Bu sûre hızlı ve sarsıcı vuruşlarla sunulmaktadır. Metin bir sahneden diğerine çabucak geçer. Son ayete gelindiğinde ise ifadeler, çağrışımlar, konu ve ritim, bitiş çizgisine ulaşan bir yarış atının durulması gibi, hepsi yavaşça yerine oturur.

This sūrah is presented in rapid and violent strokes. The text moves swiftly from one scene to another. As we come to the last verse, everything — the verbal expressions, connotations, subject matter and rhythm — settle down in a manner similar to that of a courser reaching the finishing line.

Sûre, savaş atlarının koşarak, soluyarak, nallarıyla ateş kıvılcımları saçarak sabah baskını düzenlemesi, arkalarında toz bulutu bırakması ve ani bir şekilde düşman kampının tam ortasına dalarak onları gafil avlaması ve kalplerine korku ve dehşet salmasıyla bir sahneyle başlar.

The sūrah starts with a scene of war steeds running, snorting, striking sparks of fire with their hoofs, launching a raid at dawn and blazing a trail of dust, cleaving suddenly into the centre of the enemies’ camp, taking them by surprise and striking terror and fear in their hearts.

Ardından insan ruhunun bir tablosu gelir: nankörlük, alçaklık, açgözlülük ve aşırı cimriliğin yaşandığı bir sahne. Hemen bunun ardından mezarların açılıp içindekilerin saçıldığı ve kalplerin sırlarının dökülüp ortaya çıktığı bir betimleme yer alır. Sonunda toz, nankörlük ve cimriliğin izi, mezarların içeriği ve dışarı çekilen sırlar, aynı sona varır. Hepsi Rab'be varır ve orada karar kılar: "O gün Rableri onların hâllerinden tam olarak haberdar olduğunu gösterecektir." (11. ayet)

Then follows a picture of the human soul: a scene of ingratitude, ignobleness, greed and extreme miserliness. Immediately after that there is a description of graves laid open and their contents scattered, and the secrets of hearts poured out. Finally the trail of dust, ingratitude and miserliness, the contents of graves and dragged out secrets all come to the same terminus. They come to God and settle down: “On that day their Lord [will show that He] is fully aware of them?” (Verse 11)

Sûrenin ahengi gürleyen ve güçlüdür; bu da, kabirlerin altüst edilmesinin ve insanların göğüslerinden sırların zorla çıkarılmasının yarattığı tozlu, gürültülü atmosfere iyi uyar. Ahengin bu nitelikleri, nankörlük, şükürsüzlük ve aşırı cimriliğin resmine de uygundur. Bu resmin çerçevesini ise koşan ve gümbürdeyen atların tozlu, çalkantılı bir hücumu sağlar. Böylece çerçeve ile resim birbiriyle mükemmel bir uyum içindedir.

The rhythm of the sūrah is robust and thunderous, and thus fits well with the dusty and clamorous atmosphere generated by the upturned graves and the secrets violently pulled out of people’s breasts. These characteristics of the rhythm are also appropriate to the picture of ingratitude, thanklessness and extreme miserliness. The framework for this picture is provided by a dusty and tumultuous stampede of horses racing and thundering. Thus the frame and the picture are in perfect harmony with each other.

Solumayan, ateşten kıvılcımlar çakan, sabah vakti baskın yapan, toz bulutu kaldıran, derken bir topluluğun ortasına dalan atlara andolsun ki; insan, Rabbine karşı elbette nankördür, bunun şahidi de yine kendisidir. Ve o, mala olan sevgisinde gerçekten şiddetlidir. (Ayet 1-8)

By the snorting coursers, striking sparks of fire, rushing to assault at dawn, raising a trail of dust, storming into any army: man is surely ungrateful to his Lord, and to this he himself bears witness; and truly, he is passionate in his love of wealth. (Verses 1-8)

Allah değil, "God" yazıldığı için Türkçede Tanrı kullanıyoruz. Tanrı, savaş atlarına yemin eder ve onların hareketlerini birbiri ardına anlatır:

God swears by the war horses and describes their movements one after the other:

Koşan, soluyan ve kişneyen. Nallarını kayalara vurur, böylece ateş kıvılcımları çıkarırlar. Düşmanı şaşırtmak için şafak vakti saldırıya geçerler ve beklenmedik savaş sırasında arkalarında bir toz bulutu bırakırlar. Düşman saflarını hızla yararak onları karışıklığa ve kargaşaya sürüklerler. Bu ardışık aşamalar, Kur'an'ın ilk muhatap alındığı kişilerce iyi biliniyordu. Allah'ın atlara yemin etmesi, tasvir edilen hareketin sevimli bir hareket olduğunu ve insanların buna aktif olarak karşılık vermesi gerektiğini güçlü biçimde ima eder. İnsanlar bunu ancak, Allah'ın ölçüsünde bunun ne kadar değerli olduğunu fark ettiklerinde yaparlar; Allah'ın buna dikkat etmesi de bunu yansıtır. Bütün bunlara ek olarak, bu sahne ile ilahi yeminin konusu olan sahneler arasında bir uyum vardır; yani insan ruhunun imandan yoksun olduğu durum ve onun dürtüsü. Kur'an, bu hâle dikkatimizi çeker ki, ona karşı bütün irade gücümüzü toplayabilelim. Çünkü Allah, bunun insanda ne kadar derin kök salmış olduğunu ve insan üzerinde ne büyük bir baskı uyguladığını mükemmel biçimde bilir.

running, snorting and neighing. They strike their hoofs against rocks, producing sparks of fire. They wage their attack early at dawn in order to take the enemy by surprise, producing a trail of dust during the unexpected battle. They swiftly pierce the enemy ranks creating disorder and confusion amongst them. These successive stages were well known to those who were first addressed by the Qur’ān. The fact that God swears by the horses provides an emphatic suggestion that the movement portrayed is a lovable one and that people should respond to it actively. This they do only after realizing how precious it is in God’s measure, which is reflected in His paying attention to it. Added to all this is the harmony between this scene and the scenes which are the subject of the divine oath, namely the state of the human soul when it is devoid of faith and its impetus. The Qur’ān draws our attention to this state in order that we may gather all our will-power to combat it. For God is perfectly aware of how deeply it is ingrained in man and what great pressure it exercises on him.