Bu sure ve onu izleyen İnsanlar suresi, Allah'tan hem Peygamber'e hem de genel olarak mü'minlere yönelik bir buyruk içerir: görünen ya da gizli, bilinen ya da bilinmeyen her türlü korku kaynağına karşı O'na sığınmak ve O'nun koruması altına girmek. Sanki Allah — yüceliği sınırsız olan O — koruma dünyasını açıyor ve mü'minleri himayesi altına alıyor. O, mü'minleri şefkat ve sevgiyle, güvenlik, huzur ve esenlik bulacakları Kendi korumasına sığınmaya çağırıyor. Sanki onlara şöyle diyor gibidir: "Çaresiz olduğunuzu ve düşmanlar ile korkularla çevrili bulunduğunuzu biliyorum. Güvenlik, hoşnutluk ve huzur için Bana gelin." Bu yüzden iki sure, "De ki: Şafağın Rabbine sığınırım" ve "De ki: İnsanların Rabbine sığınırım" sözleriyle başlar. Bu iki surenin iniş sebebi ve yaygınlığı hakkında birçok rivayet nakledilmiştir. Bunların tamamı, Rahman ve Rahim olan Allah'ın sadık kullarına himayesini ve sığınağını sunduğu yönündeki yukarıdaki yoruma güzelce uymaktadır. Allah'ın Elçisi bu iki sureyi derinden severdi; bu sevgi onun hadislerinde açıkça görülmektedir.

This sūrah, along with the following one, Mankind, contains a directive from God primarily to His Prophet and secondly to the believers at large, to take refuge in Him and seek His protection in the face of any source of fear, subtle or apparent, known or unknown. It is as if God — limitless is He in His glory — is unfolding His world of care, and embracing the believers in His guard. He is kindly and affectionately calling on them to resort to His care through which they will feel safe and at peace. It is as if He is saying to them: I know that you are helpless and surrounded by foes and fears. Come to Me for safety, contentment and peace. Hence, the two sūrahs start with, “Say: I seek refuge in the Lord of the Daybreak,” and, “Say: I seek refuge in the Lord of mankind.” Several accounts have been handed down concerning the revelation and popularity of these two sūrahs. They all fit in neatly with the above interpretation that God, the Most Merciful, offers His care and shelter to His faithful servants. God’s Messenger loved these two sūrahs profoundly, as is clearly apparent in his traditions.

`Ukbe ibn Âmir, Peygamber’in sahabilerinden olup, Peygamber’in ona şöyle dediğini rivayet eder: “Dün gece indirilen, eşsiz ayetleri duymadın mı? ‘De ki: Sabahın Rabbine sığınırım’ ve ‘De ki: İnsanların Rabbine sığınırım.’” [Mâlik, Müslim, et-Tirmizî, Ebû Dâvûd ve en-Nesâî rivayet etmiştir.] Peygamber’in sahabilerinden Câbir şöyle demiştir: “Allah’ın Resulü bana bir defasında, ‘Câbir! Oku!’ buyurdu. Ben, ‘Neyi okuyayım?’ diye sordum. Şöyle buyurdu: ‘Oku: “De ki: Sabahın Rabbine sığınırım” ve “De ki: İnsanların Rabbine sığınırım.” Ben de onları okudum; bunun üzerine şöyle buyurdu: “Bunları [mümkün olduğunca] okuyun, çünkü bunların benzerini asla okuyamazsınız.”’ [en-Nesâî rivayet etmiştir.] Dharr ibn Hubeyş, Peygamber’in sahabilerinden Übey ibn Ka’b’a, bu iki sûreyi birlikte ifade eden “el-Muavvizeteyn” adı hakkında sorduğunu ve şöyle dediğini nakleder: “Ebû’l-Münzir! Kardeşin İbn Mesud şöyle şöyle diyor.” (Bir süre İbn Mesud, bu iki sûrenin Kur’an’ın parçası olmadığı yanılgısına düşmüştü, ancak daha sonra hatasını kabul etti.) “Bu konuda ne düşünüyorsun?” Übey şöyle cevap verdi: “Bunu Allah’ın Resulü’ne sordum, bana bu sûrelerin metnini okumakla emrolunduğunu ve bu emri yerine getirdiğini söyledi. Biz de elbette Allah’ın Resulü’nün söylediğini söyleriz.” [el-Buhârî rivayet etmiştir.] Bu rivayetlerin tümü, iki sûrenin dikkat çektiği, Allah’ın lütuf ve sevgisinin altında yatan temel etkene güçlü bir ışık tutmaktadır.

Yüce olan Allah -yani Yüce olan Tanrı- bu surede kendisini şafağın Rabbi olarak anıyor. Arapça falaq terimi basitçe 'şafak' anlamına gelir, ancak 'yaratılışın bütün olgusu' anlamında da alınabilir; çünkü her şey hayata doğuyor. Bu yorum, Tanrı'nın Enam suresindeki şu sözüyle desteklenir: "Tohumu ve çekirdeği yarıp çıkaran Tanrı'dır. Ölüden diriyi çıkarır... Şafağı ağartan (fāliq) O'dur. Geceyi bir dinlenme kılmış, güneşi ve ayı da hesap için yaratmıştır." (6: 95-96) 'Şafak' anlamı benimsenirse, gizemli ve görünmeyen şeylerden, gündüzün ışığını yakarak güvenlik veren şafağın Rabbine sığınılmaktadır. Eğer fāliq 'yaratılmış her şey' olarak alınırsa, bu durumda herhangi bir yaratığın kötülüğünden, tüm yaratılışın Rabbine sığınılmış olur. Her iki durumda da surenin teması ile uyum korunmuş olur.

God — limitless is He in His glory — refers to Himself in this sūrah as the Lord of the daybreak. The Arabic term, falaq, simply means ‘daybreak’, but it could be taken to mean ‘the whole phenomenon of creation,’ with reference to everything springing forth into life. This interpretation is supported by God’s saying in Sūrah 6, Cattle: “It is God who splits (fāliq) the grain and the fruit- stone. He brings forth the living out of that which is dead ... He is the One who causes the day to break (fāliq). He has made the night to be [a source of] stillness, and the sun and the moon for reckoning.” (6: 95-96) If the meaning ‘daybreak’ is adopted, refuge is being sought from the unseen and the mysterious with the Lord of the daybreak, who bestows safety as He kindles the light of day. If, however, fāliq is taken to mean ‘creation’, then refuge from the evil of some creature is being sought with the Lord of all creation. In both cases, harmony with the theme of the sūrah is maintained.

"Yarattığı her şeyin şerrinden." (2. ayet) Bu ifadede hiçbir istisna ya da sınırlama yoktur. Çeşitli yaratıklar arasındaki karşılıklı temas, şüphesiz faydalı olsa da, bir miktar kötülüğe yol açar. Mü'minler, böyle bir temasın meydana getirdiği iyiliği teşvik etmek için Allah'a değil, Tanrı'ya sığınarak bu kötülükten korunmayı dilerler. Çünkü o yaratıkları yaratan Tanrı, şüphesiz, onları yalnızca temasın parlak yüzünün galip geldiği bir yola sevk edecek uygun koşulları sağlamaya kadirdir.

“From the evil of anything that He has created.” (Verse 2) The phrase contains no exceptions or specifications. Mutual contact between various creatures, though no doubt advantageous, brings about some evil. Refuge from it is sought with God by the believers in order to encourage the goodness such a contact produces. For He who created those creatures is surely able to provide the right circumstances that lead them on a course where only the bright side of their contact prevails.