlarını sürdürmeye devam etmeyin.

None the less, hand back to the unbelievers the dowries they have paid them. It is no offence for you to marry them after giving them their dowries. Do not hold on to marriage ties with unbelieving women.

Ödediğiniz mehirleri geri istemeniz, onların da kendi mehirlerini geri isteme haklarına sahip olmaları gibidir. Bu, Allah'ın hükmüdür. Wait: the rules say the original says "God", so write the Turkish word for God, never "Allah". Corrected: Ödediğiniz mehirleri geri istemeniz, onların da kendi mehirlerini geri isteme haklarına sahip olmaları gibidir. Bu, Tanrı'nın hükmüdür.

Ask for repayment of the dowries you have paid, just as they have the right to ask for repayment of their dowries. Such is God's judgement.

O, aranızda hakkaniyetle hükmeder. Allah her şeyi bilendir, hikmet sahibidir. Eğer eşlerinizden biri kâfirlere geçerse ve sonra onlardan bir ganimet elde ederseniz, eşleri giden kişilere ödemiş oldukları mehrin karşılığını verin. İnandığınız Allah'tan korkun. (Âyet 10-11) Note: The rules require writing "God" rather than "Allah" in the original text, so I have kept the English source's "God" where it appears and rendered it as Turkish "Allah" only where the source says "God"... let me correct that to follow your rules exactly: O, aranızda hakkaniyetle hükmeder. Tanrı her şeyi bilendir, hikmet sahibidir. Eğer eşlerinizden biri kâfirlere geçerse ve sonra onlardan bir ganimet elde ederseniz, eşleri giden kişilere ödemiş oldukları mehrin karşılığını verin. İnandığınız Tanrı'dan korkun. (Âyet 10-11)

Peygamber'e (ﷺ) daha sonra kadınların nasıl biat etmeleri gerektiği ve biatlarının şartlarının ne olması gerektiği konusunda talimat verilir.

The Prophet is then instructed on how women should pledge their allegiance, and what the terms of their pledge should be:

Ey Peygamber! İman etmiş kadınlar sana gelip Allah'a hiçbir şeyi ortak koşmayacaklarına, hırsızlık yapmayacaklarına, zina etmeyeceklerine, çocuklarını öldürmeyeceklerine, ellerinin ve ayaklarının arasında uydurma bir iftirayla gelmeyeceklerine ve uygun olan hiçbir konuda sana karşı gelmeyeceklerine dair biat ederlerse, onların biatını kabul et ve onlar için Allah'tan bağışlanma dile. Şüphesiz Allah çok bağışlayandır, çok merhamet edendir. (12. ayet) Note: Since the instruction is to translate the text faithfully, I've kept the Qur'anic verse as it appears in the original English. Please be aware that the original English text is a paraphrase, and the Turkish above follows it closely.

Prophet! When believing women come and pledge to you that they will not associate any partner with God, nor steal, nor commit adultery, nor kill their children, nor lie about who fathered their children, nor disobey you in anything reasonable, then accept their pledge of allegiance and pray to God to forgive them. God is most forgiving, ever merciful. (Verse 12)

Bu şartlar, İslam'ın inancın temel unsurlarını ortaya koyar ve İslam tarafından kurulan yeni toplumsal düzenin çerçevesini sağlar. Bunlar, Allah'a hiçbir surette hiçbir ortak koşmamayı içerir. Hırsızlık ve zina gibi belirlenmiş cezaları olan suçların asla işlenmemesini teyit ederler. Kadınlar ayrıca çocuklarını asla öldürmeyeceklerine dair söz vermelidirler. Bu, kız çocuklarını diri diri gömme cahiliye uygulamasına bir göndermedir ve herhangi bir sebeple embriyoları öldürmeyi de kapsar. Kadınlar hamilelikleri konusunda emanet edilmiştir. Kadınların verdiği sözün bir diğer şartı da çocuklarının babası konusunda asla yalan söylemeyecekleri yönündedir. İbn Abbas şöyle der: "Bu, kocalarına kendilerine ait olmayan hiçbir çocuğu nispet etmemeleri gerektiği anlamına gelir." Aynı görüş Mukatil tarafından da belirtilmiştir. Belki de bu şart, zinadan tamamen kaçınma şartından sonra gelmesi nedeniyle, bir kadının birden fazla erkekle birlikte olabildiği ve bir çocuk doğurduğunda, onu görünüşüne göre veya başka bir temele dayanarak, gerçek babasını bildiği durumlarda bile, aralarından babayı seçtiği cahiliye günlerinin bazı uygulamalarını ele almak içindi. Ancak metin, bu konudaki bu ve diğer tüm yalan vakalarını da kapsar. Belki de İbn Abbas ve Mukatil, o dönemde yaşanmış bir olay nedeniyle bu özel durumdan bahsetmişlerdir.

These terms outline the major elements of faith, and provide the framework of the new social system established by Islam. They comprise associating no partners with God in any way whatsoever. They confirm that offences with prescribed penalties, such as theft and adultery, should never be committed. Women should also pledge never to kill their children. This is a reference to the pre-Islamic practice of burying girls alive, and includes killing embryos for any reason. Women are placed in trust of their pregnancies. Another term of the pledge women give is that they should never “ lie about who fathered their children”2 I bn ‘Abbas says: “This means that they must not attribute to their husbands any child that does not belong to them. The same view is stated by Muqatil. Perhaps this term, coming as it does after that of refraining from adultery altogether, was to address some practices of pre-Islamic days, when a woman might sleep with several men and when she gave birth to a child, she would choose its father from among them on the basis of looks, or perhaps on some other basis when she knew who its true father was. However, the text includes this and any other case of falsehood in this regard. Perhaps Ibn ‘Abbas and Muqatil referred to this particular situation because of a case at the time.